Chcę coś powiedzieć.
- Nie opuściłem deski? - Nie o to chodzi.
Zupełnie.
- Sven mi się oświadczył. - Odmów.
Zgodziłam się.
Uwielbiałam waszego ojca,
ale od ośmiu lat nie miałam towarzysza.
Sven jest zaradny i przystojny.
- Kocham go. - Wspaniale!
- Dziękuję. - Dzień dobry.
Witaj, Nancy.
- Tęskniłem. - Ja też.
Możemy porozmawiać o mnie? Wychodzę za mąż.
Musimy go przesłuchać.
To ja biorę ślub.
Ty będziesz chciała sprawdzić naszych małżonków.
Dobrze.
WYSTĘPUJĄ
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE TRYLOGII GERALDA DURRELLA
REŻYSERIA
DURRELLOWIE
Po co ci te zwierzęta?
- A po co tobie rodzina? - Matka mnie urodziła.
Lubię ich towarzystwo.
Ale masz rację. Powinienem zaprosić innych.
Potrzebuję więcej zwierząt.
Zrobiło się nudno.
Hrabina zasłania okiennice, czuję się jak w kopalni.
Urządzonej w stylu Ludwika XV.
Gdyby nie miała depresji,
wyjechałybyśmy w podróż i pogadałabym z Angelem.
- A lekarz? - Poradzę sobie.
Dla hrabiny.
Twierdzi, że to szok po śmierci męża.
Jej świat się zmniejszył.
Jak tak dalej pójdzie skończy w komodzie.
Pieniądze szczęścia nie dają.
Ale można się smucić w pięknych strojach.
My jesteśmy biedni, Sven też.
Nie zmieniłaś zdania?
Od rana? Raczej nie.
Zobaczymy.
Oczekujemy odpowiedzi na piśmie.
Prawnicy odradzali mi podpisywanie czegokolwiek.
Mam gdzieś, kogo matka poślubi, dobrze się bawię.
- Dlaczego chcesz się z nią ożenić? - Bo ją kocham.
- Łatwo powiedzieć. - Owszem.
Dobry jest.
Pieniądze to nie wszystko, ale masz jakieś?
Mam ziemię. I bogate wnętrze.
- Dasz mi kozę? - Nie.
Wolter mawiał: „Bóg stworzył seks, a księża małżeństwo”.
- Przemyślenia? - Nie mam.
Wracam wieczorem z chłopakiem i chcę go poznać dużo lepiej.
Co robisz?
Szybciej.
- Pytam waszą matkę. - Napadli cię wszyscy Durrellowie?
- Tak. - Wyjdź, nie jesteś jedną z nas.
Chcesz mieć dzieci?
- Zły pomysł. - Koniec żartów.
- Pożyczysz mi kozę? - Pogadam z nimi.
Dziękuję.
- Czuję się jak intruz. - Dlaczego?
- Twoi bliscy oddzielnie są w porządku. - Nie bardzo.
Ale razem przypominają chmarę os.
Bzyczą mi nad głową.
Ciasno tu.
Ja na nich wrzeszczę.
- Nie jestem z rodziny. - Zrobimy to razem.
Wyprowadźmy się.
Mamy 22 lata.
Jasne.
Chętnie.
Martwisz się, co powie mama?
Tak.
Gdzie reszta sędziów?
- Larry i Nancy się migdalą. - A Gerry zakłada zoo.
Mogę wyjść za mąż?
- Lubimy go. - Jest uroczy.
Trochę zbyt młody i przystojny.
- Tak? - Tak?
Stary mąż w razie czego szybciej umrze.
Przemyśl to.
Nie musi pani.
- Wiem. - Proszę zrzucić winę na zaćmienie umysłu.
- Nie lubisz Svena? - Nie jest Grekiem ani Brytyjczykiem.
Jak wielu ludzi.
Niech pani poślubi Labrosa.
- Nigdy nie zabraknie pani chleba. - Jest piekarzem?
- Nie, lubi chleb. - Jedziemy?
- Dokąd? - Do Svena.
Nie!
Zdałeś test.
Są w porządku.
Pożyczam Gerry'emu kozę i urabiam Lesliego.
Kiedy ślub?
Nie ma pośpiechu.
Zróbmy to szybko.
To znaczy?
Za tydzień, dwa.
Powinniśmy się lepiej poznać.
Będzie romantycznie.
Odkrywasz swoje tajemnice.
Podoba mi się to.
Poza tym nie chcę robić -
wiesz czego - przed ślubem.
No to się pośpieszmy.
Długo żyłam dla dzieci.
Pora, żebym zaczęła żyć dla siebie.
I dla ciebie.
Ślub za dwa tygodnie!
Oby Alecko nie miał humorów.
Ludzie nie mogą dotykać zwierząt.
W ateńskim zoo tapir odgryzł komuś palec.
- Straszne! - I bez sensu, bo są roślinożerne.
Zaciekawiło cię królestwo zwierząt?
Nie. Theo, ty wiesz wszystko...
Dlaczego hrabina nie opuszcza willi?
Ma agorafobię. Z greckiego.
Lęk przed rynkiem.
Dziwne. Ja uwielbiam zakupy.
Chodzi o lęk przestrzeni.
Jak mogę jej pomóc?
Na brak poczucia kontroli pomaga wsparcie i relaksacja.
Świetnie. Dziękuję!
- Ale mózg to skomplikowany narząd... - Mózgi Durrellów są prostsze.
Weźmiemy ślub za dwa tygodnie.
Jesteś w ciąży?
Nie.
Tak będzie romantyczniej.
- Wciąż się wahamy. - Nie znajdziemy sukni!
Brałam już ślub. Włożę coś odpowiedniego i przypnę goździk.
- Mówiłaś o sukni dla siebie? - Nie.
Nie tylko.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Trzeba kuć żelazo póki gorące.
Czas ucieka.
Masz dzień frazesów?!
O co się kłócicie?
- Miło, że pytasz. - O, nie.
Nancy uważa... częściowo się z nią zgadzam...
- Do cholery jasnej! - My...
to znaczy Nancy - i trochę ja -
chcemy się wyprowadzić.
Nie.
- Dobrze nam w piątkę. - W szóstkę.
Nie kłócimy się.
- O co jej chodzi? - I tak wszystko się zmieni po ślubie.
Ważne, żebyśmy trzymali się razem.
Poza tym nie stać cię na wyprowadzkę, jesteś biedny.
Ty też.
Mogę pisać za pieniądze.
Mnie też jest smutno.
Nam nie przeszkadza, jeśli się wyniosą.
- Właśnie. - Dzięki.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Przyniosłam ci różaną herbatę.
Dziękuję.
Podobno myślicie o wyprowadzce.
- Tak. Nie dlatego, że... - Rozumiem.
Niepokoi mnie coś innego.
Myślę sobie: czy młoda, bystra dziewczyna powinna pogrzebać się
na prymitywnej greckiej wyspie?
Tak jak wy? Larry'emu się tu podoba.
Dobrze mu się pisze.
Mam go stąd zabrać?
Nie.
Chodziło mi o ciebie.
Jesteście zbyt młodzi.
Zabrzmi to okropnie, ale Larry miał wiele kobiet.
Panie dozorco!
Oto koza.
Dzięki!
Po drodze znalazłem też żółwia.
Wolno się rozkręca?
Powiadomiłem ludzi, pewnie zaraz przyjdą.
- Jest mama? - Pojechała do miasta.
- Nie chcesz znów u mnie pracować? - Nie.
Walnąłem się w palec kretyńską łopatą.
Leczyłem się twoim ouzo.
- Zauważyłem. - Gratuluję szybkiego ślubu.
- Skąd ten pośpiech? - Po co czekać?
Można się zabawiać bez ślubu.
Będę się kochał tylko z żoną.
Nie uprawiałeś seksu z kobietą?
Oczywiście, że uprawiałem. A jak myślisz?
Nie rozumiem.
Nie...
Co to: homoseksualizm?
- Gdzieś ty się chował? - Głównie na dworze.
- Chodzi o seks w domu? - Nie.
- Poddaję się. - Ja chyba wiem.
- No jasne. - Chodzi o dwóch spółkujących samców.
Już wiem. To nielegalne, nie rozmawiajmy o tym.
- Od kiedy to się dzieje? - Od zawsze.
- Starożytni Grecy byli specjalistami. - Sven nie może być homoseksualistą,
- żeni się z mamą. - Ukrywa się.
Ale może się mylę.
Powiedzieć mamie?
Zwykle jesteś pewny siebie.
Mam trudny czas. Nancy się do mnie nie odzywa.
To chyba dobrze?
Pocztówka od Maxa.
- Dziękuję, Demetrios. - Dennis.
Są olśniewające.
Mama wychodzi za tydzień za mąż.
Jest w ciąży?
Nie.
- Serdecznie zapraszamy. - Nie opuszczam willi.
A szkoda, uwielbiam śluby.
Nie mamy za grosz wyczucia stylu.
- Może zdołam pomóc. - Tak?
Wesele będzie w domu. Proszę nas odwiedzić.
Porozmawiajmy o weselu!
^ Podamy małe kiełbaski. Wszyscy je lubią.
- To twój wielki plan? - Sven jest grekokatolikiem.
Nalega na wyznania i kapelusze.
- Jeśli dojdzie do ślubu... - Dojdzie.
Pomóżcie mi go zorganizować.
Uformujemy szyk i oddamy salwę za każdy rok twojego życia.
Jakieś pomysły? Lepsze?
Nie.
Jutro masz kuchnię dla siebie, idę do Svena na kolację.
- Upiekę tort weselny. - Z białym lukrem?
Korzenny ze śliwkami.
Rodzinny przepis.
Gerry! Przywiozłem ci gości!
Tędy, proszę zadawać pytania.
Mógłbyś podjechać jutro o 15.00 pod willę?
Pewnie. Zakupy?
Uzdrawianie.
Modliszki mają jedno ucho. Na brzuchu.
Żółw - pospolity ale ciekawy.
Jedź powoli i zabawiają ją rozmową.
Jak idzie lokajowanie, przyjacielu?
Zależy od dnia.
- Jest miło. - Zatrzymaj się!
Przecież to absurd.
Wracamy.
Jak przygotowania?
Zrobiłem listę.
Bądź miły dla Nancy i nie podpal pieca.
Poradzimy sobie.
Nie pamiętam, kiedy zostawiłam was samych wieczorem.
Najwyższy czas.
- Baw się dobrze. - Nie wrócę późno.
- Powinnaś wrócić rano. - Dlaczego?
Żeby sprawdzić, czy do siebie pasujecie.
Co ty bredzisz?
A to Samson.
Jest niegroźny. Chcą państwo pogłaskać?
- Ugryzł mnie! - Skorpiony żądlą.
Skorpion?!
Umrę?
Użądlenia skorpionów są bolesne, ale niegroźne.
- Chyba, że masz pecha. - Mam, przez całe życie!
Nie krzycz, pracuję.
- Ugryzł mnie skorpion! - Użądlił.
Wracając...
Przekonałaś się do akordeonu?
Odrobinę.
Świetnie. Zagram na weselu.
- Może tu wchodzić? - Pewnie w płocie jest dziura.
Zawsze ucieka.
No proszę.
Mam drugi.
Akordeony są dla mnie jak dzieci.
Niedługo nie będą mi potrzebne. Twoje dostarczą mi rozrywki.
Dziwnie się czuję, pójdę do domu.
Coś powiedziałem?
Nie smakowało?
Stresuję się, ślub już za dwa dni.
Odprowadzę cię.
Muszę się przewietrzyć.
Miło było.
Panikuję, bo moje dłonie wyglądają jak wygotowane!
Nic nie widać. Ale nie pokazuj mamie.
Nic ci nie grozi. Chyba, że masz pecha.
Spójrz na to, profesorze Owadzie.
Skorpiony są pajęczakami.
To wygląda na reakcję alergiczną.
Zniknie do rana.
Skorpiony nie lubią być w zamknięciu.
Może nie powinienem ich trzymać? Ani żadnych zwierząt?
Chcesz je lepiej zrozumieć, żeby je chronić.
Dobry wieczór.
Coś się działo?
Jak u Svena?
Było...
nie wiem.
- I jak? - Nie najlepiej.
Dlaczego?
Znasz zwyczaje artystów.
Czy Sven może być... gejem?
- Też to wyczułaś. - Znalazłam zdjęcia.
Większość ludzi pociąga ich własna płeć.
Wiem, ale był bardzo zaangażowany.
Homoseksualizm nie powinien być zabroniony.
Boją się, że porzucimy żony?
Wybacz.
Co mam robić?
A ja?
Dobra robota.
Trzeba zabezpieczyć zoo przed weselem!
Gołąbeczki, trzeba zorganizować przyjęcie!
Nancy, odłóż kredki i pomóż!
Nie zniosę tego.
- Taką mam rodzinę. - Zwykle sam krytykowałeś brak wolności.
- A teraz zachowujesz się jak... - Kocham ich!
To znaczy...
rozumiem ich i cierpię razem z nimi,
nawet jeśli ich problemy są absurdalne.
- Co ja gadam... - Mam swoje życie.
W Anglii. Chcę wracać do domu.
Z tobą.
Po sąsiedzku stoi wolna chałupa.
Musimy wyjechać
i zacząć własne życie.
- Dziękuję. - Za co?
Że mi pomagasz.
Ludzie byli zaciekawieni.
Wiem.
Szkoda Lesliego. Miał pecha.
Jak zawsze. Wyzdrowieje?
Oby. Doktor Petridis wyjechał.
Tak sobie myślę.
A może wypadek Lesliego był znakiem?
Może nie musimy trzymać zwierząt w niewoli, żeby je kochać?
Rozumiem.
Chcesz je uwolnić?
Możemy to zrobić podczas wesela. Jako symbol.
Dobrze.
Co robisz?
Za 12 godzin będziesz panią Louisą...
- jak Sven ma na nazwisko? - Lundblad.
Nie wychodź za niego.
Muszę, Lugaretzia piecze tort.
Wykorzystała wszystkie śliwki na wyspie.
A Leslie pilnuje przygotowań.
Zabrałem mu listę, ale zrobił drugą.
Wiesz, co musisz zrobić.
- Pogadaj z nim. - Liczyłam, że problem sam się rozwiąże.
- Czy strategia strusia się opłaca? - Nie. Pogadajmy o tobie.
Uwielbiam mówić o sobie,
ale innym razem.
- Mogę wejść? - Pewnie.
Wiem, że nie powinnam, ale obejrzałam twoje zdjęcia.
Z mężczyznami.
Pozowałem do zdjęć.
Nie tylko.
Całowałeś się z nimi.
- Gdzie kobiety? - Wolałabyś, żebym spał
- z wieloma kobietami? - W tym momencie tak.
To absurd.
Nie przeszkadzałby mi twój homoseksualizm, gdybyśmy nie brali dziś ślubu.
Małżeństwo to wyzwanie.
Nie da się go budować na kłamstwie.
Pociągali mnie mężczyźni, ale dawno temu.
Spałeś z kobietą?
Prawie.
Będzie dobrze.
To nie fair.
Gdybym nie zajrzała do komody,
przyszłabym dziś do sypialni,
oczekując fajerwerków i spełnienia.
- A co by się stało? - Spróbowałbym.
Po co ci ten ślub?
Kocham cię.
I chcę mieć rodzinę.
Nie możesz!
Miłość do mężczyzn...
to więzienie.
Zbudowane z udawania i kłamstw.
Oficjalnie uznaje się nas za chorych.
- Muszę z tego wyjść. - Wyjść?
Taki jesteś.
Przyjechałem na Korfu, żeby się zmienić.
Przykro mi, ale nie.
Nieważne, jak bardzo się kochamy.
To nie w porządku.
Ślub byłby kolejnym kłamstwem.
Może, gdybyśmy byli starzy.
Chętnie poczekam.
NANCY I ANGLIA KONTRA KORFU I RODZINA
- Ugotuj kiełbaski. - Potem, potrzebuję rady.
Moja powieść zostanie wydana.
Korfu mnie inspiruje, więc nie mogę się zdecydować na wyjazd.
Nigdy nie pytałeś mnie o radę.
Miło.
Kochałeś swoją dziewczynę, zanim cię rzuciła.
Wyobraź sobie ból rozstania.
Jesteś potwornie irytujący.
Mógłbyś reprezentować Anglię w tej kategorii.
Ale nie wyjeżdżaj.
Dziewczyny się zmieniają, a rodzina zostaje.
Dziękuję.
Musimy pogadać.
- We troje? - Nie.
Przepraszam.
- Dlaczego pospieszasz mnie akurat dziś? - Ślub niczego nie zmienia.
Mam go gdzieś, moja powieść zostanie wydana.
Cieszę się, ale chcę wiedzieć.
Moja rodzina nie jest zła.
- Mama cię kocha. - Powiedziała, że nie byłeś mi wierny.
Co?
Nie chodzi o nią.
Larry...
Ślubu nie będzie.
Dlaczego?
Bardzo się lubimy,
ale nie wystarczająco.
On woli mężczyzn.
Tak, ale gościom powiedzcie, że...
Bardzo się lubicie, ale nie wystarczająco.
Sven sam powie, kiedy będzie gotów.
Zamiast wesela,
urządzimy przyjęcie.
Została...
Została godzina. Do roboty!
Powiedziałaś Nancy, że zaliczam panienki?
- Przepraszam. - To nieprawda!
Gadam o seksie i świetnie o nim piszę,
ale byłem wierny.
Czekałem na Nancy przez pięć miesięcy!
Nie chciałam, żebyś wyjeżdżał.
Mam prawo do egoizmu.
„O piątej wsiadam na prom.
Liczę, że do mnie dołączysz. Nancy”.
Margo!
- Zapomniałaś spódnicy! - Boże!
Dziś weselisko w pięknym ogrodzie...
Masz to, co chciałeś.
Nie wyjdę za Svena.
Louiso...
- Przekaż reszcie. - Oczywiście.
Bardzo się lubią,
ale nie wystarczająco.
Znajdziemy pani innego, greckiego męża.
- Za wcześnie? - Tak.
Obejrzałem rękę Lesliego, myślę, że uda się ją uratować.
Rękę?
Zesztywniała mu rano.
Na zdrowie.
Nie stój jak kołek, pogratuluj hrabinie wyjścia z domu!
Jak się pani czuje?
Jak linoskoczek, nie patrzę w dół.
- Niech się pani napije. - To pogorszy sprawę.
No to nie.
Ominęła nas ceremonia.
Za kogo wyszła twoja mama?
- Przyjechał Max! - I Donald.
- Przede wszystkim Max. - Przepraszam.
Margusia!
Wspaniałe przyjęcie.
Pół roku na Korfu to jak całe życie w Bournemouth.
Nie wiem, czy to przez wino,
ale zaczynam lubić akordeon.
Muszę powiedzieć Larry'emu.
Zrozumiałem, że jesteśmy pokrewnymi duszami,
kiedy obserwowaliśmy przez trzy godziny żuki gnojowniki.
- Gerry kocha zwierzęta, ale... - Użądlił mnie skorpion.
Ból zabiłby większość mężczyzn...
- Mów dalej. - Dziękuje.
Gerry kocha zwierzęta, ale miłość polega też na dawaniu wolności.
Dlatego wypuścimy moje kochane zwierzęta.
Oby bawiły się tak dobrze jak my
i rozmnażały.
A więc...
Stójcie!
Muszę z nimi pobyć.
Żeby je zrozumieć, nie wystarczy obserwować je z oddali.
Trzeba być z nimi codziennie, trzymać je i czuć ich zapach.
Przepraszam.
Może za tydzień.
Miłej zabawy.
Bogu dzięki. Bałem się, że pójdziesz na całość.
Brawo.
Coś nowego.
Dziękuję.
Wiem od Margo o powieści.
Jestem z ciebie dumna.
I słusznie.
Jestem dumna z was wszystkich.
- Co dalej? - Z tobą?
Jak to mówią: Kiedy spadniesz z konia...
- Przestań jeździć? - ...szybko wsiądź znowu.
Spiros powiedział coś podobnego, tylko dosadniej.
Gdzieś na wyspie jest ktoś dla ciebie.
Marzę tylko o tym, żebyście byli...
szczęśliwi, spełnieni
i kochani.
Może się nie udać.
Postaram się o to.
Zobaczymy.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Maria Sobolewska