Podobno poprzednio:
- Nie zmusisz mnie. - Gdzie Zawrotka?
Na sterowcu.
Wykryto formy życia.
- Zmienię przeszłość. - Nie!
To się nie zdarzy.
Powtórzymy to.
Jeśli to zrobimy, zjawią się potwory.
Jedna mała zmiana i będzie inaczej.
Drzwi czasu są otwarte. Muszę się tam dostać.
Jak długo?
Dni, tygodnie.
Wrócę.
David?
Znalazłem kogoś, jest jak ja.
Bilet?
Nie powinieneś przyjeżdżać.
- Słucham? - Witamy w Maroku.
Kto by chciał lądować na trzech kołach?
Proszę. Przepraszam...
Potrzebuję...
Taksówki.
Proszę pana?
To...?
Przepraszam, po mnie?
To dla mnie zaszczyt.
Nie spodziewałem się powitania.
- Kim pan jest? - Poddanym.
- Poddanym? - Mój król cieszy się na spotkanie.
Dziękuję.
Jest niezwykły.
Mówią, że nie miał rodziców, że sam kraj zrodził go z błota.
Wiedział, że będę?
Tylko o tym mówi.
Daleko jeszcze?
Zawroty głowy są normalne?
Odrosną, jeśli będziemy w przyszłości?
Co to powoduje?
- Co to powoduje? - Ewolucja.
Mam moc podróżowania w czasie, ale moje ciało jest słabe.
Obiecuję.
Zrób to jedno, a nigdy o nic nie poproszę.
Co to powoduje?
Czas robi się niestabilny. Wracajmy.
Nie. Muszę odnaleźć rodzinę.
Czekaj!
Nie.
Nie!
Spójrz na siebie: jaka smutna mina.
Ty decydujesz, co jest rzeczywiste.
Ty i twoja wola.
W Tym czasie w Międzyczasie...
Amahl Fahrouk, telepata i mutant omega,
mieszkaniec teraźniejszości, utknął w nieskończoności.
Nie mogąc się uwolnić, ma na zawsze pozostać zamrożony,
chyba że...
Witamy.
Witamy. Czeka.
Czeka.
Charles, przyjacielu, witaj!
Chodź!
Charles.
Jestem Amahl Farouk, a to Habiba.
Jest nieśmiała. Jak twój portret?
Moje dzieło. Też jesteś artystą, tak?
Łatwość kreski zdradza wyjątkową dyscyplinę.
Param się sztuką.
Między innymi.
Jesteś naukowcem, żołnierzem, ojcem.
Znasz moją rodzinę?
Małego Davida, piękną Gabrielle? Jak mógłbym nie.
Śpiewasz o nich każdą cząstką ciała.
Masz pewnie tyle pytań, ale najpierw:
jesteś głodny, zjemy kolację.
Chodź. Chodź!
Demony, kolacja!
David tu jest?
Powinien, szliśmy za nim.
- Cary? - Ostrożnie.
W każdej chwili może zaatakować.
- Cześć. - To wy?
- Przenieśliśmy ci drzwi? - Nie.
Ale widzicie je?
Nie zwariowałam?
Nie zwariowałaś.
Muszę wracać.
Co robimy?
Dzieci są szalone.
- Wszystkie? - Tak działa mózg.
Nie znają logiki, jeśli coś widzą, to istnieje.
A kiedy znika...
Nie martwią mnie szalone dzieci,
tylko mężczyźni, jacy z nich wyrosną.
Jakby pokochać ogień.
Próbujesz go stłamsić, ugasić, a on wciąż płonie.
Męczy cię to, bo myślisz, że się liczysz, że ludzie się liczą.
Bo inaczej po co żyć?
Widziałaś masowy grób?
Mnóstwo ludzi. Nazwiska, rodziny.
A dziś to sterta.
Co to ma znaczyć?
Ale ty tu jesteś. Masz dziecko.
Wszystkie zwierzęta walczą by żyć, czy tego chcą, czy nie.
Już dobrze.
Pomyliłam się, nie powinno mnie tu być.
Mój śliczny synek, mój David.
Co takiego?
Już dobrze.
Te dzieci. Wszystkie...
Nieme. Tragedia.
Skąd się tu wzięły?
Są osierocone, na łasce losu.
Gdy zostałem królem podziemia, otworzyłem dla nich swoje pałace.
- Jak mógłbym nie? - Bardzo to szlachetne.
Nie, to zwykła przyzwoitość.
Biedne stworzenie.
Niech się bawią.
Mamy ważniejsze sprawy do omówienia.
Gdzie...?
Niezwykłe, prawda?
Rozległa przestrzeń w innym wymiarze, niespętana niczym poza wyobraźnią.
Nazywam ją Płaszczyzną Astralną.
- Nie mów, że nie byłeś. - Nie.
Mieć taką moc i z niej nie skorzystać?
Poczuj to miejsce.
Istnieje między czasem a przestrzenią.
To kraina umysłu.
Tak.
O czymkolwiek pomyślisz, umiesz to urzeczywistnić.
Cudowne.
Widzisz? Masz moc tworzenia rzeczywistości.
Byłem samotny, bardzo długo jak ty.
- Niedobrze. - Sam.
Tak?
Bardzo długo miałem się za chorego.
Chodziłem ulicami jak szaleniec, wyrzekałem, bredziłem.
Ale dorosłem, rozkwitłem.
A potem ty się odezwałeś.
Zobaczyłeś mnie.
A w zamian ja ujrzałem ciebie.
Mój bracie.
Cóż to za przywilej: widzieć i być widzianym.
Panie Farouk...
Proszę, mów mi Amahl.
- Amahl... - Tak?
Jak stałeś się tym, czym jesteś?
Proszę. Po kolacji, rozrywka.
Dzieci to uwielbiają.
Nazywają mnie Władcą Cieni.
Pewnego razu
krainą
rządził tyran.
Pławił się w dostatku,
gdy jego lud głodował.
Ale wtedy
z samych nizin
powstał bohater.
Mając tylko rozum
i magiczne zdanie
walczył ze złym władcą.
A magiczne zdanie brzmiało -
Nie powinieneś był przyjeżdżać.
Rozgromił go.
Przejął jego bogactwo i królestwo
i rozpoczął
epokę dobrobytu
i wszyscy go błogosławili.
Kłamstwa.
Oto władca kłamstw.
David!
Proszę, musisz mi pomóc.
Byłem królem.
Słyszysz? Byłem królem!
Nie bój się.
Chcę pomóc.
Śnię?
Miałem to samo wrażenie przez 30 lat.
Wiesz, kim jestem?
Wiesz.
Otwórz umysł.
Nie.
Nie mów tego na głos.
- Jesteśmy na widoku. - Co...?
Tu jest bezpiecznie.
To twój umysł.
Zaraz, jesteśmy w twoim umyśle.
Potrzebne nam ustronne miejsce.
Farouk słyszy wszystko.
Znasz go?
Zjedz to.
- Co to? - Wiedza.
Mój syn.
Chciał, żebyś przybył.
Sądziłeś, że go szukasz,
a to on szukał ciebie.
Co to?
Nie teraz.
Farouk jutro zaatakuje.
Będziesz z nim walczył na płaszczyźnie astralnej,
twoja moc przeciwko jego.
Wyrzucisz go z jego ciała do mojego.
Jedźmy do domu. Matka czeka...
Nie pozwoli ci, to pułapka,
jesteś w pułapce.
Ale tym razem masz przewagę.
Tak?
Masz mnie.
Jestem, staruszku, odpoczywaj.
David jest dzieckiem?
W tym czasie.
A ta Gabrielle to jego matka?
I nie zabijemy tego całego... małego Davida?
- Byłoby tak łatwo. - Fizycznie, ale nie moralnie.
Bo co?
Bo jest dzieckiem.
Nie jego wina.
Ale będzie, kiedy dorośnie.
Pewnie tak.
Ale tu jesteśmy, więc zmienimy czas.
Pamiętasz, co mówiłam o Oliverze i Melanie, jak mnie wychowywali?
Pamiętam, że mówiłaś.
Trudno w to uwierzyć, nawet mnie, ale nauczyli mnie,
że niektórych ludzi można ocalić, a innych nie.
Dorosłego Davida nie można, już za późno.
Ale to, to tylko dziecko, możemy je ocalić.
Nawet jeśli będzie tym samym człowiekiem.
Jeszcze nie jest.
To nie była moja decyzja.
Ale tu jesteśmy.
Możemy... odejść.
Chodzi o zmianę.
O te wszystkie rzeczy, które robił, które zrobił mnie.
Zostaję.
Ty nie musisz.
Muszę.
- Dzień dobry. - Charles, dobrze spałeś?
Słyszałeś grzmot? Wspaniały.
Kto to?
Twój przyjaciel.
David, stary druh.
Stacjonował w Maroku podczas wojny i postanowił zostać.
- Usłyszał, że przyjechałem... - Lubię darmową wyżerkę.
Piękne miejsce tu macie.
Owszem.
Proszę, siadajcie.
Przyjaciel Charlesa jest moim przyjacielem.
Wyśmienite.
Marokańska kuchnia.
David, gdzie stacjonowałeś?
W Fedali, pod Rabatem.
Trafiłem tu podczas operacji "Torch" jak reszta wszędobylskich Amerykanów.
Tubylcy mnie lubią, przez mój uśmiech.
Nie powinieneś przyjeżdżać.
Wybaczcie, muszę się oddalić.
Miłego dnia.
Wstrząsnęliśmy nim, wiedziałem.
Wstrząsnęliśmy... wiedziałem.
Nie spodziewał się mnie.
David...?
Jestem...
tutaj...
nauczycielu...
Jak tu trafiliśmy?
- Nie teraz, jestem blisko. - Byliśmy w jadalni.
Już czas. Wróg.
Zawrotko, budź się.
Potrzebuję cię.
- Kim jest ta dziewczyna? - Nie tutaj.
- Kim ona jest? - Nikim.
Sposobem, by się tu dostać.
Dotrzeć do ciebie.
Każdy kimś jest.
Co się dzieje? Czego mi nie mówisz?
Musimy się skupić. Zabić Farouka.
- Mieć plan. - Dlaczego tu jesteś?
Pokazałem ci. Niszczy mnie.
Może z nim pogadać, wyjaśnić.
Przestań!
Mówię, przestań!
David?
Tatku, to ty?
David?
Nie! Sorry, Davida nie ma.
Potrzebował ciszy.
Teraz my rządzimy.
- Wiesz, co robić. - Nie.
- Zemsta. - Sprawiedliwość.
Szukamy sprawiedliwości, bo nas nie ochroniłeś.
- Ja? - Tatuś, co odszedł, porzucił nas,
umieścił potwora w głowie i nas odrzucił.
Adopcja.
Zdrada.
Nie.
- David, obudź się! - Tatku.
Tatku.
Tatku...
Wróć do domu.
Wróć.
Jest grzecznym dzieckiem? David?
Dużo płacze. Jakby coś wiedział.
Co może wiedzieć?
O mnie.
Ludzie mówią o drugim dzieciństwie, gdy znów czują się młodzi.
Ja przeżyłam je dwa razy.
Dwa razy byłam dzieckiem, dwa razy dorastałam.
Za pierwszym biegłam, potem szłam.
Tym razem raczkowałam, szłam.
Byłam bezpieczna.
On tylko tego chce: poczuć się bezpiecznie.
Tego chce, poczuć się bezpiecznie.
Moja babcia była chora.
Miała...
Humory, mówiła językami.
Pamiętam jej oczy:
nieszczęsne, szczęśliwe jak radosna śmierć.
Mama miała 16 lat, gdy choroba zaatakowała.
W godzinie diabła obudziła się ze śmiechem i tak przez 14 dni.
Mówisz o szaleństwie.
Kliniczna nazwa na coś dzikiego jak zwierzę z sercem na wierzchu.
Nie pomyślałam.
To dziedziczne, dlatego coś z nim nie tak.
Z kim?
Słuchaj, to maleństwo,
kochaj je...
Jakby życie od tego zależało,
jakby świat miał się skończyć, gdybyś przestała.
Tul go i kochaj.
Nie dopuszczaj potworów.
Kiedy dorośnie, będzie za późno.
Spójrz na mnie.
Wszyscy mamy swoją rolę w wojnie, którą prowadzimy, dobra przeciw złu.
Nie ma nic silniejszego nad matczyną miłość.
Rozumiesz?
Tak myślę.
Jesteś rzeczywista?
Nie...
Nie!
Nie...
To normalne?
- Co? - Czas.
Usłyszałam coś.
David.
Cary?
- Obudź się! - Źle się czuję.
Przez wstrząśnienie mózgu i przebite płuco.
Mamy Davida?
- W sumie. - Co to znaczy?
- Musimy iść! - Kerry?
Dobra, znaleźliśmy go, ale jest dzieckiem.
Mamy go chronić, bo... nie wiem.
Dzieckiem?
Kerry! Kerry!
Już dobrze.
Musimy wyjść z domu.
Zjedz to.
- Co to? - Wiedza.
David, obudź się. Trzeba skończyć z Faroukiem.
Tatko znów nas zostawił, nie chce cię.
Tatusiu.
Potrzebuję cię.
Tatuś nie przeszkodzi.
- Czas iść. - Nie może.
- Nie ocalimy go. - Już czas.
Każ im przestać krzyczeć.
Czekaj, ty mówisz?
Nie mogę spać, są we mnie.
Kto?
Każdy tyran ma popleczników.
Musisz mi pomóc.
Byłem królem!
- Pomóż! - Wypuść!
- Pomóż! - Był naszym królem!
- Pomóż! - Był naszym królem.
Masz rację, to moja wina, byłem naiwny.
Jesteś dla mnie dzieckiem.
Miałem mieć czas, by się tego nauczyć, jak być ojcem.
Ale teraz...
Przybyłem tu szukać przyjaźni.
Byłem na wojnie, widziałem, co ludzie potrafią.
A ten Farouk...
Jest potworem.
Jedyny sposób to go zabić.
Jak?
Jest zbyt potężny, byś zrobił to sam, dlatego się wymknął.
Ale teraz jest nas dwóch.
Razem go zmiażdżymy.
Ależ miałem podróż.
Interesujące.
Tekst: Joanna Esquibel