- Ile robią kopii? - 40, 50...
I już?
To tylko facet z kamerą. Sprzedają je spod lady.
Albo tną i wrzucają do automatów.
Bez kutasa, bo obyczajówka się czepia.
Czasem pokazują. Gliny dostają działkę i odwracają wzrok.
Tu jest samo obciąganie i ruchanie.
Bo to zagraniczny. Tam to jest legalne.
Nie uwierzyłabyś.
Sekskluby reklamują się w telewizji, połowa ludzi chodzi nago...
A filmy można legalnie sprzedawać?
Na tym jest adres, wszystko.
Połknęłaś bakcyla. Jedna pętelka i rodzi się gwiazda.
Znam gościa, który robi takie rzeczy na 49.
Darla, unieś dupę.
Wyżej. O tak.
Dobra. Daj jej klapsa raz na jakiś czas.
- Doskonale. - Co to za światło? - Ładnie...
Nie ma blendy.
- Ani filmu. - Co? - Kamera to atrapa.
Ci faceci płacą po 40$, żeby być na planie pornola.
3 pokazy na wieczór, ale to przekręt.
Aaron, zapodaj kwestię.
- Ten hydraulik ma niezłą rurę. - Z uczuciem.
- Hydraulik ma niezłą rurę. - O tak.
Kiedy wpada policja, Harvey mówi, że to sztuka.
Ciągle kombinuje i zawsze jest o krok do przodu.
Dobra, zmiana.
Darla, na plecy. Świetnie.
- Pierdolisz. - 40$ od łba,
za samo oglądanie, bez ruchania.
- Genialne. - Kochanie,
jęcz z otwartymi ustami. Jeszcze trochę.
WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
KRONIKI TIMES SQUARE
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
... i mogę dymać całą noc.
- 20. - Pierdol się.
Pojebie, nie pomagaj nam tak, bo zemdlejesz.
- Ciężko pracuję. - Chodź.
- Ile kart? Sal, Frank? - Dwie.
Tamci szantażyści... namierzyli tu jakiegoś znanego pedzia?
Tak. Chyba jednego z „Klanu urwisów”.
- Serio? Którego? - Porky'ego.
- 30. - A ja słyszałem, że kakaowego króla.
Powiedz bywalcom Penny Lane,
nie kutasom, tym fajnym, żeby wrócili.
Podbijam.
- Sal? - Wchodzę.
- Idziemy. - Frank, 20.
Kurwa!
Idzie.
- Vinnie... - Żadnych pożyczek! Koniec gry!
Weź się do roboty.
Grasz czy nie?
Już się boję.
Kurwa...
Tam jest z pięć dolarów.
Kurwa.
O cholera.
Szafa grająca.
Gram.
Zajebisty farciarz.
Kurwa mać!
Miała pani styczność z elektronicznym przetwarzaniem danych?
Szczerze, te warunki pracy są nie dla mnie.
Przepraszam, ale mam astmę.
Dziękuję.
- Leon, skąd jesteś? - Z Winnsboro. - Gdzie to?
Na południe od Columbii, w Karolinie Południowej.
Myślałam, że jesteś stąd. Masz akcent.
I jesteś do przodu.
- Co dla pani? - Podajecie śniadania?
Cały dzień.
Średnio wysmażone jajka, tost i mielonkę.
I o to chodzi.
Zamówienie! Dwie kurze jagody...
Pracujesz?
Zaraz zacznę. Szukasz dziewczyny? Nie mam nic przeciwko...
- Chcę porozmawiać. - O czym?
O twoim życiu na ulicy. O twoim świecie.
Jak tam jest.
- Jestem pisarką. - W sensie, do książki?
- Nie zajmę ci wiele czasu. - Mój czas to pieniądz.
Ile?
40$.
Jajecznica, bekon i tost!
- Co chcesz wiedzieć? - Masz faceta?
Jak się nazywa?
Pozmieniam wszystkie imiona.
Nikt się nie dowie, obiecuję.
Nazywa się Love.
- Love? - Tak, Love. Jimmy Love.
- Jimmy Love. - Naprawdę.
- Panie Pipilo, ma pan dolara? - Niech pan weźmie z pengi.
Nie. Pytam, czy pan ma dolara.
Tylko dolara, od pana Pipilo.
Data i podpis.
Otrzymałem honorarium, jeszcze podpis
i będę zobowiązany do tajemnicy adwokackiej.
- Myśli pan, że może wygrać? - Burmistrz? Chryste, nie wiem.
Na razie prowadzi Muskie, ale kto wie, co wydarzy się w New Hampshire.
Może mu się uda, ale miasto musi dobrze wyglądać.
Spojrzy pan?
Wolelibyśmy początek czterdziestych, z dala od teatrów i Garden.
Poniżej Dwójki, przy tunelu?
Może być. Zwłaszcza tu. Ale nie ja decyduję.
Dobrze, ale mamy niewiele czasu.
- Uczą tego na prawie? - Już mógłbym być dwujęzyczny.
Tutaj.
Gdzie ci frajerzy? Co odpierdalasz z moimi automatami?
- A ty kim jesteś? - Twoim wspólnikiem.
- Pieprzysz. To mój lokal. - Darby O'Gill, co u krasnoludków?
Frankie, nie...
Wykupiłeś Stana i Miltona, ale nie mnie,
a to moje, kurwa, automaty!
- Co to za debil? - Nikt mi o tobie nie mówił.
Nie mój problem, biorę swoją działkę.
I tak, zapłacisz za naprawę.
To te automaty?
Ten z fajkami?
Ale się wpierdoliłeś.
- A ten? - Przestań!
- Szafa? - Nie masz pojęcia...
Nie masz pojęcia, z kim lecisz w chuja.
Brawo.
Nieczynna
Kurwa.
Mówiłem, że mają być puszki Schneidera!
Myślisz, że jestem głupi? Ile Gorman ci odpala?
- Przysięgam, to dziura w głowie. - Przepraszam, że co?
Jeśli jutro w całym budynku nie będzie Schneiderów, wylecisz!
Słyszysz?
Chodzi o wolność słowa. Hoffman czeka na apelację.
Powinni powiesić dziwkę. To zdrada!
Abbie Hoffman jest facetem. Mówi to, co wszyscy:
nasi obywatele nie powinni walczyć na drugim końcu świata.
- To zostań prezydentem. - Nie byłbym gorszym!
- Wystarczy. - Nie baw się jedzeniem.
Dopiero co je dostałeś.
Daj.
Nie chcą stać.
Widzisz? Nie stoją.
Nie powinny. Chyba mają leżeć.
Niektórzy muszą zarabiać, leżąc.
Dobra robota, żołnierze!
„Uwaga!”. „O nie, dostałem!”.
Przepraszam. Czasem nie mogę się powstrzymać.
Wiesz, mamo...
chyba zajmę się czymś innym. Już niedługo.
- Czym? - Kinem.
Będę robić filmy.
Na początku w reklamie.
Jako kto?
Nie wiem. Może operatorka.
Albo przy światłach. Czego tam uczą na początku.
Jak się tym zainteresowałaś?
Czymś trzeba, prawda?
- To gdzie studiujesz? - Na Cornell. - Właśnie.
Twój ojciec należy do związku, więc jego syn student
dorabia w wakacje za płacę czeladnika, bez żadnych kwalifikacji.
- Jak wszyscy synowie związkowców. - Inni nie gryzą ręki i nie pyskują.
- Nie pyskuję... - Przestań agitować
antywojennym pieprzeniem. To nie kampus,
ci ludzie mają synów w Wietnamie.
A nie powinni. Ta wojna jest...
Pojebie! Wszyscy kochamy ojczyznę!
Jeśli masz z tym problem, rzuć tę robotę
i demonstruj z tym gnojem w Kalifornii.
Też jest związkowcem. O to chodzi.
Pocieszę pana, że mój stary myśli tak jak pan.
- Dziś zabiorę papiery. - Czekaj...
Po prostu...
Nie mógłbyś się przymknąć? To tak wiele?
Dobrze. Zanieś tę skrzynkę Eddiemu na czternaste.
Nie nauczyli cię dźwigać?
Takim pochylaniem załatwisz sobie plecy.
Kucnij, o tak.
- Cholera! - Panie Dwyer?
Coś nie tak?
Panie przodem. Proszę.
Wszystko będzie tu pierwsza klasa. A jeśli nie, to do wymiany.
- Ty tu rządzisz? - Jestem w kierownictwie.
Nie przeszkadzajcie budowlańcom, mają płacone od godziny.
- Siadajcie. - Kurwa, przez telefon tak jęczałeś,
że spodziewałem się tu trupów.
Przepraszam, nie mam jeszcze lodu.
Irole, co?
Można było to lepiej załatwić,
ale ten tłusty chuj kwękał, że jest moim wspólnikiem.
Frankie go wyrzucił, a po godzinie dzwoni do mnie Mickey, kurwa, Spillane.
- Więc zadzwoniłem. - Rozmawiałem ze Spillane'em.
- Nie poznałeś Healy'ego? - Nie zdążyłem nic powiedzieć.
- Spillane nie ma z nami problemu? - Z tobą? Pogadaj z nim.
- Ja? - Za godzinę.
- To twoja robota? - Poniosło mnie.
Za godzinę?
- Długi, co potrzebujesz? - Co masz?
- Koks, zioło, spidy, amfę... - Amfa.
Tacy jesteście dowcipni? Makaroniarskie lachociągi.
- Panowie... - Kto pozwolił ci usiąść?
Zaczekaj przy barze.
- Włoska ciota. - Rozumiem, można się pogubić.
Nie mówię, że jest zły. Zły czy dobry, musi płacić.
Czekaj... wchodzi po chwili.
To nowy towar z opóźniaczem.
Cholera, to naukowa sprawa...
Dobra, na koszt firmy, stawiam,
tylko mnie puść, muszę zajrzeć do babci...
Mówiłem, że działa!
... ustalcie, gdzie to zbudować.
Do tego czasu nie muszę nic więcej mówić.
- Złamię ci ją. - No chodź tu,
wyglądasz tam jak jakiś Głąbski.
Albo lepiej idź na salę, napij się.
Mamy problem.
Dzwonię w imieniu Instytutu Sztuki.
Podobno jest pan zainteresowany pracą w sztuce?
Z Jimem Rayem McManusem.
Tu Abby Parker, słyszałam, że interesuje cię Flower Power?
Power Plower, pręt wytrzymałościowy do ćwiczeń. Masz chwilę?
Dziecko, jestem dyrektorem liceum. Nie mam chwili strząsnąć po sikaniu...
Rozumiem, spróbuję później.
Billy Donovan z WNET, koleżanka chce z panią porozmawiać.
Ma pani chwilę?
Witam, tu Julia Child!
Gdy mnie widujesz, zwykle blanszuję migdały
lub kroję boeuf, ale dziś zwracam się z pilniejszą sprawą...
Julio, mój bouef jest już gotowy.
Ale musisz zblanszować migdałki.
- Abby, to nie spotkanie towarzyskie. - Tak jest.
Frankie, że cię tam, kurwa, nie było!
Rudy wsadził irlandzkim pizdom tak głęboko...
Co?
Kto umarł?
Fran.
Chodź tu.
- Wyjdzie z tego, prawda? - Co mówią lekarze?
- To, co wszyscy. - Czyli?
Trzymasz się?
Masz fajki?
Ale nie możesz, bo zawsze będziesz zwykłą babą,
której ojciec mieszkał nad spożywczym, a matka brała pranie.
Za te pieniądze oderwę się od wszystkiego,
- co wiąże się z tym miejscem i tobą! - Veda!
- Daj mi ten czek. - Nigdy! - Daj!
- Matka nie zasłużyła. - Czekaj.
Wynoś się. Zabierz swoje rzeczy, zanim wyrzucę je z tobą na ulicę.
- Powiedziałem: 10$. - Zapłacę ci i sam się pierdol!
Proszę bardzo! Pizda!
Myśli, że to jakaś tandeciarnia?
Jaką masz armatę, olbrzymie? Chcę zobaczyć.
Cholera.
Veda, co się stało?
Monte... nie żyje.
Mówił straszne rzeczy. Nie chciał mnie już.
Kazał mi się wynieść, a potem śmiał się...
i śmiał... Mówiłam, że go zabiję!
- Czekałem do 4:00 rano! - Oglądałam film ze stałym, zasnęliśmy...
- Zasnęliście? - Obudziłam się pod koniec.
- Nie zapłacił ekstra? - Ostatnio zapłacił podwójnie.
Dlaczego?
Bo też obejrzeliśmy film i powiedziałam, że będziesz zły,
jeśli nie przyniosę więcej.
Wiesz co? Miejmy to za sobą.
- Spierdoliłam, zrób co trzeba. - Co?
Daj mi w łeb, nie pisnę. Spierdoliłam.
Skurwysyn płaci ci, żebyś oglądała z nim filmy?
- Co to był za film? - Nie pamiętam tytułu.
O kobiecie, która robi wszystko dla swojej rozpuszczonej córki.
A przedtem o Francji i facecie, który dał sobie obciąć głowę za innego.
- „Opowieść o dwóch miastach”. - Tak. - Dobry film.
Pod koniec, kiedy jest dzielny dla tej dziewczyny, która też umrze...
Płakałam jak dziecko.
A może zostanę na ulicy i spróbuję to nadrobić?
Podnieś.
- Dostanę matjasa? - Zostały tylko rolmopsy.
- Dzięki za przyjście. - Candy? - Tak.
Robię w tej branży od dawna,
ale pierwszy raz dziewczyna zaprasza mnie na obiad. Jak mogłem odmówić?
- Skąd masz mój numer? - Od Udogrzmota.
- Wprowadziła mnie. - Pracowała ze mną,
kiedy miałem w kamerze taśmę.
- Na duże jest popyt, zdziwiłabyś się. - Nie. Pracuję z nią.
Dlaczego w kamerze nie ma filmu?
Miałem dość pierdolenia się z glinami, z pocztą...
Do automatów trzeba ciąć pętle
albo sprzedawać spod lady...
Nie można wysyłać. Jak tu zarobić?
Ale na Dwójce leci masa świństw.
Można zrobić długi metraż,
jeśli jest edukacyjny czy coś tam,
- ale nie hardcore. - W Europie...
Europa to Europa.
- Rosół. - Z klopsami?
- Tylko z makaronem. - To wszystko?
- Kiszke z sosem. - Dziękuję.
Co za „kiszke”?
Nie pytaj.
Piszesz się na moje czwartkowe numery?
Nadajesz się, płacę 10$ od łebka.
10$? Podobno bierzesz 40$.
10$ od łebka dla ciebie, za 60 onanistów.
600$ za numer to sporo jak na ten światek.
Na ten.
Myślałem, że o to ci chodzi. Nie szukasz pracy?
Chcę się nauczyć robić filmy.
Mówię ci, że to grosze.
Jeśli robią je i sprzedają w Europie,
- wkrótce będziemy mogli robić to tutaj. - Skąd wiesz?
To Ameryka. Kto pozwoli innemu schylić się po dolara?
Jeśli się mylę, przynajmniej nauczę się czegoś o filmie
i może wyląduję w Kalifornii, u Disneya.
A jeśli mam rację...
Proszę, jaka bystra.
Kiszke... zupa.
- Co na to twój facet? - Nie mam.
- To znaczy, twój manager. - Nie mam alfonsa. Nigdy nie miałam.
Podobasz mi się. Ale...
i bez tego cienko przędę.
Gdybym miał włożyć taśmę do kamery,
mogłabyś być przed nią. Jesteś ładna.
Zarobiłabyś bez problemu.
Kiedyś dawali więcej. Trzy kawałki.
Nie możecie wejść. Wyjdzie za parę minut.
- A do baru? - Ma obciągane, musicie zaczekać.
Szef to szef.
- Dzień dobry, zastałam Mela McMartina? - Kto mówi?
Abby Parker. Słyszałam od znajomych...
- Mel nie żyje. - ... że jest zainteresowany...
Głucha jesteś? Nie żyje, idiotko! Od roku!
Przestańcie do niego wydzwaniać...
- Odświeżony? - Co?
To moja siostrzenica! Żona jest w środku.
Planuje przyjęcie dla matki.
Chuje, wyciągacie pochopne wnioski. Szkoda.
Przepraszam.
- Debil. - Nic nie mówiłem. - Chodźmy.
- Nie hałasujcie! - Kiedy pójdziemy do domu?
- Musimy zostać, aż przyjdzie babcia. - Do bani.
Nie wyrażaj się. Pobaw się z siostrami.
Związek wypłaca 98$ tygodniowo.
Potem dochodzi renta, ale nadgodziny i premie przepadły.
- Jak możemy pomóc? - Weźcie bratanka na miesiąc.
- Widziałaś, gdzie mieszkam? - Szwagierka zabiera dziewczyny.
Spójrz.
Katie! Wyjdźcie stamtąd!
Frankie?
Bobby, odzyskasz siły i wrócisz do pracy, tak?
Zobaczymy.
A jutro połamania nóg.
Nie spierdolcie otwarcia, żebym miał gdzieś kreskę.
Dobra.
Trzymaj się.
- Katie, co to? - Sprężyna Slinky.
Też miałem.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
- Możemy ufać prawnikowi? - Może.
Jak to? Nikt go nie sprawdził?
Robił z nami inne rzeczy, ale... bez porównania.
Podejdź.
- Nic na siebie. - Jasne. - Ani na nikogo z twojej ekipy.
- Przykrywka nie może być z rodziny. - Rozumiem.
Pierdoła Lindsay chce być prezydentem, więc...
póki co może się kręcić, ale potem... nie zostań z ręką w nocniku, jasne?
- Mamy zgodę. - Trochę to wariackie.
Co chcesz? Facetowi obciąga siostrzenica.
- Gdzie samochód? - Tędy.
Mówiłem chłopakom z nocnej na czwórce i piątce, teraz mówię wam:
42. na zachód od 8. Alei,
jak i 41., 43. i Dyer... są wyłączone z aresztowań.
- Rozkaz kapitana? - Centrali. Na cichaczu.
Nie dostaniecie tego na piśmie, nie usłyszycie na odprawie,
- ale tak ma być. - Poruczniku, co znaczy „wyłączone”?
Odhaczajcie aresztowania gdzie indziej. Tu nie,
chyba że za poważną przemoc albo coś pojebanego.
- Kto powiedział? - Góra.
Chcecie dyskutować z Centre Street, posterunkowy Flanagan? Nie sądzę.
- Szukasz dziewczyny? - Ty! Tak, ty...
- Co powiesz na tunel? - 30$ za laskę.
Zwykle jest 20$.
Są korki, mój czas się liczy.
Wsiadaj.
Znowu do Tad's? Może chińszczyzna?
Tylko nie klopsy u Maria,
bo zasnę na dwie godziny...
- Jak to, „wyłączone z aresztowań”. - Kogo to obchodzi?
Tu są same płotki.
Tunelowe kurwy, paru dilerów. Nikogo z przełożeniem.
Może kurwy mają chody. Może zrzuciły się na święty spokój.
Serio.
- Co góra kombinuje? - House of Kebab.
Ale jeśli znów dostanę biegunki, pójdziemy pić do baru z czystym kiblem.
Ostatnio moja okrężnica była sześciopasmówką mongolskiej wołowiny.
Pamiętam.
- Uważaj! - Dobra, spokojnie.
Abby, twoja kolej.
Myślisz, że ile byś tam wytrzymała?
- Ledwo zipię. - Jak każdy.
Kup mi kawałek. Z blanszowanymi migdałami.
- Sam sobie kup. Masz pracę. - Nie!
Solidarnie odszedłem dwie godziny po tobie.
Faszystka nie chciała mi zapłacić za dwa dni, więc...
wyzwoliłem Julię.
Wyszliśmy razem.
Kibicujesz Metsom? W tym roku są słabi.
Chwileczkę...
Mnie pasuje, dzięki.
Chwila!
Wzięłaś 30$, za powrót, ale pracujesz w obie strony.
O tej porze ruch do miasta jest większy.
Skasuj wjeżdżającego.
Przed chwilą miałam w ustach twojego chuja,
- a ty będziesz się kłócił o 10$? - Nie, o zasady.
Jasne.
Zasady.
Pyskata dziwka.
Niezła noc.
Przelicz.
Nie muszę.
Byłaś w tunelu z pół tuzina razy, więc... wiem, jak jest.
Zrobiłam coś nie tak?
Pracujesz z sercem, dla nas.
Przejdźmy się.
Mówię tylko...
że grasz krótką piłkę, a powinnaś długą.
Mówiłem, że możesz tu dobrze zarobić.
Jesteś ładna, pracowita. To miasto czeka na ciebie.
Rozumiem, czemu wybierasz tunel. Praca w obie strony,
bez przestojów na Ósmej
w oczekiwaniu na pełny numer, a zgarniasz tyle samo.
- Tak pomyślałam, więc... - Ale widzisz...
ci od laski za 30$...
wolą tunel, bo nie chcą wysiadać przy Dwójce.
Uciekają do Jersey, z Jersey. Nic więcej z tego nie będzie.
Nigdy nie sypną tak, jak stały klient. Rozumiesz?
Zdobądź stałych klientów i porządny dochód.
Większy, kiedy klient się oswoi i odważy się poświrować.
Długa piłka to stali klienci.
Wiem, że tamten cię nastraszył.
I że wolisz obciągać w samochodach niż iść do pokoju.
Ale ściąłem skurwysyna. Nie ma go.
I zrobię tak z każdym, kto ci zagrozi.
Jesteś za dobra na krótką piłkę i pracę w tunelu.
Idź na róg i daj się znaleźć lepszym klientom.
Chujek.
G... sześć.
Nie rozpierdol jej.
Claudette.
Jesteśmy otwarci.
Twój?
- Wypiłeś? - Tak, a co?
Przynajmniej wiem po kim.
Abby, byłoby fajnie, gdybyś dorzuciła trochę do czynszu.
- Trochę, czyli? - Dwadzieścia.
Dziesięć.
Mitch.
Masz pożyczyć dychę?
Oddam.
Mam tylko osiem.
To mnie poratuje.
Dzięki.
- Umówimy się? - Jasne.
Zaproś mnie do Sardi's.
Dobre.
Odbiorę cię tam, gdzie zwykle.
Bądź w tamtych kozaczkach, wiesz których.
Może tym razem to ja cię skuję.
Candy, tu Roger.
Słuchaj... jeśli nagra ci się kobieta,
pewnie się nie przedstawi, ale ma na imię Peggy.
Jeśli zadzwoni, nie oddzwaniaj. Ze względu na mnie.
Muszę się przyczaić.
Jakiś czas nie będę dzwonił. Tęsknię.
Cholera, Candy. Dzwonię, bo...
to pojebane, wiem, ale chyba mam trypra.
Nie mówię, że od ciebie, bo miałem parę innych dziewczyn.
Jedną Portorykankę. Była jakaś lewa.
Podejrzewam, że to ona.
Tak czy inaczej, w dole mnie piecze,
biorę penicylinę i pomyślałem, że dam ci znać.
Mam nadzieję, że cię nie trafi.
Przepraszam.
Nieotwarte.
- Wie pan, gdzie znajdę Vincenta? - Odszedł.
Do...?
Nowego lokalu. Zostawił mnie na lodzie.
A konkretnie dokąd?
Co jest dobrego w maraschino?
Chcesz coś do wyspiarskich drinków?
Tequila sunrise, daiquiri?
Typu parasolki?
Dla Nowojorczyków to obciach.
Właśnie, Paul. To była dawna klientela.
Jak tam na studiach?
Zrobiłam sobie przerwę.
Myślałem, że jedziecie do Lauderdale czy na Daytona Beach.
- Nie ten film, Chuck. - Właśnie, Chuck.
Nie przeszkadzam.
A więc?
Wielkie otwarcie, co?
Spytałbym, czy szukasz pracy,
ale po naszej ostatniej rozmowie nie sądzę.
A może w biurze, w księgowości?
Od tego mam Chińczyka. Używa liczydła.
Żartuję. To moja jedyna propozycja. Otwieramy za trzy godziny.
Możesz z nami oblać lokal.
Dzięki i tak.
Przyda ci się do pamiętników.
Leonard, to bardzo drogie.
Candy, przecież mnie znasz.
Myślę, że dziś nie masz tyle w portfelu.
Skąd wiesz? Zapłacę więcej.
Skąd wiem?
No skąd?
Bo nikt nie lubi być ruchany w dupę, nawet jeśli udaje.
Nie da się po tym chodzić. A spójrz tam.
Chodzę całą, kurwa, noc w szpilkach.
- Niektóre... - Żadna.
Żadna szczerze nie chce twojego chuja w dupie.
Nie możesz mówić za wszystkich.
Nie mógłbyś zwyczajnie...
- O Boże... - Idź. Nie mieszaj się.
Czynne?
Wódka z sokiem, whiskey sour.
- Proszę. - Dzięki.
Wszystko gra? Dobrze.
Super.
- Panowie władza? - W porządku.
Macie piwo?
- Rodney. - Cześć.
- Co podać? - Nic. Chyba że za darmo.
Facet chce „złotego cadillaca”.
To „flądra klepie Annie w zadek”, ale z amaretto.
Wyglądasz, jakbyś wciągnął młyn.
Chcesz?
Śmiało.
- Długi? Jestem Vincent. - Mike.
Panie Mike, to zaszczyt.
Rodney P., światowy playboy, a to Bobby J.
Glina, więc uważaj.
Co podać?
Bourbon.
Z lodem? Pewnie tak.
Wyglądasz jak Rosey Grier.
Pewnie rzadko ci odmawiają, co?
Jak to?
Przyszedł Rudy.
Ellen. Przygotuj stoliki, już.
Miałem kiedyś studentkę.
Była wykształcona, ale mało inteligentna.
Proszę.
Co to za małpia muzyka? Miałem tam Deana Martina.
- Dzisiejsza młodzież... - Jaka?
Potrafisz zrobić otwarcie.
To moja specjalność.
Rudy... przepraszam na chwilę.
- Co ty robisz? - Oddawaj automaty.
Rudy je wziął. Chcesz pogadać z panem Pipilo?
Jest tam. Proszę.
Tu makaroniarze, tam irolskie chuje, a ja jestem dymany.
- Przykro mi. - Myślisz, że to koniec?
Mówi barmanowi:
„Ten ropuch ma 12-calowy język i jest świetny w swoim fachu”.
Dajesz radę?
Nie rozumiem.
Dziwki i alfonsi? Dlaczego dziewczyny?
Na ulicy jest samotnie i niebezpiecznie.
Anonimowy seks.
Chce się mieć do kogo wracać.
- Pieprzysz. - Też tego nie rozumiem. I nie zrozumiem.
- Co ci podać? - Pierdol się.
- Jak masz na imię? - Jackie.
Cześć, Jackie. Jestem Vincent.
Jackie, Ron, Ron, Jackie.
- I... - Lori.
Dobra. Stawiam wszystkim.
- Co pijecie? - Schlitz.
Podaję. Jest dobrze.
- Singapore Sling. - Zajebisty drink.
Dla młodej damy?
- Bourbon. - Robi się.
Skurwysynu!
Odsuń się!
W porządku?
Jesteś tak mocny jak twoje automaty.
Abby, chodź tu.
Zabierz to.
- Misiu, zaczekaj. - Muszę iść.
Dokąd? Jak się nazywasz?
Już mówiłem. Mike.
To nie twój rewolwer, co?
- Nie potrzebuję broni. - Uratowałeś mi dupę.
Jestem ci winien drinka albo trzy.
Wracaj do środka.
- Masz pracę? - Pracę?
Zacna noc.
Zaczęłam wcześniej, jak mówiłam.
- No dobra. - Czekaj. Chodźmy na drinka.
- Zasłużyłaś. - Do Koreańczyka?
Facet stamtąd otworzył nowy lokal. Na 45.
A może potem się zwiniemy.
Pasuje ci?
Masz w szafie Grateful Dead?
- To surferzy? - Nie.
Chuja wiem, jestem z Brooklynu.
Jest tak dobrze jak u Chińczyka?
Było przyjść parę godzin temu. Vincent ma rękę do lokali.
Czarny Johnny Walker, z lodem.
- Wino, piwo? - Wino. Różowe.
Różowe.
Przejdź tam ze swoim winem.
Mam sprawę do kolegi.
O co chodzi?
Jesteś komunistą?
Tego nie wiem, ale nie popieram hierarchicznej opresji.
Przez te gadki Rochelle odjebało.
- Rochelle jest dla mnie wszystkim. - Jest twoją kurwą.
Ale kontroluje środki produkcji.
Mówisz o cipie?
- Z grubsza. - Z grubsza?
Claudette... chodź tu. No chodź.
Pojebie!
Wolno ci rozwalić tylko jeden stół.
- Mam większego. - Kurwa, chciałbyś.
Proszę, zinfandel. Tylko to zostało.
„Najlepsze czasy, najgorsze czasy”.
Cytat z książki.
- Na początku. - A na końcu:
„Była to zdecydowanie najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek”...
Załapiesz, jak przeczytasz.
Widziałam film.
Rozumiem.
Było w porządku, póki tu nie usiadłeś.
- Lubisz czytać? - Raczej nie.
Czytałaś to?
Z Dickensa polecam „Samotnię” czy „Małą Dorrit”.
- Kogo? - Zapiszę ci.
Którą lubisz najbardziej?
- Słuchasz? - Tak.
- Dzięki. - Dobranoc, dziękuję.
Julio.
Tanya.
Długi.
- Masz gdzie spać? - Luz.
Dobra. Widzimy się o dziewiątej.
Dzięki.
Abby.
Jak tu tego nie pokochać, co?
Old Saybrook się nie umywa.
Jasne.
Idę na śniadanie do Leona. Dołączysz?
- Mogę kiedy indziej? - Nie, ale ja mógłbym.
- To bez sensu, co? - Bez.
Na razie.
Wersja polska na zlecenie HBO: Start International Polska
Tekst: Michał Kwiatkowski