‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ที่ว่างของเจเน็ตทุกตนต่างว่างเปล่า
‎แต่ที่ว่างของเจเน็ตกลาง ‎ยิ่งกลวงเปล่ามากกว่าของตนอื่นๆ
‎ผู้พิพากษาคะ ขอร้อง อย่าลบโลกมนุษย์เลย
‎ทำไมล่ะ ก็ระบบมันพัง พวกคุณพิสูจน์มาแล้ว
‎ฉันแค่อยากรีบูตโลกใหม่ทั้งหมด ‎จะได้กลับไปห้องตัวเองซะที
‎ตอนนี้ดู จัสติฟายด์ ซีซั่นสามอยู่ ‎ขอบอกนะ สนุกเป็นบ้า
‎ฉันดูซีซั่นสองวันเดียวรวด
‎คิดถึงความสำเร็จทั้งหลายของมนุษย์ ‎ที่คุณจะลบออกไปสิคะ
‎งานของวิลเลียม เชคสเปียร์ ‎พีระมิด ทิโมธี โอลีเฟนต์...
‎อันนั้นโดน
‎พรสวรรค์ล้นเหลือเลยนะนั่น
‎ฉันนี่แบบ...
‎ฟังนะ ฉันเป็นผู้พิพากษาย่ะ ‎ฉันเป็นคนตัดสิน
‎แล้วยังไงมันก็ต้องเกิดขึ้น ‎ทันทีที่ฉันหาไอ้ตัวกดๆ เวรนั่นเจอ
‎โอเค จะต้องหาว่าอะไร
‎"ปุ่มกดลบมนุษยชาติ ‎ที่เหมือนปุ่มเปิดประตูโรงรถ ผู้พิพากษา"
‎(ไม่พบผลการค้นหา)
‎งั้น ไม่อยู่ในตัวเธอ มีอะไรจะสั่งลาไหม
‎นี่คือคำสั่งลาของฉันค่ะ หมดคำพูด
‎จริง น่าเบื่อจริงด้วย
‎บาย
‎โอเค คนไหนต่อ
‎ตูดสิวเขรอะของพ่อแกมั้ง อีอ้วน
‎น่าสนใจมากนะ เพราะครั้งสุดท้ายที่เช็ก ‎ฉันไม่มีพ่อโว้ย
‎เพราะงั้นถึงได้ชอบพวกตัวละคร ‎ที่เป็นเหมือนพ่อในละครทีวีที่ดู
‎โอเคไหม
‎เราเล่นซ่อนแอบไปตลอดไม่ได้
‎พยายามต่อไป พูดให้หูตาเธอสว่าง
‎ฉันทำให้ตาเธอเห็นแสงแล้ว ‎เธอก็ยังไม่ประทับใจ
‎บอกตามตรง เธออยู่ด้วย ‎ตอนที่แสงถูกสร้างขึ้นเป็นครั้งแรก
‎- นี่ พวก ‎- ว่าไง
‎ฉันรู้นะว่าคุณกำลังพยายามคิด ‎หาทางช่วยทุกดวงวิญญาณในโลก
‎ทั้งที่เคยอยู่มาก่อนอะไรแบบนั้น แต่...
‎เราอาจเหลือเวลามีตัวตนอยู่แค่ครึ่งชั่วโมง
‎ฉันเลยอยากคุยกับคุณนิดๆ เรื่องของ... เราน่ะ
‎โอเค ได้เลย
‎ผมรักคุณ
‎- จริงเหรอ ‎- จริง
‎ผมรักคุณ แล้วคุณรักผมรึเปล่า
‎รักสิ
‎งั้นก็เจ๋งเลย
‎คุณกับผมเจ๋งระดับไปคูลสวิลล์ได้
‎ดูคุณมั่นใจอย่างประหลาด ไม่สมเป็นคุณเลย ‎แต่ก็ทำให้ฉันมีอารมณ์เหมือนกันนะ
‎ไปจากที่นี่กันดีไหม
‎ไม่ได้ แต่ฉันชอบความมั่นใจแบบนี้
‎เวลาที่เรามีตัวเองทั้ง 1,000 เวอร์ชั่น
‎ผ่านช่วงเวลาต่างๆ หลายครั้ง
‎รวมอัดเข้ามาในสติสัมปชัญญะของเราโดยทันที
‎มันทำให้เราคิดอะไรได้ชัดแจ้ง
‎- คุณเห็นคมมีดเวลาแล้วสินะ ‎- ใช่ เห็นคมมีดเวลาแล้ว
‎ก็คมดีนะ
‎เอาละ มากอบกู้มนุษยชาติกันดีกว่าไหม
‎เจเน็ตสักตนช่วยเสกกระดานดำ
‎กับหนังสือ "ออร์ดิแนรี ไวเซส" ‎ของจูดิธ ชคลาร์ด้วยได้ไหม
‎แล้วก็เพรตเซลอุ่นๆ
‎ถ้าเราจะตาย ผมก็อยากตายแบบ ‎ท้องอิ่มด้วยเพรตเซลอุ่นๆ
‎(บทที่ 49)
‎โอเค ก่อนที่เราจะพยายามออกแบบ ‎โลกหลังความตายใหม่ทั้งหมด
‎มีใครมีเหตุผลดีๆ ว่าทำไม ‎ผู้พิพากษาไม่ควรลบโลกมนุษย์ไปไหม
‎เพราะคงแย่แน่ถ้าเป็นงั้น
‎ใช่ แต่เราต้องการเหตุผลมากกว่านั้น
‎อย่างน้อยจะจดไว้รึเปล่า
‎ได้ โอเค
‎เมื่อกี้จดไว้จริงๆ หรือทำท่าเขียนขยุกขยิกเฉยๆ
‎โอเค เราต้องมองภาพรวม
‎เราต้องคิดระบบโลกหลังความตายใหม่ทั้งหมด
‎ซึ่งทั้งที่ชอบและที่ชั่วเห็นตรงกัน ‎ซึ่งฟังดูเหมือนเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
‎ไร้สาระ ความรอมชอมมันเป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ
‎ครั้งหนึ่งฉันอยู่ที่พอร์โตฟิโนกับบรูโน่ มาร์ส ‎เลอบรอน เจมส์และดร.รูธ เวสต์ไฮเมอร์...
‎ไม่มีเวลาฟังเรื่องนี้นะ เธอจ๋า
‎ได้ เล่าสั้นๆ ก็คือ ‎เลอบรอนประสบความสำเร็จในการเจาะคอ
‎เพลงนั้นได้รางวัลแกรมมี่หลายตัว ‎แล้วทุกคนก็มีความสุขมากจริงๆ
‎พูดซะอยากฟังเรื่องเต็มๆ เลย
‎ไม่เอา เธอพูดถูก มาตั้งสติกันก่อน
‎ในบทความนี้ "ความโหดร้ายต้องมาก่อน"
‎จูดิธ ชคลาร์เสนอว่า ‎เราควรมองว่าความโหดร้าย
‎เป็นข้อเสียหลักของสังคม
‎เดี๋ยวก่อนนะ นี่คุณใส่โรลเลอร์สเก็ตอยู่เหรอ
‎ใช่
‎ได้มาจากเจเน็ตดิสโก้
‎ขอบคุณนะ เจเน็ตดิสโก้
‎ได้เลยพวก
‎เอาละ ประเด็นของเธอคือ
‎ลองนึกถึงคนที่ขายกัญชา
‎แล้วโดนจับขังในคุกแสนอันตรายไปหลายปี
‎ความผิดไม่ได้โหดร้ายอะไร ‎แต่บทลงโทษโหดมาก
‎นั่นแหละปัญหา
‎พูดอีกก็ถูกอีก
‎ครั้งหน่ึงฉันต้องเข้าคุกไปหนึ่งอาทิตย์ ‎แค่เพราะขโมยฮอตด็อก
‎ที่จริงก็รถรูปฮอตด็อกน่ะ
‎ฉันขโมยวีนเนอร์โมบิลเลยล่ะ
‎นี่คือปัญหาของระบบปัจจุบัน
‎ถ้าไม่ใช้ชีวิตที่ยอดเยี่ยมตามแบบแผน
‎เราจะโดนทรมานอย่างโหดร้ายตลอดกาล ‎โดยที่ทำอะไรไม่ได้
‎ความโหดร้ายของการลงโทษ
‎ไม่เท่ากับความโหดร้ายที่เราทำตอนอยู่บนโลก
‎ทีนี้ ดูผมหมุนนะ
‎เท่ากับเราต้องคิดหาระบบ
‎ที่จะได้ผลลัพธ์เป็นความโหดร้าย ‎และทรมานน้อยที่สุด
‎กับคนที่ไม่ควรจะโดน
‎นี่เป็นปัญหาเรื่องความยุติธรรม
‎ได้ยินคุณพูดถึงแนวคิดด้านปรัชญา ‎เรื่องความยุติธรรมแล้วเซ็กซี่เป็นบ้า
‎- ออกไปจากที่นี่กันไหม ‎- ไป
‎ไม่ได้ สอนต่อเถอะ
‎ที่ว่างของเจเน็ตแย่นี่มันแย่ที่สุด
‎ปิดเพลง
‎อ้อ ลืมไป
‎ขอดังกว่านี้หน่อย
‎ถ้าคุณรีบูตมนุษยชาติใหม่หมด
‎แล้วมนุษย์มีวิวัฒนาการผ่านเวลาหลายล้านปี ‎แต่สุดท้ายกลับแย่กว่าเดิมล่ะ
‎ถ้าพวกเขาคิดค้นเพลงแร็ปร็อคเร็วไป ‎จนมันกลายเป็นดนตรีแบบเดียวล่ะคะ
‎คุณอยากคุมโลกที่เต็มไปด้วยลิมป์ บิสกิตส์
‎และปกครองโดยจักรพรรดิคิด ร็อคเหรอ
‎ไม่ใช่ปัญหาของฉัน
‎โอเค เอาละนะ
‎ "อัพเดทซอฟต์แวร์"
‎ไม่เอา ยกเลิกไป
‎ทำไมต้องมาอัพเดทเอาตอนนี้ด้วย
‎ไอ้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้ห่วยบรม
‎(ไม่พบผลการค้นหา เก่งนะยะ อีโง่)
‎โอเค เจ๊ ไว้เจอกันชาติหน้า
‎ก่อนจะสาปให้ฉันกลายเป็นลูกแก้ว
‎ขอแถลงการณ์สุดท้าย ‎เพื่อสรุปความรู้สึกที่แท้จริงของฉันก่อนได้ไหม
‎ฉันว่าฉันรู้นะว่าเธอจะทำอะไร
‎โอเค เจเน็ตดิสโก้ ตาเธอแล้ว
‎ต้องยังงั้น
‎พวกคุณยังทำอะไรกันอยู่นี่อีก
‎กลับไปที่บ้านมินดี้แล้วกินเบียร์ชืดๆ
‎รอให้ฉันลบพวกคุณอยู่ที่นั่นก็พอ
‎เว้นแต่คุณนะ พ่อสุดหล่อ
‎เจ๊หาเวลาให้เธอได้เสมอ
‎เดี๋ยวก่อนนะ... นั่นไง
‎เห็นด้วย
‎จีดีควรไปกิ๊กกับผู้พิพากษาเพื่อแก้ปัญหา
‎ฉันทำออกบ่อย
‎เรียกว่าการต่อรองรับผิดแบบแจ็คสันวิลล์
‎ไม่ใช่ หมายถึงบ้านของมินดี้
‎เอเลนอร์คิดเสมอว่าควรจะต้องมีที่กลางๆ
‎สำหรับคนที่ใช้ชีวิตกลางๆ นั่นแหละคือคำตอบ
‎เราทำให้ที่กลางๆ เป็นตัวเลือกที่สาม
‎จริงด้วย
‎แบบว่าถ้าเราได้คะแนนติดลบบนโลก
‎"โทษทีนะ นายทำพัง ‎ขอให้สนุกกับการโดนบี้ป๋องแป๋ง"
‎ตลอดช่วงเวลาหนึ่งล้านปี ‎หรืออะไรสักอย่าง ...เชิญตามสบาย
‎ส่วนคนที่เหลือที่อยู่ตรงกลางๆ ‎ก็ได้ซินซินแนติแบบของตัวเอง
‎แน่นอนว่าไม่โหดร้ายเหมือนระบบปัจจุบัน ‎แต่ก็ไม่ได้เยี่ยม
‎อาจเป็นทางที่ดีที่สุดเมื่อดูจากสถานการณ์ตอนนี้
‎ลองเอาไปเสนอกับพวกตัวเอ้ดีกว่า
‎สวัสดีค่ะ ทุกคน
‎นึกว่าเพราะจักรวาลกำลังจะล่มสลาย ‎พวกคุณจะ... บันเทิงน้อยกว่านี้
‎ยากนะที่จะไม่บันเทิง ‎ทั้งที่กำลังกินไอศกรีมโยเกิร์ตอร่อยขนาดนี้
‎ผมสั่งทุกรสรวมกันอย่างละนิด
‎เป็นทางเดียวที่จะรู้แน่ว่า ‎ได้รอมชอมกันเต็มปากเต็มคำ
‎- เธอพูดถูกเผ็งเลย ‎- พูดได้ดีมาก
‎หุบปาก หุบปากเลย
‎ให้ตายสิ
‎ช่วยหุบปากทีเหอะ
‎ตอนนี้ผมมั่นใจในตัวเองแล้ว
‎ขอโทษนะ เราแค่มีเวลาจำกัด
‎ฟังนะคะ เรามีไอเดียใหม่ว่า ‎จะจัดการมนุษย์ในโลกหลังความตายยังไง...
‎เราชอบมาก เราเอาด้วย
‎ไม่อยากฟังรายละเอียดก่อนเหรอ
‎ไม่ต้อง ต้องดีแน่ถ้าพวกคุณเป็นคนคิด
‎- ใช่แล้ว ‎- ทุกคน พวกนั้นตอบรับแล้ว อย่าจู้จี้
‎ทีนี้ก็แค่ต้องไปโน้มน้าวชอว์น
‎ฉันจะนำเอง
‎ถ้าฉันโน้มน้าวให้ดร.รูธไม่ฟ้องบรูโน่ มาร์ส
‎เรื่องใครแต่ง "อัพทาวน์ ฟังค์" ได้ ‎ฉันก็ต้องจัดการเรื่องนี้ได้
‎เธอต้องเล่าเรื่องนี้ระหว่างทางแล้วล่ะ
‎ฉะนั้นคนที่ยังได้คะแนนไม่ถึงที่กลางๆ แห่งใหม่
‎คุณเอาไปได้เลย
‎ที่ชั่วจะยังได้คนไปทรมานเยอะแยะ
‎ต้องยอมรับเลย นี่มันสมเหตุสมผล
‎แล้วผมก็ชอบที่ฝั่งของคุณ ‎ยอมลดตัวมารับข้อเสนอเฮงซวย
‎ในขณะที่ฝั่งของผมไม่ต้องเสียอะไร
‎เอาไงเอากัน ผมเอาด้วย
‎- จริงเหรอ ‎- ซะเมื่อไหร่
‎นี่นายเชื่อฉันจริงๆ เหรอ
‎พวก อีกแค่ 20 นาที ‎มนุษยชาติจะโดนลบไปตลอดกาล
‎- แล้วไง ‎- ที่ชั่วก็จะว่างเปล่าเหมือนกันนะ
‎คุณจะไม่เหลือใครให้ทรมานไปเป็นพันล้านปี ‎มีแต่จะเสียกันทุกฝ่าย
‎ฉันรู้ แต่ประเด็นคืออย่างนี้
‎ฉันไม่สนถ้าทุกคนต้องเสีย ‎ตราบใดที่นายเป็นฝ่ายที่เสีย
‎ชอว์น ฟังเหตุผลหน่อยสิ
‎ฟังทำไม
‎เรื่องพวกนี้คงจะไม่เกิดขึ้นแต่แรก ‎ถ้านายไม่ได้วุ่นวาย
‎คิดเรื่องย่านอาศัยและไอเดียใหม่ๆ ของนาย
‎ไอเดียใหม่ๆ มันน่าขยะแขยง ‎เห็นแล้วจะอ้วก
‎ชอว์น เมื่อก่อนนายก็เจ๋งดี ‎แต่นายเปลี่ยนไปนะ พวก
‎ฉันจะไปเขียนสุนทรพจน์ชั่วๆ ‎เตรียมไว้พูดตอนจบเรื่องนี้
‎มันต้องยาวมากแน่
‎เดี๋ยวนะ
‎เมื่อกี้ฉันทำอะไรค้างอยู่
‎จะบอกให้ว่าเมื่อกี้คุณทำอะไรอยู่ ‎คุณเต้นจนฟลอร์แทบไหม้เลย
‎ไม่ใช่ ฉันกำลังหาไอ้ตัวกดๆ งี่เง่านั่น
‎ไอ้ดิสโก้นี่เหมือนโรคติดต่อ
‎เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวนะคะ
‎เราเพิ่งได้ไอเดียสุดเจ๋ง ‎แล้วชอว์นก็เกือบตกลงแล้ว
‎ถ้าคุณเป็นคนไปคุยกับเขา ‎คุณอาจทำให้เขาตกลงได้
‎ฉันไม่เข้าข้างใคร
‎ฉันคือผู้พิพากษา เรื่องเดียวที่ฉันสนใจ ‎คือความยุติธรรมและเป็นกลาง
‎เพลงนี้โดนใจเจ๊จริงๆ
‎(หาอะไรอยู่จ๊ะ หล่อน)
‎เอาไอ้เครื่องลบมนุษยชาติ
‎อ้อ ไว้เจอกันนะ สาวนักสเก็ต
‎เอาที่สบายใจเลยเจ๊
‎ตนต่อไป
‎ขนาดในหมู่ปีศาจด้วยกัน ชอว์นก็ยังเฮงซวยมาก
‎ทุกคน ผมรู้แล้วว่าเราต้องทำยังไง ‎เพื่อให้เขาเปลี่ยนใจ
‎อะไร
‎บางสิ่งที่เขาต้องการ ถ้าหาได้ว่ามันคืออะไร ‎ทุกอย่างก็โป๊ะเชะ
‎ไม่มีประโยชน์หรอก
‎เขาหมกมุ่นกับการเอาชนะพวกเรา ‎จนยอมเผาทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง
‎เราจะเสนออะไรเขาก็ไม่ฟังทั้งนั้น
‎ที่จริง มีสิ่งที่เขาต้องการอยู่นะ
‎ความโหดร้ายไง
‎งั้นเรามามอบสิ่งนั้นให้กับเขากันเถอะ
‎ไง ทุกคน แค่ทุบอะไรเล่นเรื่อยเปื่อย
‎- ว่าไง ‎- ฟังนะ นายปีศาจ
‎เรารู้ว่าคุณอยากให้เราแพ้แค่ไหน
‎ดังนั้น เราจึงขออาสาที่จะแพ้เอง ตลอดกาล
‎ถ้าคุณจะยอมให้ผู้พิพากษา ‎ตั้งที่กลางๆ แห่งใหม่ขึ้นมาจริงๆ
‎คุณจะได้ทรมานเราสี่คนไปตลอดกาล
‎- จริงเหรอ ‎- ใช่
‎นี่เป็นโจทย์รถรางแบบคลาสสิกเลยล่ะ
‎เพื่อนเราคนหนึ่งวางระเบิดตดไว้บนรถราง ‎ทำให้ผู้คนวุ่นวาย
‎เพื่อให้ทีมที่เหลือเข้าไปล้วงกระเป๋าคน ‎ตอนที่พากันหนีลงจากรถ
‎นั่นมันผิดสุดๆ เลยนะ แต่ในทางอ้อม
‎นายก็ได้สิ่งที่ต้องการอยู่นะ
‎ฉันจะบอกใบ้เรื่องทรมานฉันก่อนเลยก็ได้
‎ฉันแต่งลุคมอดไม่ขึ้น
‎คุณเอาผมไปด้วยก็ได้
‎ผมทนเห็นพวกคุณสี่คนอยู่ข้างล่างนั่น ‎โดยไม่มีผมไม่ได้
‎ตัดสินใจลำบากแฮะ
‎ในแง่หนึ่ง ผมก็อยากสาปแมงมุมใส่รูตูดพวกคุณ
‎แต่มองอีกแง่หนึ่ง จะมีรูตูดอีกเป็นพันล้าน ‎ที่ไม่โดนแมงมุมไชรูแม้แต่นิด
‎เอางี้ดีกว่าไหม ทุกคนที่ตายต้องไปที่ชั่ว
‎แล้วผมก็ได้ทรมานพวกคุณทุกคนด้วย
‎เราว่าก็ดีนะ
‎ไม่ใช่ ยัยโง่
‎มันเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ‎เว้นแต่ว่าเราจะโดนทรมานด้วย
‎นี่ ผมยื่นข้อเสนอไปแล้ว
‎- ไม่เจรจาดูหน่อยเหรอ ‎- เขาก็พูดมีประเด็นนะ
‎ถ้าจะให้ยุติธรรม
‎เราต้องยอมลดละเลิกสิ่งที่เราต้องการ ‎อย่างไม่มีเงื่อนไข
‎จนกว่าปีศาจตนนี้จะพอใจ
‎ช่างแม่ม!
‎ถ้าจะต้องแพ้ เราก็จะแพ้ด้วยกติกาของเราเอง
‎มาคิดหาไอเดียใหม่ ‎ที่จะทำให้จักรวาลเป็นที่ที่ดีขึ้นจริงๆ กันเถอะ
‎เอเมน อย่างน้อยพวกเราก็จะได้ภูมิใจ
‎โอเค เราต้องได้แผนที่สมบูรณ์แบบที่สุด ‎ในเวลาประมาณสิบนาที
‎ทุกคน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับสิ่งนี้แล้ว
‎ทุกอย่างที่เราเผชิญร่วมกันมา
‎ชีวิตหลายครั้งที่พวกคุณใช้ตอนอยู่บนโลก ‎ชีวิตทั้งหมดที่ใช้ตอนอยู่ที่นี่
‎ทั้งการฝึกฝนและบทเรียนจริยธรรมทั้งหมด
‎และการเดินทางสู่ดินแดนห่างไกล ‎ในโลกหลังความตาย
‎ทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อให้ ‎เราทุกคนได้มาอยู่ตรงนี้ด้วยกัน
‎เป็นคนดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
‎เพื่อแก้ปัญหาขั้นสุดยอดนี้ให้ทันเวลา
‎พูดได้เจ๋ง ตอนนี้เหลือแค่เก้านาทีละ
‎จีดี คุณทำได้รึเปล่า
‎ที่จริง สิ่งที่คุณเพิ่งพูดออกมา ‎ "เป็นคนดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"
‎ทำให้ผมได้ไอเดีย
‎เป็นคำพูดที่เจ๋งจริงๆ ด้วยแฮะ
‎ไม่ได้อยู่ในตัวเธอเหมือนกัน
‎ฉันเหลือสิ่งที่อยากพูดเรื่องเดียว
‎- ไม่... ‎- ไม่หลงกลอีกแล้วย่ะ
‎ให้ตาย เอาจริงเอาจังน่าดู
‎ตอนนี้ก็เหลือแค่เธอแล้ว
‎ศาลที่เคารพ เรามีไอเดียที่อยากจะนำเสนอ
‎ไม่สนใจ ไอ้โย่ง
‎เราจะโน้มน้าวให้ทำตามแผนของเราได้ยังไง ‎ถ้านางไม่ยอมฟังด้วยซ้ำ
‎ก็ถ้านางไม่ยอมอยู่ฟังข้างนอกนี่ ‎พวกคุณก็ต้องเข้าไปในนั้น
‎แต่รอบที่แล้วที่เข้าไป มันจบไม่สวยเท่าไหร่นะ
‎ใช่ค่ะ มันก็ไม่ได้ยอด
‎แต่อีกสองนาทีนางจะสาปฉันเป็นลูกแก้วอยู่แล้ว ‎ยังไงลองก็ยังดีกว่า
‎แล้วเราทุกคนจะกลายเป็น...
‎- คุณอีกรอบรึเปล่า ‎- คิดว่าไม่นะ
‎การผ่านประสบการณ์นั้น ‎เปลี่ยนตัวฉันและพวกคุณทุกคนไป
‎แต่ถ้าผู้พิพากษาไม่ยอมฟังเราที่นี่
‎ทำไมถึงคิดว่าเขาจะยอมฟังถ้าเราเข้าไปในนั้น
‎ฉันรู้ว่าจะทำให้นางสนใจได้ยังไง
‎(ที่ซ่อนลับเครื่องกดสลายมนุษยชาติ)
‎ไร้สมองจริงๆ
‎ว้า
‎ฉันหลงกลได้ไงเนี่ย
‎กรุณานั่งก่อน ศาลที่เคารพ
‎บอกแล้วไง ฉันไม่สนใจ
‎บอกเหตุผลมาข้อหนึ่ง ‎ว่าทำไมถึงจะต้องฟังพวกคุณ
‎โอเค
‎เขาอยู่นี่แล้ว
‎คุณผู้หญิง
‎เธอเสกโอลีเฟนต์ให้ฉันเหรอ
‎ผมว่าคุณน่าจะฟังเธอหน่อยนะ ผู้พิพากษา ‎เพื่อความยุติธรรม
‎ใช่ คุณอาจจะพูดถูก
‎คิดแผนได้ดีมาก เจเน็ต
‎เปิดรับมุมมองหน่อยก็ได้ ‎ถ้าทิวทัศน์มันจะงดงามขนาดนี้
‎เรื่องนี้ควรจะเรียกชอว์นมาด้วย
‎ให้ตาย
‎เพิ่งให้ลูกหมาน้อยทั้งหมด ‎ปีนเข้าไปในปืนใหญ่ได้แล้วเชียว
‎เอาละ
‎ว่ามาได้
‎เอาละครับ ปัญหาของชีวิตหลังความตาย
‎คือมันไม่เพียงแต่โหดร้าย แต่ยังเป็นที่สิ้นสุด
‎เรามีโอกาสครั้งเดียวบนโลก ‎และไม่ว่าบริบทของชีวิตเราจะเป็นยังไง
‎เราจะโดนส่งไปที่ไหนไม่รู้ตลอดกาล ‎ซึ่งปกติจะเป็นที่ชั่ว
‎โดยไม่มีโอกาสแก้ตัวใหม่ได้เลย
‎ย่านอาศัยของผมสร้างมาเพื่อทรมานมนุษย์ ‎แต่มันกลับทำให้พวกเขาเป็นคนดีขึ้น
‎เราอยากสร้างระบบเพื่อจุดประสงค์นั้น
‎ระบบที่ออกแบบมาเพื่อให้คนพอจะมีโอกาสบ้าง
‎น่าสนใจ
‎ลองอธิบายมาหน่อย
‎ค่ะ กำลังจะอธิบายอยู่แล้ว เย็นไว้
‎ช่วงเวลาบนโลกจะไม่ใช่การสอบ ‎ที่เราอาจจะสอบตกหรือผ่าน
‎แต่จะกลายเป็นบทเรียนที่เรียนมา ‎และการทดสอบจะมาทำกันในชีวิตหลังความตาย
‎ส่วนแรกจะยังเหมือนเดิม
‎เราใช้ชีวิตของเราไป ทำอะไรพังไปเรื่อย ‎แบบพังเยอะเลย
‎จนถึงจุดที่คนคิดว่า ‎ "นี่มันพังไม่เป็นท่า ต่อให้เป็นในฟลอริดาก็เถอะ"
‎แต่เราจะไม่ได้ยินเสียงพวกเขาบ่น ‎เพราะดันตกลงไปในบึง
‎ขณะที่พยายามพ่นโลโก้ทาโก้เบล ‎บนเต่าที่ชอบกัดตัวหนึ่งอยู่
‎เราขอพูดแค่นี้ ศาลที่เคารพ
‎- ไม่ใช่ๆ เรา... ‎- ไม่นะ ไม่หยุด
‎นี่เพิ่งเริ่มเอง
‎เท่ากับตอนที่ตาย เราก็จะยังมีคะแนนรวม
‎แต่ในระบบใหม่ คะแนนนั้นจะถือเป็นมาตรวัด
‎ว่าคุณต้องผ่านการทดสอบที่ยากหรือง่ายแค่ไหน
‎โทษนะ ผมพยายามตามให้ทันอยู่
‎แล้วใครจะเป็นคนออกแบบบททดสอบพวกนี้
‎สถาปนิกจากที่ชอบและสถาปนิกจากที่ชั่ว ‎จะร่วมมือกัน
‎ออกแบบสถานการณ์ที่ทำให้เรา ‎ต้องเผชิญหน้ากับข้อเสียทางจริยธรรมของเรา
‎เช่นความเห็นแก่ตัวของเอเลนอร์ ‎ความบุ่มบ่ามของเจสัน ความลังเลของจีดี
‎และการที่ฉันแต่งลุคมอดไม่ขึ้นเลย
‎- นั่นไม่ใช่... ‎- ฉันรู้ว่าฉันมีข้อเสียอื่นๆ
‎แต่นี่เป็นข้อเสียใหญ่
‎บททดสอบอาจเป็นอะไรก็ได้
‎เราอาจจะโผล่มาแล้วมีคนบอกว่า ‎คุณอยู่ในที่ชอบแล้ว
‎แต่เรารู้ตัวว่าอยู่ผิดที่
‎การทดสอบนั้นอาจดูเหมือนชีวิตประจำวันของคุณ
‎หรือชีวิตในแบบที่ผิดเพี้ยนไปหน่อย
‎เราจะต้องเจอกับอุปสรรคต่างๆ นานา
‎เราอาจทำได้ดีหรือไม่ดี ‎แต่สุดท้ายก็จะได้รับการประเมินผล
‎ใช่ แล้วสถาปนิกก็จะอธิบายส่วนที่ทำได้ไม่ดี ‎หรือส่วนใดที่คุณทำดีแล้ว
‎แล้วก็โดนรีบูตใหม่ ให้ลองอีกครั้ง
‎ลองใหม่ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะผ่าน
‎- ในที่ใหม่... ‎- เดี๋ยวนะ
‎เท่าที่ผมเข้าใจ ถ้าโดนรีบูต ‎ความทรงจำก็จะโดนลบไปด้วย
‎แล้วจะเรียนรู้อะไรได้ยังไง
‎ถ้าต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นเสมอ
‎ถามได้ดีมาก ทิโมธี โอลีเฟนต์
‎- เรียกทิมก็ได้ ‎- เค เยี่ยม
‎ในระบบใหม่นี้ เราจะเก็บความทรงจำลางๆ
‎เกี่ยวกับเรื่องที่ได้เรียนรู้จากการประเมินไว้
‎ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องที่ทำได้ดีหรือแย่ ‎จะยังคงอยู่ เหมือน...
‎เหมือนเสียงเล็กๆ ที่อยู่ในหัว
‎คอยช่วยให้เรากลายเป็นตัวเราในแบบที่ดีขึ้น
‎โอเค นั่นช่วยได้เยอะ ขอบคุณ
‎ดังนั้น เราคาดว่าถ้าพวกเขามีโอกาสมากพอ
‎คนจะเลือกทำดีได้พอที่จะไปสู่ที่ชอบ
‎หรือบางคนอาจไม่มีทางได้เข้าเลย
‎แต่ก็ไม่เป็นไร ‎เพราะทุกคนจะได้โอกาสเท่าเทียมกัน
‎เดี๋ยวก่อนนะ ‎แล้วระหว่างนั้นจะให้ปีศาจของผมไปทำอะไร
‎ผมมีอสูรลาวาเป็นล้านในนรกที่จะต้องตกงาน
‎ถามหน่อย แล้วจะให้พวกนั้นเทลาวาลงคอใคร
‎ข่าวร้ายก็คือจะไม่มีการเทลาวาลงคอ ‎หรือบี้กระปู๋ใครอีกแล้ว
‎แล้วจะให้ทำยังไงกับกระปู๋คน
‎เอ่อ โดยรวมแล้วก็ไม่ต้องไปสนใจ
‎ได้ยินเหมือนกันไหม ‎ฉันไม่ได้บ้าไปคนเดียวใช่ไหม
‎ไม่ เป็นคำถามที่ยุติธรรมดี
‎นี่คุณอยู่ข้างใครกันแน่เนี่ย
‎ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียด้วยนะ แม่สาวตัวเล็ก
‎ผมแค่ต้องการความชัดเจน
‎ชอว์น พวกคุณทุกคนจะยังมีงานทำ
‎สถาปนิกของที่ชั่วจะช่วยออกแบบบททดสอบ
‎ส่วนปีศาจชั้นรองๆ ลงไปก็จะรับบทบาท
‎เหมือนอย่างที่เคยทำในย่านอาศัยแรกของผม
‎จำได้ไหมว่าคุณสนุกแค่ไหนตอนที่รับบทผู้พิพากษา
‎ไม่รู้สิ ทุกคน คิดว่าจะได้ผลเหรอ
‎ที่จริงก็เรียกว่าได้ผลไปแล้ว
‎จีดีเพิ่งอัดตัวเองใน 800 เวอร์ชั่น ‎กลับมารวดเดียวในวิญญาณของเขา
‎คือเขาก็เหมือนเป็นคนใหม่ ‎แล้วตอนนี้ก็เจ๋งกว่าเดิมเยอะ
‎ผมชอบเวอร์ชั่นเก่าเหมือนกันนะ แต่ไม่ชอบเท่านี้
‎ไม่ใช่แค่จีดีนะคะ ศาลที่เคารพ
‎ตอนที่เริ่มงานในย่านอาศัยแรกของไมเคิล
‎ฉันเหมือนแค่เครื่องปาล์มไพล็อต ‎แค่ใส่เสื้อกั๊กสวยๆ
‎แต่ดูฉันตอนนี้สิ
‎ฉันรับมนุษย์ทั้งสี่คนเข้ามาอยู่ในที่ว่างได้
‎แล้วยังเสกทิโมธี โอลีเฟนต์ขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา
‎การโดนรีบูตครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้ฉัน ‎กลายเป็นสิ่งไม่ใช่คนที่ดีกว่าเดิม
‎มนุษย์ควรจะได้โอกาสเดียวกัน
‎ว่าไง
‎ขอผ่าน
‎แหม ทุกคน นึกว่าจะได้ผลแล้วเชียว
‎ฉันยินดีมากจริงๆ นะ ที่รักจ๋า
‎ฉันเอาปุ่มกดไปซ่อนให้ไกลสุดกู่ ‎แต่เราเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วินาที
‎เสียใจด้วยนะ ทุกคน
‎ชอว์นไปไหนล่ะ
‎อย่าไปสนใจ เขาก็แค่ปั่นหัวเราเล่น
‎ผมรู้ แต่นั่นแหละทำให้ผมยังมีความหวัง
‎ต้องขอทิ้งทวนก่อนทั้งหมดนี่จะหายไปตลอดกาล
‎- ไหน นายจะเสนออะไรให้ฉันอีก ‎- ไม่มี มันจบแล้ว
‎นั่นเป็นไอเดียสุดท้ายของเรา
‎ดี
‎อีกไม่ช้า พวกมนุษย์แสนรักของนายจะหายไป
‎ใช่ น่าเสียดายนะ
‎ยินดีด้วยนะ เพื่อน คุณชนะแล้ว ‎อีกพันล้านปีค่อยเจอกัน
‎พอมนุษย์มีวิวัฒนาการขึ้นมาอีก ‎ฉันจะกลับมาบีบคอนาย ไอ้คนทรยศ
‎คือว่า เออ ผมรู้
‎ผมถึงได้บอกไงว่า "อีกพันล้านปีค่อยเจอกัน"
‎เดี๋ยวก่อน
‎ฉันจะพูดสุนทรพจน์ชั่วแล้วนะ
‎อยากพูดก็เชิญ
‎"ตั้งแต่เริ่มมีกาลเวลา
‎ความดีและความชั่วได้ทำสงครามอย่างดุเดือด ‎ด้วยเหตุมาจาก..."
‎รู้สึกงี่เง่าชะมัดถ้านายไม่คิดจะโต้กลับ
‎นายไม่มีแผนสำรองอีกได้ยังไงกัน ‎นายต้องมีแผนสำรองเสมอ
‎เป็นอะไรไป ชอว์น
‎โอเค ก็ได้
‎นายจะบีบให้ฉันต้องยอมรับสินะ
‎การต่อกรกับนายเป็นช่วงที่ฉันสนุกที่สุด
‎คือ นายก็รู้นี่
‎เวลาเราใช้สว่านมือเจาะลูกตาลูกแรก ‎เราก็คิดว่า
‎"โห ไม่อยากเชื่อว่า ‎พวกนั้นจ้างให้ฉันทำแบบนี้ด้วย"
‎แต่พอเป็นครั้งที่ล้านล้าน เราก็คิดว่า ‎ "รู้งี้ไปเป็นครูดีกว่า"
‎แต่แล้วนายดันเริ่มรู้สึกห่วงใย ‎พวกมนุษย์ตัวจ้อยของนาย แล้วบางสิ่ง...
‎บางอย่างเปลี่ยนไป
‎ฉันเริ่มสนุกอีกครั้ง
‎ฉันไม่แน่ใจว่าพร้อมจะให้มันจบลง
‎ผมเข้าใจ เพื่อน
‎ตอนจบยากเสมอ ‎แต่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เรื่องนี้จบแล้ว
‎คำถามเดียวคือ แล้วจะเอายังไงต่อ
‎ผมได้ฟังสุนทรพจน์ของคุณที่ดีมอนคอน ‎คุณเองก็รู้ว่าระบบมันห่วย
‎ถ้าระบบมันใช้การได้ดีอยู่แล้ว ‎คุณคงไม่ยอมให้ผมทดลองแต่แรก
‎มาลองวิธีใหม่
‎ด้วยกัน
‎โอเค ในที่สุด
‎พูดเป็นครั้งสุดท้าย ‎ฉัน ผู้พิพากษาแห่งชีวิตหลังความตาย...
‎เดี๋ยวก่อน ศาลที่เคารพ
‎ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย
‎สาวคนนี้ทำให้มนุษยชาติพบจุดจบสักครั้ง
‎โดยไม่ต้องมีคนมาขัดจังหวะไม่ได้เหรอ
‎- มีอะไรอีก พวก ‎- ชอว์นยอมรับข้อเสนอของเราแล้ว
‎- เดี๋ยว เอาจริง ‎- ตามหลักการก็ใช่
‎- ยังต้องลงรายละเอียดนิดหน่อย ‎- หมายถึงตกลงกัน
‎ตกลงกัน โทษที ติดนิสัย
‎แต่ผมคิดว่าเราหาวิธีทำให้มันได้ผลได้
‎ทุกคน ดูสิ
‎- เจสัน! ‎- อย่าเล่น อย่า!
‎โทษที
‎เอาละ ถ้างั้น...
‎ถ้าเราจะออกแบบ ‎ชีวิตหลังความตายทั้งหมดตามแผนนี้
‎สิ่งแรกที่ต้องทำคืออะไร
‎มามองหน้าผมทำไม ‎ผมก็แค่... เป็นคนออกความคิด
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์