Jestem gotów!
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Umiarkowane i czyste, płytkie wody tropików
są niezrównanie piękne i urodzajne.
Wokół tych wysp rozciąga się tętniący życiem ekosystem.
Ogromny organizm zwany rafą koralową.
Każdy zakamarek tej podwodnej metropolii
tętni życiem.
Na skraju rafy znajduje się
niezwykle kolorowa mieścina zwana Atolem Bikini.
ATOL BIKINI
Znajdziemy tu skorupiaki...
Pieniążki!
...rozgwiazdy...
ośmiornice...
KUBEŁ POMYJ
...zróżnicowany plankton...
PLAN 3084 - ANALIZER
...okazjonalnie wiewiórkę-naukowca...
Dzień dobry, Otto.
Jesteś niemal gotów!
Dzień dobry. Maszyny powstaną, by zawładnąć życiem organicznym!
...i jeszcze gąbkę.
Ta żyje sobie beztrosko ze swoim ślimakiem Gacusiem.
Cześć, Gacusiu!
Śluz ślimakowy. Fuj.
A jednak dziwnie kojący.
Dzień dobry, Patryku!
Dzień dobry, SpongeBobie!
Dzień dobry, Patryku!
Dzień dobry, SpongeBobie!
Dzień dobry, Patryku!
Dzień dobry, SpongeBobie!
Dzień dobry, Patryku!
Możecie się nie drzeć, tłumoki?
- Dzień dobry, Skalmarze! - Dzień dobry, Skalmarze!
Gacusiu, śniadanko!
GACUŚ
Nie ma za co.
Podrapać cię po brzuszku?
Tak bardzo cię kocham.
Co tu mam?
Później jakoś wyjdzie.
Życie arcydziwne wydaje się
Dzień dobry, SpongeBobie.
Ale wszystko będzie dobrze
Dopóki jesteś przy mnie
Oświetlimy sobie nawzajem drogę
Choćby nie wiem jak krętą
Wszyscy jedziemy na tym samym wózku
Już na zawsze
W Atolu Bikini zawsze lato jest
WIECZÓR TALENTÓW
A w grudniu
Śpiewamy la-di-da-da
W Atolu Bikini zawsze lato jest
Wieczne lato w Atolu Bikini
Lepiej być nie może
Pieniążki!
Przed czasem przychodzą spóźnialscy.
Nie martw się, Gacosławie.
Wrócę do domu, zanim skończysz zdanie:
„Okrutniku, porzucasz mnie na cały dzień?”.
I znowu praca, i znowu migrena.
Mam chwilę spokoju, zanim przyjdzie ten mały...
Dzień dobry, Skalmarze!
Czyż to nie uroczy poranek?
Nie. Nie gadam z tobą.
Nie chcę mieć dzisiaj z tobą nic wspólnego.
Zawsze marnie na tym wychodzę.
W porządku.
Ale powinieneś wiedzieć, że Stara Gertruda ostatnio szwankuje.
Stara Gertruda? Do glona! Która to?
Od lat z nią pracujesz.
To ta, co grilluje po osiem burgerów naraz.
Wiecznie to samo.
Żeby ją odpalić,
trzeba zakręcić korbą, a potem
posmyrać pokrętła od gazu.
I na koniec przeczytać jej ulubioną baśń.
Tę o „Brzydkim Grillątku”.
„Rozdział drugi.
»Byłyśmy w zamrażarce«, powiedziały burgerki.
»I jest nam zimno«.
»Nie martwcie się. Ogrzeję was«,
powiedziało Grillątko”.
Co ja ci mówiłem? Nie interesuje mnie to.
Nie chcę cię słuchać!
Mówiłeś coś, Skalmarze?
Nieważne, Skalmarze. I tak cały czas będę tutaj.
Niestety.
Koniec obijania, panie Skalmarze.
Robota czeka!
Uwaga, krabia załogo!
Wszyscy migiem na pokład!
Tak jest, kapitanie Krab!
Kto jest gotów wyruszyć w rejs zarabiania dla mnie pieniążków?
- Do pracy, marynarzu! - Tak jest!
Bandera!
Żagiel!
POD TŁUSTYM KRABEM
Komin włącz!
CAŁA NAPRZÓD
OTWARTE
Jak ja to kocham.
Ciesz się, póki możesz, Krabie.
WRZUĆ MONETĘ
Co jest?
Głupi grat!
Na czym skończyłem? A, tak.
Już dzisiaj wdrożę Niecny Plan numer 3087.
I nareszcie wejdę w posiadanie tajnego przepisu na Kraboburgera!
Super. Kolejny niecny plan.
A co w tym złego?
Nic. Ale na Ścianie Porażek kończy się już miejsce.
Na Ścianie Pora...
Dlaczego to zbierasz, Karen?
Na pamiątkę.
Dziś będzie inaczej.
Bo widzisz, moja komputerowa żono,
do tej pory Krab zawsze udaremniał
moje próby kradzieży przepisu.
Nie pan Krab.
Ale dziś... Co?
Nie pan Krab, kochanie. Sprawdziłam dane.
To SpongeBob stanowi problem.
Cześć.
Na paluszki rybne.
Co ten głąb ma z tym wspólnego?
Raczej głąb-sawant.
To SpongeBob wciąż niweczy twoje plany,
- nie pan Krab. - Niespodzianka!
Nonsens.
To Krab, Karen. Jestem pewien.
A dzisiaj w końcu zaznam zemsty!
A późno wrócisz?
Geniusze czasu nie liczą.
Zamówienie gotowe! Zabierać!
Tak jest, szefie!
Kraboburgerek dla każdego. Smacznego.
Zamówienie gotowe!
Ruszaj się, SpongeBobie!
- Lecę, smażący SpongeBobie! - Lecę, smażący SpongeBobie!
Cześć, SpongeBobie.
Cześć, Sandy!
Wiesz, że w przyszłości wszystko będzie zautomatyzowane?
Serio? Nawet bóle brzuszka?
Zapytam pana Kraba, czy chce
przetestować mój nowy wynalazek.
Co takiego?
Chcesz mnie zastąpić robotem? Nie rób tego!
To i tak nastąpi, głuptasie.
Tutaj mam coś o wiele bardziej innowacyjnego.
Masz 60 sekund.
Nazywa się Otto!
Nazywam się Otto.
Czym mogę służyć?
Zautomatyzowany właściciel restauracji.
Zautomatyzowany?
Pewnie drogi. Nie biorę.
Nie trzeba mu płacić.
Może podejmować trudne decyzje,
jak zwalnianie pracowników, ponieważ nie ma serca.
Coś podobnego.
- Zwalniam cię. - Niesamowite!
Kocham pieniążki.
Pozbawiony uczuć robot.
To zupełnie jak ja.
Zaopiekuję się nim
i będę kochał jak własnego syna.
Dziękuję, tatku.
Hura! Nie pożałuje pan, panie Krabie.
Zwalniam cię.
Mógłbym tego słuchać cały dzień.
Mówię poważnie.
Zamierzamy wprowadzić zmiany.
Zwalniam cię.
Co?
Bo wezwę ochronę.
- Zwalniam cię. - Ja ciebie!
- Nie, ja ciebie. - Precz, złomie!
Nie ty mnie, tylko ja ciebie.
RECYKLING PŁATNY 5 $
Znęca się nad robotem.
Zwalniam cię.
Co to jest, u licha?
Nie wiem, ale zabieramy słodziaka do domu.
Co?
Chodź, robociku. Dostaniesz kolacyjkę.
- To nie jest śmieszne. - Milcz, Planktonie.
- Nie słuchaj go. - Karen!
Kocham cię, mamusiu.
ZAMKNIĘTE
Pamiętaj, żeby posprzątać kuchnię
przed wyjściem.
Oui, oui, Monsieur szefuniu Krabie.
Kiedy skończę, kuchnia będzie lśnić.
I fajnie.
Znalazłem na stoliku nietkniętego Kraboburgera.
Wiesz, co robić.
Tak jest, panie K!
Zaraz się go pozbędę.
Kto mówi o pozbywaniu się?
Sprzedamy go jutro drugi raz
w zabytkowym jadłospisie dnia poprzedniego.
Dobranoc!
Biorę się za sprzątanie!
Jestem gotów!
UWAGA - MOKRA PODŁOGA!
Dobranoc, Gertrudo!
Dobranoc, frytkownico. Dobranoc, burgerku.
Dobranoc, ogóraski.
Dobranoc, SpongeBobie.
Witaj, Kraboburgerze!
A teraz...
Złapże wreszcie.
Tak!
WRZUĆ MONETĘ
Czekaj. Nie!
Monetożerne diabelstwo...
No dawaj...
Bingo!
Chodź do tatusia.
Za kilka minut przepis będzie mój!
ANALIZUJĘ PRZEPIS
ANALIZA ZAKOŃCZONA
Imperium Kraba legnie w gruzach, a ja będę rządził Atolem Bikini
jako nowy król pomyj!
Wiedziałem!
Przepis!
Że zostawiłem klucze.
Gapa ze mnie.
Chodź do mnie!
Dziwne, nie ma ich. Gdzie też mogą być?
Tak! Nie.
Klucze, gdzie jesteście?
Pokażcie się!
Mam cię!
Nie!
Cały czas miałem je w kieszeni.
To SpongeBob stanowi problem.
Rozumiem.
TYMCZASEM
Tymczasem w pałacu Króla Posejdona...
władcy Siedmiu mórz.
PAŁAC POSEJDONA KASYNO
Kanclerzu!
Siemaneczko, królu. Wzywałeś?
Spójrz na mnie, Kanclerzu.
Obadaj moją skórę po trzech tysiącach lat.
Jak pupa niemowlaka.
Nieskazitelna, panie.
Moi poddani zasługują na bajecznie wyglądającego króla.
Są jeszcze inne obowiązki.
Jak rządzenie i takie tam. Spójrzmy.
Trzeba podpisać różne dekrety,
wypowiedzenie wojny i moją wypłatę.
- Czyżby? - Tak.
Doskonale.
Kanclerzu,
kiedy nauczysz się skupiać na tym, co ważne?
Pielęgnacja skóry jest równie ważna jak pielęgnacja państwa.
Jasne.
Mawiają, że mam twarz niczym grecki bóg.
Jesteś, panie, greckim bogiem, więc...
Czekaj...
- Czy to zmarszczka? - Gdzie?
Tak! Zmarszczka!
Wyglądam jak stare awokado gnijące na końcu lodówki!
Zaczyna się.
Jestem szkaradny!
Gdzie ona jest?
Ta pełzająca muszla z wystającymi oczami!
Gdzie jest?
Proszę, panie. Królewski Ślimak.
Dziękuję.
Ten mięczak ma odmładzającą moc tysiąca maseczek.
Skończył się?
Zabierz go!
Natychmiast przynieść nowego.
- Kanclerzu! - No dobra.
Nie będę ściemniał. Ślimaki się skończyły.
Że co?
Tak się składa, że cała populacja ślimaków...
Jak to się mówi? Wyczerpała się.
Chcesz mi powiedzieć,
- że nie ma ślimaków. - Nie ma.
- Jesteś pewien? - Raczej tak.
Na miłość hermesową, Kanclerzu. Królestwo za ślimaka!
Nie no bez przesady.
Pół królestwa za ślimaka!
Albo nie, prośba.
Spełnię jedną prośbę tego, kto przyniesie ślimaka.
Spoczko. Machnę szybko dekrecik.
DEKRET KRÓLA POSEJDONA
Dekret Króla Posejdona?
„Do wszystkich mieszkańców mórz,
król natychmiast potrzebuje ślimaka...
bla, bla, bla, dbanie o cerę, bla, bla”...
Chwileczkę.
Ślimaka?
Nie, to zbyt piękne.
Pozbędę się Gacusia i SpongeBoba.
Tak jest.
Gacusiu, wróciłem!
Gacosławie? Gdzie jesteś, mały?
Gacusiu?
Pewnie tu jesteś... Nie.
Gacusiu?
Gdzie mój Gacuś?
Gacusiu!
SKLEP ELEKTRONICZNY
ZAGINĄŁ ŚLIMAK ZADZWOŃ!
Gacusiu, gdzie jesteś?
Gacusiu.
Pokochałem cię od pierwszego dnia.
KAMP KORAL
Cześć, ślimaczku.
Jak masz na imię?
Gacuś?
Witaj, Gacusiu.
Chcesz, żebyśmy zostali kolegami?
Ja też.
SpongeBobie!
Znalazłem ulotkę.
Gacuś zaginął!
Wiem, Patryku.
SpongeBobie?
Jeśli coś złego przytrafi się Gacusiowi...
nie wiem, co zrobię.
Przykro mi, stary.
Może zostawił jakieś ślady.
Spójrz! Wskazówka!
Gacuś zaginął!
Wywieźli go tam, gdzie Atlantyda miesza się z Atlantic City.
Naprawdę?
To super!
Teraz wiemy, gdzie jest.
To nic dobrego, Patryku.
Posłuchaj.
ZAGINIONE MIASTA - PRZEWODNIK
„Słynące z efekciarskiego Pałacu Posejdona
Zaginione miasto Atlantic City
to obrzydliwe siedlisko zdemoralizowanych degeneratów”.
Nieźle. Do tego jeszcze zaginione.
„Król Posejdon dał się poznać jako kapryśny tyran.
Jest znany z zamiłowania do skracania poddanych o głowę
podczas dziwacznych widowisk scenicznych”.
„Nasza rada dla wszystkich podróżnych...
unikać”.
Król Posejdon to chyba klient z piekła rodem.
Nie inaczej.
No to co? To mój przyjaciel.
Nie pozwolę, żeby robił za krem do twarzy.
Jak to przyjaciel.
Co z tego, że tam jest niebezpiecznie!
Co z tego!
Co mnie powstrzyma przed uratowaniem Gacusia
i stawieniem czoła Królowi Posejdonowi?
- Nie wiem! - A ja tak!
- Co? - Brak...
mi odwagi.
Gacusiu.
Na sos tatarski!
Co jest drugą najlepszą rzeczą po odwadze?
- Werwa? - Nie.
- Hart ducha? - Nie.
- Oddanie? - Nie.
- Zuchwałość? Męstwo? - Nie.
- Siła? Brawura? - Co? Nie.
- Heroizm? Waleczność? - Nie.
- Animusz. - Kumpel. Skrzydłowy!
Skrzydłowy?
Przyjaciel.
Naprawdę? Poszedłbyś ze mną?
Jestem tuż za tobą!
Czy ja czuję woń wycieczki?
To przez żwirek Gacusia.
W porządalu.
Ustalmy jakiś plan.
Ty zajmiesz się transportem.
Pamiętaj, że ja nie mam prawka, a ty wozu.
Bip, bip!
Czołem, chłopaki!
Nie wiem, czy przyda wam się ta bryka.
Może wyruszacie na wycieczkę, przygodę lub misję ratunkową.
Jeśli tak, Otto was zawiezie.
- Otto! - Otto!
Powiedzcie mu, dokąd chcecie jechać, a on was tam zabierze.
Wszyscy na pokład.
- Zwalniam was. - Ekstra!
Łódka, która sama jeździ.
Dzięki, Planktonie. Jesteś wspaniały.
Wiem. Pa, pa.
- Otto, znajdź Gacusia. - Załatwione.
Patryku, musisz być bardziej konkretny.
Otto, znajdź ślimaka Gacusia.
Przeliczam.
Ja spróbuję.
Zabierz ich do Zaginionego miasta Atlantic City
i nigdy nie wracaj!
Lekko wyolbrzymiłem, żeby zrozumiał.
Służę uprzejmie.
Szerokiej drogi, chłopcy.
Jestem gotów. Już po nich.
Będzie jak w tych filmach o kumplach.
Jesteśmy kumplami!
To chyba nie to samo, Patryku...
Jak to nie?
Dwóch kumpli chce osiągnąć wspólny cel.
Będziemy się kłócić o głupoty, potem godzić.
A na końcu zrozumiemy,
że nie potrafimy bez siebie żyć.
Proste, ale magiczne.
Tak.
Według mnie to bardziej podróż jednego bohatera,
który zwycięża po walce z przeciwnościami.
Dla mnie to film o kumplach,
a dla ciebie te twoje durne bzdety.
Durne? Jestem durniem?
Popisz scenariusze, kiedyś coś wypracujesz.
Ja tam i bez tego wszystko wyprasuję.
Może gdybyś nie miał łba wypchanego piachem,
też byś mógł!
Wolę mieć łeb pełen piachu niż taki jak twój pełen kamlotów!
Dość tego! Zatrzymaj się!
Zatrzymaj wóz, Otto!
BRACIA MANACI - ADWOKACI
Przepraszam cię, Patryku.
Nie powinienem mówić o tych kamlotach.
A ja, że masz mózg z piachu.
To było niemiłe i głupie.
Zapomnijmy o sprawie.
Już zapomniałem.
Wskakujcie, chłopcy.
Wsiadajcie.
Nie.
Chcę Kraboburgera!
Po kolei.
Skalmarze, dlaczego nikt
nie wydaje Kraboburgerów?
- Gdzie SpongeBob? - Skąd mam wiedzieć?
Ja tam nie narzekam na jego brak.
SpongeBob! Czemu się obijasz?
SpongeBobie?
Wyłaź natychmiast! To rozkaz!
Nie rozumiem. Pierwszy raz nie przyszedł.
Kraboburgery!
Gdzie mój Kraboburger?
- Skąd mam wiedzieć? - Już podajemy, proszę pana!
Marsz do kuchni smażyć burgery.
Dobra, Gertrudo. Co on tam mówił?
Podpalamy korbą.
Kręcimy zaworami i... Tak!
Bajka o „Brzydkim Grillątku”.
„»Byłyśmy w zamrażarce«, powiedziały...”
- Panie Krabie... - Skalmarze!
Ratuj się!
Nie doszłoby do tego, gdyby był tu SpongeBob.
Gdzie on jest?
Gdzie my jesteśmy?
To musi być sen!
Nie bądź śmieszny.
Nie możemy śnić tego samego snu,
a co dopiero być w nim w tym samym czasie.
To się filozoficznie nie trzyma kupy.
W rzeczy samej. Toż to metafizyczna enigma.
Moment, gadamy jak jajogłowi.
To musi być sen!
Do tego jedziemy po lądzie
i oddychamy powietrzem...
Tak!
Powietrzem?
Przed nami miasteczko!
„Kanion Umarlaka”. Zabawna nazwa.
KANION UMARLAKA
SALOON INFERNO
„Saloon Inferno”.
Porzućcie wszelką nadzieję, wy, którzy tu wchodzicie.
Innymi słowy „toaleta tylko dla klientów”.
Halo?
- Otto, bądź blisko. - Nie odjeżdżaj.
Odjeżdżaj.
Służę uprzejmie. Zwalniam was.
Jak teraz znajdziemy Gacusia?
Może pojechał do parku.
Cześć.
Kim jesteś?
Jestem zwykłym krzakiem. Zwą mnie Łebski.
- Łebski. - Fajne imię.
Dzięki. „Łebski”, bo widać tylko łeb.
Pasuje całkiem nieźle.
Ja jestem Patryk!
W języku celtyckim to oznacza „toster”.
Raczej nie.
Wasz wspólny sen ma ukryty cel, młodzi poszukiwacze.
Czyli to jest sen!
A ja, przyjacielu, jestem tkaczem snów.
Och, tkaczu snów...
Siedzisz nam teraz w głowach?
Tak, Patryku.
Jestem tu, żeby ci pomóc, SpongeBobie.
Ale najpierw musisz wykonać zadanie.
Ale ja chcę tylko znaleźć Gacusia i zabrać go do domu.
- Kochasz Gacusia? - Ponad wszystko.
Gdy podejmiesz się zadania, młoda gąbko,
będziesz mógł dalej szukać kochanego Gacusia.
- Rozumiem. - Ma to sens.
Weź tę oto monetę.
Specjalna moneta!
ZAUFAJ ŁEBSKIEMU TOLLE ANIMOS
Doda odwagi, kiedy ci jej zabraknie.
Super!
Zadanie czeka na ciebie w saloonie.
- Lecimy, Patryku. - Czekaj.
- Do roboty. - Stój!
Z drogi, moneta idzie.
Nie wiecie, na czym ono polega.
Cierpliwości, Łebski.
Ale bajer. Pianino samo gra.
Chyba jednak nie samo!
Straszni ludzie!
A konkretnie mięsożerni kowboje i piraci zombie.
Mięsożerni kowboje i piraci zombie?
To wasze zadanie.
Uwolnijcie ich z ziemskiego padołu
i ocalcie ich dusze.
Gdyby to nie był sen, umarłbym ze strachu!
Pewnie!
Ale to tylko sen.
Proszę o uwagę!
Przyszliśmy uwolnić wasze dusze.
Co to było?
Nadchodzi Potworny El Diablo.
El Diablo
Jest bardzo zły
El Diablo?
Szef tej bandy umarlaków.
Niemiły pan.
Powodzenia.
Patryku, zombiaki nadchodzą!
Zjedzą nam mózgi!
Tańcz!
Szef Snoop
Nawet jak jestem Nie ma mnie tu
Szukacie Króla Wysoka to cena
Uciekać czas A wyjścia nie ma
Zombiaków Król Zbliża się do drzwi
Już czuje zapach waszej krwi
Wdepnęliście w bagno
Już po was
Lecicie na dno
Mózgi zajada
Zagryza duszą Jego zasada
Każdego wyjścia strzeże maszkara
Ogień piekielny poczujesz zaraz
Kiedy El Diablo Przy tobie stoi
Każdy się boi
Kanion Umarlaka Taka mieścina
Same zombiaki Nie nasza wina
- Czujemy miłość - Tak jest
- Kiedy razem tańczymy - Co?
Razem
Ta piosenka jest o nas
Bez końca trwa
El Diablo przyjechał!
- Tańcz! - Zła banda z nas
- Patrz! - Coś gryzie was?
- My! - Wymiatania czas
Ten ogień płonie w nas!
El Diablo już tu jest Już zwęszył waszą krew
Z życiem żegnajcie się
Bo ten ogień płonie w nas!
Mówiłem, że macie nie tańczyć, kiedy mnie nie ma!
Ale dziś jest Freestyle'owy Piątek.
To przepraszam.
Hej, SpongeBobie? Muszę spadać.
Powodzonka.
Więźniowie do mojego gabinetu.
Jacy więźniowie?
Macie czelność przyjeżdżać do mojego miasta duchów,
włazić do mojej siedziby
i mówić moim zombiakom,
że wyzwolicie ich dusze...
jak gdyby nigdy nic!
Panie Diablo, na szczęście to wszystko tylko sen.
- Wspólny sen. - Właśnie.
Nie ma się co tak wkurzać.
- To się nie dzieje. - Zwykły sen.
Kto wam tak powiedział? Ten cudak krzak?
Możliwe.
Powinien wam powiedzieć, że to nie sen!
Chyba ma rację. To było dość realne.
Tak, naprawdę zabolało.
W nogi!
Zaczekaj, Patryku.
Przepadnij, zły demonie!
Co to ma być?
Wyglądam ci na parkometr?
Ale Łebski powiedział...
Pralnia jest gdzie indziej.
Żałosne!
Nie ruszać zasłon!
- Których? Tych? - Całkiem ładne zasłony.
Faktycznie. Takie gładziutkie.
Dziwne.
Wydają dziwaczne odgłosy.
Przydałoby się nasmarować karnisz.
Jak już karnisz się zepsuje,
lepiej dać nowe zasłony.
Panie Diablo, ma pan jakieś inne...
Chyba powinniśmy już wiać!
Cześć!
El Diablo prosił, żeby mu nie przeszkadzać.
Czuje się trochę...
- wypalony. - Papatki!
- Pa, pa! - Narka!
Trzymajcie się!
Dziękujemy, SpongeBobie.
W końcu jesteśmy wolni!
Adiós, marynarze!
Nareszcie wolni.
Powodzenia, chłopcy.
Wiesz, co to oznacza?
Wykonaliśmy zadanie!
Możemy szukać Gacusia!
El Diablo
Otto!
Czołem, partnerzy.
A odwagę zabieramy ze sobą.
To on!
- O nie! - Jedź, Otto!
Szybko!
- Gaz do dechy, Otto! - Szybciej!
Jedź, Otto!
Bardzo zły koleś
Szybciej!
- Pobudka. Zwalniam wasz sen. - Otto!
Szybciej.
Z powrotem pod wodą.
Widzisz? To musiał być sen.
Raczej forma wizji.
- Łebski? - Cześć.
- Witam. - Jesteś prawdziwy.
Jak twoja potrzeba zobaczenia tego, czego tu nie ma.
A nie ma tu Gacusia.
Muszę wiedzieć, co u niego.
Spełnię twoje życzenie.
Dzięki mistycznej strukturze czwartego wymiaru
możecie teraz zobaczyć,
jak coś dzieje się w tym samym czasie.
Oto Okno Tymczasu.
Okno Tymczasu!
A co robi?
To coś jak VOD z innego miejsca.
Spójrzcie.
Usiądź, Patryku.
Spójrz, to on!
Chyba nic mu nie jest.
Hej, Gacusiu!
- Dobrze wygląda. - Wygodnie mu.
- Nie ma co panikować. - Tak!
Dbają o niego.
Znalazłem ślimaka, panie.
Cześć, złociutki.
Gacusiu?
Obyś się nie wyczerpał, bo skończysz jak pozostałe.
Co?
O tak.
- Gacusiu! Halo? - Gacusiu!
Okno Tymczasu w ten sposób nie działa.
- Uciekaj! - Gacusiu!
To nie apka do wideoczatu jak Skype czy FaceTime.
- Musimy się spieszyć! - Tu jestem, Gacusiu!
- Uratujemy cię. - Nie słyszy was.
Halo!
Cześć, Eugeniuszu, stary druhu!
Jak interes?
Kiepsko? To dobrze.
Tak to bywa. Restauracje czasem plajtują.
Ale nieważne.
Bądź grzecznym przegrywem i dawaj swój tajemny przepis.
Proszę. Weź go sobie.
Wszystko sobie weź.
Czekaj...
Ty się poddajesz?
Nie oczekuję, że mnie zrozumiesz, Planktonie.
Ale bez SpongeBoba ta cała restauracja...
zwyczajnie nie ma sensu.
Nie możesz tego zrobić.
Całe życie poświęciłem dla tej chwili,
a ty się poddajesz jak wieloryb na plaży? Nie dam ci ograbić mnie z zemsty!
Pozdrów ode mnie ukochaną żonę.
Nie dało mi to za bardzo...
poczucia triumfu...
Jupi. Wygrałem.
Gratulacje. Dotarliśmy do celu podróży.
Zaginione miasto Atlantic City!
Jak tu ślicznie.
Uważajcie, młodzi poszukiwacze.
To tylko złudzenie.
Chwila nieuwagi i to miasto
porwie was w swe objęcia, zaślepi olśniewającymi atrakcjami
i skusi ulotnymi grami hazardowymi.
Nie dajcie się.
Nie traćcie koncentracji i pamiętajcie o celu waszej misji.
- A to dobre. - Spoko, Łebsuniu.
- Damy sobie radę. - Jasne.
Cenimy sobie twoje rady,
ale kocham Gacusia najbardziej na świecie.
Przyjechaliśmy go odzyskać.
W porządku.
Nie muszę się martwić koncentracją.
O rety.
Mam jej aż nadto...
- Wata cukrowa! - Lody!
Churros!
TYLKO TUTAJ
Siemka!
KASYNO
Fajnie, że można wymienić kasę
na te plastikowe krążki.
Kocham pieniążki!
Kasyna są magiczne.
Mogę to położyć?
Ależ proszę.
- Obstaw „L”. - To nie „L”, to siódemka.
Siedem zaczyna się na „L”?
Siódemka!
Więcej krążków!
- Kim jesteście? - Entourage'em.
Proszę obstawiać.
Siódemka!
Szczęśliwa siódemka wygrywa!
Siódemka!
Siódemka.
- Hej, Patryku! - Co tam, Spongusiu?
- Straciłem całą kasę. - Ja też!
WYSTĘP DJ PATRYKA
Imprezka!
Gdzie są wszyscy?
Czuję...
Czuję się, jakbym połknął jeżowca.
Ja też.
Naprawdę go połknąłem!
Proszę, proszę.
LOMBARD KLIMATYZACJA
Łebski! Dobrze cię widzieć!
Brawo, chłopcy.
Spłukaliście moje rady w sedesie.
O nie. Czy my...
Czy straciliście koncentrację?
Koncentrację?
Przypomnę wam.
Jesteście tu, bo coś straciliście.
Coś, co kochacie.
- Gacuś! - Gacuś!
Właśnie.
Nie dość, że człowiek w krzaku siedzi...
Musimy znaleźć Gacusia!
...to przez was mam ochotę się podpalić.
Łebski.
Czy możemy spojrzeć w Okno Tymczasu,
żeby zobaczyć, gdzie jest Gacuś?
To nie jest usługa na życzenie.
A już na pewno nie dla typów śpiących we własnych rzygowinach.
To nie rzygowiny, tylko ślina.
Na szczęście dla was obudziliście się na miejscu,
przed Pałacem Posejdona.
Weźcie się w garść i ruszajcie!
Gacusiu, idziemy po ciebie!
O rety. Już prawie jestem, Gacusiu.
Wskakuj!
Rozdawali je za darmo w spożywczaku.
Dobra myśl.
Z drogi, śledzie!
Spójrz tylko na to miejsce.
Witam.
Poprosimy audiencję u Króla Posejdona.
Już sprawdzam. Dwa kmiotki do Posejdona. Nie.
Kapela Niebieskie Płetwy.
Oczywiście. Już...
AWARIA
Niebieskie Płetwy! O nie!
TYLKO DLA WYSTĘPUJĄCYCH
Hej!
WEJŚCIE NA SCENĘ
Hej!
Jestem Tiffany Śledź. Szłam za kimś i tu trafiłam.
No dobrze.
Następny występ zwali was z...
LOŻA MORSKA
Posejdon?
Król jednak udzieli nam audiencji.
Na co czekacie? Zaczynajcie występ.
Aka Waka Maka Mia Tak się rybka zwała
Dużą być, wielką być Tylko tego chciała
Oddech wzięła, się nadęła
Jak ten balon się zrobiła I wtedy nagle...
- Gacuś! - Gacuś!
Pędzę, kolego!
Przepraszam. Wybaczcie. Ups.
Sorki.
Przepraszam jaśnie pana Posejdona.
Zaszło nieporozumienie w sprawie Gacusia.
Gacusia?
- Gacusia. - Gacusia?
Ślimaka, którego wcierasz sobie w twarz.
Bzdura. Zresztą ów ślimak nazywa się Fred.
„Fred”? Zmieniłeś imię Gacusiowi?
- Fred. - Gacuś.
Fred!
Brać ich!
Gacusiu!
Gacuś mnie kocha. A ja kocham jego.
Nadlatuję!
Grzeczne rakiety.
SpongeBob?
Zakładaj gogle, idziemy pośmigać saniami!
SpongeBob?
Jesteś tu?
SpongeBob?
SpongeBob!
GACUŚ
Dziwne.
Coś tu nie gra.
Dobra, co zrobiliście ze SpongeBobem?
Nie wiemy, gdzie on jest, Sandy. Nie ma go od wielu dni.
Nie zgrywaj cwaniaka, głowonogu.
Ty, stawonóg! Gadaj, gdzie on jest.
Związany w piwnicy? Zamknięty w bagażniku?
W życiu bym go nie skrzywdził. Jego brak mi to uświadomił.
I nie mówię tylko o pieniądzach, które teraz tracę.
No dobra. W połowie brak mi pieniędzy,
w połowie gąbki.
Niechętnie to przyznaję, ale bez niego wszystko jest inaczej.
Bez wątpienia. Potrzebujemy SpongeBoba.
Nie przyszło wam do głowy, że może nas potrzebować?
Mówi Roman Okoń z Zaginionego miasta Atlantic City.
Stoję właśnie
przed Pałacem Posejdona, gdzie dwóch osobników
zatrzymano pod zarzutem zamachu na Królewskiego Ślimaka.
Gąbka i rozgwiazda udawali performerów,
kiedy nagle rzucili się na bezcennego mięczaka.
- To Gacuś! - To Gacuś!
Podejrzani zostali zatrzymani po szaleńczym pościgu.
Panie Krab, a gdzie jest Otto?
Poszedł na zautomatyzowany urlop.
W najbliższy piątek w Pałacu Posejdona
przestępcy zostaną straceni podczas galowego przedstawienia.
Straceni? A co z habeas miecznik?
Rodzinne wydarzenie otworzy występ Kelpy'ego G.
Jeden występ, bilety do kupienia.
- Musimy im pomóc! - Natychmiast ruszamy.
Przepraszam. Mogę iść z wami?
Plankton? A co ty masz z tym wspólnego?
Mogłem co nieco przyłożyć rękę do...
Dokończysz po drodze. Gotów, panie Skalmar?
Nie ma mowy.
Nie ma mowy, żebym przegapił występ Kelpy'ego G.
Do Burgerowozu!
Ten stary gruchot?
Nie oceniaj Burgerowozu po bułeczce.
Odpalamy!
Mamusiu!
SpongeBob? Dobrze się czujesz?
Przykro mi, że tu jesteśmy.
To nie twoja wina. Cały czas byłeś prawdziwym przyjacielem.
Nie zawahałeś się ani razu. Ale ja...
Ja zawiodłem.
Nigdy więcej nie zobaczę mojego Gacusia.
Serduszko mi pękło!
Weź się w garść. To jeszcze nie koniec.
Ja czuję inaczej. I to okropne.
Każda moneta ma dwie strony.
A co ma do tego moneta... Zaraz! Powiedziałeś „moneta”?
Ja? Raczej nie.
Powiedziałeś „moneta”!
Jakoś nie pamiętam.
- Halo? - Moneta Łebskiego! No tak!
Nie rozumiesz? Jesteśmy ocaleni!
Powiedziałem „halo”.
Patryku, nie mam jej!
Czy była aż tak ważna?
Halo?
- Głupie żarty. - Chwileczkę.
Dałem ją tobie na przechowanie, pamiętasz?
Nie.
Wczoraj wieczorem, kiedy byliśmy w kasynie.
Wygrana! Proszę obstawiać.
Dawaj, siódemko!
To ty!
Ty obstawiłeś zakład moją monetą!
Zawiedliśmy przez twój głupi zakład!
Bo wciąż mówiłeś...
Jedziemy z tym koksem!
A jeśli jutro będziemy potrzebować monety,
żeby nabrać odwagi?
Jutro jest dla frajerów!
I kto teraz jest frajerem?
Jesteś normalnie niemożliwy!
Ja jestem niemożliwy? Żartujesz sobie?
A to jest dla ciebie możliwe?
Idę sobie!
I nie wracaj!
Bez obaw, nie wrócę!
- To dobrze! - Nigdy!
- I fajnie! - Wspaniale!
Hej, frajerzy.
Hej, Łebski.
Fajnie, że jesteś. Zgadnij, kto przegrał moją monetę?
Zgadnij, kto obwinia innych za swoje problemy?
Dość!
Mówiłem, że jesteście najgorszymi bohaterami,
którym przyszło mi duchowo przewodzić?
Rozmawialiśmy o tym rano.
Też tak mi się wydaje.
Moneta to tylko symbol.
Odwaga, której szukasz, jest w tobie, nie w monecie.
Poczujesz ją, gdy będziesz w potrzebie.
Czy teraz jest ta potrzeba?
A skąd. Będzie dużo gorzej.
Pa!
- Gorzej? - Powiedział, że dużo gorzej.
Przygotować więźniów.
To chyba nie po nas.
Wasza pora zawisnąć. Znaczy zabłysnąć.
Jednak po nas. Zginiemy, Patryku!
I w ten sposób pozbyłem się SpongeBoba.
- To okropne! - Całkiem niezłe.
- Rety. - Czego się spodziewaliście? Jestem zły.
Skupmy się na planie.
Zbliżamy się do Zaginionego miasta Atlantic City.
Z drogi!
„Widowiskowa egzekucja gąbki i rozgwiazdy”?
Nie ma czasu do stracenia!
Panie i rybowie, witamy w Morskiej Sali.
Najwspanialszym show pod wodą.
Groupie i gupiki...
- Kochamy cię, Tiffany! - Brawa dla mnie!
Gotowi na rozrywkę?
Nie słyszę. Czy jesteście gotowi?
Czas poznać zawodników.
W tym narożniku gąbka i rozgwiazda.
Najsłynniejsi przestępcy w oceanie.
OSKARŻENI
PATRYK ROZGWIAZDA SPONGEBOB KANCIASTOPORTY
A w tym narożniku reprezentujący króla
Kanclerz samego Posejdona!
APLAUZ
Werble, maestro.
Brawa dla księcia brudnej roboty,
hrabiego egzekucji, szaleńca z toporem.
Oto Lemont!
Lemont!
Bajer ten Lemont.
PIENIEK EGZEKUCYJNY
Co za siła.
Panie i panowie, ku pamięci przyszłych nieboszczyków
posłuchajmy jazzu w wykonaniu Kelpy'ego G.
Okropnie się czuję, Patryku. To ja cię w to wciągnąłem.
Nic się nie stało, SpongeBobie. Dogadałem się z oskarżycielem.
To dobrze. Zaraz. Co zrobiłeś?
Co to ja miałem... A, tak.
„Przynieść obciążające dowody przeciwko oskarżonemu”.
Ale to ja nim jestem.
Naprawdę?
Zaczynamy posiedzenie!
Wysoki Sądzie, w roli dowodu chciałbym przedstawić ślimaka o imieniu Fred.
Gacuś!
Jak śmiecie! Tylko tyle mogę rzec.
Jak śmiecie przychodzić do domu naszego ukochanego władcy,
żeby pozbawić go życiodajnej siły, jego olśniewającej urody.
Mów dalej.
Jak śmiecie, pytam.
Winni!
Lemont!
Stać!
Jeśli sąd pozwoli,
chciałabym powiedzieć coś w obronie SpongeBoba.
Nie pozwoli. Masz siadać, wiewióro z kulą dla rybek na głowie.
Im silniejsza obrona, tym lepsze przedstawienie.
Czyż nie tak?
No dobrze. Zgadzam się.
Dziękuję, Wysoki Sądzie.
Panie i panowie, SpongeBob zawsze mnie wspierał.
Nawet jeszcze na letnim obozie.
Tam się właśnie poznaliśmy.
KAMP KORAL
Jestem...
gotów!
Ile tu atrakcji!
Namioty, kajaki, przeciąganie liny, jazda na konikach morskich, wieloryby!
Wypraszam sobie.
Żonglerka, zafoliowany futbol i jeszcze więcej!
JESZCZE WIĘCEJ
Uważajcie, morskie stworzonka!
Jestem Sandy Pysia z Teksasu.
Cześć, Sandy. Jestem SpongeBob.
Miło mi cię poznać.
U ciebie chodzi się w skafandrach kosmicznych?
Jeśli chce się odwiedzić podwodne stworzenia.
Na powierzchni oddychamy powietrzem.
W ten sposób przetwarzamy tlen. Pod wodą też nim oddychacie.
Jesteś naukowcem?
Nie, tylko zwykłą wiewiórką.
Nie mogę być naukowcem. Chociaż to moje marzenie.
Wypluj te słowa, Sandy! Według mnie możesz wszystko.
Serio?
Ja naukowcem?
Nauka.
Ale z ciebie wesołek.
Równie dobrze mogłabym tu zamieszkać pod szklaną kopułą z drzewem.
Nigdy nie wiadomo!
To on mi powiedział, że nieważne, kim jestem
czy skąd pochodzę, powinnam podążać za marzeniami.
To prawdziwy przyjaciel.
Dlatego dla mnie...
SpongeBob nie jest przestępcą.
To najmilsze stworzenie, jakie chodziło po morskim dnie.
Tak właśnie czuję. Dlatego...
Proszę. Nie róbcie mu krzywdy.
On złamał prawo!
Prawo mówiące, że ma siedzieć w domu
i pogodzić się z utratą swojego ślimaka.
Mówiące, że nic nie może zrobić.
W opinii tej rozgwiazdy
takie prawa należy łamać, a SpongeBob jest tego dowodem!
Jest winny jedynie tego, że miał w sobie dość odwagi, by ratować przyjaciela.
Skąd o tym wiem?
Kiedy go poznałem, byłem siedzącą na kłodzie beksą.
Cześć, nazywam się...
Cześć, nazywam się SpongeBob. A ty?
Jestem Pa... Pa... Patryk.
Dlaczego płaczesz, Pa-Pa-Patryku?
Tęsknię za domem.
To całkiem dobry powód.
Może potrzebujesz przyjaciela.
Ja nie mam żadnych przyjaciół!
- Jednego właśnie zdobyłeś. - Naprawdę?
- Kogo? - Mnie!
- Mówisz serio? - Oczywiście. Chodźmy!
Ta kochana gąbka
ocaliła tę żałosną rozgwiazdę.
Do dziś niewiele się zmieniło, Wysoki Sądzie.
Moje serduszko, kolego.
Ja nie lubię SpongeBoba. Właściwie to nim gardzę.
Ja również poznałem go na letnim obozie.
Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Mój wielki wieczór. Doroczny pokaz talentów w Kamp Koral.
Nagrodą była upragniona Odznaka Obozowicza.
Dziękujemy, Larry.
Nie zapomnijcie zagłosować.
KAMP KORAL
Sądziłem, że mam ją w kieszeni.
Skalmarze...
Cisza. Szykuję się.
Mam nagrodę do wygrania.
Aka Waka Maka Mia Tak się rybka zwała
Odznaka już jest moja.
Skąpałem publiczność
w niebiańskich dźwiękach mojego klarnetu.
Dziękujemy, Skalmarze. Ślicznie zagrałeś.
Dziękuję.
Nagrodę zdobywa...
Wezmę.
...SpongeBob i Patryk!
Nie!
To nie może być prawda! Mamusiu!
Zostałem ograbiony. Wtedy ostatni raz zagrałem na klarnecie.
Nie.
- Skalmarze! - Idźcie sobie!
Rozmawialiśmy z Patrykiem
z jednym z opiekunów i wiesz co?
Zaszła wielka pomyłka. Tak naprawdę ty wygrałeś!
To prawda.
- Wygrałem? - Bezapelacyjnie.
Dziwne, że tak się pomylili.
Ale zdarza się...
- Brawo, Skalmarze. - Zasługujesz jak mało kto.
I nie przestawaj grać... na tym.
Mój klarnet. Spójrzcie tylko. Naprawdę mi się udało.
I chociaż nie cierpię SpongeBoba,
to jednocześnie go kocham...
Kocham go.
Kocham go i nienawidzę.
Jest jak lody posypane solą. Słodki, ale niesamowicie wkurzający.
Miły, ale i wnerwiający jak odgłos skrobania pazurami po tablicy!
Dobra. Przez większość czasu jest wkurzający.
Ale ta rozgadana jęczybuła...
jest moim przyjacielem.
I nie zasługuje na śmierć.
Teraz ja chciałbym coś powiedzieć, jeśli łaska.
Mógłbym tu opowiedzieć,
jak SpongeBob odmienił moje życie.
Ale nie zrobię tego.
Mógłbym opowiedzieć, jak mnie zainspirował,
kiedy byłem podrzędnym sprzedawcą z rozpadającej się budki.
Ale nie zrobię tego.
Mógłbym wspomnieć,
jak zachęcił mnie do otwarcia własnej restauracji.
Powinien pan otworzyć własną restaurację.
Pod Tłustym Krabem słynącą z przepysznych Kraboburgerów.
W środy dwa w cenie jednego, podajcie dalej.
Ale nie zrobię tego.
Nie będę go wychwalał.
Nie oddałbym mu sprawiedliwości.
Ogrom jego serca jest nie do opisania.
A jest wielgachne.
Wkłada to serce we wszystko, co robi.
- W gotowanie... - Gotowe!
...sprzątanie...
podawanie pysznych Kraboburgerów.
I tu dziwna rzecz.
Zawsze sądziłem, że swój sukces zawdzięczam
tajnemu przepisowi.
Przy okazji, śniadania do 11, w weekendy do 12.
Dopiero kiedy zatrudniłem SpongeBoba,
zrozumiałem, że ten przepis to coś więcej niż lista składników
i sposoby uzyskiwania smaku,
które skrywam zamknięte w sejfie.
Prawdziwy tajny przepis...
siedzi tutaj.
SpongeBob Kanciastoporty.
Szykuj się.
Maestro?
Wszystkich potraw tajemnicą przepis jest
To do gotowania taki tajny plan
Mówi jak składniki mieszać
Tylko wtedy danie wyjdzie wam
Lecz uważać bardzo trzeba Błąd popełnić łatwo jest
I potrawie duszy będzie brak
Co sekretnym jest składnikiem
Żeby danie wyszło na sto dwa?
Już wam mówię!
Tajemnicą przepisu jesteś ty
Właśnie ty
Miodem w mej herbatce jesteś ty
Właśnie ty
Tym zagadkowym czymś
Każdego dania clou
Kropką nad i
Tajemnicą przepisu jesteś ty
SpongeBob!
Właśnie ty
Bez ciebie nasz podwodny świat
Strasznie smutny by był
Tajemnicą przepisu jesteś ty
Właśnie ty
Miodem w mej herbatce jesteś ty
Właśnie ty
Tym zagadkowym czymś
Każdego dania clou, kropką nad i
Tajemnicą przepisu jesteś ty
SpongeBob!
Właśnie ty
Tajemnicą przepisu jesteś ty
- SpongeBob! - Wspaniała zabawa!
Tajemnicą przepisu jesteś ty
Właśnie ty
Przezabawne!
Mój ślimak!
Stać! Oszukali mnie! Łapać ich!
Teraz jesteś ze mną. Nikomu nie pozwolę cię zabrać.
Szybciej!
- Co ty wyprawiasz? - Darmowe żarcie!
Za nim!
Szybciej. Tutaj!
Stać!
Do środka!
Szybko!
Pchaj, Planktonie!
To chyba jakiś żart!
A kuku!
Do ataku!
Uważajcie na lewą flankę.
Pchnięcie! Parowanie! Teraz piruet. Obrót. Piwot!
Mocniej. Szybciej! Na prawo!
Powinniśmy zostać w środku ze Skalmarem?
Da sobie radę.
Gdzie się wszyscy podziali?
Do ataku!
- Skalmarze! - Skalmarze!
Skalmarze! Tutaj!
Tutaj!
Mamy rannego.
Dzięki za złapanie.
- Tam są! - Brać ich!
- Siemanko. - Otto!
Mam problem z hazardem.
- Otto! - Pożyczy mi ktoś kasę?
Do Atolu Bikini! Ciśnij do dechy!
Cisnę.
Zwalniam was wszystkich.
Do parkingowego!
Już wyjeżdżacie, dzieci?
Trzymaj się, Gacusiu. Nie oddam cię.
No, no. Nie sądzicie, że to nieuprzejme?
To był ich pomysł, panie.
Byliście...
wspaniali!
Nie gniewasz się na nas?
Nie.
Dawno nie widziałem czegoś równie rozrywkowego.
Wybaczam wam!
Oddalam wszystkie zarzuty.
Pod jednym warunkiem.
SpongeBob odda mi królewskiego ślimaka bez walki, płaczu i jęków-stęków.
Co?
Oddaj mi ślimaka i wszyscy możecie iść.
Ale...
SpongeBobie.
Łebski? To ty?
Cześć.
Cześć, Łebski!
Pamiętaj. Masz w sobie odwagę,
która ujawni się, gdy będziesz w potrzebie.
Mam w sobie odwagę.
Mam w sobie odwagę!
Przykro mi, Posejdonie, ale nie oddam ślimaka.
Co?
Bardzo się z Gacusiem kochamy.
Jeśli nie możemy być razem,
nasz los nie ma dla nas znaczenia.
A dzisiaj, dzięki moim przyjaciołom,
serce urosło mi jeszcze dwukrotnie.
Tak wiele dla mnie ryzykowali.
Złamali prawo i postawili się samemu władcy mórz.
Postawili się, powiadasz.
No bez przesady.
Ośmieszyli cię przed poddanymi.
- Mów dalej. - Raczej podziwiali.
- Całkowicie się zgadzali! - Jestem tu dla Kelpy'ego G.
I zrobili to wszystko dla mnie.
Zrozumiałbyś, gdybyś miał takich przyjaciół.
Takich przyjaciół?
Że co? Takich przyjaciół?
Ależ ja mam takich przyjaciół. Wszelkie ich rodzaje.
Mam kolesi, najlepszych kompanów.
Mam też kumpli kozackich. Zacnych ziomków.
Wszystkich!
Kanclerzu, podaj mi szybko, ilu mam przyjaciół.
Według ostatniej ankiety...
Musimy zrobić nową.
Co? Pokaż mi to.
WYNIKI ANKIETY POSEJDONA
A adorujący mnie fani?
- Nie ma ich. - Moja gwardia?
Trener personalny?
- Terapeuta? - Nie bardzo.
- Tatuażysta? - Nie.
- Usuwacz tatuaży? - Nie bardzo.
Z pewnością ty, mój wierny Kanclerzu.
Przykro mi.
Apollo, zabierz mnie.
Nie mam żadnych przyjaciół!
Jednego masz.
Naprawdę? Kogo?
Mnie! Ja będę twoim przyjacielem.
Naprawdę?
Tak. Ale przyjaciele nie wykradają sobie ślimaków.
Ale ja go potrzebuję.
Spójrz, jaką mam paskudą zmarszczkę.
Na skrzela skrzydlicy, głęboka jak Rów Mariański.
Żartuję! Wygląd nie ma znaczenia.
Małe skazy nie są ważne, duże zresztą też nie.
- Spójrz na Skalmara. - Co to miało znaczyć?
Liczy się wnętrze.
Na pewno możesz być dobrym królem
dla wszystkich morskich stworzeń. Wiem, że to w sobie masz, panie.
Przestaną gadać, że król zły i „ma tupet”.
Tupet? Chwileczkę.
Sugerujesz, że nie potrzebuję mych lśniących, falujących loków.
Ani klipsa na karku?
Precz ze lśniącymi zębami!
To takie wyzwalające!
Precz z tym zdobionym pasem.
- Przesada? - Ależ skąd!
Wyglądasz świetnie!
Dziękuję! To takie ekscytujące. Wyglądam odpowiednio do wieku.
SpongeBobie, niewielu ma dość odwagi, by przeciwstawić się silnemu królowi.
Ty do takich należysz. Chylę czoła.
Świetna robota, SpongeBobie.
Łebski zmyka.
Zatrzymaj Gacusia.
Życzę wam wielu lat wspólnej przyjaźni.
Dziękujemy! Słyszałeś, Gacusiu?
Twój płaszcz, panie.
- Robi się zimno. - Nonsens, Kanclerzu.
Jestem wolny!
Niewątpliwie.
Uwolnić ślimaki!
Słucham?
Wszystkie?
Wróciłem!
Witaj, Gacusiu.
Witaj, Brianie.
Witaj, Janet. Witaj, June. Hola, Lupe.
- Witaj, Sally. - Cześć, Brett!
WYPRZEDAŻ
PRZYGARNIJ ŚLIMAKA
Szybciej, mamo!
Dasz radę, Gacusiu!
Tak!
ZAGINĄŁ ŚLIMAK PATRYKA
Fabio! Gdzie jesteś, koleżko?
Fabio.
Fifi, nie wolno.
POD TŁUSTYM KRABEM
Zamówienie gotowe!
ATOL BIKINI
ŚLIMAKOWE ZACISZE
PAMIĘCI STEPHENA HILLENBURGA
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger