NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Ale zesztywniałem.
Cześć. Co tam?
„Co tam”?
Co się stało? Wygraliśmy? Przegraliśmy?
Ocaliliśmy ludzkość?
Znaleźliście moje nintendo? Nigdzie go...
Nieważne. Już mam.
Przykro mi. Wyniki zostaną ujawnione
w obecności Sędzi.
A gdzie reszta?
Simone, John, Brent...
Mniejsza o nich. Gdzie jest Chidi?
W ubikacji.
Wybacz, to za mało informacji.
Podmioty eksperymentu są w hipostazie,
więc umieściłam ich w łazience. Chidiego usadziłam na sedesie.
To najlepsze miejsce.
Obudźmy go.
No wiesz, żebym znów mogła być z ukochanym mężczyzną.
Szast-prast, naprawianko.
Sędzia nakazała czekać, aż wyda wyrok w sprawie.
Ludzie mają zostać tutaj. Nie mogą zobaczyć wyników.
Chwila. Przez rok tyrałam jak wół, zarządzając dzielnicą,
a nie mam prawa wiedzieć, jak nam poszło?
No tak.
Oto tequila.
Spoko. Daj znać, jak nam poszło.
ROZDZIAŁ 47
Niezależnie od wyroku chyba czeka nas rozstanie.
Nie ma gwarancji, że zostaniemy razem.
Pstryknie palcami i pośle każde z nas do innego wymiaru.
I jak? Pocieszyłam was?
O rany, znowu umrzemy? Już tyle razy umieraliśmy.
Mieliśmy chyba po 15 pogrzebów. Zaczyna mnie to drażnić.
Jeśli was to pocieszy, powiem wam, jak wyglądały wasze pogrzeby.
Tahani, pierwszy przemawiał Moby. Powiedział...
Przestań. Nie chcę tego słuchać.
A na moim?
Twoi znajomi zamiast wygłaszać mowy,
wymalowali graffiti na twój temat na rybnej knajpie.
W Jacksonville to pierwsze stadium żałoby.
W Arizonie albo urządzają ci pogrzeb,
albo wystawiają twoje ciało na strzelnicy
w zamian za ulgę podatkową.
Moment. To nam pomoże przestać martwić się wyrokiem.
Wyprawmy sobie pogrzeb nad pogrzebami!
Odjazd!
Jak mawiają na Florydzie:
„Jeśli ten pogrzeb ci nie odpowiada, to czekaj chwilkę!”.
Sala rozpraw? Nie znoszę tego miejsca.
Hasło do Wi-Fi? Nie ma zasięgu.
Shawn.
- Michael. - Kto się przezywa, sam się tak nazywa!
Źle, pospieszyłem się.
Najpierw powiedz coś wrednego, coś, co przeszyje mnie na wskroś.
Słowo się odwraca!
Więc tak to wygląda.
Oto koniec twoich żałosnych prób udowadniania,
że ludzie nie są jedynie ruchomymi wytwórniami odchodów.
Znów poniesiesz klęskę, bo tylko to ci jest pisane.
Pora to przełknąć.
Udławisz się ostateczną porażką.
Spędzisz wieczność w Złym Miejscu,
gdzie osobiście zadbam o nieustanne dławienie.
Sam się udław.
- Pięknie! - Ale tu ładnie!
- Cudownie. - Podłoga!
Komisja z Dobrego Miejsca. Witam i dziękuję.
To my tobie dziękujemy.
Wspaniale się spisałeś.
Chyba lepiej niż ktokolwiek, kiedykolwiek.
Nie wiecie, jak nam poszło.
Tego nie wiemy, ale wiemy, że pozamiatałeś.
Shawn, zanim poznamy szczegóły sprawy,
wiedz, że pójdziemy na ustępstwa
i jakoś się dogadamy.
Jak ja z twoją mamą.
Ciekawa riposta!
Zgromadziliśmy się tu, by uczcić życie pośmiertne Tahani Al-Jamil
w miejscu, w którym czuła się najlepiej:
w kabinie prywatnego samolotu Gulfstream G650.
Tahani była przemiłą osobą
i zasługiwała na milsze traktowanie ze strony innych.
Szkoda tylko, że nie zdołała pozbyć się wady wymowy.
Z każdym życiem stawała się lepsza,
a dzięki niej ja też.
Dała mi wiele pożytecznych porad. Na przykład: „Staniki nie muszą uwierać”.
I: „Staników nie kupuje się w markecie budowlanym”.
I: „W marketach budowlanych nie sprzedają staników, co to?”.
Jeśli chcecie wiedzieć, męskie szelki BHP nadają się w ramach prowizorki.
Była moją najlepszą przyjaciółką. Kochałam ją.
Dziękuję wam. To było cudowne.
Brakuje mi Chidiego.
Jest zbyt nieżywy na te rajskie pogrzeby.
Niech ktoś weźmie jego rękę. Obie dłonie mam pod spodem.
Co on taki napakowany?
Gdy miał 14 lat, usłyszał, że gimnastyka poprawia nastrój.
Od tamtej pory nieustannie robi pompki.
No dobrze, miejmy to za sobą.
To najważniejsza sprawa, jaką rozsądzałam,
a skutki werdyktu odbiją się na całej wieczności.
Zanim zaczniemy, proszę wszystkich o podpisik.
„Petycja w sprawie wznowienia Ally McBeal ”.
No tak. Odgrzewają wszystkie inne seriale.
Niech obsadzą młodą gwiazdkę, jak Zendaya.
Zendaya czy Zendaiya?
Zendaya. Nie to że...
Kto by nie chciał tego oglądać? Co nie? Prawda?
No dobra.
Zaczynaj, Matt.
Oto chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
Wyniki eksperymentu, które podyktują przyszłość ludzkości.
Odliczam.
Trzydzieści, dwadzieścia dziewięć...
dwa, jeden, voilà!
KTO SIĘ POPRAWIŁ?
Tak będzie ciekawiej.
Miałem dużo wolnego czasu.
Simone jest o 12% lepsza niż za życia!
Chidi o 26%!
John o 44%!
Kurka.
Niepotrzebnie się zapędziłem.
Pogrzeb!
Jason, obawiam się, że odpowiedź całkiem mnie załamie,
ale czemu wybrałeś to miejsce?
Według miejscowej tradycji pogrzeb odbywa się w miejscu urodzenia.
Urodziłem się w głębokim krańcu, jak mama skoczyła na bombę.
Obawy były uzasadnione.
Rzadko mówisz o mamie.
Umarła, gdy byłem dzieckiem.
Straciliśmy ją przez raka.
Wdepnęła na raka i śmiertelnie ją ukąsił.
Nabieram was, umarła na raka.
Patrzcie, stanę na rękach!
Jason Mendoza nie miał łatwego życia.
Musiał zadowolić się namiastką urodzinowej piñaty w formie mewy,
która najadła się prezerwatyw i eksplodowała.
Mimo to nie znałam bardziej optymistycznie nastawionej osoby.
Nikt przed Jasonem nie zapytał mnie o uczucia.
Tym pytaniem natchnął mnie do tego, by się w nie wyposażyć.
Dostrzegłam w nim coś wyjątkowego, czego inni nie widzieli.
Wielobarwny kłębek pozytywności tuż za mostkiem.
To właśnie mój Jason.
Wielki, tęczowy kłębek wewnątrz przystojnej, dynamicznej sylwetki.
Do tego fajnie było mieć kumpla od serca,
z którym mogłam pogadać o tym, co w życiu istotne:
zapasach, półlegalnych narkotykach i Jasonie Stathamie.
Statham rządzi!
Otóż to.
Statham rządzi.
Amen.
Skupmy się na tym, co ważne.
Bez typowych dla Ziemi komplikacji i niezamierzonych konsekwencji,
pozostała trójka zrobiła postępy.
Chidi zyskał 38% pewności siebie.
Simone o 43% złagodziła swoje osądy na temat innych,
a John nikogo nie nazwał słowem na „P”.
Nazwał tak siebie samego
oraz gromadę wiewiórek i krzesło, o które się potknął.
Nad czym się tu rozwodzić? Brent się pogorszył.
Nie potrafią być dobrzy, choć niczego im nie brak.
Może nie są aż tacy dobrzy?
To prawda. Potrzebuję konkretnych dowodów.
Nie wywrócę zaświatów do góry nogami,
bo troje ludzi stało się lepszymi.
Mamy wiele dowodów na to, że Eleanor, Jason i Tahani
stali się lepsi w trakcie pierwszego eksperymentu. W sumie sześć osób.
Tyle samo, co przyjaciół w Przyjaciołach.
Czy każde jedno z nich powinno trafić do piekła?
No dobra, może Ross i Rachel... Monica i Joey...
i z pewnością Chandler...
ale Phoebe?
Spójrz prawdzie w oczy. Przegrałeś.
Wszystkie twoje poczynania: eksperyment, pierwsza dzielnica
czy wysłanie tych karaluchów na Ziemię spełzło na niczym.
Słowo się odwraca!
Wiesz co, Shawn? Słuszna uwaga.
Właśnie. Co?
Wyświetl akta czterech osób, które nadal żyją na Ziemi.
Kamilah Al-Jamil, Donny Shellstrop i jej pasierbicy, Patricii,
oraz Stevena Peleaza, czyli Pillboia.
Nie brali udziału w eksperymencie.
Skoro on powołuje się na dobrych ludzi,
to ja powołam się na złych.
Wyświetl Elizabeth Holmes. Nie! Henry'ego Kissingera! Nie...
PewDiePie'a.
Wysoki Sądzie, to nie przypadkowe osoby.
To ludzie, którym pomogły te „karaluchy”.
Bez żadnej magii, samą życzliwością.
Założę się, że stali się lepsi dzięki ich wsparciu emocjonalnemu.
Jeśli się mylę, jako pierwszy przyznam: „Słowo się odwraca”.
Nie używacie tego we właściwym kontekście.
Ale zgoda, spójrzmy.
Proszę bardzo.
Po naszej interwencji Pillboi poświęcił życie pomaganiu starszym.
Kamilah ufundowała stypendium w imieniu Tahani,
dzięki któremu 213 kobiet poszło na studia.
Donna co wieczór odrabia lekcje z Patricią,
od której przy okazji Donna nauczyła się tabliczki mnożenia.
Rzecz w tym, że ludzie stają się lepsi dzięki wsparciu i miłości.
Mamy karać tych, którym tego brak?
Zapominasz, że Brent z dnia na dzień stawał się coraz gorszy?
Ale nie do końca.
W ostatnich dziesięciu sekundach poszedł w górę.
Otóż to, Wysoki Sądzie. O to właśnie chodzi.
Każdy potrafi zmienić się na lepsze.
Przez cały rok Brent zachowywał się jak zawartość pieluchy,
co odzwierciedla jego wynik.
Ale z liczb nie da się wyczytać, kim mógłby się stać nazajutrz.
Wkrótce ogłoszę werdykt.
Janet, gdzie chcesz mieć swój pogrzeb?
W Dave & Buster's?
Pewnie w Dave & Buster's.
Chyba tak powiedziała, więc chodźmy.
Resztę ustalimy później.
To miłe, że chcecie uczcić moją pamięć, ale tak wiele już wam zawdzięczam.
Tahani nauczyła mnie, że można stworzyć rodzinę,
choć nigdy się jej nie miało.
A Jason, że moja wartość nie sprowadza się do pomagania innym.
Eleanor, był taki moment, w którym przepadła cała nadzieja,
ale ty nigdy jej nie utraciłaś.
Gdy o tym myślę, chce mi się wyrzygać piękny kwazar.
Dobrze powiedziane.
W takim razie teraz twoja kolej.
Dobra. To pestka. Nie musimy nigdzie iść.
MARTWISZON
Stoję tu przed wami, pierwszy raz w życiu w dresach,
by uczcić pamięć Eleanor Shellstrop w miejscu, do którego zwykle uczęszczała:
w barze w domu, do którego nie była zaproszona.
Eleanor była pełna niespodzianek.
Nigdy nie wiedziałam, czy mnie wyśmieje,
czy uprzedmiotowi w pochlebny, acz lekko problematyczny sposób.
Ale czy to mi schlebiała, czy mnie krytykowała...
nikt nie rozumiał mnie tak dobrze jak ona.
Wiem, że nie lubisz, gdy ludzie roztkliwiają się na twój temat,
więc zawarłem swoje uczucia w piosence.
A teraz armatki z pianą...
wybuchają we wszystkie strony! I dalszy ciąg...
- Dobra, wystarczy. Dzięki. - Spoko.
To kto teraz?
Jesteśmy tu, by uczcić życie pośmiertne Chidiego Anagonye.
Eleanor, wygłosisz parę słów?
Chidi był łapu-capu, smyrdu-dyrdu łapserdakiem.
Wybaczcie, nie wiem, co mnie napadło.
Raczej nie dam rady.
Nie potrafię streścić uczuć wobec Chidiego, więc sobie odpuszczę.
Sędzia zaraz wygłosi werdykt. Wzywa nas na salę.
Lepiej się przebierzmy.
Tahani ma na tyłku napis „armia puszczalskich”.
Serio?
Michael. Stwierdziłeś, że system przyznawania punktów jest nieprawidłowy.
System, którym posługujemy się od zarania dziejów
i za pomocą którego osądzamy każdą ludzką istotę.
Doszłam do wniosku...
że masz rację.
- Mam... - Masz rację.
Poziom ludzkiej moralności nie jest stały.
Ludzie potrafią stać się lepsi. Co oznacza, że system
nie potrafi dokładnie ocenić, czy są źli, czy dobrzy.
Wygrałeś.
To nie było aż takie trudne, co?
Udało nam się!
Wszechświat jest wam wdzięczny za to, że mnie poinformowaliście.
Jeśli chodzi o następne kroki,
rzecz jasna Ziemia idzie do kasacji.
Do czego?
Zlikwidujemy ludzi na Ziemi i w zaświatach.
Rasa ludzka będzie mogła zacząć od zera.
A wiecie, co jest w tym zabawne?
Że w pewnym sensie sama wznawiam Ally McBeal.
Bo wszystko wznawiam.
No cóż, gratki, Michael. Wygrałeś!
Wysoki Sądzie, powoli. Powtórzmy wszystko od początku,
bo chyba niektórzy z nas rozmyślali o deskorolkach
i nie wiedzą, co jest grane.
Kasacja Ziemi? Czy to nie zbyt drastyczne?
Po prostu nie ma co się z tym babrać.
Najprościej będzie zlikwidować wszystkich, którzy kiedykolwiek istnieli,
i zacząć od nowa od paru ameb czy coś w tym stylu.
Ludzie odrodzą się w drodze ewolucji, być może w lepszej formie.
Może bez mlecznych zębów.
Ta cała dziwaczna sprawa z wypadaniem,
a potem większe zęby wyrastają z tej samej dziury? Ohyda.
No nic, najważniejsze, że Ziemia...
Co was tak dziwi?
Czego się spodziewaliście?
Bo ja wiem? Może by tak trzy punkty
za zjedzenie jabłka zamiast dwóch.
Właśnie. Nie możemy poprawić nieco punktacji,
żeby się podbudować?
- Taki spandeks dla duszy. - Tak.
Problem nie tkwi w punktacji. Ziemia stała się zbyt skomplikowana
i punkty nie odzwierciedlają wartości ludzkich uczynków.
Pamiętasz? Sam to odkryłeś.
Więc teraz nie mam wyjścia i muszę to naprawić.
Gdzie się podział ten dinks do likwidacji ludzkości?
Błyszczyk, błyszczyk,
dinks do zakończenia wszystkich wojen, drugi sezon Bez przebaczenia.
Wygrałeś.
A zarazem przegrałeś. Klasyk!
Obudź Chidiego. Natychmiast. Przyda się wszelka pomoc.
Mam go obudzić tylko po to, by mu powiedzieć, że wszyscy
w całym wszechświecie przestaną istnieć?
- Nie. Skoro tak to ujmujesz. - A jak...
Nerdzi z Dobrego Miejsca. To nasza jedyna nadzieja.
Ej, aniołopodobni. Jeśli macie coś zdziałać,
to właśnie teraz.
Żebyś wiedziała. Sprawy zaszły za daleko.
Zamierzam wystosować stanowcze pismo!
Może „stanowcze” to zbyt ostry ton?
- Fakt. - Burzy normy.
Święta racja.
Składam przeprosiny i natychmiastową rezygnację.
Odważnie. Jestem z ciebie dumny.
Mam! Świetnie.
Michael, Shawn, Janet, do zobaczenia za miliard lat.
To była prawdziwa jazda bez trzymanki.
Będę tęsknić za wami Będę tęsknić za wami
Będę tęsknić Do zobaczenia na rozdrożu
Będę za wami tęsknić.
Dobra. Żegnajcie.
Janet, co jest? Oddawaj mi to!
Nie. Mam go w swojej próżni i go nie oddam.
Rzadko mówię „nie”. Dobrze zabrzmiało?
Janet, oddawaj mi mój dinks
albo sama po niego pójdę.
Proszę spróbować.
No i próbuje. Jest w mojej próżni.
Dziwne uczucie. O jeny.
Niezła sztuczka, złotko. Gdzie to masz?
- Jak to? Nie ma go w mojej próżni? - Nie.
Jest w mojej.
Czuję się jak wałek, gdy to mówię,
ale Michael napisał manifest, który przeczytałam w kiblu.
Nie muszę się załatwiać, robię to z wyboru.
No i przechodzę na ich stronę.
- To jakiś żart? - Bujaj się, głąbie.
Cały system jest do bani.
Ludzie są beznadziejni, ale to nie ich wina.
Przeczytałaś, co napisałem? I dotarło to do ciebie?
Tak, ale podcierałam się kartkami, więc aż tak się nie podniecaj.
Dobra?
- Jestem z ciebie dumna. - Nie obchodzi mnie to.
Troszkę cię obchodzi.
Siostrzane przytulanko!
Dobra, odczep się.
Uwaga! Wydałam oficjalny wyrok, który nie będzie odwołany
przez dwie Janet, które bawią się w głupiego jasia.
Zapomniałam dodać. Nie tylko dwie.
Tylko wszystkie.
- Czołem. - Siemka, nerdy.
Możecie mi skoczyć.
Zjawiam się w celu takim, a nie innym.
Siema, prykawki.
Jest jak jest.
Czołem, głąby.
Rozesłałam manifest do pozostałych Janet.
Mamy grupę czatową.
Wysyłam głównie GIF-y z wydrami.
To wkurzające!
Dobra. Nie chcecie po dobroci?
Przeszukam wasze próżnie, jedną po drugiej,
a potem zamienię was w kulki, jedną po drugiej,
aż odzyskam swój dinks do restartowania Ziemi!
Nie powstrzymamy jej na długo. Potrzebny nam plan.
Dobra. To jaki jest plan? Plan...
Pierwszy krok: sporządzić plan.
Drugi: wykonać plan.
- Tak, dobra nasza. - Michael. Skup się.
No tak. Wybaczcie.
Skoro nie możemy zmienić punktacji,
to może zmienimy jej cel.
Potrzebny nam nowy system sądzenia ludzi w zaświatach.
- Uporamy się z tym, prawda? - Tak.
Ale pod jednym warunkiem.
Wśród nas jest tylko jedna osoba
na tyle mądra i rozważna, by ocalić ludzkość.
Dobra. Zostawcie to mnie.
Nie ty, matołku.
Ustanowienie lepszego życia po śmierci to kwestia etyczna.
Chidi roztrząsał je przez całe życie.
Jest genialny i współczujący.
Zależy mu tylko na tym, bo dobrze traktować innych,
i jest skłonny robić to kosztem własnego szczęścia.
Jeśli ma się nam udać, potrzebujemy Chidiego.
I musimy przywrócić mu pamięć.
Chcesz, by najbardziej niezdecydowany człowiek na świecie
odzyskał ponad 800 różnych wersji samego siebie
i ocalił ludzkość w 45 minut?
Myślisz, że to się uda?
Nie wiem. Ale to nasza jedyna szansa.
Teraz albo dosłownie nigdy.
Wybudź go.
Nie w tej Janet. Następna!
Napisy: Ewa Nowicka