FILM NA MOTYWACH KSIĄŻKI AUTORSTWA ROBERTA MOORE'A
Misza Awerian pobił nowy rekord świata!
Mamo!
- Wytrzymałem 57 sekund! - Brawo.
- Pora spać. - Nie chcę!
Późno już. Misza!
Nie bawi mnie to.
- Chodź. - Nie chcę!
Łap go, Michaił.
Nie chcę!
Prędko, na kanapę!
Dobrze, ja mam dość.
Idź dać mamie buzi. Zmęczyła się.
- Do spania! - Nie!
- Nie dzwonił? - Nie.
A to drań.
Sama nie wiem. Niby już czas, ale...
- Ale... - Chyba powinien.
- Prawda? - Tak.
Późno wróciłeś?
Skończyliśmy koło czwartej.
Dzień dobry.
- Więcej, nie mam. - Dzięki. Będzie wdzięczny.
Powoli.
Dobra.
Przykro mi, panowie, żadnych wieści z Moskwy.
To z czego mamy żyć?
Gdybym wiedział, sam bym z tego żył.
Zaraz wypływacie na morze. Dostaniecie premię.
Niewypłacalną!
Paweł!
Chodź, jedziemy!
Siergiej dał osiem stów.
- Doszły .nowe rzeczy. - Ze co?
Dopisała więcej!
Zabije mnie, jak wszystkiego nie kupię!
Jeszcze cztery skrzynki wódki, pięć skrzynek piwa,
18 rolek krepiny, balony i szampan!
Kurde!
No to odwołaj!
Albo ja za ciebie wyjdę.
- Kto ma forsę? - Co?
- Kto ma forsę? - Anton!
W życiu nie wystarczy.
Damy radę. Oleg!
Ja bym się ze sobą ożenił. Poważnie.
- Byłbym świetną żoną. - Stul dziób.
Daj listę.
- Witam. - To lista zakupów.
Trochę nam brakuje, ale...
- Zapomnij. - Doniosę za tydzień.
- No jasne. - Albo w następnym. Słowo.
- Tylko gotówka. - To wesele mojego kumpla.
- Koniec tematu. - Mówisz poważnie?
Tak, śmiertelnie.
Ja nie mogę.
- Co? - Michaił.
Widzisz go?
Co ty na to?
Marynarski zegarek...
Dać wam coś jeszcze? Buty, kurtki?
Może majtki?
Proszę.
Super.
- Dobra rzecz. - Zobacz.
Chyba się ucieszy.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, amen.
Dostaniemy wódki?
Teraz przepijamy mój zegarek!
Jak leci?
Jemy teraz, czy czekamy?
- Gdzie masz zegarek? - Nieważne, długa historia.
Wszyscy jesteśmy goli!
Co się stało?
- Sprzedaliśmy je. - Co? Dlaczego?
Żeby było na to...
to, to, to i całą resztę!
- Właśnie. - Naprawdę?
- Dzięki. - Daj spokój.
- Co jest, Oleg? - Ty ryczysz?
Patrzcie go!
- Ryczy! - Wcale nie.
Co ci odbiło? Nie mazgaj się!
- Chodźmy zjeść! - Właśnie, Oleg.
Bo i ja się pobeczę.
Przepraszam.
Daruj.
Dobrze się bawisz?
Dolewkę dla żony.
Nie wiem, czy jesteśmy ze sobą tak blisko, bo żyjemy na pustkowiu,
ale to jasne, że tworzymy jedność.
Paweł i Daria też stali się dziś jednością.
Jako jego przyjaciel...
- I kto teraz ryczy? - Morda.
Jako najlepszy przyjaciel Pawła, chcę wznieść toast.
Zdrowie Pawła, Darii i szóstki ich przyszłych dzieci,
które zajmą się wujkiem Antonem, gdy już będzie stary.
Ja też chciałbym wypić zdrowie Darii.
Jak potwierdzi moja kochana Tania...
żywot żony marynarza nie jest łatwy.
Tym bardziej żony marynarza Floty Północnej!
A co dopiero, gdy jest nim Paweł.
Na dokładkę!
Cóż za udręka!
Ale radzimy sobie.
A gdy stajemy pod murem...
co robimy?
Marynarze, marynarze,
to ręka ma, a to serce
Marynarze, marynarze,
to ręka ma, a to serce
Myślę, myślę, myślę, myślę
że przyszła pora napić dziś się
Marynarze, marynarze
to ręka ma, a to serce
Gorzko, gorzko!
2, 3, 4, 5,
5, 7, 8, 9,
10, 11, 12, 13,
14, 15, 16, 17,
18, 19, 20!
Dobra!
Mój najlepszy kumplu.
Wasze zdrowie! Dziesięć lat szczęścia!
Życzy się 20!
Chodź, kochanie.
Co ty robisz?
Chodźmy za drzwi.
Zostaw.
- Czujesz go? - Tak.
Śpij dobrze, kochany.
Śpij dobrze, mój świecie.
Dobry!
Dzień dobry.
- Płyniemy na ryby? - Cześć.
- Co będzie pan oglądał? - Same poważne rzeczy.
- Czekaj, czekaj. - Powoli.
- Mam! - Dobra nasza.
- Już zaczęli? - Nie.
Aleksiej, co z tobą?
- Przytyło ci się. - Cicho tam.
Nie wiem, gdzie teraz służy.
Siema, Aleksiej!
Byliśmy wtedy na widowni.
Nie, popatrz.
Zostaw, niech gra!
Paweł. Dalej żonaty po jednym dniu?
- Na razie tak. - Trafiłeś na cierpliwą.
- To nasza „grubaska”? - No.
- Poci się. - Ze złości?
130 stopni. Niby w normie.
Nie zła — podenerwowana.
Trzy czwarte mocy reaktora.
Wskaźniki w normie.
Turbogeneratory — sprawne.
Główny napęd — gotowy.
Załoga w komplecie. Powiadomiliście port?
Tak, mamy zezwolenie.
Miejcie rufowy układ na oku.
- Jasne. Aparatura? - W pełni sprawna.
Kursk wypływa!
Czekajcie!
Wracajcie szybko!
Będę pierwszy!
Czekajcie na mnie!
Pa, tato!
Na razie, tato!
Już idzie. Ostrożnie.
Idzie admirał!
Spocznij. Kawę.
Wysłać fregaty dalej. 16,5 mil na północ.
Tak jest.
Wszystko mam robić sam?
Skąd.
Piękny widok, nieprawdaż?
20 lat temu, na tych samych ćwiczeniach...
mieliśmy trzy razy więcej okrętów.
Dziś co drugi rdzewieje w doku.
A dwie trzecie okrętów podwodnych idzie na szrot.
Pamięta pan Kutuzowa?
Pierwszy dowodzony przeze mnie okręt. Całkiem go rozbroili
i teraz wozi mięso i warzywa do bazy Polarnyj.
Jeśli Amerykanie uderzą, co najwyżej obrzuci ich kapustą.
To wciąż imponująca flota. Wrogowie zadrżą na jej widok.
Przydałoby się tylko ustalić, kim są ci wrogowie.
Kontradmirał Russell.
Nadzoruję okręty podwodne.
Dziękuję.
Jak te rosyjskie ćwiczenia?
57 jednostek nawodnych i co najmniej trzy podwodne.
Kursk, okręt klasy Oscar II, wypłynął z Widajewa o 7:20.
- Sonary? - Całkiem głuche.
No tak, Oscar.
Dobrze, że Rosji nie stać na więcej sztuk.
Tajfuny chociaż się słyszało i nie było stłuczek.
Niebywałe, że te ćwiczenia odbywały się kiedyś rok w rok.
Dzień dobry.
- Dowodzi admirał Gruziński? - Tak, z morza.
Zna go pan, prawda?
Tak. Byliśmy na rybach.
I popiliśmy.
W moim przypadku — za dużo.
Dobrze, admirale.
Co nam pan pokaże?
Oficerze wachtowy, zejdźmy na 28 metrów. Kierunek 0-8-5.
Prędkość: 20 węzłów.
28 metrów, 0-8-5, 20 węzłów.
Arsenał?
24 pociski SS-16, 21 torped L-55, jedna torpeda ćwiczebna HP.
- „Grubaska”. Stan? - W normie.
Nie znoszę ich. Niebezpieczna taniocha.
135.
Zegarek.
Chętnie się z nią pożegnam.
Baczność!
Spocznij.
Ćwiczenie ma trzy etapy.
Próbne odpalenie pocisku, torpedy oraz dyskretny powrót do bazy.
Stan reaktora?
Oba reaktory sprawne.
Uzbrojenie?
Torpeda ćwiczebna jest stabilna, ale zanotowaliśmy wzrost temperatury.
Mogło dojść do wycieku nadtlenku wodoru.
Rozumiem. Pozbędziemy się jej, gdy tylko wpłynie pozwolenie.
- Coś jeszcze? - Nie.
Odmaszerować.
- Wyrzutnia pusta. - Ładujemy.
Skok temperatury. 142 stopnie i wciąż rośnie.
Mostek, łączcie z kapitanem.
Mówi kapitan.
Torpeda ćwiczebna się wściekła. Ma 142 stopnie.
148.
Wnoszę o odpalenie torpedy przed czasem.
Temperatura jest w normie?
Tak jest.
Zezwolenie przyjdzie za siedem minut.
Nie zajęliśmy też pozycji. Odrzucam wniosek.
Tak jest.
Bez zmian.
152.
Pomódlcie się.
Nie jestem wie...
Zamykamy sekcję!
Zamknąć włazy! Zakręcić zawory!
- Co robimy? - Zamknąć przedni właz!
Zamknąć włazy! Zakręcamy zawory!
Mostek? Zgłasza się siódma sekcja.
Mostek, tu sekcja siódma!
- Dlaczego milczą? - Bo są martwi.
- Cisza. - Nie wynurzamy się?
- A jak myślisz? - Cisza!
Mostek, tu sekcja siódma.
Mówi sekcja siódma! Zgłoście się!
Pożar w luku torpedowym.
Temperatura zapalna?
Głowice wybuchają przy... 180 stopniach.
Ilu?
180.
Poza skalą.
Co zrobimy?
Zabezpieczymy sekcję...
Wszyscy na rufę! Do dziewiątki!
Z przodu są Paweł i Anton!
Idźcie do dziewiątki.
Zostaw go i idź do dziewiątki.
Jazda!
Anton!
Piątka, tu siódemka. Zgłoście się.
Piątka! Mówi siódemka! Zgłoście się!
Już po nich.
Mówi siódemka! Odbiór!
Chodźmy już. Chodź.
Tu piątka! Michaił?
Anton, jesteśmy w siódemce! Co u was?
Reaktor się topi!
Chłodzenie wysiadło!
- Zmiatajcie. - Wtedy to będzie Czarnobyl!
Włączymy chłodzenie konwekcyjne.
- Jak poziom wody? - Rośnie, i to szybko!
Michaił?
Powiedz Werze, że ją kocham. Żegnaj.
Dalej, dalej! Wszyscy do dziewiątki!
Jest tu kto?
Piotr? Piotr!
Nie uciekajcie! Wracać!
Idziemy!
Lew, chodź!
- Lew! - Zabieraj łapy!
- Wstawaj! - Spójrz na mnie.
Ruszaj się. Idź!
- Wiemy, co się stało? - Niezbyt.
Jakim cudem żyjemy?
Bo byliśmy na rufie.
Do wybuchu doszło na dziobie. Kadłub go stłumił.
Co zrobimy?
Wynośmy się stąd przez właz awaryjny.
Nabieramy wody.
Nie. Wszystko po kolei.
Zabezpieczymy sekcję, przejrzymy sprzęt
i wtedy zastanowimy się nad drogą ucieczki.
Dotarło do wszystkich?!
- Tak jest! - Świetnie.
Maksym, Niko, zamknijcie sekcję.
Opróżnijcie rury, a potem sprawdźcie okręt od dziobu po rufę.
- Tak jest. - Borys, ty pompujesz.
Sasza, gdzie jesteś? Łap młotek. Trzeba dać znak życia.
Cztery miarowe stuknięcia, powtarzane o równych godzinach.
5, 4, 3, 2, 1.
Pokażcie obszar na północny wschód od Murmańska.
Chcę wykaz wszystkich jednostek w rejonie.
I proszę o lepsze zdjęcie satelitarne.
Zbliżcie tutaj. Co to?
Co się dzieje?
Fregaty patrolują obszar, a reszta krąży na małym obszarze.
Co to za „wstrząsy sejsmiczne”?
Słabszy, a potem mocniejszy. 3,9 w skali Richtera. 11:28 i 11:30.
Matko boska. Stracili okręt podwodny.
Pokażcie odczyty sejsmiczne z Morza Barentsa.
David, poproś Amerykanów o zdjęcia Widajewa i drugorzędnych portów.
Bruce?
Dzwoń do sztabu Floty Północnej.
- Do...? - Admirała Gruzińskiego.
Nie trzeba tego uzgodnić z NATO?
- Wtedy bym o to poprosił. - Tak jest.
- Idzie admirał! - Spocznij.
Meldujcie.
- Dwa wstrząsy. - Jak duże?
Aparatura nie była gotowa.
Ustalcie położenie.
- Kursk? - Szykujcie Dronowa do zanurzenia.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Co słychać?
Jeden wybuch, a następnie drugi.
A raczej kilka, do których doszło niemal równocześnie.
- Pociski Granit? - Raczej torpedy.
- Co z Północną Flotą? - Na razie milczy.
Ktoś ocalał?
Były dwa silne wybuchy.
Według zdjęć, jednostki ratunkowe stoją w portach.
Mamo, nadają się?
Są malutkie, ale tak.
Wrzuć do koszyka.
Strasznie małe.
Jak niemowlaczki.
Zjemy je w zupie.
Chodź.
Wody ciągle przybywa!
Już półtora metra!
- Zaraz to załatamy! - Podaj klucz!
- Więcej szmat! - Lew, dawaj szmaty.
Dajcie szmaty!
Teraz daj żabki. Niko, żabki!
Już, mam je tutaj.
Borys, co z tą pompą?
- Jest potrzebna. - Robi się.
Podłączymy ją do zasilania.
Działa!
Sprawdźcie, czy ciągnie.
Daj mleko.
Sprawdź ciąg!
Zyskamy trochę na czasie.
Pilnuj, by pompa działała. Ciągle nabieramy wody.
Niko, znajdź koce, to się ogrzejemy.
I nastaw koncentrator tlenu.
Nie włączaj go, póki razem nie sprawdzimy procedury.
Lew?
Co jest?
- Dasz sobie radę. - Nie boję się.
Słuchaj mnie.
Wyobraź sobie, że to twoi koledzy tu utkwili.
Poruszyłbyś dla nich niebo i ziemię.
- Nie cofnąłbyś się przed niczym. - Niczym.
Oni tak samo zrobią teraz wszystko dla nas.
- Tak jest. - Prawda?
- Dobra? - Tak jest.
Coś słychać?
Sprzęt ma awarię.
Zreperujemy. Już dopływamy.
Boże.
Jest... znacznie gorzej, niż sądziłem.
Nikt nie miałby szans.
Coś się stało na Kursku.
- Co? - Przepraszam. Eleno?
Cześć, mamo.
- Jestem w kropce. - Anastazjo! Coś wiesz?
- Stracili z nimi łączność! - Kiedy?
- Dawno temu? - Nie wiem.
- Ponoć wybuchł pożar. - Kto tak mówi?
- Dasza. - Siostra Daniła mówi, że jest cały.
- Utknęli tam? - Kto wie.
Co robimy?
Szukaj Wadima, a ja idę popytać w dowództwie.
Widzimy się u Wery!
Nie bój się. Zaraz nam powiedzą.
Coś się stało z Kurskiem?
Nic mi o tym nie wiadomo.
Nie powie mi pan?
Nie powiem, bo nie wiem.
Nawet gdybym wiedział, i tak nie byłoby mi wolno. Przykro mi.
Kapitanie Tymoszenko!
Tak?
Ponoć coś się stało na Kursku.
Przepraszam, muszę iść na spotkanie.
Boże broń, żeby coś nam powiedzieli, co?
Pieprzenie.
Co zrobimy?
Zdajmy się na marynarkę.
Przecież zrobi co w ich mocy, żeby ich wyciągnąć.
- Ale muszą nam coś powiedzieć. - Fakt...
Jakieś 30 lat temu, gdy Anton był jeszcze młodszy od Miszy,
jego ojciec służył na Kijowie.
Na pokładzie wybuchł pożar i spędzili na dnie trzy tygodnie.
Nic nie wiedziałam.
Marynarka zadbała o mnie i uratowała Wadima.
Mają obowiązek im pomóc.
A wy — cierpliwie czekać.
Proszę, kawa.
Nie pożegnałam się z Antonem.
Gniewałam się, bo...
Bo obiecał mi naprawić okno nad zlewem.
Nawet nie dałam mu całusa.
A jeśli widzieliśmy się ostatni raz?
Warknęłam na niego.
- Wiedział, że go kochasz. - „Wiedział”?
Wie.
Musimy być silne. Musimy.
Nie ma wyjścia.
Kapitanie!
Usiądź tam, Miszo.
- Tania Awerina. - Wiem, znam Michaiła.
To jedyny statek ratunkowy?
Nie stałby tu, gdyby żyli.
Przykro mi.
Bardzo.
Dobra.
Koniec tlenu.
Nie ma rezerw.
Trzeba włączyć koncentrator.
Oleg?
- Nie odpalimy bez wkładek. - Wiem.
Wiem, wiem.
Kurna mać.
Co jest?
- Nie ma wkładek. - Co?
- Nie ma wkładek! - Muszą gdzieś być!
- Patrzyłem wszędzie. - Gdzieś muszą!
Wkładki są w dolnej części sekcji ósmej.
Sam dałem je Timurowi.
Ósemka jest zalana.
Nie zejdziemy tam.
Cholera. Borys?
Uruchom pompę.
Pomogę ci.
Gotów.
Zasilanie awaryjne.
Dowództwo...
- Zgasić silniki. - Mamy fonię.
Upewnijmy się, że ich nie zagłuszymy.
Gasimy silniki. Potwierdzam.
15 sekund.
5.
4.
3.
2. Nowa godzina.
Start.
Czy na pewno mamy fonię?
Tak, słychać dźwięki z dna i ruchy wody.
Nic.
Michaił!
Minęła godzina. Po czasie.
- Co? - Trzeba postukać młotkiem!
Wybacz, przehandlowałem zegarek.
Tak!
Łączcie z Rudnickim!
Tania Awerina. Kulkin.
Ktoś stuka na Kursku.
Dziękuję.
Marina!
Daria!
- Co? - Słychać stukanie!
- Słyszeli stukanie! - Na pewno?
- Żyją! - Marina!
Słyszeli stukanie!
Wysłali łódź ratunkową!
- Jesteś pewna? - Tak!
Żyją!
Tony, pokaż zdjęcia znad Widajewa i obserwuj wody w okolicach Murmańska.
To Kursk zatonął.
Dwie godziny temu z portu wypłynął statek z łodzią ratunkową.
- Są ocaleli. - Która to łódź?
Rosjanie mieli trzy takie jednostki.
Mir sprzedano pewnej amerykańskiej firmie.
Dziś za 30.000 dolarów od głowy można w niej zobaczyć wrak Titanica.
A-32 ma kłopoty techniczne na Morzu Czarnym,
więc zostaje Priz. Bałbym się zanurzyć w tym złomie w wannie.
Czy Rosja wezwała pomoc?
Wydzwaniamy do admirała Gruzińskiego, jednak milczy. Ale nie jest głupi.
Na Kursku jest mnóstwo ściśle tajnej aparatury. Nie dopuszczą nas do niego.
Zobaczymy. Na razie przygotujmy LR5 do podróży.
Zróbcie listę wszystkich platform i nurków głębinowych
od Morza Północnego po Finlandię.
Zaczekaj, dobrze?
Cześć.
- Nie. - Czemu?
Bo nie.
Zapewniam państwa, iż dołożę wszelkich starań,
by wyjawić wszelkie znane mi informacje.
Proszę jednak pamiętać, że ze względów bezpieczeństwa
obecnie nie będzie mi wolno zdradzić pewnych szczegółów.
Rosyjska marynarka, a w szczególności Flota Północna,
od wieków z dumą broni granic naszego państwa.
- Dzielni marynarze, służący... - Kapitanie?
Przepraszam, że przerywam, ale z Kurska ponoć dochodzi stukanie.
To prawda?
O tym nie wolno mi mówić.
Wiem za to, że rosyjska marynarka, a w szczególności Flota Północna...
Nic nie powie?
Przepraszam, ale liczyliśmy, że czegoś się dowiemy.
Nie wolno panu powiedzieć nic na temat załogi?
W jakim są stanie?
- Ile mają tlenu? - Co zrobiono, by ich ocalić?
Słuchamy!
- Ile zostało im czasu? - Niech pan powie cokolwiek.
Przykro mi. Naprawdę.
- Tam są nasi bliscy! - Nie mam nic do dodania!
- Mówcie! - Kiedy do nas wrócą?
Źle się zachowałaś.
Masz im zaufać.
- A jeśli nie ufam? - To zacznij!
Przepraszam.
Miszo?
Tata nie żyje?
Nie wiem.
Ale tak myślisz.
Trzymam kciuki.
Ja też.
Niko.
Budź się.
Słyszysz mnie? Nie wolno ci zasypiać.
Wejdę włazem podłogowym.
- Nie da rady. - Musi! Brakuje nam tlenu.
Nie zdołasz.
Lew? Do której szafki je schował?
Nie wiem, nie widziałem.
- Nie wiesz? - Na dole.
Chwilę to zajmie.
Ktoś musi iść ze mną. Sasza!
Chodź ze mną po wkładki.
Pośpiesz się.
To wariactwo. Nie dopłyniecie.
Daj rękę.
Wrócili!
Pomogę!
Osuszcie go! Dajcie koce!
Pomóżcie mi!
Spójrz na mnie!
Wynieście go!
Trzymaj się, Sasza!
Sasza, żyjesz?
Patrz na mnie.
Gdzie macie te wkładki?!
Dwa pudełka, każde po 10 wkładek.
Jedna poszła. Zostało 19.
Dłużej się nie dało?
Pytam!
I skoczyłbyś mi po suche majtki?
Uwaga, ostrożnie...
Powoli. Można opuszczać!
Pięciu ludzi na bakburtę!
Prąd: lekko ponad węzeł.
Poziom akumulatora: 85 procent.
Zawracamy przy 25.
Lew, wkładaj.
- Ostrożnie. - Wiem, wiem.
Uważaj z tym. Posłuchaj mnie.
- Przeszedłeś szkolenie? - Przyśpieszone, z teorii.
Czyli nie.
Nie wolno tego zamoczyć, rozumiesz?
- Jasne. - Wybuchnie, gdy tylko dotknie wody.
- Będzie pożar. - Właśnie. I co wtedy?
- Zabraknie tlenu. - A tego nie chcemy.
Zawsze łap od góry.
Bierz wkładkę.
Wtykaj.
Teraz opuszczasz i zamykasz.
Podpłyniemy za reaktorami.
Prąd uniesie nas w stronę włazu awaryjnego na rufie.
Co to?
Są!
To oni.
Cicho!
Posłuchajmy!
Czekajcie.
- Nie łączy. - Powinno.
- Nie przyssało się. - Dlaczego?
25 procent akumulatora.
23...
Nie zostawię ich tu.
Jeśli my zginiemy, oni też. Podładujmy się i wróćmy.
- Zwolnij balast. - Zwalniam za 3, 2, 1...
Cała naprzód.
- Zwrot na lewo. - Nie mogę!
Uwaga!
Walnęli w ster.
- Wynurzają się! - Nie!
Wynurzają!
Wy dranie!
Wracajcie! Wracajcie!
Wracać!
Cisza! Cicho!
Słuchajcie.
- Spróbują znowu. - Ale...
Zaufajcie mi!
- A jeśli się nie podłączą? - Podpłyńmy do nich.
- Zdążymy. - Nie!
- Są tuż nad nami. - Widziałeś tę ich łódź.
- Trzeba się wynosić! - Nie!
Tam nie ma komory dekompresyjnej. Zmiana ciśnienia cię zabije.
To pewna śmierć.
Czekamy!
Nie możemy.
Dość już czekaliśmy. Do diabła z tym!
Dajcie przewody z szafki!
Przywiązać to!
Dlaczego się nie podłączyliście?
Nie wiem.
To trzeba wymieniać co roku.
Bóg jeden wie, jak sparciało.
Uszkodziliśmy ogon.
- To go zreperujcie! - Tak jest.
Wymieńcie akumulatory i zanurzcie się znowu.
Mamy jeden komplet. Ładują się 12 godzin.
Nie ma zapasu?
Kazano nam go sprzedać z Mirem.
Są dziś nad Titanikiem.
Dobra.
Niedźwiadek polarny idzie do mamy i pyta:
„Jestem misiem polarnym?”
„Tak, oczywiście”.
Niedźwiadek na to: „Dobra, dzięki”.
Na drugi dzień niedźwiadek znów podchodzi i pyta matki:
„Dobrze to rozumiem?
Też jesteś misiem polarnym?” „Tak, oczywiście”.
„I tata też nim jest, zgadza się?” - pyta niedźwiadek.
„Tak, oczywiście”.
Misiek odpowiada: „Dobrze, w porządku. Tak pytam”.
Mija kolejny dzień. Niedźwiadek znów podchodzi i mówi:
„Muszę mieć jasność.
Jesteś misiem polarnym?” Matka odpowiada: „Tak”.
„I tata też nim jest?” „Tak”.
„To znaczy, że ja też jestem”. „Tak”.
Na co niedźwiadek:
- „To co mi tak”... - „...kurewsko zimno?”
Przepraszam.
„Co mi tak kurewsko zimno?”
Co tak długo?
A kryza?
Liczymy, że jeśli ją podgrzejemy,
smar w nią wsiąknie i będzie dość miękka, by się przyssać.
Nie pocieszył mnie pan.
Dalej.
Zaraz się naładują!
Lew, stukaj.
- Co mam powiedzieć Moskwie? - Sam zadzwonię.
- Kto mówi? - Admirał Gruziński, Flota Północna.
Proszę mnie połączyć z kontradmirałem Davidem Russellem.
- Z Królewskiej Marynarki. - Już łączę.
- Andriej. - David.
- Kopę lat. - Istotnie.
Co mogę zrobić?
Widziałeś Priza na Michaile Rudnickim.
Nadaje się do wożenia drewna, nie na Morze Barentsa.
Ilu jest ocalałych?
Nie wiemy. Jakieś 20-25 osób.
- Jest źle? - Sekcje za reaktorem chyba są całe.
Cała reszta przepadła.
Jest szansa, że nas wpuszczą?
Tylko gdy dotrze do nich, że nie dokonam niemożliwego...
- z niezdatnym sprzętem. - Rozumiem.
- Jeśli mogę coś zrobić, daj znać. - Coś mógłbyś.
Jesteśmy zatem gotowi wysłać natychmiast LR5:
najnowocześniejszą łódź ratunkową, oraz udzielić Rosji wszelkiej pomocy.
Rosyjskie służby ratunkowe nie mogą dotrzeć do ocalałych.
Napływają kolejne oferty pomocy z zagranicy.
Brytania, Francja, Norwegia oraz USA
wyraziły chęć udzielenia pomocy technicznej oraz łodzi.
Jesteśmy zatem gotowi wysłać natychmiast LR5:
najnowocześniejszą łódź ratunkową, oraz udzielić wszelkiej pomocy.
Nadarza się wyjątkowa okazja, by zażegnać niesnaski
sięgające jeszcze czasów Zimnej Wojny.
Jednak, co zadziwiające,
głosu w sprawie wciąż nie zabrały Kreml ani admiralicja Floty Północnej.
Mamy podstawy by sądzić, że doszło do zderzenia z obcą jednostką.
Współczesne okręty są tak ciche, że należy się z tym liczyć.
Rzecz jasna sprawę pogarsza także agresja NATO.
Czy przyjmiemy zagraniczną pomoc?
Na razie to wciąż niejasne.
Rzućcie okiem. Borys, sprawdź akumulatory.
Wysiadły.
- Czyli pompa też. - Jak to?
- Zaczniemy nabierać wody. - Kiedy? Co robimy?!
Spokojnie. Spokój. Oszczędzajcie siły i tlen.
Nie śpijcie.
- Maksym, co ty robisz? - Uciekajmy stąd.
Już dawno powinniśmy.
Złaź stamtąd! Wracaj!
Pozabijasz nas!
Wracaj!
Złaź!
Maksym, uspokój się!
- Puszczaj! - Przestań, Maksym!
Dość!
Zejdź!
Nie wygłupiaj się, potopisz nas!
Dlatego właśnie przyjąłbym pomoc od Anglików i Norwegów.
Ocaleli schronili się na rufie.
Obcokrajowcy nie muszą badać reszty okrętu.
Wiedzieli, na co się piszą.
Istotnie, młodzi marynarze wiedzieli. Ale co z ich żonami?
Rozkazy są jasne. Żadnej pomocy z zewnątrz.
Dobrze, proszę pana. Rozumiem.
Marina!
Chodźmy. Gdzie Wera?
Będzie czekała.
- Idę! - Pośpiesz się!
Baczność! Admirał Petrenko!
Wiem, że jest państwu nad wyraz ciężko.
W imieniu swoim oraz prezydenta
zapewniam państwa, że robimy co w naszej mocy,
by ocalić marynarzy uwięzionych na Kursku.
Wymienię teraz okręty biorące udział w akcji.
Okręt flagowy Piotr Wielki,
statek ratunkowy Michaił Rudnicki...
Admirale?
W jakim stanie jest załoga?
- Macie z nimi łączność? - Kto przeżył?
Właśnie?
Czy ktoś jest ranny? I co z pomocą z zagranicy?
Przyjęto ją?
Pozwolą państwo, że dokończę.
Oferty są wciąż rozpatrywane. Oto, co wiemy na pewno.
Kursk jest nietknięty i spoczywa na dnie.
Dostęp do okrętu jest bardzo utrudniony.
Spoczął na głębokości 500 metrów, a widoczność jest bliska zeru.
Nie. Bzdura.
Co?
Morze Barentsa jest o wiele płytsze. I czyste jak łza.
Mamy pewność, że nasi ratownicy...
Morze nie jest takie głębokie.
A widoczność jest lepsza.
To pani fachowa opinia?
- Nie. - Zatem proszę takowej zaufać.
Nie jestem fachowcem, ale nie jestem też głupia.
Jak żadne z nas.
Żadne! Nie okłamujcie nas!
- Kłamiecie! - Jak pani śmie?
Pytam pana o to samo!
Przyszłyśmy tu z dziećmi!
Tam... są nasi mężowie!
Państwa mężowie i synowie to rosyjscy marynarze.
Każdy z nich przysięgał poświęcić życie w obronie ojczyzny.
Ratownicy robią co w ich mocy.
Są wyposażeni w najnowsze zdobycze techniki,
dorównujące, a nawet przewyższające te oferowane przez obce kraje.
Bzdura! Wszyscy to wiedzą!
Siadać i słuchać.
To niczemu nie służy.
Mój mąż też służył we Flocie Północnej!
Wszystkie wychowujemy synów na marynarzy! I po co?!
By zginęli na próżno?!
Spokój, bo każę panią wyprowadzić!
Powiedzcie nam, czy żyją i ile zostało im czasu!
Niech się pani uspokoi, bo ją wyrzucę.
- Ma rację! - Spokój.
Nie ma na to czasu!
Chcecie, by nasi bliscy zginęli na marne!
Idźcie do diabła! Wszyscy wasi admirałowie i biurokraci!
Do diabła z wami!
Narażacie nas, naszych mężów i dzieci!
Żądamy sprawiedliwości!
Coś ty jej zrobiła?!
Wstydźcie się! Wstyd!
Davidzie...
przyjmuję twoją ofertę pomocy.
- Co się zmieniło? - Nie wiem. Ja.
Ściągnę nurków z norweskiego pola naftowego.
Spotkają się ze mną i LR5 w Trondheim. Bylibyśmy na miejscu w 11 godzin.
Popłynie z nami kontradmirał David Russell.
Dzień dobry. Doceniam waszą pomoc.
- Dziękujemy. - Ale najpierw trochę formalności.
Musi pan wyrazić zgodę na zanurzenie bez szalupy hiperbarycznej
oraz zrzec się prawa do pozwania korporacji,
jeśli ktoś ucierpi z winy promieniowania lub sprzętu wojskowego.
- A admirał Petrenko? - Przysłał mnie.
Czyli odebrano mi dowództwo?
Tak, nad akcją ratunkową.
A w dalszej kolejności... nad Flotą Północną.
Pierwszy inżynier proszony do maszynowni.
Kontradmirał David Russell, z pokładu Seaway Eagle.
Wezwał nas admirał Gruziński.
Prosimy o udzielenie dostępu do miejsca wypadku.
Pozostańcie na pozycji i czekajcie na rozkazy.
Zgasić silniki.
Michaił?
- Co jest? - Szukam długopisu.
Ja mam.
Co piszesz?
W jakim wieku straciłeś ojca?
Miałem trzy lata. Przecież wiesz.
Jak go... zapamiętałeś?
Tylko szczerze.
- Wcale. - Wcale.
Czyli Misza...
będzie mnie pamiętał jak przez mgłę.
A drugie dziecko...
Drugie — w ogóle.
Nieprawda.
Ja czuję ojca.
Wiem, że matka kochała jego, a on — mnie.
Dlatego... zawsze był przy mnie.
Muszę to napisać.
Dzięki.
Drużyną przewodzi Graham Mann.
A to admirał Einar Skorgen z sił norweskich.
To jemu zawdzięczamy to spotkanie.
Oto lista rzeczy, którymi trzeba się zająć.
Potrzebujemy od was zdjęć miejsca wypadku.
Oraz danych technicznych włazu.
Wszystko w swoim czasie, panowie.
Z całym szacunkiem, admirale... czas jest na wagę złota.
Tak.
Musimy wysłać na dno sondy, by zmierzyć promieniowanie oraz...
Chyba nie rozumie pan, po co się spotkaliśmy.
Rosyjskie służby ratunkowe są świetnie przygotowane.
Jutro podejmiemy decyzję, czy wezmą panowie udział w akcji.
To po cholerę tu płynęliśmy?
Będę mówił wprost.
Nasz personel i sprzęt może przystąpić do akcji w ciągu kilku godzin.
Nie znamy ich stanu i potrzebujemy pańskiej zgody.
Jeśli są ocaleli, natychmiast ich wyłowimy.
Wyraziłem się jasno.
Jeśli orzekniemy, że pomoc jest potrzebna, damy znać.
Czekamy na telefon.
O co im chodzi?
Chcą ochronić tajemnice państwowe i swoje dobre imię.
Nie dość, że stracili flagowy okręt?
- Mogą obwinić nas. - Za zderzenie?
- Czy za brak pomocy? - Jedno i drugie.
To co, mamy czekać?
Tak.
A ci na dnie?
Oni też.
Chryste.
- Nie wyrobię. - Znosi nas.
- Spróbujmy znowu. - Zawracam.
Cofam, namierzam...
- 25 procent akumulatora. - Zostajemy!
Zostało 12 procent.
Dziewięć procent!
- Dociskaj! - Osiem procent!
Co? Trzymaj!
Nie ruszaj! Trzymaj się!
- Ruszyłeś! - Siedem procent! Trzeba spadać!
Zawróć!
Zrzucam balast. Wynurzenie.
- Wracamy. - Słychać stukanie?
Nie. Jest głucho.
O świcie wysłać Anglików.
Możemy płynąć jutro rano.
Przygotujcie nurków.
Nie zostawiaj mnie, przyjacielu.
Stój.
Co to ma być? Chryste Panie...
Nie wiem, jak wy...
ale ja nie chcę ginąć.
- Dzień dobry, Kursku! - Dobry!
Zaraz podamy śniadanie.
Lew, pomóż.
Pobudka, panowie.
Dajcie, co macie.
Urządźmy sobie poranny szwedzki stół.
Dawaj, Sasza. Co tam masz?
- Tuńczyka. - Rybka, świetnie.
Jest mięso.
I suchary.
Co wy macie?
- Kaszę. - Zawsze coś.
Patrzcie państwo. Akurat gdy zgłodniałem.
Dobre!
Marynarka nie zawsze daje dupy.
Niko, gdzie to masz?
- Spadaj stąd. - No gdzie?
To jest śniadanie!
Też trochę mam.
Dasz mi?
Rozgrzewa.
Pyszności, co?
Maksym, patrz.
Wszystko jest.
- Chcemy wracać na górę? - Nie!
Właśnie! Nie skończyliśmy!
- Opowiedzieć znowu żart o misiu? - Tak!
- Tak. - Dobra.
Tylko cicho być.
Niedźwiadek polarny idzie do matki i pyta...
Napij się, nie gadaj.
Wszystko przez ciebie, Lew. Zasrańcu...
Lew! Lew, ostrożnie!
Odejdź!
Zabierz go!
Ile mamy czasu?
Parę minut.
To zaszczyt...
że mogłem z wami służyć.
Marynarze, marynarze,
to ręka ma, a to serce
Marynarze, marynarze,
to ręka ma, a to serce
Myślę, myślę, myślę, myślę
że przyszła pora napić się
Marynarze, marynarze,
to ręka ma, a to serce
Możemy ruszać!
W drogę! Sprawdź tę butlę z tlenem!
- Nurkowie pod wodą? - Na 206 metrach.
Jazda!
Przystępuję do zanurzenia!
Trzeba sprawdzić, czy komora nie jest zalana.
Przyjąłem.
Otwórzcie zawór, powinien się zassać.
Komora jest zalana.
Nikt nie przeżył.
Michaił mawiał, że każdy marynarz wraca z morza odmieniony.
I że to odróżnia ich od reszty.
Że morze powiązało ich ze sobą na zawsze.
Dlatego ratują swoich braci.
Nawet na wojnie.
Nie wiem, czy trwa.
Załoga Kurska nie powie nam, co myśli.
Jednak mąż przed śmiercią napisał list do mnie...
do naszego syna... i nienarodzonego dziecka.
„Nikt nie jest wieczny.
Ale chciałem więcej.
Chciałem dać ci więcej.
Więcej dzieci.
Kochać naszą dwójkę.
I nas oboje.
Powtarzaj im raz za razem...
że kochałem ich tak jak ciebie.
Znajdź nowego mężczyznę.
Ale kochaj też mnie.
Bo choć byłem... dla ciebie tylko chwilą...
ty byłaś wiecznością”.
Miszo Awerinie!
Popisałeś się w cerkwi.
Coś ci dam.
Po twoim ojcu.
Dziękuję.
Dzięki.
Mamo?
71 dzieci straciło ojców na Kursku.