To był straszny tydzień. Ale musicie zrozumieć jedno.
Najlepsze programy telewizyjne w dzisiejszych czasach.
Jaką mają oglądalność?
Dziesięć milionów. Zaszalejmy i powiedzmy, że 15.
JESS OPPENHEIMER PRODUCENT WYKONAWCZY I GŁÓWNY SCENARZYSTA
Bo to naprawdę wielki hit.
Musicie zrozumieć jedno.
Kocham Lucy? Sześćdziesiąt milionów.
Tak. Minęło dużo czasu, ale pamiętam tamten tydzień.
BOB CARROLL - SCENARZYSTA
To był przerażający tydzień.
Oni boją się wszystkiego.
MADELYN PUGH - SCENARZYSTKA
Jestem z Zachodu.
Przeżyłam Wielki Kryzys, Dust Bowl. Jestem twarda.
Ale to był straszny tydzień.
W poniedziałki domy towarowe zamykano później.
Potem zmienili je na czwartki. Wiecie dlaczego?
W poniedziałki wszyscy siedzieli w domu i oglądali Kocham Lucy.
Nastąpił znaczny spadek liczby osób
korzystających z wody w poniedziałki między 21.00 a 21.30.
Niespodziewanie.
Wszyscy prawie stracili pracę.
Lucy i Desi prawie stracili wszystko.
Ni stąd, ni zowąd.
Jak się dowiedzieli?
Tak jak wszyscy, słuchając Waltera Winchella.
Zajmuję się własnymi sprawami, słucham Waltera Winchella i...
Pod koniec audycji.
Musicie zrozumieć jedno.
To nie było małe piwo, gdy Winchell zakończył swoją audycję, mówiąc, że...
Lucille Ball jest komunistką.
Ot tak.
Lucille Ball należy do Partii Komunistycznej.
Tak.
Widziała już artykuł
Dzika noc Desiego
o Desim przed audycją Winchella.
Jej PR-owiec przyniósł jej magazyn dzień przed jego publikacją.
Co robili, kiedy to usłyszeli?
Co robili?
Nie wiem, co robili,
ale to Lucy i Desi,
więc albo darli koty, albo zdzierali z siebie ubrania.
Ameryko, czas na Waltera Winchella.
Naszym sponsorem jest producent zegarków Gruen.
Gruen to najlepszy zegarek.
Najlepszy zegarek i najlepszy człowiek...
Lucy, już jestem!
Gdzie byłeś, ty kubański półgłówku?
Tylko spokojnie.
Znów uganiasz się za spódniczkami.
Grałem w karty z...
Grałem... Hej, do cholery!
Powiedz, kiedy zacznie boleć.
-Na łodzi? -Tak.
-Graliśmy w karty na łodzi. -Od wczoraj?
-27 godzin? -Tak!
-Nie mogłeś znaleźć telefonu? -Nie.
-Dlaczego? -Przez większość czasu byłem nieprzytomny.
To jutrzejszy Confidential.
Po co to w ogóle czytasz?
Mój mąż jest na okładce z inną kobietą,
myślę sobie - zajrzę.
Wieczór na mieście z tobą...
To czyjaś siostrzenica.
Co mnie to obchodzi?
To Westinghouse. Byłaś tam. To siostrzenica tego gościa.
To zdjęcie zrobiono zeszłego lata.
Masz rację. Zostało zrobione na wyjeździe firmowym Westinghouse.
-Tak. -Przepraszam.
Przeproś, że we mnie zwątpiłaś.
Nie.
Bo widzisz, że tego zdjęcia nie zrobiono w zeszłą środę,
a sześć miesięcy temu na wyjeździe firmowym.
Powiedz, że już nigdy nie zwątpisz w moją miłość do ciebie.
Nie. I znowu to robisz. Wymawiasz to „Westin-gouse”.
-To jest „Westin-gouse”. -Westinghouse.
Powiedz G-H-O-S-T.
Ghost.
Po „G” nie wymawia się „H”. „Westin-gouse”.
Wszystko w artykule było zmyślone?
Nie przeczytałem go,
ale jeśli nie piszą, że grałem w karty na łodzi...
-Nie piszą. -Więc wszystko jest zmyślone.
Zrozum to w końcu. Tylko ciebie pragnę.
-Więc jesteś idiotą. -Dobra, chodź tutaj.
...Komisja ds. Działań Nieamerykańskich odbywa tajną sesję w Kalifornii.
Popularna gwiazda telewizyjna
okazała się być członkinią Partii Komunistycznej...
-Czekaj! -Czekaj.
Co?
...w następną niedzielę o tej samej porze.
Co on powiedział?
Powiedział, że popularna gwiazda telewizji...
okazała się być członkinią Partii Komunistycznej.
Tak.
Mógł mówić o Imogene Coce.
Pierdol się, to nie o niej mówił.
LUCI I DESI
PONIEDZIAŁEK
CZYTANIE SCENARIUSZA
To bzdura.
I będzie gorzej, zanim będzie lepiej.
Mały Rusty Hamer?
Gdy podpisywał kontrakt, on czy jego opiekun,
musiał też podpisać zobowiązanie lojalnościowe.
Wiecie o tym?
Bill?
Bill.
-Czy ona mówi do mnie? -Tak.
-Więc wie, że tu jestem? Widzi mnie? -Tak.
Rusty musiał podpisać zobowiązanie lojalnościowe.
-Nie wiem, kim jest Rusty. -Z The Danny Thomas Show.
-Nazywa się inaczej. -Nie.
-Najmłodszy dzieciak? -Tak.
Rusty to imię postaci, nie aktora.
Obaj mają tak na imię. Rusty'ego Williamsa gra Rusty Hamer.
-Hamer jest komunistą? -Ma siedem lat.
-I interesuje się polityką? -Nie!
Ma siedem lat i kazali mu podpisać zobowiązanie lojalnościowe.
To po prostu wymyka się spod kontroli.
Młody Danny'ego Thomasa nie nazywa się Thomas?
Pijany jesteś?
Jest 10.00, Vivian, więc to oczywiste.
Pracowaliśmy z Bobem i Jess nad scenariuszem cały weekend.
Mówię w imieniu wszystkich,
okaż trochę szacunku.
Nie chcesz, żebym czytał to na trzeźwo.
Te obelgi robią się już męczące.
Wybacz, że nie wystąpiłem dla was w smokingu.
Powiedz swojemu aktorzynie, że dla niego nie pracujemy.
Pracujecie dla mnie!
Wszyscy musicie zrozumieć jedno.
Oto co musicie zrozumieć.
Wszyscy jesteśmy spięci.
Poważnie, tylko tyle?
Jesteśmy spięci i tylko praca nam pomoże.
To normalny tydzień.
Potrzebujemy kogoś, kto zagra Lucy i Ricky'ego, to kluczowe role.
Są w biurze Desiego na spotkaniu z siecią i sponsorem.
Wkrótce wszystko się wyjaśni.
-W ten czy inny sposób. -Tak. Nie.
Powiedziałem, że wkrótce wszystko się wyjaśni.
Bill powiedział: „W ten czy inny sposób”. To wisielczy humor.
-Już przestań gadać... -Jasne.
Myślę, że wszyscy się znają, ale przedstawmy się. Joe?
-Joe Strickland, CBS. -Howard Wenke, też z CBS.
Roger Otter, Philip Morris.
Irwin Gotlieb, adwokat Desilu.
Sam Stein, adwokat Lucille Ball.
Tip Tribby, public relations, Phillip Morris.
Tip? Gdyby Winchell był pewny, wymieniłby jej nazwisko,
i to na początku programu.
A dziś rano czytalibyśmy o tym
-na pierwszych stronach gazet, prawda? -Tak.
Nic nie mają.
CBS niepokoi się, że ktoś mógłby jednak coś mieć.
Nie nadążam.
Lucille, natychmiast powiedz, co się dzieje.
-Nie mów tak do mojej żony. -Bo co? Pobijesz mnie?
Ona to zrobi.
Skończyliśmy z prezentacjami?
Nie jestem komunistką, nigdy nie byłam, ale teoretycznie tak, jestem.
Jezu, rozumiesz, co się tutaj dzieje? To nie jest śmieszne.
Rozumiem, co się tu dzieje i że to nie jest śmieszne.
-Lucy... -Ojciec zmarł, jak byłam młoda.
Wychowała mnie matka i dziadek, Fred C. Hunt.
Wszyscy oprócz Howarda muszą wyjść.
Philip Morris płaci za ten show.
A show jest warte tej kasy, więc dajcie nam chwilę.
Ona pali chesterfielda.
Mogłaby chociaż palić jedną z siedmiu marek Philip Morris?
Jasne. Dzięki.
Fred C. Hunt, mój dziadek, był członkiem partii.
Na początku lat trzydziestych. Miałam dwadzieścia lat.
Nigdy nie użył słowa „komunista”. Ale zależało mu na robotnikach.
Wychował mojego młodszego brata i mnie.
Chciałam go zadowolić, więc zaznaczyłam to pole.
W tamtych czasach to nie było dużo gorsze niż bycie republikaninem.
-Byłaś na spotkaniu? -Nie.
-Nigdy? -Nie.
Na przyjęciu,
-które okazało się... -Nie.
Zapisałaś się kiedyś...
Cały mój związek z komunizmem to postawienie jednego krzyżyka.
Dlaczego to wyszło teraz?
Komisja zbadała sprawę i oczyściła ją z zarzutów.
Ale w zeszłym tygodniu William Wheeler zwołał tu specjalną sesję,
prywatną sesję,
wezwał ją ponownie i dlatego tu siedzimy.
I nikt o tym nie pisze?
Żadna gazeta o tym nie mówi.
Żaden kanał informacyjny, wasz też nie.
Być może.
Być może nam się udało. Jeszcze nie wiemy.
Kiedy się dowiemy?
Jeśli nagrasz w piątek odcinek, to nadal masz pracę.
W porządku.
Bywaliśmy już w gorszych tarapatach.
-Tak? -Nie.
Tak myślałam.
Cały artykuł był całkiem wymyślony?
Cztery strony, 1500 słów.
Żarty sobie robisz?
Już drugi raz ktoś mnie o to dziś pyta.
Jak Lucille Ball żartuje, nikt nie ma wątpliwości.
-Całość wymyślili? -Nie mamy teraz innych zmartwień?
-Całość wymyślili? -Tak!
Byłem na łodzi i grałem w karty. Wkurzyłem się na nich.
I coś z tym zrobię.
-Ale teraz... -Wiem. Priorytety.
Masz rację.
-Powtórz to. Że mam rację. -Nie.
Wszystko będzie dobrze.
Nic ci się nie stanie. Nie pozwolę na to.
Po prostu nie pozwolę.
-Nigdy tego nie robiłaś. -Wiem.
Widziałam, jak inni robią to w moich filmach.
Na miłość boską, dziadku, to nie takie trudne!
Rusty Hamer gra Rusty'ego Williamsa.
Jest w drugiej klasie i podpisał lojalkę.
Moim zdaniem to obrzydliwe. Nie wiem, czego tu nie rozumiesz.
To nie jest The Danny Thomas Show,
tylko Make Room for Daddy. Nie ucz mnie o komedii.
Jeśli Rusty jest komunistą, to złoję temu siedmiolatkowi tyłek.
-Nie mam z tym problemu. -Skończyłam.
To było zabawniejsze niż wszystko, co w tym roku napisałeś.
-To nie... Napisałem mnóstwo... -Nie.
Dzień dobry!
-Don Glass reżyseruje w tym tygodniu? -Poradzimy sobie.
Zastanawiacie się, co się dzieje.
To nieważne, jesteśmy z wami na 1000%.
Mówcie, co się dzieje, zanim się tak zadeklaruję.
Dawno temu Lucy przypadkowo zaznaczyła niewłaściwe pole w rejestrze wyborców.
To świetny pomysł na kolejny odcinek.
-„Wpisana na czarną listę”. -To nie żart.
To twój żart, ja tylko...
W zeszłym tygodniu zeznawała.
Została oczyszczona z zarzutów.
Tak? Została oczyszczona.
Informacje Winchella były błędne.
Żadna gazeta nie podchwyciła tematu. Więc wracajmy do pracy.
Jess, to twoja scena.
Kocham Lucy, odcinek 204. Sezon drugi, odcinek czwarty.
„Kłótnia Ethel i Freda”.
Autorzy: Bob Carroll, Madelyn Pugh i ja.
-Jedno by sobie nie poradziło? -Proszę...
Do reżyserii wrócił Donald Glass, wielkie brawa.
Bardzo mi miło.
Akt pierwszy, wnętrze: salon Ricardów, noc.
Przepraszam. Donald?
-Tak. -Dzień dobry, Lucille Ball.
Tak, wiem.
Dawno cię tu nie było.
Przechodziłeś okres dojrzewania?
Przeszedłem go dawno temu.
Nie było mnie, bo reżyserowałem u Danny'ego Thomasa.
-Z tym małym komunistą? Spierdalaj. -Jezu.
Nie musisz spierdalać, tylko wiedzieć, że Danny jest od żartów,
niewielu mu dorównuje. Ja lepiej gram ciałem.
-Widziałem każdy odcinek serialu. -Tak jak 60 milionów ludzi.
I żaden nie jest profesjonalnym reżyserem?
-Ona żartuje. -Widzę.
Trochę cię dręczę.
W ten sposób pokazuję, że nie mam do ciebie zaufania.
Za nami nie najlepszy poranek.
Nie mam pojęcia, o czym ty mówiłeś, Bill.
-Des, błagam, nie pytaj. -Nie ma problemu.
Chciałem tylko powiedzieć, że to serial Desilu Productions,
którego prezes właśnie do was mówi.
Przez następne 30 minut
nie chcę słyszeć słowa, którego nie ma w scenariuszu.
-To twoja scena. -Dziękuję.
„Lucy szykuje elegancki stół,
„piękną zastawę i srebro”.
Jest nakryty dla czworga, ale są tylko trzy krzesła.
Mogłam to zapisać.
Teoretycznie to dwa krzesła i ława do pianina.
-Czyli w sumie? -Trzy krzesła.
„Lucy szykuje elegancki stół, piękną zastawę i srebro.
„Jest nakryty dla czworga, ale są tylko trzy krzesła.
„Po chwili drzwi się otwierają. Wchodzi Ricky.
„Lucy go nie słyszy. Ricky się do niej skrada.
„Ricky kładzie...
-Czemu nie? -Słucham?
Czemu Lucy go nie słyszy?
Zasłoni jej oczy i powie: „Zgadnij, kto to”.
Rozumiem, dlaczego Lucy ma go nie słyszeć.
Po prostu nie rozumiem, czemu w mieszkaniu tej wielkości
Lucy nie słyszy i nie widzi, że drzwi frontowe się otwierają,
skoro stoi trzy metry od nich.
-Popracujemy nad tym. -Dziękuję.
„Ricky się do niej skrada. Zakrywa jej oczy dłońmi”.
-Zgadnij, kto to. -Bill? Pat? Sam?
-Nie. -Ralf?
-„Ricky reaguje”. -Nie, to ja!
No tak, oczywiście.
Chwila. Mamy wierzyć,
że Ricky wierzy, że Lucy naprawdę nie wie, że to on?
Czemu tu robisz?
Że Ricky wierzy, że Lucy nie tylko nie zna jego głosu,
jego kubańskiego akcentu,
ale też, że jest siedmiu innych mężczyzn,
którzy wchodzą i wychodzą z ich domu?
Ma rację. To cztery czy pięć całkiem niezłych uwag.
Napiszemy lepszy żart albo Ricky pozna, że Lucy żartuje.
Możemy zmienić imiona. Pedro, Pablo, José.
-Co? -To hiszpańskie imiona.
Latynoskie. To kubańskie imiona.
Dzięki za wyjaśnienie, profesorze.
-Ja tylko... -OK.
„Ricky ją odwraca”.
-Nie! To ja. -No tak, oczywiście.
„Pstryka palcami i udaje, że nie pamięta jego imienia”.
Bardzo śmieszne.
„Ricky zauważa zastawę na stole”.
Ktoś będzie na kolacji? Kto?
„Lucy celowo go ignoruje”.
-Podobają ci się nowe szklanki? -Kto będzie na kolacji?
Czy stół nie wygląda pięknie?
-Lucy, kto to? -Tacy tam.
Lucy...
Kto będzie dziś na kolacji?
Ja będę i ty będziesz, więc my będziem.
-Nieważne. Kto to? -Fred i Ethel Mertzowie.
Chwileczkę.
Mówiłaś, że się pokłócili i są na siebie wściekli.
To prawda.
-Że ze sobą nie rozmawiają. -To prawda.
-Że on się wyprowadził. -To prawda.
-Że ona nie wpuszcza go do domu. -To prawda.
Skoro to wszystko prawda, to jak przyjdą na kolację?
No wiesz...
Lucy Esmeraldo McGillicuddy Ricardo.
Dobrze, ale czy ten rytm nie robi się nudny?
Popracujemy nad tym.
Bo chcemy dorównać do scenariuszy, do których przywykłaś w RKO.
Masz jaja.
To był...
To był żart na temat scenarzystów w RKO i...
-Tak? -To nie było wymierzone w Lucy.
Patrząc wstecz, to mogło być wymierzone w Lucy.
Co było bardzo nietypowe. Byłyśmy z Lucy blisko.
Wróćmy do drugiej strony.
Wymagała od scenarzystów.
Kwestionowała każdy szczegół, ale w tamtym tygodniu...
Jakby jej życie zależało od tego, czy żart będzie na piątkę, czy czwórkę.
„Próbuje przejść obok niego,
„ale on wystawia rękę, blokując jej drogę”.
Na Broadwayu grali Too Many Girls.
Okropieństwo.
Jedną z gwiazd Too Many Girls był Desi.
Too Many Girls.
RKO postanowiło z naprawdę kiepskiego show z Broadwayu
zrobić jeszcze gorszy film.
Zatrzymali Desiego w obsadzie, ale główną postać kobiecą zastąpiono
królową filmów klasy B, Lucille Ball.
Kilka dni przed rozpoczęciem zdjęć
Desi był w studiu nagrań z fortepianem, perkusją i Ann Miller.
Musicie zrozumieć jedno.
Bardziej przystojnego, czarującego mężczyzny niż Desi nigdy nie poznaliście.
Z dala od dziewcząt z chóru stała Lucy.
Była nie do poznania,
bo nadal była w trakcie kręcenia Dance, Girl, Dance.
Grała tancerkę burleski pobitą przez alfonsa.
Wyglądała zupełnie jak nie ona.
Tak się poznali.
Umiała potrząsać marakasami
A on grać na gitarze
Ale on mieszkał w Hawanie A ona w Rio del Mar
Potrząsnęła marakasami W portugalskim barze
A on brzdąkał w Hawanie Między nimi ocean
Ale pewnego dnia
On dostał pracę w zespole w Harlemie
Ona dostała pracę w zespole w Harlemie
Mówił, że to on jest atrakcją
Ona, że ona jest gwiazdą
Ale w końcu się pobrali Zobaczcie, jacy są szczęśliwi
Więc potrząśnij marakasami
I graj na gitarze!
Dziękuję!
-Pan Arnaz? -Tak.
Desiderio Alberto Arnaz y de Acha III,
ale tylko matka tak mnie nazywa.
-Desi. -Angie.
Cieszę się, że będziemy razem pracować.
Ja również, Angie.
-Patty. -Patty.
-Skrót od Patricii? -Tak.
-Śpiewasz w refrenie? -I tańczę.
-Super. -„Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
„Byłeś aż zanadto uprzejmy, ale teraz jesteś okropnie obojętny”.
Co?
To cytat z naszego filmu, głuptasku.
Czy my się znamy?
Nie.
Desi. Jestem Daisy.
„Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?”
Gdybyśmy się spotkali, pamiętałbym.
„Byłeś aż zanadto uprzejmy, ale teraz jesteś okropnie...”
-Czekaj! To byłaś ty? -„...obojętny”.
To byłam ja.
To studio ma utalentowanych wizażystów.
„Angie, śpiewam w refrenie.
„Jak piję, to przy okazji lubię się rozebrać".
Po prostu muszę zapytać,
skąd wiedziałeś, że Patty to skrót od Patricii?
-Nazywam się Desiderio Alberto Arnaz... -Nie mam tyle czasu.
A ty jesteś Lucille Ball.
Rzuć jakimś tekstem, którego jeszcze nie używałeś.
Chcesz nauczyć się rumby?
No, całkiem nieźle.
Tak, chciałabym.
Ale nie wierzę, że wcześniej tego nie użyłeś.
Nie próbuję się narzucać.
Pokazuję ci ruchy, które mogą się przydać do rumby w filmie.
W filmie nie będę tańczyć rumby.
-Nie będzie rumby? -Nie.
To oznaka źle napisanego scenariusza.
Powinniśmy zatańczyć do czegoś innego.
Dobrze.
Czemu przyjechałaś do Hollywood?
Wyrzucili mnie z Nowego Jorku.
-Poważnie? -Naprawdę.
Wyrzucili mnie ze szkoły aktorskiej, bo nie byłam dość dobra.
Nie gadaj.
Serio.
Pracowałam trochę jako modelka.
Zatrudnili i zwolnili mnie u Ziegfelda, a potem zatrudnili w Goldwyn.
Dlatego tu przyjechałam.
A ty, dlaczego tu przyjechałeś?
Bolszewicy spalili mój dom.
Zgoła inny powód.
Tak.
Lucille
Nie ma zbyt wiele rymów z Lucille
Bastille
Ale któż pisałby o tym piosenki?
Pożyczyłam pół smokingu.
Ma w komplecie spodnie, ale mam je na sobie.
Już niedługo, kolego.
No więc...
Tak?
Czy mogę nazywać cię Lucy?
Powinniśmy zachować profesjonalne relacje, nie sądzisz?
-Żartowałam. -Ja też.
Ładnie się wywinąłeś.
Jakie masz... ambicje?
Moje ambicje? Na dzisiejszą noc? Nie wyraziłam się jasno?
Nie mam na myśli ambicji. Co mam na myśli?
-Cele? -Nie.
Przyszłość.
Marzenia.
-Marzenia na przyszłość? -Trzeba było zostać przy ambicji.
-Przesłuchujesz mnie? -Tak.
W porządku. Mieszkam w małym domu.
Chciałabyś mieszkać w większym.
Chciałabym stworzyć dom.
-Jak dla starych ludzi? -Nie dom opieki, nie zakład.
Dom.
Z rodziną i wspólną kolacją.
Czy mogę zadać ci bezczelne pytanie?
Zapytasz, dlaczego nie jestem mężatką?
Nie, dlaczego nie jesteś gwiazdą filmową.
Dlaczego grasz rolę drugoplanową w Too Many Girls?
Jestem aktorką kontraktową w RKO. Gram role, które każą mi grać.
Moja kariera dalej już nie zajdzie.
Pogodziłam się z tym.
Więc chciałbym mieć spokój.
Chcę mieć dom.
Masz więcej talentu, niż pozwalały ci pokazać twoje role.
-Niby skąd to wiesz? -Bo sam mam talent.
Możesz być poważną aktorką. Powinnaś już być gwiazdą.
-Ale... -Ale co?
Jest coś w twojej fizyczności.
-Jesteś... -Półnaga?
To też.
-Ale... -Ale?
Ty... Nie ma na to angielskiego słowa.
Co to znaczy?
Że jesteś „kinetycznie uzdolniona”.
Nikt tego nie zauważył?
Cześć. Przepraszam. Muszę zadzwonić do narzeczonego.
Pewnie.
Czekaj, co?
To zajmie tylko sekundę.
Do narzeczonego?
Międzymiastowa.
Nie, żebym nie...
Po prostu miałem wrażenie, że my...
-Sekunda. -Jasne.
Zeszłej nocy czułem...
To ja. Hej. Ty nie kochasz mnie, a ja ciebie.
Zdradzasz mnie przy każdej okazji, a ja udaję, że jestem głupia,
więc wyprowadzam się.
Wyślę kogoś po moje ubrania.
Kocham cię.
Chociaż właściwie to nie.
Przerwałam ci. Co mówiłeś?
Fade to black. Koniec odcinka.
-Dziękuję. Uwagi na górze. -Z powrotem na scenie za godzinę.
-Dobrze. Do zobaczenia. -Do zobaczenia.
Do zobaczenia, kochanie.
-To szaleństwo. -Tak?
Myślałem, że ty pierwszy odmówisz współpracy z nią.
Mówisz poważnie?
Nie lubisz komunistów.
Nie.
Bardziej nie lubię komisji.
No dobrze.
Des.
Kiedy ci żołnierze przyszli...
po twoją rodzinę.
Bardzo się bałeś?
Patrzysz na mnie, jakbyś mówił: „Ja niczego się nie boję”.
Zabili wszystkie zwierzęta.
Nie, żeby je zjeść. Po prostu je zabili.
Nadal nie wiem, dlaczego to zrobili. To...
Istnieje duża szansa,
że zrobiliśmy już ostatni odcinek tego serialu.
Ten serial, wszyscy, którzy tu pracują, Desilu, cała kariera Lucy, moja też.
Mogła skończyć się wczoraj, a my jeszcze tego nie wiemy.
Oszalałeś? Pewnie, że czasem się boję.
Pieprzone szaleństwo.
Lucy?
Wchodź.
Madelyn przesadziła. Porozmawiam z Jessem.
-Nie obchodzi mnie to. -Ale mnie obchodzi.
-Powiedziałeś im, że zaznaczyłam złe pole. -Komu?
Przed czytaniem. Powiedziałeś im tak.
To wymaga mniej słów niż mówienie prawdy.
Ale wyszłam na prostaczkę nieprzygotowaną do uczestnictwa w demokracji.
Tak było prościej, plus to nie ich sprawa.
Ewidentnie to sprawa nas wszystkich.
Przestań sprawdzać gazety.
Moi ludzie dadzą znać, jeśli ktoś choćby o tobie pomyśli.
Wiedzą, że z tą historią jest coś nie tak. Dlatego nikt nie pisze o Winchellu.
Mówię o tej historii z Confidential.
O tym zaczęli pisać.
Czy Desi naprawdę kocha Lucy?
Boże.
WTOREK
PRÓBA SYTUACYJNA
-Jest piękna, Tommy. -Pasuje ci ten kolor.
-Przepiękna. -Mogę trochę zebrać w plecach.
-Mogę obniżyć dekolt. -W CBS raczej nie możesz.
Ale to mi się podoba. Świetny wybór.
-Przynieść jakieś buty? -Tak, proszę.
Tak?
-Ładna sukienka. -Też tak myślę.
Pożyczasz ją z garderoby na przyjęcie?
-Na kolację. -Gdzie?
W mieszkaniu Ricky'ego i Lucy Ricardów.
-To do serialu? -Lucy zaprosiła Ethel.
-Viv. -Wiem, ale słuchaj.
Lucy zaprosiła ją na kolację.
Ona myśli, że Lucy ma dla niej fajnego faceta.
Chciałaby ładnie wyglądać.
Coś nowego dla tej postaci.
Ale ta postać to wciąż Ethel Mertz, prawda?
Tak.
Nie rób tego.
„Desi odchodzi, bo Lucy to skrót od Lucyfera?”
Pewnie długo nad tym myśleli.
„Jeśli sąsiedzi słyszą wściekłe wrzaski, a następnie dźwięk...”.
Czy nie dość dzieje się już z...
Ja martwiłabym się...
„...bez konieczności badania...”
Czy kiedykolwiek traktowałaś coś takiego poważnie?
Moje małżeństwo traktuję poważnie.
Co powiedział Desi?
„Lucy, odkąd cię zobaczyłem, byłem tylko z tobą".
-Więc uwierz mu. -Wierzę.
To stare zdjęcie.
W środę grał w karty na łodzi.
-Czym byś się bardziej martwiła? -Co?
Coś mówiłaś, a ja ci przerwałam. Chodzi o audycję Winchella?
Tak.
Nie mogę wybrać jednego. Martwię się jednym i drugim.
-Pierwszą sprawą, drugą... -Zrozumiałe.
A co z trzecią? Co powiedzieli?
Wczoraj nie był najlepszy dzień, żeby mówić im o trzeciej sprawie.
-Jasne. -Zrobimy to teraz.
Najpierw Jess, potem sieć, potem Philip Morris.
Mogło być gorzej.
Jak?
Mogłabyś grać Ethel.
Jasne.
Czy Lucy zbyt długo rozmawia przez telefon?
Słyszymy tylko jedną stronę rozmowy. Za bardzo to przeciągamy?
Nie musisz zapisywać wszystkiego, co tutaj mówimy.
-Dowiemy się, jak zaczniemy kręcić. -Dzień dobry.
-Hej.
Mary Pat, zostawisz nas na chwilę samych?
-Oczywiście, panie Arnaz. -Dziękuję.
-„Oczywiście, panie Arnaz”. -Jest miła.
-Ty masz już dość kłopotów. -Nie masz kłopotów.
-Musimy porozmawiać. -Nie mów, że...
Wszystko w porządku. Nikt nie podłapał tej historii.
W porządku. Patrząc na twarz Lucy,
-myślałem, że... -Jestem w ciąży.
Nie to chciałem powiedzieć.
O tym przyszliśmy porozmawiać.
Mieliśmy odbyć tę rozmowę wczoraj,
-ale... -Jasne.
-To po prostu cios za ciosem. -Żaden cios, spodziewam się dziecka.
Co teraz zrobimy?
Wygląda na to, że nikt nam nie pogratulował.
A myślałam, że to trójka naszych najbliższych przyjaciół.
-Nie, Lucy. -Racja, przepraszamy.
To wspaniała wiadomość. Gratulacje.
-Mazzal tov. -Gratulacje.
Wielkie szczęście.
Super sprawa.
No dobrze...
Tak.
Z Lucie byłam wielka jak budka telefoniczna, więc...
Macie jakieś siedem tygodni,
zanim trzeba będzie chować mnie za pudełkami i fotelami.
Po kolejnych siedmiu nie zmieszczę się już w kadrze.
-Co chcecie zrobić? -Co?
-To co chcieliśmy, już zrobiliśmy. -To na czym stoimy?
Nie macie wyboru. Lucy Ricardo będzie miała dziecko w telewizji.
-Nie. -Ile scenariuszy macie gotowych?
Pięć przed produkcją. Kręcimy cztery i piszemy dziewięć.
Więc nie ma sprawy.
Ale ten, nad którym teraz siedzicie, dziewiąty, wyrzućcie go.
-W porządku. -Nie.
Teraz ma tytuł: „Lucy mówi Ricky'emu o ciąży”.
-Od tego zaczniemy. -A ten o czym jest?
-Który? -„Lucy jedzie do Włoch”.
-Wasza czwórka jedzie do Włoch. -Dlaczego?
Dobrze byłoby wyjść poza plan.
Czemu jadą do Włoch?
-Na wakacje. -Oni nie jeżdżą do Europy,
tylko do Wielkiego Kanionu, nad Niagarę.
Do pracy. Ricky ma występ w klubie w Rzymie.
-A co robi Lucy? -Depcze winogrona.
Lucy jedzie z Ethel do włoskiej winnicy.
-Czemu? -Jeszcze nie wiemy.
I depcze winogrona.
To winnica w XIX wieku?
-Już nie depcze się winogron? -Nie.
Więc znajdziemy winnicę, w której wciąż to robią.
Wejdź.
-Wzywała mnie pani? -Tak.
Czy w okolicy są jakieś winnice?
Chcę dowiedzieć się, jak robi się wino,
jak wyciska się sok stopami.
W Turo nadal robi się wino w ten sposób.
Proste.
-Dlaczego chce jechać do winnicy? -Jeszcze nie wiemy.
Ma przesłuchanie do włoskiego filmu.
Co to ma wspólnego z deptaniem winogron?
-Taką ma rolę. -Kogoś takiego szukałem.
To rola włoskiej rudowłosej piękności, która...
Depcze winogrona.
Damy radę. Mamy mieć Lucy w kadzi z winogronami przez pięć minut.
Wyobrażam to sobie.
Co może robić w kadzi z winogronami?
To nie ma teraz znaczenia. Musimy wrócić...
Sieć na to nie pozwoli, Phillip Morris też nie.
-Lucy. -Chwileczkę.
-Zgubiła kolczyk. -To jest to.
-Co? -W winogronach.
W przyszłym roku.
Nie pojedzie do Włoch w ciąży.
Założę się o następną wypłatę, CBS nie pozwoli nam użyć słowa „ciąża”.
„Lucy mówi prawdę”.
To pomysł Madelyn.
-Ale najpierw był mój. -Ludzie.
Zakładają się, czy Lucy wytrzyma dwa dni bez kłamstwa.
Będzie w sytuacjach, w których trudno nie kłamać.
Zaczynamy. Zakład trwa następne 48 godzin.
-W porządku. -Dobrze.
Nie mogę się doczekać jutrzejszego popołudnia.
Czemu?
Gramy w brydża u Carolyn, pamiętasz?
Nie!
Nie mogę spędzić popołudnia z trzema kobietami,
skoro mam mówić prawdę.
Powiem Carolyn, że jestem chora.
Po 47 godzinach wygrywa, ale w ostatniej godzinie...
-Haczyk. -Ricky'ego odwiedza urząd skarbowy.
Facet pyta o kilka podejrzanych pozycji,
które Ricky odliczył od podatku. Lucy siedzi z nimi.
Urzędnik prosi o zeznania, a nie może skłamać, więc...
-To zabawne założenie. -Zgadza się.
Ale bez sceny z urzędnikami.
-To może być dobra scena. -Jak ja ją napiszę, będzie dobra.
Ricky kocha Amerykę. Uwielbia być Amerykaninem.
Jest wdzięczny. Nie oszukałby na podatkach.
-Wszyscy to robią. -Ja nie. Ricky też nie.
Zwłaszcza że Lucy oskarżają o nieamerykańskość.
Poszukajcie czegoś innego i zacznijcie odcinek o ciąży.
-Posłuchaj mnie! -Co?
-Nie pozwolą nam tego zrobić. -Zostaw ten problem mnie.
Chciałbym, ale to mój problem.
Więc zamiast gadać o cholernych winogronach...
Musisz coś jedno.
Mogą zdjąć nas z anteny na resztę roku,
dalej nam płacąc i tłumacząc nam,
czemu uznali macierzyństwo za zbyt nieobyczajne.
Ale coś mi mówi, że nie pójdą tą drogą.
Zamiast tego Dział Standardów
poda wam listę ograniczeń,
więc pewnie nawet wygrasz zakład z Desim.
Nie mam wątpliwości, że wasza trójka sobie z nią poradzi.
Mówiłeś, że mam być miła.
-Dobrze? -Tak.
Nie obchodzi mnie, jaką miałeś pierwszą myśl,
ale twoje pierwsze słowa - kiepskie.
A twój numer podczas czytania?
Przepraszam, czepiała się każdej wskazówki.
To jej proces.
-Ale zwykle robi to na osobności. -Tak.
Idąc za twoją radą, może raz na jakiś czas
mogłaby pochwalić nasz scenariusz.
Czy to odpowiedni czas na te bzdury?
-Hej! -Jednak mamy jakieś sukcesy.
Jesteśmy zmęczeni pracą nad scenariuszem.
Śpiący jesteś? Chcesz się zdrzemnąć?
-Możemy porozmawiać, szefie? -Pewnie.
Jestem tu wykonawczym.
Nie możesz mną tak poniewierać w obecności innych ludzi.
-A Madelyn miała rację. -Ricky płaci podatki.
-Rozumiem. -I będziemy mieć dziecko w serialu.
Nie przyjmą propozycji, bez szans.
Nie przyjmą twojej propozycji.
-Zdążyłaś zapisać? -Tak.
Żartowałem.
Moment przed wejściem Vivian.
„Kiedy będziemy jeść?” Cisza. I akcja.
Kiedy będziemy jeść? Żyję na kanapkach z masłem orzechowym.
Po tej kwestii przechodzisz do stołu.
-Musisz podejść do stołu. -Dlaczego?
Żeby zobaczyć stół
i czwarte krzesło i powiedzieć następną kwestię.
Będzie dziś jeszcze ktoś?
Zaprosiłam pewną młodą damę, byś nie czuł się samotny.
-Młodą damę? -To urocza młoda lala.
O rety, nie mogę się doczekać.
-Chwila. -Co?
Jak mówię: „Zaprosiłam pewną młodą damę, byś nie czuł się samotny”,
Ricky powinien wziąć łyk wody, żeby powstrzymać się od śmiechu.
Jak powiem: „Urocza młoda lala”, to się zakrztusi.
-Podoba mi się. -Mnie też.
Desi krztusi się na samą myśl, że Ethel miałaby być uroczą młodą lalą.
Przerwa.
Robimy 15 minut przerwy.
-Do piątku będę zabawna. -A ty kiedy?
„Powód, dla którego mężczyźni odchodzą z domu,
„frapuje żony od czasów Adama i Ewy”.
Dość tego.
„Weźmy jednego z najsłynniejszych mężów w kraju”.
-Znasz to na pamięć? -Pamiętam gorsze rzeczy.
Tak, to tabloid.
„W domu czeka na niego taki rudowłosy smakołyk jak Lucy.
„Czy Desi jest głupcem...
Przestań.
„...grasując po Hollywood jak wygłodniały wilk?”.
-Zmyślili to. -20 milionów czytelników się zastanawia.
-Lucy. -Dwadzieścia milionów i jeden.
Ile razy mam się tłumaczyć z tego, gdzie byłem i co robiłem?
-Ile razy masz się tłumaczyć... -Uwielbiam ten żart.
Opisują całą noc. Ktoś w twoim gangu jest kapusiem.
W moim gangu.
W noc, o której piszą, byłem z Red Skeltonem i Xavierem Cugatem.
-Który z nich się wysypał? -Wyssali to z palca?
Winchell pieprzy, że byłaś komunistką.
Bo to prawda, idioto!
-Może to zły przykład. -I nie zaznaczyłam złego pola.
Dobra, przepraszam za to.
Wierzę ci.
-Po prostu się droczę. -Dobrze.
Nie, wyszedłeś na prostą, by znów z niej zboczyć.
Gdzie znowu zboczyłem?
Nie wracasz już do domu.
-Zmieniasz tematy szybciej niż... -Nadążaj, nic trudnego.
Zapytałam, czy wiesz, że nie wracasz już do domu?
Oczywiście, że wracam do domu. Czasami chodzę na łódź i gram w karty.
Pijemy, robi się późno. Łatwiej mi się tam przespać.
Kiedyś robiłeś tak raz w tygodniu, potem dwa. Teraz cztery albo pięć.
Ja po pracy wracam do domu. Ty idziesz tam.
Pamiętasz, jak spytałeś mnie kiedyś o marzenia?
Podobała ci się moja odpowiedź.
Często używała słowa „dom”. Mówiła o stworzeniu domu.
Lucy była właścicielką trzech domów, ale czasami, gdy wpadała w depresję,
mówiła, że nie ma żadnego.
Wzięli potajemnie ślub. Kupili ranczo w Chatsworth.
Byli zakochani i niesamowicie szczęśliwi.
Musicie zrozumieć, że nie byli zbyt szczęśliwi.
Nigdy się nie widywali.
Desi i jego orkiestra grali w Ciro's.
Lucy miała kontrakt w RKO.
Desi kończył pracę o 4.00 rano.
Lucy musiała być w charakteryzacji o 5.00.
Spotykali się u szczytu Mulholland.
-Co my tu mamy? -Desi!
Duży dziś wybór.
Ja mam tylko jeden wybór, ma mocny prawy sierpowy.
Wdziałyśmy twój show o północy i ten o 2.00.
Dziękuję.
Policzyłam to.
W ciągu tygodnia widzę cię jedną dwudziestą
tego, co twój puzonista.
Naucz się grać na puzonie, to zatrudnię cię zamiast niego.
Czy to bardzo trudne?
Może lepiej, gdybyśmy nie spędzali tego czasu, który mamy,
na kłóceniu się o to, dlaczego nie mamy więcej czasu.
Nie wpędzaj mnie w poczucie winy, bo chcę widywać męża.
Mógłbym zostać w domu, na utrzymaniu żony.
To by pasowało do stereotypu Kubańczyka.
O jakim domu mówisz?
Albo ty mogłabyś rzucić tę branżę i być tylko moją żoną.
Ale nie zrobisz tego, prawda?
Nie.
A może będziesz częściej przychodzić do mojego klubu?
Pięć dni temu miałam premierę.
Naprawdę chcesz, żebym przychodziła do klubu?
Czemu nie?
W porządku.
Mówią o mnie Kubańczyk Pete
Jestem królem rumby
Gdy gram na marakasach, robię...
Tak, jestem Kubańczyk Pete
Szaleniec lokalnych ulic
Gdy zaczynam tańczyć
Wszędzie słychać...
Piękne kobiety śpiewają i tańczą
W sombrero jest całkiem fest
Świat pełen pikanterii jest
A kiedy tańczą, słychać szczęśliwy dźwięk
El maraquero śpiewa piosenkę
Całymi dniami
Co my tu mamy?
-Nie ma sprawy. -Hej, Lucy.
Wspaniale grałaś w filmie.
-Dla Phila, dobrze? -Dziękuję. Jasne.
ŚRODA
PRÓBA KAMEROWA
Wejdź.
-Dzień dobry. -Hej, Maddie.
Co za tydzień. Lucille Ball zagraża amerykańskiemu stylowi życia?
Scenarzystom, operatorom i Desiemu, to tak.
-Miałaś kiedyś taki tydzień? -Nie.
Ale to Hollywood. Będziemy mieć takie tygodnie,
zanim komisja skończy pracę.
-Nadal to potrafisz? -Nadal?
Nie to miałam na myśli. Po prostu jestem pod wrażeniem.
-Co tam masz? -Przyniosłam ci śniadanie.
-Podobno nic nie jadłaś. -Jadłam.
Pół grejpfruta, popiłam kawą.
Mam francuskie tosty, bekon, jajka i ziemniaki.
-Smacznego. -To dla Ciebie.
Miło z twojej strony, ale nie, dziękuję.
Wydaje mi się, czy trochę schudłaś?
Schudłam.
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję.
Do zobaczenia na scenie.
-Madelyn? -Tak?
Kto ci powiedział, że nie jadłam śniadania?
Nie wiem.
To był chyba...
Tino. Ten wysoki kelner.
W porządku.
Jezu Chryste.
Historia Winchella ucichła. To chyba koniec tej sprawy.
-Możliwe. -Możliwe? Howard?
Coś na pewno jeszcze nas czeka. Nie wyjdziemy z tego żywi.
Howard.
Odkryją coś nowego, znajdą jakieś dowody.
-Coś będzie na pewno. -Nie ma więcej do odkrycia.
-Nic już nie ma. -Lucy jest w ciąży.
Chyba, że to.
-Co? -Lucy jest w ciąży.
Dziecko?
Nie wiem, jak to ująć.
Jak bardzo jesteś w ciąży?
Dlaczego nie wiesz, jak to ująć?
Chodzi mu o to.
Jaki procent dziewięciu miesięcy...
Ktoś powinien to nakręcić.
-Jest w 12 tygodniu. -Wiec to znaczy...
Że 12 tygodni temu pieprzyłam się z mężem.
Ciąża będzie widoczna za około sześć tygodni,
a miesiąc później już się tego nie ukryje.
-To nie problem. -Zgadzam się.
To się już zdarzało. Nie powiem komu,
ale zajęliśmy się tym.
-Czy on chce mnie zabić? -Nie.
Będziesz chować się za koszem z praniem, za fotelami, za poduszką.
To świetne pomysły, zwłaszcza łażenie w kółko z praniem.
Albo stanie za fotelami.
Czy w salonie Ricardów są jakieś gigantyczne fotele?
Lucy i Ricky zrobią remont. Scenarzyści trochę się zabawią.
Może kupią sobie jakieś fikusy.
Musiałyby być olbrzymie i musiałabym za nimi ciągle stać.
-Co proponujecie? -Że Ricardowie będą mieli dziecko.
-Jak to? -Mówiłam ci, że tak będzie.
Lucy Ricardo będzie w ciąży w serialu.
Ośmioodcinkowa fabuła. Zaczniemy od szczęśliwej nowiny,
a skończymy na narodzinach dziecka.
Nie.
Nie możemy mieć kobiety w ciąży w telewizji.
-Dlaczego nie? -Bo to telewizja.
-Wchodzimy ludziom do domów. -Kobiety w ciąży wymiotują.
Ja też chyba zaraz to zrobię.
-Mogę coś powiedzieć? -Nie mogę się doczekać.
Z Lucy w ciąży widzowie pomyślą: „Jak do tego doszło?”.
-Śpią w oddzielnych łóżkach. -To je zsuniemy.
Nie.
Niestety, musimy się sprzeciwić. Nie możecie tego zrobić. Koniec dyskusji.
Pani Rosen, czy mogłaby pani przyjść tu z notesem i długopisem?
To moja sekretarka.
Co robisz?
„Do pana Lyonsa, prezesa Philip Morris”.
Nie chcemy wciągać w to pana Lyonsa.
„Panie Lyons, musi pan podjąć pewną decyzję.
„To pan sponsoruje serial. Zrobię to, co pan postanowi”.
Pan Lyons nie angażuje się na tym poziomie.
„Musi pan zrozumieć jedną rzecz”.
Desi.
„Daliśmy panu najlepszy serial w historii.
„Do tej pory decyzje kreatywne były w naszych rękach.
„Teraz mówią nam, że Lucy i Ricky nie mogą mieć dziecka w serialu”.
Tego nie powiedziałem.
„Jeśli pan się z nimi zgadza,
„proszę ich poinformować, że nie mogą mówić nam, czego mamy nie robić,
„chyba, że od następnego odcinka będą mówić nam również, co mamy robić.
„Z poważaniem” i tak dalej. Dziękuję. Wyślij to telegramem, proszę.
Tak jest.
I to nawet nie dlatego za niego wyszłam.
Tylko dlatego.
Cisza. Zaczynamy próbę.
Lucy, wypuść mnie!
Rozwiążcie ten płaszcz.
Najpierw się pogodzicie.
Nigdy się z nim nie pogodzę po tym, co powiedział.
A to, co ty powiedziałaś? Nazwała moją matkę łasicą!
-Przeproś, Ethel. -Nie.
Dalej, Ethel. Powiedz mu, że ci przykro.
Przykro mi, że twoja matka wygląda jak łasica.
Ethel.
Musi bardziej się ze mną liczyć.
W końcu oddałam mu najlepsze lata mojego życia.
To były te najlepsze?
Dobra, teraz jesteście kwita.
Co zrobić, żebyście się pogodzili?
-On powinien... -Powinniśmy wrócić do stołu.
Słucham?
Powinniśmy wrócić do stołu.
Biorąc pod uwagę czas, powinniśmy iść dalej.
-Było dobrze. -No jednak nie było.
-Co? -Dobrze. Nie było dobrze.
-Wracajmy. -Co się dzieje?
-Chce wrócić. -Do czego?
-Do sceny z kolacją. -Co?
-Scena kolacji, pijaku. -Zatrudniliśmy już kogoś do roli Ethel?
Dobra. Chodźmy.
-Dalej czy do sceny z kolacją? -Z powrotem.
Strona 15. To wciąż scena A.
Od „Nie zrezygnuję...”.
-Ustawić kamery. -Powiedzcie nam, co było nie tak ze sceną.
-Ty w niej byłaś. -Bill.
-Coś po prostu nie gra. -Ja się tym zajmę.
-Niech każdy zajmie się swoją pracą. -Zaraz pokiereszuję mu pysk.
-Mamy ubezpieczenie? -Pakiet platynowy.
-Dobra robota. -Gotowi?
Cisza, zaczynamy próbę.
Od „Nie zrezygnuję przez niego kolacji”.
Cisza...
i... akcja.
Masz rację. Nie zrezygnuję przez niego kolacji.
Dobrze.
Usiądźcie wszyscy.
Nie mamy więcej krzeseł.
Możecie usiąść razem, prawda?
-Rostbef powinien być pokrojony. -Będzie, kochana.
-I jak? Za tłusty? -Zdecydowanie.
-Ma na myśli mięso. -Nie, mięso jest pyszne.
No to róbcie swoje.
Świetnie.
-Tak? -Idziemy dalej.
-Chwileczkę. -Dlaczego?
-Popracujmy nad ruchami przy stole. -My to zrobimy.
-Nie chodzi o to, że nie... -Ustawiamy tylko kamery.
Nad sceną możemy popracować jutro.
Naprawdę wolałabym zrobić to teraz.
To ja tu reżyseruję.
-Że co? -Zróbmy przerwę.
-Nie ma czasu. -Dziesięć minut.
-Dziesięć minut. Wracamy do sceny A. -Nie.
Albo nie. Nie wiadomo.
Co się dzieje, kochanie?
Wiesz, co myślę?
Powinno być jasne, że nakrywam ładny stół.
W wazonie powinny być kwiaty.
Staram się je idealnie ułożyć.
Ucinam jedną łodygę, ale teraz jest za krótka.
Ucinam resztę. Teraz one są za krótkie.
-Rozumiem. -Co sądzisz?
Że masz małe załamanie nerwowe.
-Miałam na myśli kwiaty. -Powiedz mi, co się dzieje.
Dlaczego tak trudno to zrozumieć?
Stół nie jest taki, jak trzeba.
To są podstawy dramaturgii.
Viv.
Nie chodzi o ciebie ani Billa.
Scena z kolacją. To Donald Glass.
Słuchaj... będzie zabawnie.
To na pewno.
Nie może być lepiej, póki nie będzie źle.
-Pierwszy krok za nami. -No.
No dobrze.
Wszystko w porządku?
Zrobiliśmy 37 odcinków.
Jak robisz 37 odcinków, któryś będzie najsłabszy.
Nasz wyreżyserował Donald Glass.
Kochana, komisja nie będzie opierać swoich ustaleń
-na tym, co stało się... -Pierdolę tę komisję.
Mówię o serialu. A poza swoimi ciuchami
Glass nie ma nic wspólnego z komedią.
To wszystko.
Chodzi mi o to, że to nie ty jesteś problemem.
-Lucy? -Tak?
Madelyn przyniosła mi dziś rano śniadanie.
Francuskie tosty, bekon i ziemniaki.
Podobno ktoś zauważył, że nie jadłam śniadania.
Powiedziała, że schudłam.
-Ma rację, świetnie wyglądasz. -Jest scenarzystką.
Nie nosi nikomu śniadań.
Nie wiem, o co pytasz. Może chciała...
Skąd wiedziała, że nie jadłam śniadania?
Naprawdę nie wiem.
-To byłaś ty, prawda? -Tak.
Ale doceń. Szybko się przyznałam.
-To godne podziwu. -Dzięki.
Kazałaś jej przynieść mi śniadanie i wspomnieć o tym, że schudłam.
Pozwól mi wyjaśnić.
Czemu?
Powinnaś zrezygnować z tej morderczej diety.
-To działa. -Ale to ci szkodzi.
-Czuję się świetnie. -To szkodzi Ethel.
Jasne.
Przyjaźnimy się. Nie chcę się kłócić.
Wysłałam tylko śniadanie...
Razem z Madelyn i tą wiadomością.
Nowa wiadomość jest taka, że wyglądam za dobrze.
Musisz mieć taką wagę, jak na castingu.
-Bo to zaszkodzi Ethel? -Tak.
A może tobie?
W porządku.
Nie przestaną kochać Lucy, jak będziesz w ciąży.
Nie jesteś pin-up girl.
Dzięki, Viv.
Mówię tylko, żebyś się wyluzowała.
Wszyscy stoją z tobą ramię w ramię.
Nie jest nam do śmiechu, bo się boimy,
a ty nie pomagasz, bo wszystkim skaczesz do gardeł
i to przy całej ekipie.
Większość amerykańskich kobiet wygląda tak jak ty, nie ja.
Chcą oglądać w telewizji siebie.
Co to znowu za krzyki?
-Nic takiego. -Nic.
Próbuję uciąć sobie poranną drzemkę.
Przecież zwykle robisz to podczas próby.
Szkoda, że nie ma więcej humoru à la Moss Hart w serialu.
Nie martw się tym. Moja waga zawsze wraca.
Nie mogę jej długo utrzymać.
-Ta rozmowa nam nie poszła. -Co ty, było świetnie!
Nie mogę się doczekać występu dla dziesiątek milionów ludzi.
No dobrze, więc...
Dobrze.
-Lucille. -Tak?
Chodź ze mną na drinka.
Jest 10.00 rano.
Gdzieś na pewno jest 10.15.
Musimy wrócić na scenę.
-Ciekawe, czy na ciebie zaczekają. -Bill.
Powiedz wszystkim, że pani Arnaz coś wyskoczyło
-i wróci, kiedy wróci. -Prawdopodobnie za 15 minut.
Tak jest.
Przypomnij im, że potrzebuję sekatora.
-Dobrze. -Chodź.
Pokażemy, że nakrywam elegancki stół.
Odpuść sobie.
-Utnę jeden z kwiatów. -Nie obchodzi go to.
Będzie krótki. Utnę pozostałe.
-Będą za krótkie itp. -Jasne.
Więc potrzebuję sekator.
Nożyczki są za słabe do łodyg.
-On już chce cię zabić. -No dobrze.
-Idź już. -Jasne.
TYLKO DLA PRACOWNIKÓW STUDIA
Pada. Nie zniszczy ci się fryzura?
Nic mi nie będzie.
Odkąd gram w tym serialu, deszcz nie tyka moich włosów.
Co za wygoda.
Nie miałam pojęcia, że to miejsce tu jest.
Nie reklamują się zbyt ostro.
Ciekawe dlaczego.
Jacy ludzie chodzą do baru w środowe poranki?
To eklektyczne towarzystwo.
Co chcesz?
Zastrzyk przeciwtężcowy.
Jim Beam. Dwa razy.
Myślałem, że mieliście z Desim umowę, że nie pijesz w pracy.
Mamy umowę, że nie będę w pracy pijany.
-Widziałaś mnie pijanego w pracy? -A poznałabym to?
Nie.
-Za twoje nowe dziecko. -No dobrze.
Są uprzejmi czy nas nie rozpoznają?
Nie mają telewizorów.
Czemu ja na to nie wpadłam...
Czytam codziennie siedem gazet.
Kiedy masz na to czas?
30 minut między wyścigami w Santa Anita,
a wybranie konia zajmuje mi minutę.
-Nie jesteś wtedy w pracy? -Mamy teraz bukmacherów i telefony.
Znam ten temat. Grałam w filmie Damona Runyona.
W żadnej z tych siedmiu gazet
nie czytałem o tym, że Lucille Ball jest komunistką.
-Nie słyszę, żeby ktoś o tym mówił. -Od kiedy ty z kimkolwiek rozmawiasz?
Im mniej mówisz, tym więcej słyszysz.
Nic nie słyszałem, więc...
Problemy w domu?
-Tak. -Nie.
Chciałabym mieć problemy w domu,
ale mój problem nie bywa w domu.
Czasem mu się zdarza.
W środę grał w karty na łodzi...
Wiem. To zdjęcie sprzed sześciu miesięcy. Byłam tam, kiedy je zrobiono.
Ale czemu nie było go w domu? Ze mną i z naszą córką?
Twój mąż kocha Amerykę,
jak nikt od czasów George'a M. Cohana,
który tak bardzo ją kochał, że napisał pięć razy tę samą piosenkę.
Desi kocha Amerykę tak samo jak ten facet.
To nie znaczy, że nie jest Kubańczykiem.
Wiem.
Świat, z którego pochodzi, ma bardzo wąską definicję męskości.
-To też wiem. -Mężczyzna to mężczyzna.
To swoje kosztuje, ale kobiety są szczęśliwe.
-Pytałeś je? -Wyglądają na szczęśliwe.
Rozumiem.
-Ale to nie ma znaczenia. -Zgadza się.
On jest tobą zauroczony, Lucille.
Tęskni za tobą, kiedy jesteście w dwóch różnych miejscach.
Poważnie, jestem świadkiem.
Nie musi tęsknić. Mieszkamy w tym samym domu.
Musi. O tym właśnie mówię.
Musi spędzać czas z dala od ciebie,
-by mógł poczuć się, że... -Nie gra drugich skrzypiec.
Całe życie obchodzę się z męskim ego.
To czemu rządzisz się na planie?
Przejmujesz kontrolę nad próbami? Na jego oczach.
Nie mogę przedkładać uczuć reżysera nad dobro serialu.
Nie obchodzą mnie uczucia Donalda. To partacz.
Ale damy sobie radę, w końcu nie kręcimy Wujaszka Wani.
Dobra. Ale stół musi wyglądać jak należy.
Serio? Robię w wodewilach tylko 40 lat,
więc skąd miałbym wiedzieć takie rzeczy?
-Wiem, że wiesz. Mówię tylko... -Robisz to w obecności Desiego.
Coś ci powiem o Desim. To on rządzi w tym serialu.
Każda twórcza decyzja przechodzi przez niego.
Każda decyzja biznesowa. Stacja, Philip Morris...
Jakby tego było mało, w każdy poniedziałek staje przed kamerą.
Ja potrzebuję pięciu dni, żeby was rozbawić.
On robi to na pierwszej próbie.
Ten człowiek nigdy nie będzie grał drugich skrzypiec.
-Ile osób to wie? -Wie co?
Że to Desi rządzi w serialu.
Ile osób to wie?
Był taki moment,
że Lucy miała być poważną aktorką w poważnych filmach.
Miała rywalizować o role z Crawford, Hayworth.
To mogła być Lucy we Wszystko o Ewie. I wiecie co?
Byłaby wspaniała.
Prawie do tego doszło.
Był taki moment.
Desi!
Lucy?
Co się stało?
Złapałam gumę.
Jakieś 400 metrów stąd.
-Zostawiłaś tam samochód? -Całą drogę biegłam.
Co się dzieje? Biegłaś z butelką szampana w dłoni?
Musiałam.
Żeby to uczcić.
Dostałam ją.
Dostałam tę rolę.
-Którą? -Dostałam tę rolę, Des.
W The Big Street.
Mówiłaś, że dali ją Ricie Hayworth.
Nie pasuje jej grafik.
To samo z Judy Holliday.
Dostałam główną rolę kobiecą w The Big Street.
To niesamowite.
Zagram u boku Henry'ego Fondy.
Kiedy zaczną się zdjęcia?
Za dwa tygodnie.
Nie mogę złapać oddechu.
-To Damon Runyon. -Wiem.
Czytałem scenariusz i bardzo się cieszę.
Ale myślałem, że pojedziesz ze mną w trasę.
Rita Hayworth miała problem z grafikiem.
Ty też.
Myślisz, że nie chcę być
w tym samym miejscu, co mój mąż?
-Co mam... -Wiem.
Działam tak, żeby być blisko ciebie.
-Zawsze. -No tak.
Ale chyba jednak nie zawsze, prawda?
Wiesz, ile lat wtykałam głowę w kadr,
mówiłam coś wrednego i znikałam?
Gówniane małe role w filmach, których nie oglądałabym,
nawet gdyby mi zapłacili.
Jeśli Big Street będzie hitem,
to mnie będą dawać role Rity, Judy i Bette.
Której Judy?
-Holliday. -A, tej.
Jak się nazywa ten bejsbolista?
Ten, który zszedł z boiska i wtedy pojawił się Lou Gehrig?
Wally Pipp.
-Gehrig był jego zastępcą. -Rezerwowym.
Koleś chciał raz odpocząć.
Gehrig wszedł za niego i został na 40 lat.
14, i to był Wally Pipp.
Gdyby Wally Pipp miał problem z grafikiem,
Lou Gehrig koncertowałby z zespołem jego męża.
Bejsbol wyglądałby inaczej.
Latynoska muzyka też.
Rita Hayworth to Wally Pipp. Lou Gehrig to ja.
The Big Street to Yankees.
Już dawno zrozumiałem tę metaforę.
Nie musisz koncertować. Możesz zostać w mieście.
-I co robić? -Grać w Ciro's dla pełnej sali.
Nie jesteśmy zespołem klubowym.
Chcę grać dla pełnej sali w Nowym Jorku.
W Chicago i Miami.
Wiem.
Osiem tygodni.
Przyjadę w weekendy, gdziekolwiek będziesz.
Obyś się w nikim nie zakochiwał
od poniedziałku do piątku.
Zgoda.
Otworzymy szampana i popływamy nago w basenie?
Ta butelka szampana jest teraz jak granat,
drugi pomysł jest świetny.
Lucy, Jezu.
Będziesz gwiazdą filmową.
Odpowiada ci to?
Czy mi to odpowiada?
Butelka z komicznym wyczuciem czasu.
Gram w tym studiu od prawie dziesięciu lat.
Nigdy nie byłam w gabinecie prezesa.
Pan Koerner nie jest prezesem, tylko szefem produkcji.
Prawa ręka dowódcy.
Nadal wyżej, niż ja byłam do tej pory.
-Tak? -Przyślij ją.
Proszę wejść.
Lucille.
-Charles Koerner. -Lucille Ball.
-Wolisz Lucille czy Lucy? -Może być Lucy. Obojętnie.
-Lucy. -Dobrze.
Mogę mówić ci Charlie?
Ktoś tak genialny jak ty w The Big Street
może mówić mi nawet Betsy.
-Dziękuję. -Proszę, usiądź.
Dziękuję.
Pokazałaś się od zupełnie nowej strony.
Gdzie ją ukrywałaś?
Pod lawiną kiepskich filmów.
Słyszałem już ten żart w twoim wykonaniu.
Daj mi grać w filmach pokroju The Big Street, to już go nie usłyszysz.
Kończymy nasz kontrakt, Lucy.
-To nie jest żart. -A to dobre.
RKO rezygnuje ze współpracy.
Nie rozumiem.
Nic dla ciebie nie mamy.
Ale to...
To szybka decyzja.
-The Big Street było hitem. -Pełna zgoda.
Rozumiem, że nie było kolejek do kasy,
-ale nie straciliście. -Nie.
-W jakich warunkach kończyliśmy plan? -To nie ma nic do rzeczy.
Damon Runyon wyjechał z miasta przed głównymi zdjęciami,
nasz reżyser wstąpił do wojska podczas postprodukcji,
a montażysta zmarł. Po prostu umarł.
-Było wiele przeszkód. -Dokładnie.
-A czytałeś recenzje? -Są imponujące.
Mało powiedziane.
Tu nie chodzi o twoją rolę w The Big Street.
A powinno chodzić o moją rolę w The Big Street.
Pokazałam, co potrafię,
a to dopiero początek.
To dopiero początek.
-Jesteś pewien, że to nie żart? -To ciężka branża.
Wiem! Pracuję w niej od 14 roku życia!
Ale masz teraz 35 lat.
Więc w tym problem?
Nie, problem w tym, że tak naprawdę masz 39 lat, prawda?
Trzydziestodziewięciolatki nie chodzą na wasze filmy?
Nie chcą oglądać filmów o sobie?
Pomogłaś nam, gdy Judy Holliday i Rita Hayworth
grały w innych filmach i nie chcieliśmy stracić Fondy.
To studio ma niepisaną umowę z Metro i Warnerem,
więc pożyczą nam Holliday lub Hayworth.
Po prostu nie mamy dość pracy, by zagwarantować ci kontrakt.
Judy Holliday robi dobrze tylko jedną rzecz.
Wiem, jak się teraz czujesz. Odbyłem takie rozmowy już 100 razy.
Naprawdę? Kiepsko sobie z tym radzisz.
Czy mogę coś zasugerować?
Radio.
-Co ty do mnie powiedziałeś? -Masz do tego głos.
Wiele możesz nim zdziałać.
Powinnaś pomyśleć o radiu, Lucy.
A ty powinnaś spierdalać, Betsy.
Lucy?
-Co robisz? -Czytam scenariusze.
Jest trzecia nad ranem.
Wiem.
Jestem też pijana.
Już rozumiem, czemu lubisz pić. Jeszcze dwie godziny temu nie rozumiałam.
-Znalazłaś jakieś dobre pomysły na film? -To piloty do radia.
Tak?
Tak.
Nie ma nic złego w radiu.
Ja ciągle to robię.
Jesteś liderem zespołu.
Wiesz, że Bataan też był hitem.
-Nie słyszę. -Bataan był hitem.
Był dobry.
Recenzje były świetne, a ja się nie cieszyłem.
Dzięki niemu dostałbym lepsze role, ale musiałem,
jak to powiedzieć? Walczyć w II wojnie światowej.
A teraz te gówniane małe role w filmach,
których nigdy byś nie obejrzała,
nawet gdyby ci zapłacili...
-Des... -Nie mogę ich dostać.
CZWARTEK
PRÓBA KOSTIUMOWA
Jesteś pewna, że te bandaże są fałszywe?
Tak.
-Na pewno wszystko w porządku? -Nic mi nie jest.
Pomogę ci.
Dobrze, że Mertzowie mieli rozwiniętą markizę.
Kochanie, to wszystko moja wina.
Nie, to była moja wina, kochanie.
-Co za głupotka! -To prawda.
-Nigdy więcej się nie pokłócimy. -Kochany.
-Lucy, wszystko w porządku? -Tak, nic mi nie jest.
-Na pewno? -Tak.
-Dzięki Bogu. -Czemu?
Ethel wściekła się na mnie za ten żart. Wyniosła się do matki.
Nie.
I cięcie. Świetnie.
-Czas na lunch? -Godzina na lunch.
Po lunchu uwagi i powtórzymy tę scenę.
-Jedna mała kwestia. -Scena przy stole jest coraz lepsza.
Nieprawda. Chcę wyrazić poważne obawy
co do wejścia Ricky'ego.
Mówiłam o tym w poniedziałek. Nie ma nowego tekstu.
-Bo to się uda. -Wysłuchajcie mnie.
Dobrze.
W tej chwili Lucy przycina kwiaty. Ricky otwiera drzwi i wchodzi.
Musimy wyciąć kwiaty.
Nie dosłownie wyciąć, tylko je wyciąć.
Nic nie zrozumiałam z tego, co właśnie powiedziałeś.
-Musimy wyciąć scenę z kwiatami. -O ile jest za długa?
Około minuty.
Wrócimy do kwiatów.
Drzwi się otwierają, wchodzi Ricky, Lucy go nie widzi i nie słyszy,
co jest niezwykłe, bo drzwi są tutaj.
W poprzednich odcinkach ustaliliśmy,
że Lucy ma mózg.
-Kupujemy tę zarozumiałość. -Słucham?
Kupujemy to. Lucy jest tak skupiona na tym, żeby stół był ładny,
że nie zauważa Ricky'ego wchodzącego do domu.
-Niech będzie. -Dobrze.
Ricky podchodzi cicho, zasłania jej oczy i mówi...
„Zgadnij, kto to”.
A potem Lucy mówi: „Bill? Sam? Pat? Ralph?”.
-Drażni się z nim. -Tak, to jasne.
-Ricky odpowiada... -„Nie”.
A we wskazówkach jest napisane: ze złością.
„Nie!” Jest zdenerwowany. Lucy dalej się z nim drażni.
-„George, Julius, Stephen, Ivan?” -Tak.
Zmieniliśmy to na „Pedro? Julio? Juan?”.
Bo to hiszpańskie imiona. Meksykańskie. Kubańskie. Latynoskie.
To brazylijskie imiona. Tureckie.
-Już? -Lunch...
-Boże. -Lucy zgaduje imiona.
Tak, żartobliwie.
Scenariusz mówi, że Ricky zdejmuje ręce z oczu Lucy,
-odwraca ją i mówi... -„Nie! To ja!”
Więc pytam ponownie, Jess,
czy Ricky naprawdę wierzy, że może być ośmiu różnych mężczyzn,
którzy mogliby wejść do ich mieszkania i którzy brzmią dokładnie jak Desi Arnaz?
Myślisz, że mówimy, że Ricky jest głupi?
Mówicie, że widzowie są głupi. A tego szybko wam nie wybaczą.
-Pobierasz opłaty za te lekcje? -Wysokie.
Na potrzeby tego żartu widzowie w to wejdą.
Zrobią to, ale wszyscy kiepsko na tym wyjdziecie.
-Jess. -Porozmawiamy po lunchu.
-Mam pomysł. -Zaraz będę musiał płacić za lunch ekipy.
-Lucy pracuje nad kwiatami. -Wycinamy te kwiaty.
-Nie dosłownie... -Drugi raz tego nie zniosę.
Ricky otwiera drzwi, wchodzi, zamyka drzwi,
jak w pozostałych 37 odcinkach. Lucy go nie zauważa.
-Opisujesz scenariusz. -Dobrze.
Ale zamiast zakrywać jej oczy, powinien tylko tam stanąć.
Nie rozumie, dlaczego Lucy go nie zauważa. Widzowie też nie.
Stoi tam przez dłuższą chwilę, potem kolejną,
a potem wesoło, w nieco przesadny sposób,
jak słyszeliśmy już setki razy, mówi...
„Lucy, już jestem!”
Dla Ricky'ego to zabawne.
Lucy. Porozmawiamy po obiedzie.
-Jim. -Czas na lunch.
Godzina. Potem wracamy na scenę po uwagi.
Czekajcie!
Desi, czy to ci pasuje?
-Jasne. -Porozmawiamy po obiedzie.
Trzeba było to poprawić.
-Możemy wydłużyć „hipokrytę”. -Tak.
Jak?
Lucy zwraca się do Desiego i mówi:
„Dobrze wiedzieć, że poślubiłam hipokrytę”.
-A Desi podnosi się i mówi... -„Hipokrytę?”
Odwraca się do Freda i mówi: „Co to takiego?”.
Fred mówi: „To ktoś, kto mówi jedno, a robi drugie”.
-Desi dziękuje, odwraca się do Lucy... -„Ach tak?”
Dobre.
-To dokładnie mój pomysł. -Ale ja byłam szybsza.
Przerywając mi.
A jak twoim zdaniem dostałam tę robotę?
-Macie chwilę? -Madelyn miała dobry pomysł.
Nakręcimy obie wersje i zobaczymy, z czego będą się śmiać.
To był mój pomysł.
To zły pomysł.
-Coś ci dziś nie idzie. -Możemy porozmawiać u ciebie?
Tak, jasne.
Co jest złego w nakręceniu dwóch wersji?
Podczas zdjęć będziesz obok publiczności, prawda?
-Będę tam, gdzie zawsze. -Publiczność będzie cię widzieć?
-Tak sądzę. -Skoro kręcimy dwie wersje,
może zrobimy jedną, jak masz na sobie spodnie, a drugą bez?
-To nie to samo. -To samo.
Nie chcę robić wersji, w której nie mam spodni przed 200 osobami.
Ale nie o tym muszę z tobą porozmawiać.
Nie jesteś w drugiej ciąży?
Nie. Nadal jestem w tamtej ciąży.
Jess, wiesz, jak bardzo cię cenię.
-Chyba tak. -Wiesz, że tak.
Dobrze.
Wiesz też, co robi tutaj Desi.
Jasne.
Każda decyzja biznesowa przechodzi przez Desiego.
Co więcej, to on podejmuje większość z nich.
-Poślubiłaś bystrego mężczyznę. -To fakt.
Podejmuje też wiele decyzji kreatywnych.
-Nie powiedziałbym, że wiele. -A ja tak.
Opracował system kamer.
Dzięki niemu nie oglądamy serialu na zamglonym kineskopie.
Używamy tylko trzech kamer,
a publiczność w studiu widzi każdą scenę. To też on.
-Tak. -A obsada też widzi publiczność.
Naprawdę to doceniam.
To on wymyślił, że Lucy będzie w ciąży w serialu.
To nigdy nie przejdzie, bo nieważne, co mówi CBS,
Philip Morris na to nie pozwoli. Ale doceniam to, co zrobił.
Właśnie w tym sęk. Nie doceniasz.
Jak to?
Nie traktujemy go jak producenta wykonawczego,
a spójrzmy prawdzie w oczy, jest nim.
Ale tylko ty masz ten tytuł.
Nie zdobyłem go na loterii. Zasłużyłem sobie.
Jestem kierownikiem produkcji i twórcą serialu.
-Nie poradzilibyśmy sobie bez ciebie. -Pewnie, że nie.
Bez Desiego też byśmy sobie nie poradzili.
Bo gra Ricky'ego, za co jego nazwisko jest w napisach.
-Czy nasi agenci powinni pogadać? -Nie.
Nie podoba mi się ta rozmowa.
Zaraz będzie jeszcze gorzej.
Musisz mi pomóc ocalić moje małżeństwo.
Jak myślisz, o czym rozmawiają?
Pewnie o tobie.
Chcą ci mniej zapłacić. Nie jesteś tak zabawny jak ja.
-Spytaj Desiego, czy mogę do niego wpaść. -Dobrze.
-Madelyn? -Tak.
-Wszystko w porządku? -Tak.
Jak będziemy udawać, wyjdzie nic śmiesznego.
Nic śmiesznego to hit.
-Nie mówię o filmie... -Wiem.
Dlaczego mi to mówisz?
Wejście Ricky'ego z zakryciem mi oczu, to był Jess?
Poza naszym pokojem staramy się nie rozmawiać o tym, kto co napisał.
To nie był Jess?
-Powtarzam... -Wiesz, że mam rację.
Dlaczego się za mną nie wstawisz, zamiast popierać plan podwójnych zdjęć?
Może spotkamy się w ten weekend na drinka i coś zaplanujemy?
Kręcimy jutro i możemy pogadać o tym teraz.
Po co dodajesz sobie jeszcze więcej zmartwień?
Nie martwię się. Tylko...
Liczę na ciebie, że będziesz zaporą,
która ochroni nas... Chodzi o logikę.
Nie powiem, kto co napisał,
ale to ja nieustannie próbuję uczynić Lucy mądrzejszą.
Słucham?
-To ja co tydzień próbuję... -Lucy jest głupia?
Tego nie powiedziałam.
Ale próbujesz i wygląda na to, że z marnym skutkiem,
uczynić Lucy mądrzejszą.
Stworzyłam tę postać razem z tobą.
I musi być mądrzejsza.
Czasami, dla dobra komedii, jest infantylizowana.
To naprawdę szalony tydzień, nie czas na taką rozmowę.
To ważne...
-Jak jest infantylizowana? -Wydaje odgłosy dziecka.
Bo 60 milionów ludzi się z tego śmieje,
tak jak z Costello i Laurel, a ty dostajesz wypłatę.
Dorośli faceci grają pięciolatków. Mnie to odrzuca.
-Więc wątpię w twoje komediowe IQ. -Nieprawda.
Myślisz, że jestem tu najzabawniejsza. Dlatego przyszłaś teraz do mnie.
Wiele osób uważa Lucy za mądrą.
Zawsze ma plan, jak rozwiązać dany problem.
A tym problemem jest często zgoda jej męża.
Naprawdę myślisz, że ten tydzień to najlepszy czas na tę rozmowę?
Nie! Powiedziałam to dosłownie 30 sekund temu.
To tylko kobieca perspektywa z innego pokolenia.
Innego pokolenia? Przechodzisz dziś samą siebie.
Bette Davis, Bacall, Hepburn...
-Są zabawne. -Judy Holliday.
Judy Holliday? Idź do diabła.
To zabawne kobiety, mądre i twarde i umieją przechytrzyć mężczyzn.
Dlaczego ty i Gracie Allen musicie...
Dobra, przestań. Maddie, kocham cię.
Jesteś dla mnie
jak prawnuczka z innego pokolenia.
Życzę ci, abyś pewnego dnia była w połowie tak zabawna jak Gracie Allen.
W międzyczasie pamiętaj, że Lucy i Ricky, Fred i Ethel
muszą żyć w rzeczywistości,
która akceptuje fizyczne prawa wszechświata.
Ricky wie, że Lucy nie wierzy,
że w mieszkaniu mogłoby być ośmiu innych facetów.
Rozumiem.
Ale to nie ja tu decyduję.
Zaczynamy.
Mary Pat, wytnij kwiaty.
-Przez „wytnij kwiaty”... -Wie, o czym mówisz.
To chodźmy.
Judy Holliday.
Ja chyba śnię.
Panie Arnaz?
Wejdź.
Przyszli pan Oppenheimer, pan Carroll i pani Pugh.
-A pan Lyons się nie odzywał? -Nie.
-Ktokolwiek z Philip Morris? -Nie.
Idziemy na scenę. Mamy godzinę obsuwy.
Madelyn ma żart na drugi akt.
Nie rozmawiamy o tym, kto co napisał.
Madelyn wymyśliła to kilka sekund po mnie.
Czy to możliwe, że dwóch scenarzystów wymyśliło ten sam żart?
-To możliwe. -Dziękuję.
Ale tak nie było.
-Czy muszę tego słuchać? -Nie wiem.
-„Hipokryta? Co to?” -To do Freda.
Jasne. Dobre.
-O tym chcieliście gadać? -Nie.
Ten żart jest do dziewiątego odcinka.
Lucy Ricardo musi powiedzieć o ciąży w dziewiątym odcinku.
Tak.
Więc nie ma szans, żebyśmy to zrobili.
-Zrobimy to. -Wiesz, że Philip Morris nam nie pozwoli.
Nawet jeśli, nie chcemy wiedzieć, że jest w ciąży
albo jak zaszła w ciążę.
Mamy widzów, którzy nie wiedzą, jak zachodzi się w ciążę?
Tak, nazywają ich dziećmi.
Czy któreś z tych dzieci ma młodsze rodzeństwo?
Wiesz, kim jeszcze są nasi widzowie? Chrześcijanami.
Już się tym zająłem.
Ksiądz, pastor i rabin będą sprawdzać każdy scenariusz.
Ksiądz, pastor i rabin będą mnie poprawiać?
Gdzieś tam jest żart.
W scenariuszu żartów raczej nie będzie.
-Dobre. -Des...
Dość tego. Wysłałem telegram do Alfreda Lyonsa.
-Tak? -I oddałem decyzję w jego ręce.
-W porządku. -W porządku.
Dobrze.
-Jesteś pewien, że odmówi? -Tak.
-To wszystko? -Tak.
-Dobrze. -Bob.
Powiedz Desiemu to, co mówiłeś wcześniej.
-Ja? -Tak.
-Naprawdę? -Kochani.
Nie, to ciekawe. Bob mówił, że to ty...
tak naprawdę jesteś tytułową postacią serialu.
Bo to ty kochasz w Kocham Lucy.
Więc jesteś najważniejszy.
-To ja kocham w Kocham Lucy. -Tak.
Nie myślałem tak o tym.
-Podoba ci się ta myśl? -Tak.
Jeśli kiedyś znów potraktujesz mnie tak protekcjonalnie,
włożę ci rękę w gardło i powyrywam ci płuca.
-Słuchaj, ja nie... -Przepraszam.
-Co jest? -Telegram do pana Arnaza.
To od pana Lyonsa z Philip Morris.
-Vamos a ver. -Jasne.
Chodźmy, mamy godzinne opóźnienie.
Jasne.
Co pisze?
„Do wszystkich pracowników Philip Morris i CBS: nie zadzierać z Kubańczykiem”.
„Nie wrócił do domu i nie dzwonił, choć to i tak bez znaczenia.
„Właśnie widzę, że to nie ma dla ciebie znaczenia.
„Lepiej zadzwoń do Ricky'ego i go przeproś.
„Co? Myślisz, że pozwoliłabym, żeby mój honor...
„Myślisz, że mogłabym tak schować honor do kieszeni?”
Co robisz?
Obudziłem się, a ciebie nie było.
Poszedłem sprawdzić, czy wszystko u niej dobrze.
Zrzuciła koc, więc ją przykryłem.
To ją obudziło.
Ale jak widzisz, znów ją uśpiłem.
Wiesz, że płacimy gospodyni za robienie prania, prawda?
Lubię robić pranie. Nigdy nie mam na to czasu.
Idę ją odnieść do jej małego mieszkanka.
-Powinnaś wracać do łóżka. -Wrócę.
„Mam zadzwonić i błagać o wybaczenie?
„Myślisz, że mogłabym schować honor do kieszeni?”
„Mam zadzwonić i błagać o...”
„Myślisz, że mogłabym schować honor do kieszeni?”
-Lucy? -Tutaj.
-Dzięki. -Nie ma sprawy.
-Co tu się dzieje? -Dzięki, że przyjechałeś.
-Jest 2.00 w nocy. -Przepraszam.
-Co się dzieje? -Przerabiam scenę kolacji.
Chodźmy zadzwonić do Desiego.
Desi jest w domu z dzieckiem. Damy radę.
-Wie, że tu jesteś? -Śpi.
Zabiorę cię do domu.
-Czy to on? -To Viv.
-Do niej też dzwoniłaś? -Przerabiam scenę kolacji.
To nie szkoła dla początkujących.
-To nie ja zatrudniam reżyserów. -Wiem, tylko mówię.
-Co tu się dzieje? -Dzięki, że przyjechałaś.
Wszystko w porządku?
Jesteśmy w pustym studiu o 2.00 w nocy.
Ona jest pijana, ja nie.
Więc tak, wszystko świetnie. Czemu pytasz?
Powiedziałaś, że to nagły wypadek.
Ustawimy scenę z kolacją od nowa, to nie potrwa długo.
-Co? -Dobrze słyszałaś.
To nie potrwa długo. Musimy to tylko poprawić.
Dwie kłócące się osoby muszą dzielić miejsce przy stole.
Najpierw przeniesiemy stołek, żeby widziała was kamera.
Musimy trochę to uporządkować.
To nie może być taki bałagan.
Każdy ruch musi być przemyślany.
Ethel wali Freda z łokcia. No dalej.
Fred szturcha Ethel trochę mocniej.
Ethel mocniej uderza Freda.
-Hej! -Znowu Fred.
Teraz razem i spadacie z krzesła.
To jest to.
Zróbmy to kilka razy, tylko szybciej.
Coś się stało?
-Słucham? -W domu.
-Czy coś się właśnie stało? -Nie. Byłam...
Nie.
Składałam pranie i... Nie.
Tak, chciałam poprawić ten moment.
Nie mogłam spać.
To jak zapomnieć, czy piekarnik jest zamknięty.
W sensie drzwi. Nieważne.
Chciałam to poprawić. Zróbmy to jeszcze raz.
Wiecie, że przyjęłam tę rolę, żebyśmy mogli być z Desim razem?
Nie wiedziałam, że to będzie hit.
Myślałam, że scenarzyści zbudują nam
małe mieszkanko i będziemy sobie w nim pomieszkiwać.
I się udało.
To tutaj...
To jak bajka, którą czytasz małej dziewczynce.
Czarownica rzuca klątwę na kobietę.
Będzie adorowana przez mężczyznę, którego kocha,
ale tylko tak długo, jak pozostanie na tym skrawku ziemi.
To i tak o wiele więcej, niż ma większość ludzi.
Przećwiczmy to szybko.
Odwiozę cię do domu.
-Pozwól... -Jestem największą gwiazdą
w portfolio Columbia Broadcasting System.
Największą gwiazdą w portfolio Philip Morris Tobacco, Westinghouse.
Dostaję fortunę za robienie dokładnie tego, co kocham.
Pracuję z mężem, który jest zachwycony moim talentem.
By tak zostało, muszę tylko dać z siebie wszystko przez 36 tygodni z rzędu.
A potem powtórzyć to w kolejnym roku.
Muszę.
Więc przećwiczmy to jeszcze raz.
Gdy RKO zerwało z Lucy umowę, MGM zaprosiło ją na test w technikolorze.
Nie wiedziała, że to będzie
jeden z najważniejszych momentów w jej życiu.
Mężczyzna nazwiskiem Sydney Guilaroff był głównym stylistą fryzur w Metro.
Spojrzał na Lucy i powiedział:
„Włosy masz brązowe, ale dusza płonie”.
Ufarbował jej włosy na nowy kolor.
Cisza.
NA ANTENIE
Czas na My Favorite Husband z Lucille Ball w roli głównej.
Serwus wszystkim!
To serial o szczęśliwej rodzinie z udziałem Lucille Ball
i Richarda Denninga, sponsorowany
przez rodzinę deserów Jell-O.
J-E-L-L-O!
Duże czerwone litery To właśnie Jell-O
To Jell-O
Galaretki Jell-O
„A teraz Lucille Ball i Richard Denning
„jako Liz i George Cooperowie,
„którzy są razem i jest im z tym dobrze.
„Mamy piękny wiosenny dzień.
„Liz idzie do kuchni, by porozmawiać z gosposią Katy”.
-Katy? -Tak, pani Cooper?
Katy, mam dla ciebie dobre wieści.
Mówię, że mam dobre wieści, a ty tak reagujesz?
Za każdym razem, gdy tak pani mówi, to są dobre dla pani, złe dla mnie.
W sumie to prawda.
-Lucy? -Wejdź.
-To był dobry występ. -Mnie też się podobało.
Przekaż to Maddie i Bobowi, dobrze?
Jest tu dwóch panów, którzy chcieliby cię poznać.
Chcą z tobą porozmawiać.
Po co te tajemnice? Czy nie mogą po prostu wejść?
Tak. Wejdźcie.
-Lucille Ball. -Tak jest.
David Levy, dyrektor ds. komedii, CBS.
David Hart, dyrektor programowy, CBS.
Davidzie i Davidzie,
od dawna zajmuję się komedią w CBS i nigdy o was nie słyszałam.
To telewizja CBS.
CBS robi telewizję?
-Tak, Edward R. Murrow jest... -Żartowałam.
-Jasne. -To było zabawne.
Dziękuję.
Panowie mają ciekawy pomysł.
Byliśmy tu już kilka razy
i zauważyliśmy, że używa pani gestów i min.
-Ma pan na myśli aktorstwo? -Tak.
Moja twarz, ciało, głos, tym muszę pracować.
To po prostu niezwykłe, bo to radio.
Obserwowałam Jacka Benny'ego. Gra dla publiczności w studiu.
U niego nieźle to wychodzi.
To prawda. Pani też całkiem nieźle to wychodzi.
Wielka szkoda, że nikt tego nie widzi.
-Wymyślcie, jak pokazać, co jest w radiu. -Tak, to właśnie telewizja.
Chcecie coś mi sprzedać?
Chcą pokazać My Favorite Husband w telewizji.
-Jestem bardzo zainteresowana. -Wspaniale.
Nie za wcześnie, by wznieść toast?
Za My Favorite Husband.
Tak.
Ale ja nie chcę robić My Favorite Husband.
Nie rozumiem.
Ja też.
Nie panikujcie.
Wciąż interesuje mnie zrobienie My Favorite Husband dla telewizji,
ale to ma być inny serial.
-Czyli jaki? -Taki, w którym Desi gra mojego męża.
Rozumiem, że jest problem z castingiem.
-To pytanie do mnie? -Tak.
Nie byłam pewna, jest pan za daleko.
Nasz dział castingu przygotował listę
nazwisk, które powinny się pani spodobać.
-Przekażcie to Lucy. -Wszyscy są bardzo zabawni.
-Mamy kopie dla każdego. -To naprawdę dobra lista.
-Dwunastka właśnie zmarła. -To moja wina.
Nie ma problemu.
-Słucham? -Odpowiadałam panu Macy'emu.
Nie ma problemu z castingiem.
Jestem gotowa zrobić półgodzinną komedię dla CBS,
jeśli rolę mojego męża, nazwijmy go Shmezym, zagra Desi.
-Mogę to skomentować? -Proszę.
W My Favorite Husband pani mąż jest piątym wiceprezesem banku.
Tak.
Teraz szczerze, widzi pani Desiego
w roli piątego wiceprezesa banku?
Nie widzę go w roli piątego wiceprezesa czegokolwiek.
Byłby właścicielem banku.
Widzi pani problem?
Widzę, co wy uważacie za problem.
-Lucy. -Tak.
Zwykle nie przychodzę na takie spotkania.
To spotkanie jest kilka pięter poniżej mojego zainteresowania.
Jestem tu, by przekazać trudną prawdę.
Nie możemy mieć typowo amerykańskiej dziewczyny
jako żony faceta, który nie jest Amerykaninem.
On jest Amerykaninem.
Był sierżantem w amerykańskiej armii i służył na wojnie.
Wie pani dokładnie, o co mi chodzi.
-To Hiszpan. -Niestety nie.
Nigdy nie był w Hiszpanii. Mówi po hiszpańsku. Jest z Kuby.
Jego ojciec był burmistrzem Santiago, to jedno z większych miast.
-Wie pani dokładnie... -Co ma pan na myśli? Tak.
Nie proszę was o pracę dla mojego siostrzeńca.
Desi Arnaz to bardzo utalentowany człowiek.
Światowej klasy muzyk i bardzo dobry aktor.
Byłby gwiazdą filmową, gdyby ktoś mu to umożliwił.
Doskonale ze sobą współpracujemy.
Jeżdżę do niego, gdy jest w trasie,
on załatwia mi skecze. To działa.
-Jess? -To działa.
Wszelkie różnice kulturowe to dobra komedia.
-Mam rację? -Nie mylisz się.
Nie wezmę udziału w kolejnym takim spotkaniu.
Moje stanowisko się nie zmieni.
Chcecie mnie w telewizji? Jest tylko jeden serial, który zrobię.
Więc jak będzie?
PIĄTEK PREMIERA SERIALU
ZAREZERWOWANE
Może ktoś odebrać?
Chyba jeszcze 15 minut.
-Chyba? -Czekamy na coś, nie jestem pewien.
OK, dzięki.
Czekają?
Tak, proszę.
-Dasz nam chwilę? -Jasne.
-Chyba wiem, czemu tu jestem. -Tak?
-Wysłuchaj mnie. -Poprosiłam cię o przysługę.
O tytuł producenta dla niego.
A ty próbowałeś przekonać go, że jest tytułowym bohaterem.
-Co to było? -Przepraszam, jeśli go uraziłem.
-Wiem, że go uraziłem. Przepraszam. -Przeciwnie. Śmiał się z tego.
Ale tak, był urażony. Właściwie to ja jestem urażona.
Poprosiłam cię o małą przysługę.
W końcu jesteś mi to winien.
To nie była mała przysługa. Nie wiem, co myślisz, że jestem ci winien.
Naprawdę?
Poprosiłaś mnie, żebym uratował twoje małżeństwo.
-Nie... -I to nie pierwszy raz, prawda?
Miałeś dać mu tytuł producenta wykonawczego.
A czy moja żona może zagrać czasem Lucy?
Gdyby to robiła, byłaby w napisach jako aktorka.
Co masz na myśli, mówiąc, że nie pierwszy raz cię o to proszę?
Jess, Desi zagra mojego męża. To uratuje moje małżeństwo.
-To mam być ja? -Tak.
-Nie przedrzeźniaj mnie. -Jesteś urażona?
Miałem oddać swój tytuł, jak miejsce parkingowe.
-Masz rację. -Chryste!
-Przepraszam. -Czasami myślę, że ty...
Czekaj, co?
Masz rację. Przepraszam, pomyliłam się.
Nie spodziewałem się tego.
-Wiem. -Powiedziałaś to już kiedyś?
Wątpię. Ale myślałam o tym, jeśli to się liczy.
Tak.
Po prostu ten tydzień był dla mnie bardzo ciężki.
-Hej, dlaczego czekamy? -Nie jestem pewny.
-Ktoś musi wiedzieć dlaczego. -Wejdź.
-Proszę. -Desi prosi panią do swojego biura.
W sensie w garderobie?
Jest w swoim biurze z dyrektorami z CBS i Philip Morris.
Dlaczego jest teraz w biurze?
Właśnie ukazały się wydania wieczorne.
Posłuchaj mnie. Zapamiętaj to.
„Nie twój zasrany interes”.
Proszę. Najlepszy tekst, jaki w życiu napisałem.
Nic nie pobije Witamięsowegaminy.
Wydanie wieczorne.
CZERWONA LUCILLE BALL Gwiazda „Kocham Lucy” zaprzecza
Spokojnie.
-Duża czcionka. -Zajmę się tym.
-Taką miał Hindenburg. -Dzwoniłem już gdzie trzeba.
-Użyli czerwonego tuszu. -Tak.
-Nie wiedziałem, że gazety taki mają. -Najwyraźniej.
Zostałam oczyszczona.
Ta redaktorka, Agnes Underwood, dorwała gdzieś kopię
oświadczenia pokazującego,
że w 1936 r. zarejestrowałaś się
jako wyborca zamierzający związać się z komunistami.
Zostałam oczyszczona.
Ostemplowali kartę, dali „anulowano”, widziałam.
Inne gazety drukują kartę z podpisem:
„Karta została anulowana”,
ale Herald Express wyciął słowo „anulowano”
-z tego dokumentu. -Inne gazety?
Tak, ale dzwonię, załatwiam, zajmiemy się tym.
Do kogo dzwoniłeś?
Do każdego reportera w zasięgu tego studia.
-Dlatego czekamy. -Reporterzy przyjadą tutaj?
Tak. Posadzimy ich z tyłu.
Myślisz, że wciąż kręcimy serial? Czemu nikt z was nic nie mówi?
Desi ma pomysł.
Zamierzam rozgrzać publiczność jak zawsze,
ale zamiast kubańskiego Pete'a i żartu o żółwiu,
powiem im, co się stało.
Wyjaśnię, że zaznaczyłaś niewłaściwe pole.
Pokażę im anulowany dokument,
a potem cię przyprowadzę,
żeby prasa widziała, jak cię oklaskują.
Panowie, czy możecie... zostawić nas na chwilę?
Nie powiesz tym ludziom, że zaznaczyłam niewłaściwe pole.
To krytyczny moment, Lucy.
-Jeśli mam umrzeć... -Nie umrzesz.
-Wolę umrzeć na stojąco. -Nie mam pojęcia, co to...
Nie jestem idiotką. Nie pomyliłam się.
-Widziałaś nagłówek. -Widać go z kosmosu.
Dziadek Fred wychowywał mnie od czwartego roku życia.
Dbał o szarych obywateli, o prawa pracowników.
To był hołd dla niego. Jak powiesz, że źle zaznaczyłam...
Dziadek Fred się mylił, Lucy!
Nie mówił ci o tym, jak wsadza się twojego ojca do więzienia
za to, że był burmistrzem.
Wygnali mnie do tego kraju, Lucy!
Uwierz mi, zaznaczyłaś niewłaściwe pole.
A jeśli nie będą klaskać?
Będą. A prasa o tym napisze.
Powiesz im, że zostałam oskarżona...
I tak rano to przeczytają.
Mamy na scenie przedstawicieli populacji w liczbie 200 osób.
Więc... Pani Rosen!
A jeśli mnie wybuczą?
Jeśli cię wybuczą...
to skończymy dziś wieczorem.
Zadzwoń do niego.
Powiedz im, że to dla mnie.
Znajdą go. Oczekuje mojego telefonu.
Powiedz mi, jak się połączysz.
Dobrze.
Ktoś widział, jak tu wychodzisz.
Właśnie mi powiedzieli.
Jezu, Lulu, taka czcionka?
I czerwony atrament.
Nie powinnam była zawracać ci głowy w tym tygodniu.
Co?
To nie ma teraz znaczenia.
To może być ostatni raz, kiedy tu jesteśmy.
Lucy Ricardo jest żoną mężczyzny o sześć lat młodszego od niej,
a Ethel jest żoną własnego dziadka.
Podstawowym założeniem nieustających żartów jest fakt,
że nie jestem dla niego dość ładna.
Dopadło mnie to w najgorszym możliwym momencie.
To była wystrzałowa sukienka.
Chcecie być tu same?
-Nie. -Tak.
Jesteś moją bohaterką.
Zależy mi na tym, by to miało sens.
Zależy mi na tym, co zabawne.
Raczej nie zależy mi
na kobiecej perspektywie nowego pokolenia.
Zależy mi na tobie.
Chciałbym, żeby ktoś mi przynosił śniadanie.
Nie o tym rozmawiałyśmy.
Asystentka nie przynosi ci codziennie śniadania?
-Przynosi. -W porządku.
Ale nie francuskie tosty.
Zajmiemy się tym.
Wyszedłem tutaj, by odwrócić twoją uwagę jakimś nonsensem,
ale zakładam, że one były szybsze.
Viv nie lubi żartów z tego, że Ethel jest nieatrakcyjna.
Wszyscy w zasięgu jej głosu to wiedzą.
Powiedziałam, co czułam.
Mówisz to, co czujesz od pierwszego dnia pracy.
To nie tak, że nagle dałaś wyraz swoim uczuciom.
Wiecie co,
miłe panie?
Coś umiera w człowieku,
po prostu... umiera,
gdy po raz pierwszy słyszy, jak nazywają go starym.
Tak więc w sprawie Jessa, Boba i Madelyn
piszących dowcipy o Ethel, jestem...
obojętny.
Wy dwoje jesteście...
dobrymi aktorami.
To zaszczyt z wami pracować.
-Teraz mnie przerażasz. -Właśnie miałam to powiedzieć.
Desi powie publiczności. Zaprosił prasę.
Wierzy, że publiczność zaakceptuje prawdę
i wyrazi swoje poparcie, a prasa o tym napisze.
Ja tego nie widzę.
Przepraszam. Pan Arnaz jest gotowy, zaczynamy.
Miałem pani przekazać.
Dziękuję.
No dobra.
Do zobaczenia.
Powodzenia.
Lucy.
Scena z kolacją jest bezsprzecznie lepsza.
PROSIMY O CISZĘ
A teraz, panie i panowie,
powitajmy gorąco jedną z gwiazd Kocham Lucy.
Znacie go jako Ricky'ego Ricardo, oto Desi Arnaz!
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Zazwyczaj w tym momencie rozgrzewam publiczność.
Opowiadam stary dowcip o żółwiu
i zwracam uwagę na nasz przełomowy system kamer,
który pozwala wam bez przeszkód oglądać program,
a potem przedstawiam resztę obsady.
Nie zrobię tego dziś wieczorem. Oto dlaczego.
W zeszłym tygodniu moja żona, Lucille Ball,
została poproszona o złożenie zeznań na zamkniętym zebraniu
Komisji do spraw Działalności Antyamerykańskiej.
Tak, to kongresmeni, którzy badają komunizm.
Po godzinach składania zeznań komisja stwierdziła
jednoznacznie,
że Lucy nie była i w żaden sposób nie jest związana z Partią Komunistyczną.
Więc wszystko jest w porządku, prawda?
Nie.
Oto nagłówek z wieczornego wydania
Herald Express.
Wykonałem kilka telefonów. Zadzwoniłem do redaktora Herald Express.
Zadzwoniłem do przewodniczącego komisji.
Zadzwoniłem do wszystkich członków komisji.
Wykonałem jeszcze jeden telefon do kogoś, kto nadal jest na linii.
Dziękuję.
-Jest pan tam jeszcze? -Tak.
Stoję teraz przed publicznością w studiu
w Hollywood w Kalifornii
-i jest z nami kilku dziennikarzy. -Rozumiem.
Chcemy wiedzieć, czy FBI prowadzi jakąś sprawę przeciwko Lucy?
Czy FBI ma jakiekolwiek dowody popełnienia przestępstwa?
Czy FBI ma jakiekolwiek powody, by sądzić,
że Lucille Ball jest komunistką?
Nie, żadnych. Została oczyszczona w 100%.
Dziękuję. Jeszcze jedna sprawa. Proszę podać swoje nazwisko.
Mówi J. Edgar Hoover.
Dziękuję panu, życzę miłego wieczoru.
Panie i panowie, powitajcie moją żonę
i gwiazdę Kocham Lucy, Lucille Ball.
Bawcie się dobrze!
-To już koniec! -Dziękuję.
-To koniec. -Dziękuję.
-Kochają cię. -A ja ciebie.
Nikt już nie będzie z tobą zadzierać, Lucy.
-Myślałem, że mnie wybuczą. -Nie.
-Chcesz dalej grać? -Zdradzasz mnie?
-Co? -Pytam, czy mnie zdradzasz.
-Czy to żart? -Nie.
Nie, nie zdradzam.
Kiedy wychodzisz, grasz w karty na łodzi?
-Tak. -Nie byłeś z nikim innym?
-Co się z tobą dzieje? -Nie mydl mi oczu.
Skąd to się wzięło? Przed chwilą bili ci brawa.
-Pisali prawdę, prawda? -Lucy...
Tylko zdjęcie dali nie to.
-Pisali prawdę? -Lucy...
Napisali prawdę?
Jezu Chryste, właśnie udowodniłem, że Herald Express pisze kłamstwa.
Myślisz, że Confidential...
Zaraz zaczynamy show.
-Mów. -Czemu myślisz,
abstrahując od tego szmatławca, że cię zdradziłem?
To twoja szminka.
Pamiętasz? Pocałowałaś mnie na początku tygodnia,
a potem wytarłaś ją moją chusteczką.
Powiedziałaś, że nigdy tego nie robiłaś.
-To prawda. -Więc o czym, do diabła, mówimy?
To moja szminka.
To tylko dziewczyny na telefon.
Prostytutki.
To nic nie znaczy, Lucy.
Posłuchaj, Lucy, to nic nie znaczy...
Zaczynajmy, dobra?
Zapomnijmy o tym na pół godziny. Tak?
Jim, chodźmy.
-Lepiej już nie będzie. -Przyjąłem.
-W porządku. -Zaczynajmy.
-To są miejsca dla sceny A. -Scena A.
Zajmijcie swoje miejsca.
W porządku. Dzwonek.
Cisza. Dzwonek.
Kręcimy. Cisza.
-Dźwięk. -Jest dźwięk.
W zapisie.
Kamera B.
Gotowi, cisza i akcja.
Występ tego wieczoru był świetny.
Zrobiliśmy obie wersje otwarcia,
ale to oryginalna wersja trafiła na antenę.
Ze wszystkimi imionami.
Musieliście dostać kopię tej drugiej,
bo najpierw pytaliście o...
Żeby było jasne, wygrałem zakład z Desim.
CBS nie pozwoliło nam użyć słowa „ciąża”.
Ale narodziny małego Ricky'ego
znów pobiły rekordy oglądalności.
Wasze pierwsze pytanie?
Pytaliście, dlaczego Lucy zaniemówiła, gdy robiliśmy alternatywną wersję.
Najpierw robiliśmy wersję Lucy...
Grała fragment z kwiatami,
którego nie mogliśmy użyć, bo scena była za długa.
Bierze dzban i nalewa wodę do wazonu...
Więc wszystkie kwiaty wypływają na powierzchnię.
Chyba po prostu przez chwilę zagubiła się we własnej głowie.
Nie pamiętam, co miała mówić.
To chyba jedyny raz, kiedy zapomniała kwestii.
Nie pamiętam pierwszej kwestii, ale musieliśmy ją powtórzyć.
To była kwestia Desiego.
Nowy tekst, który zaproponowała Lucy.
Co miał powiedzieć?
Lucy, już jestem!
-Przepraszam, zamyśliłam się. -W porządku, cięcie. Zrobimy powtórkę.
Nie zrobiliśmy już kolejnego ujęcia alternatywnego początku.
Lucy po prostu chciała iść dalej.
Zgadnij, kto to.
Bill? Sam?
-Pat? -Nie.
Pedro? Pablo?
-Jose? -Nie, to ja!
Tak, oczywiście.
Bardzo śmieszne.
Ktoś będzie na kolacji? Kto?
-Podobają ci się nowe szklanki? -Kto będzie na kolacji?
Czy stół nie wygląda pięknie?
-Lucy, kto to? -Tacy jedni.
3 marca 1960 roku Lucy złożyła pozew o rozwód.
To był poranek po ich ostatnim wspólnym występie.
LUCI I DESI
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska