NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Linda...
POPRZEDNIO W DOBRYM MIEJSCU...
Możesz mieć dosłownie wszystko, czego...
Co u...
Wysłałeś demona jako jednego z uczestników eksperymentu?
Tak podły występek należy ukarać.
Czwartym uczestnikiem będzie Chidi.
Czemu próbowali tak oczywistej sztuczki?
Chwytają się brzytwy. Nie mają szans.
No i możemy pozbyć się zdjęcia Lindy
i umieścić zdjęcie Chidiego po drugiej stronie, bo znamy go na wylot.
Dobra nasza, co, liderko?
Jasne, nic lepszego
niż monitorowanie i manipulowanie byłym chłopakiem.
Bardziej, niż zwykłam.
Skupmy się na Brencie.
Miał łatwy start i myśli, że zjadł wszystkie rozumy.
Tacy jak on sądzą, że świat obraca się wokół nich,
bo w sumie tak jest.
Gdyby dla odmiany posłuchał kogoś innego,
zrozumiałby, że nie był aż taki dobry
i że nie powinien tu być,
a na dokładkę...
może poryczy się jak dzieciak.
ROZDZIAŁ 41
TWOJE PRZESZŁE ŻYCIE
Słowem, dlatego właśnie nadal mamy kaczki.
Ocaliłam wszystkie kaczki.
Niesamowite!
Dzięki, Wanda. Co za historia.
A teraz nasz kolejny gość, Chidi Anagonye.
BRAWA
Wiodłeś fascynujące życie nauczyciela akademickiego.
Nie aż tak fascynujące jak ktoś, kto ocalił cały gatunek,
ale owszem, byłem profesorem etyki i filozofii moralności.
Przepraszam. Dosłownie każdą kaczkę?
- Ocaliłaś wszystkie? - Zasadniczo tak.
Nie chciałam się chwalić, ale dodam jeszcze,
że konie też.
Co?
Kurczę, przy tobie czuję się bezużyteczny.
Hej, Mikey, mogę cię o coś zapytać?
Przeze mnie życie Janet jest chaotyczne i nieprzewidywalne.
Postanowiłem jej to wynagrodzić.
Zbiorę setkę dzieci Janet i odstawimy wokół niej
chaotyczny i nieprzewidywalny flash mob.
Świetny pomysł, co?
Wybacz. Projektując dzielnicę, dodałem taki kod.
Powtarzam twoje imię pięć razy i mija mi migrena.
Wiesz, czemu kazałem ci udawać mnicha w pierwszej wersji dzielnicy?
- Przez ten serial telewizyjny? - Nie.
Dlatego, że nie panujesz nad impulsami.
Myślisz, że wszystko da się załatwić koktajlem Mołotowa,
przebijając komuś opony lub unicestwiając Dereka.
Rola mnicha była dla ciebie torturą.
Jeśli chcesz naprawić związek z Janet,
musisz dać jej od siebie odpocząć.
Pokaż jej, że potrafisz panować nad impulsami.
Czyli nie wystarczy chcieć coś zrobić, by natychmiast to zrobić?
Tak.
Ktoś mógł mi to powiedzieć za życia.
Próbowali. Zwłaszcza sędziowie.
Hej. Zaczyna się.
A teraz Brent Norwalk. Opowiesz nam coś o sobie?
Dziękuję bardzo. Dzięki.
Jasne. Mam się czym chwalić.
Dorastałem w Chicago. Na przedmieściach, rzecz jasna.
Studiowałem w Princeton.
Żadnych ulg. Sam na to zapracowałem.
Jak mój ojciec i jego ojciec.
Potem odziedziczyłem rodzinny interes i w zaledwie 18 lat
przeobraziłem Norwalk Materials z firmy wartej 90 mln dolarów
w firmę wartą 94 miliony.
Moment. Janet?
- Czołem. - Perrier.
Może opowiesz nam też
o swoich niepowodzeniach?
Nie zawsze szło po mojej myśli.
Zakupiłem pakiet akcji Netflixa po 38 $ od sztuki,
ale nie zdążyłem go spieniężyć.
Kasę odziedziczył mój durny bachor.
Ale trzeba iść dalej, nie?
Jak stwierdził Martin Luther King Jr., którego osobiście podziwiam:
„Gdy życie powali cię na glebę,
wstań i rozdawaj sierpowe”.
- Chyba tak nie powiedział. - Mylisz się.
Uważam, że należy brać za siebie odpowiedzialność.
A niewielu to robi.
Jeśli chcesz wiedzieć,
- przez to właśnie cierpi nasz kraj. - Jaki kraj?
Miło było, ale pora na golfa.
Bez golfika tatuś ma bzika.
Chad, kacza mamo, uszanowanko.
Wielkie dzięki. Wspaniała publiczność.
Samochód?
Wozi się samochodem?
Wypracujemy nową strategię.
Jeśli ma do niego dotrzeć, że nie zasługuje, by tu być,
nie potrzebujemy strategii.
Musimy rozpłatać go jak piniatę.
Próbowaliśmy tego w Złym Miejscu.
Bebechy nie smakują jak cukierki.
Mówię w przenośni.
Choć istnieje inna strategia ze Złego Miejsca,
która może się sprawdzić.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Nie ma lepszego.
Zrealizujemy go jutro.
Co u...
Hej, Janet?
To perrier?
Michael! Eleanor!
Brent, wybacz, nie wiem, co się dzieje.
Za to ja wiem. To zamieszanie jest z mojego powodu.
To znak, że nie jestem we właściwym miejscu.
- Jak to? - Nie powinienem być w Dobrym Miejscu.
Niewątpliwie czeka na mnie coś lepszego.
Tam właśnie powinienem być. W Najlepszym Miejscu.
Wyjaśnij to, bo chyba czegoś nie rozumiemy.
Podejrzewam to od jakiegoś czasu.
Zaświaty z pewnością oferują coś lepszego
najlepszym z najlepszych.
Co to za raj bez moich ziomali?
Gdzie Scotty, Schultzy i Jeżozwierz?
Gdzie Biały Guillermo
i Meksykański William? Co ze Squirtmanem?
Właśnie. Co ze Squirtmanem?
I powiem szczerze, ta moja asystentka Janet to sztywniara.
Nie nosi moich podarków.
Prosiłeś Janet, by zrobiła sobie ubrania,
które potem jej podarowałeś?
Jakbyś przy tym był.
To zamieszanie z mojego powodu to znak.
Jeśli to Dobre Miejsce, to czeka na mnie Najlepsze.
Wymyślcie coś i dajcie znać. Dobra?
Pójdę walić głową w mur. Na razie.
Musimy porozmawiać o Eleanor.
Wiem, o co chodzi. Ale ma tyle na głowie.
Pewnie w końcu znajdzie czas na prysznic.
Nie o to chodzi. Choć nie o to też nie chodzi.
Potrzebujemy nowego lidera.
Naprawdę?
Jej decyzje wzbudzają nasze zastrzeżenia.
Nie chce, by Chidi zbliżył się do Simone.
Zignorowała moje obawy co do Lindy.
Strategie wobec Brenta przyniosły odwrotny skutek.
Zrobiliśmy drobne postępy. Może nie ma zdolności przywódczych.
No. Eleanor jest ekstra, ale nic jej nie wychodzi.
To moja specjalność, a nie jestem liderem.
Słuszna uwaga.
Ale zastanówcie się nad tym.
Już to zrobiliśmy. Powinniśmy dążyć do zmiany lidera.
Zdecydowanie. Dążmy do tego.
Hej, Eleanor.
Mówiliśmy właśnie o tym, że chyba nie powinnaś być naszą liderką.
Uratowałem sytuację.
Proszę bardzo. Mówcie.
Nie bierz tego do siebie.
Na początku eksperymentu szanse na powodzenie wynosiły 9%.
Po trzech dniach pod twoim przewodem szanse zmalały do 7,1%.
Liczby wskazują na to, że zawalasz sprawę.
Konstruktywna ocena.
Pozwólcie, że się odwzajemnię.
Jesteście bandą niewdzięcznych piszczeli
i możecie się wypastować po czubki szmergli.
Co to za przekleństwa?
Ja się o to nie prosiłam.
Zastąpiłam Michaela, który miał być liderem,
a zjadły go nerwy już na starcie.
Niech zastąpi mnie ktoś lepszy.
Może Tahani, skoro jest taka mądra.
Albo lepiej Jason.
Może ludzkość ocali
stary, dobry festyn w stylu Jacksonville.
Warto spróbować. Wystarczy nadmuchiwany zamek,
shurikeny i flota karetek pogotowia.
Powodzenia, zaskrońce.
Shellstrop żegna.
Przeszło ci już?
- Wrócisz kontynuować zadanie? - Nie żartowałam. Rzucam to.
Żałuję, że to usłyszałaś. A oni żałują, że to powiedzieli.
Ale to nie jest coś, co możesz porzucić.
To nie szkolna kapela
czy pierwsze trzy godziny 14-dniowego detoksu sokowego.
Mamy nieco więcej do stracenia.
Wiem. Właśnie dlatego rezygnuję.
To, co się tu dzieje, przerasta moje możliwości.
Jak mam sprawić, by Brent przestał być takim wujem?
Co zrobić z Simone, która jest przekonana,
że to wszystko jest wytworem jej umysłu?
Pchnąć ją w ramiona mojego byłego?
Świetny pomysł.
A co z Johnem-plotkarzem
czy demonem-szpiegiem, który walnął mnie w twarz?
Mam to robić
z uśmiechem na twarzy, by dodać innym otuchy?
Nie nadaję się do tego!
Nie jestem zbawcą wszechświata.
Tylko...
dziewczyną z Arizony.
I tyle.
Zwykłą dziewczyną z Arizony.
Lubiłam tanie żarcie i tanią telewizję,
gdy wychodziłam z H&M, miałam na sobie więcej majtek,
niż gdy tam wchodziłam.
Nie panowałam nad własnym życiem,
a mam sterować losem całej ludzkości?
To nie dla mnie.
Zaczynając swój eksperyment,
myślałem: „Czwórka ułomnych głąbów, którzy łykną wszystko, co im powiem.
Pójdzie jak z płatka”.
Rozpracowaliście mnie w trzy miesiące.
Pomyślałem: „Spoko. Mieli fuksa”.
A potem zrobiliście to jeszcze 800 razy.
Okazuje się, że ludzie to osobliwy gatunek.
Nigdy do końca nie pojmę, na czym to polega.
To zadanie dla człowieka.
Kogoś, kto jest twardy, ale współczujący, kto ma serce na dłoni
i niezawodny dar wykrywania ściemy.
Myślisz, że nie dasz rady?
Tylko ty sobie z tym poradzisz.
Chcesz tego czy nie, jedyną osobą zdolną ocalić ludzkość
jest dziewczyna z Arizony.
Przecież nic mi się nie udaje.
Jestem jak Wiluś E. Kojot w wersji seksi blond.
Zgadzam się.
Co do tego, że popełniasz błędy,
nie z seksualizacją kreskówek.
Daj spokój, wiesz, na czym to polega.
Ponosisz porażkę, próbujesz czegoś innego i ponosisz kolejne porażki.
I tak w kółko, 1000 razy, ale nie poddajesz się,
bo może uda ci się za 1001.
Pójdę podumać nad tym 1001. pomysłem.
Mam nadzieję, że się przyłączysz.
Mam nadzieję, że weźmiesz prysznic, a potem się przyłączysz.
Panie i panowie, powraca wasza przeciętna liderka,
Eleanor Shellstrop.
Z całego serca przepraszamy za to, że w ciebie zwątpiliśmy.
Nie przejmuj się, piękna. Sama w siebie zwątpiłam.
Ale znów chwytam za stery. I mam nowy sposób na Brenta.
Tacy jak on mają się za nieomylnych.
W takim razie przyznamy mu rację.
Brent?
Ta rozmowa musi pozostać między nami.
- Dobra. - Wiemy, że masz głowę na karku.
- Tak. - Ale nie wiemy, czy możemy ci powierzyć
poufną informację.
Możecie.
Regularnie zatajałem skargi pracowników. Mam wprawę.
Otóż, Brent, faktycznie nas przejrzałeś.
Istnieje Najlepsze Miejsce.
Wiedziałem!
To miejsce zarezerwowane dla najlepszych z najlepszych.
Coś w rodzaju pośmiertnego elitarnego Klubu Diamentowego dla VIP-ów.
Należałem do takiego. Przysięgam.
Wypiłem raz parę głębszych z pilotem
i dał mi sterować swoim helikopterem.
- Wiemy. Wtedy umarłeś. - No tak.
Wszyscy zostaną poddani ocenie,
po czym uda się tam garstka mieszkańców o najwyższym standardzie moralnym.
Rozumiem. Taki konkurs „dobrych uczynków”?
Łatwizna. Pozamiatam.
Tylko nikomu ani słowa. Po co dawać fory konkurencji?
Upuściłaś widelec. Pozwól, że ci go podam.
Widziałaś? To z widelcem? Mam zapisywać?
- Nie trzeba, czuwamy. - Świetnie.
- Cześć, Jason. - Janet.
Cieszę się, że cię widzę. Kupiłem ci czekoladki.
Ale przypomniałem sobie, że ty nie jesz, więc sam je zjadłem,
żeby w ramach prezentu móc ci je opisać.
No więc... pierwsza była ohydna...
Pozwól mi coś powiedzieć.
Wiesz, że mam nawał pracy przy tej dzielnicy.
- No. - Prosiłam, byś zachował dystans.
No.
Wybacz, że to mówię,
ale nie mogę się teraz z tobą wiązać.
Lubię być z tobą, ale to bywa skomplikowane
i może narazić nasz eksperyment.
Tak się nie stanie.
Już się stało.
Zróbmy sobie przerwę, aż będzie po wszystkim.
Nie chcę cię dobijać, ale musisz jeszcze coś wiedzieć.
Jaguarsi pozbyli się Blake'a Bortlesa.
Wyleciał z drużyny. Naprawdę mi przykro.
Dzień dobry, co słychać?
Miło was widzieć. Smacznego!
Problem w tym, że kieruje się złymi pobudkami.
Nie dostanie więcej punktów,
jeśli robi to tylko po to, by dostać więcej punktów.
Fakt. Ale podobnie było wtedy, gdy poprosiłam Chidiego o pomoc.
Zrobiłam to, byś mnie nie przyłapał.
Ufajmy, że z czasem
czynienie dobra wejdzie mu w krew.
Jak tobie.
Właśnie coś załapałam.
Ta cała gadka o tym, że tylko ja mogę nas ocalić...
Pierwszego dnia wcale się nie załamałeś, prawda?
Udawałeś tylko, żebym wzięła sprawy w swoje ręce.
- Przyznaję się. - Podstępny szatan. Sprytnie.
No dobrze. Pora pomóc Simone i Chidiemu.
Że też musiałam na to wpaść. To mnie dobije.
Wiem. Ale myślę, że się uda.
Jasne, za to ja będę cierpiała.
Nie może tego zrobić jakaś inna laska z Arizony?
Może Emma Stone? Też jest stamtąd. Dałaby radę.
Pamiętasz ją z Zombieland? I La La Land?
Wszystkie jej filmy kończą się na „land”?
- Grasz na zwłokę. - Dobra, idę.
Tak mi przykro.
Janet była całym moim życiem po śmierci.
Jak mam o niej zapomnieć?
Mnie po rozstaniu pocieszały dwie rzeczy.
Szampan i Alanis Morissette.
Nie osobiście.
Słuchałam jej płyt u mojej znajomej Adele.
Też mógłbym pocieszyć się jak zwykle.
Wypić hektolitry energetyka, gwizdnąć terenówkę
i przejechać nią przez chińską knajpę.
Ale musiałbym poprosić Janet o te rzeczy
i przy okazji ją zobaczyć, a przez to bym się poryczał.
- Co robić? - Naprawdę nie wiem.
Cokolwiek nie postanowisz, masz przy sobie przyjaciół.
A nawet nie powiedziałem ci jeszcze o Blake'u Bortlesie.
Chidi, pamiętasz tę Simone z przyjęcia?
Simone...
szalona fanka Third Eye Blind,
która obcinała ludziom kucyki?
Tak.
Może pomógłbyś jej się tu zaaklimatyzować?
Sama próbowałam, ale wydaje jej się, że to wszystko jest wytworem wyobraźni,
więc jako osoba przy władzy, nie jestem godna zaufania.
Czemu sądzisz, że ja coś wskóram?
Bo ty i Simone jesteście...
pokrewnymi duszami.
Pokrewnymi duszami? Czyli nasze dusze są...
Spokrewnione, tak.
Każdego łączy z kimś kosmiczna więź.
Nasz system pomaga im się odnaleźć w zaświatach.
Jestem święcie przekonana, że ciebie i Simone łączy taka więź.
Ona jeszcze o tym nie wie.
Tobie też nic bym nie mówiła,
ale że dostała kuku na muniu...
Jak mawiają architekci...
Uznałam, że powinieneś o tym wiedzieć.
O raju!
Łapie mnie ból żołądka.
Ale przyjemny! Ze szczęścia. To coś nowego.
Istnieją wspaniałe źródła
na temat symulowanych rzeczywistości, które mogą jej pomóc.
Kartezjusz, Moravec, Zhuangzi...
Może przywołam książkę.
Powodzenia.
To niesamowite.
Przez całe życie poszukiwałem fundamentalnych prawd o wszechświecie,
ale nigdy w nikim się nie zakochałem.
Wiem.
No tak, jasne. Wiesz o mnie wszystko.
To prawda.
Cześć, Simone. Chidi. Poznaliśmy się na przyjęciu.
Mój mózg pewnie lubi cię przywoływać.
Usiądź na niby i zamów jogurt, którego nie ma.
Dobrze.
Jeśli dobrze rozumiem stan twojego umysłu, reprezentujesz pogląd solipsystyczny.
Uważasz, że jesteś jedynym realnym podmiotem,
a reszta jest zbiorem twoich subiektywnych wrażeń.
Tak. Myślę tak, bo to prawda i mam rację.
Bez urazy, ale solipsyzm to dość niedojrzały pogląd,
zwłaszcza jak na kogoś o wielu stopniach naukowych.
Do tego nie da się go odrzucić,
bo wszystko, co postrzegasz, stanowi jego potwierdzenie.
Jednakże...
- No weź! - No co? Skoro to nierealne,
to chyba bez znaczenia? Co więcej...
- No weź! - Co?
To się nie dzieje, to bez znaczenia.
Nie wycieraj nosa aż do końca świata.
Dobra. Masz rację. Poniekąd.
Ogólnie mówiąc,
zakładając, że nic nie ma znaczenia,
robisz głupoty. Zwalasz ciasta na ziemię
i wpychasz ludzi do basenu. Słowem, zachowujesz się podle.
Nie warto być lepszym? Tak w razie czego?
Co masz do stracenia,
traktując innych życzliwie i z szacunkiem?
Dobra. Kontynuuj, prawdopodobnie zmyślony, ale być może prawdziwy filozofie.
Dobre wieści. Simone i Chidi nawiązali kontakt.
Skoro ja nie miałam z niego pożytku,
niech skorzysta ktoś w potrzebie.
Tak się czujesz, gdy oddajesz biednym stare staniki?
Pewnie ciężko było ci okłamać Chidiego.
Sama nie wiem, czy go okłamałam.
Już kiedyś się w sobie zakochali.
Michael miał rację.
Chidi bardzo się dla nas poświęcił. Nie chcę, by to było na marne.
Ale powiedziałbym, że ty poświęciłaś się jeszcze bardziej.
Musisz z tym żyć.
Chidi tkwi w błogiej nieświadomości, bo nie wie, co poświęcił.
Za to my wiemy.
Tę zupencję.
Dawaj, stary. Wiem, że masz doła, ale nie możesz mnie zawieść.
Racja. Kodeks koleżeński.
Napisy: Ewa Nowicka