Saya seperti awak.
Boleh dikatakan, kehidupan saya normal.
Selamat hari jadi.
Tidak!
Ayah saya ialah pemain pertahanan kacak
yang mengahwini seorang pengucap perpisahan yang hangat.
Dan potensi mereka tak memuncak di sekolah tinggi.
Saya ada seorang adik yang saya sayang.
Tapi dia tak tahu.
Tahun lepas dan selepas 200 episod Chopped,
tiba-tiba dia nak jadi tukang masak.
Bermakna, kini kami ialah subjek ujiannya.
Pedas tak, Jack?
Oh! Alamak.
Dan kawan-kawan saya pula.
Dua daripadanya saya kenali sejak kecil.
-Atau sejak tadika. -Tidak.
-Maaf! -Bagaimana itu?
Salah seorang daripadanya, saya kenal beberapa bulan lalu tapi macam dah lama.
Kami buat apa kawan-kawan buat.
Minum banyak kopi ais,
tonton filem tahun 90-an dan lepak di Waffle House,
bermimpikan kolej dan baham karbohidrat.
208 - HARI SEBELUM TAMAT PERSEKOLAHAN
Jadi, macam saya kata.
Saya seperti awak.
Kehidupan saya sangat normal.
Kecuali saya ada satu rahsia besar.
Hei! Selamat pagi! Oh!
-Hei! -Maaf.
Ayah tak tahu awak sedang beronani.
Ya, kelakar.
Adik awak buat penkek yang dia nampak dalam Top Chef,
jadi jom kita pergi makan.
Baik. Nanti saya turun.
Okey, lepas awak habis menggeledah Internet mencari
gambar Gigi Habib dengan baju dalam?
Ia Hadid.
Baik, Ayah tak tahu dia makwe awak.
Baik, habiskan.
Kantoi.
Pagi, semua.
Simon, sila duduk.
-Pagi, Simon. -Makan sarapan awak.
Jangan cakap sarapan ialah sajian terpenting
sebab itu sangat klise. Mak pun tahu.
Mak nak kata sarapan mengurangkan kolesterol LDL
dan menstabilkan paras glukosa yang menyebabkan diabetes jenis 2.
Betul juga.
Nora. Ini sedap.
Penkek jagung manisan beri hitam.
Tapi ia tak cukup derai.
Cukup. Ia bagus.
Makan, Bieber.
-Jumpa lagi. -Jumpa lagi, Simon.
Pulang sebelum jam 7 malam! Malam tonton TV.
Hei!
Selamat pagi!
Saya Simon! Saya tinggal di sini!
Saya suka but awak!
Okey, bai!
Tak guna.
Saya alami mimpi gila semalam.
Awak alami mimpi gila setiap malam.
Awak tak faham. Saya berada di dalam gua atau angkasa.
David Beckham memakai dua kanta pelekap,
satu biru dan satu merah, umpama dia
Morpheus dari Matrix.
Saya tak tahu nak pilih atau buat apa.
Kalian dah lihat CreekSecrets hari ini?
Awak dah obses dengan blog itu, jadi...
Dikatakan, Becca Peterson
ditangkap melakukan onani kepada Ryan Peterson di dalam kolam.
Itu sebabnya mereka keringkan airnya.
-Tukang cuci mesti dinaikkan gaji. -Ya, Tuhan.
Dan vaksin HPV.
Leah, saya bermimpi.
Ingat peraturan. Jangan cakap pasal mimpi sebelum minum kopi.
Boleh beri empat kopi ais?
Boleh tambah susu untuk Abby?
-Satu tambah susu. -Apa, awak barista dia?
Tak sukar nak ingat "tambah susu."
Terima kasih.
Hei!
-Hei. -Hei.
Terima kasih. Saya letih.
Abby, saya bermimpi saya tersilap pasang kanta pelekap.
Mimpi lagi. Awak macam
anak luar nikah Sigmund Freud dan Cristiano Ronaldo.
-Ya, Tuhan. -Terima kasih.
Saya tak nampak apa-apa,
dan menggapai di dalam gua, melanggar dinding dan terjaga.
Itu saja?
Ya.
Mungkin ada benda yang awak tak nampak.
Sesuatu yang ada di depan awak.
Apa yang saya tak nampak?
Entah.
Jom pakai kostum Pokémon ketika Halloween.
-Ya. -Saya nak jadi Charmander.
Skarf cantik, Ethan.
Harap tak tersangkut di vagina awak.
Tapi cantik seluar awak...
Nampak macam awak diratah T.J. Maxx.
Apa saja, pondan.
Terus-terang, ia tak mencabar lagi.
Tak guna.
Ethan tak patut bagi mereka muka.
Di sekolah lama saya, itu akan diselesaikan dengan lawan pisau.
Selamat pagi, Creekwood High!
Matikan telefon! Banyak lagi benda di dunia nak lihat!
Awak boleh pandang orang lain!
Berhenti berswafoto. Awak tak sempoi.
-Jumpa waktu makan tengah hari. -Ya.
Simonay.
Lihat kasut baru awak.
Mana awak beli?
-Saya lupa. Maaf. -Awak lupa?
Tolong, beritahu saya jenamanya.
Saya nak masuk geng sniker.
Saya nampak telefon lagi! Siapa akan rampas telefon awak?
Saya! Saya ambil telefon awak! Awak boleh ambil di pejabat saya!
Tak sangka kita tak boleh baca skrip dalam masa 2 minggu.
Sally Bowles tak pernah diam.
Pernah awak harap awak tiada bakat macam saya?
Mari saya tunjuk awak seperkara dua.
Maka hidup awak lebih senang
sebagai kakitangan nombor lapan.
Amboi. Rakan pelakon saya.
Hei, Martin.
Hei, Spier. Hei, Abby.
Hai.
Teruja berlatih dengan awak nanti.
Awak tahu tak?
Cabaret sebenarnya berdasarkan teater bernama I Am a Camera?
I Am a Camera berdasarkan novel berjudul Goodbye to Berlin.
Dan Goodbye to Berlin berdasarkan
karya awal Christopher Isherwood di Berlin.
-Hebat. Saya ada kelas berkumpulan. -Ya.
Baik.
Saya rasa dia tertarik.
Bai, Martin.
Bai, jaguh.
Suraj! Sekarang.
Mari. Awak tahu apa nak buat.
Saya ada inspirasi. Bagaimana dengan The Affair?
The Affair tak sesuai untuk tontonan seisi keluarga.
-Kenapa tidak? -Sebab ia pasal seks.
Kalau boleh kita mesti tonton orang berasmara.
Ya, Tuhan.
Ya, Tuhan. Semua tak boleh.
Jangan memaksa, okey? Kami bukan pesakit Mak.
-Kami keluarga Mak. -Betul.
Jika awak pesakit Mak, hidup awak lebih sejahtera.
-Bagus, sayang. -Terima kasih.
-Mak sindir awak. -Awak tahu apa?
Kita belum tonton episod The Bachelor minggu lepas.
Bagaimana dia jadi bujang?
Kenapa?
Jelas sekali dia gay.
-Tak, dia bukan. -Betul?
-Dia kacak. -Babak dating
di mana dia bawa gadis itu ke tempat "buat wangian sendiri"?
-Ayah! Itu penerbit yang aturkan. -Dia begitu lembut.
Dia umpama mempromosi LGBT. Biar betul?
-Dia lebih serasi... -Cukup.
...dengan Chris Harrison daripada gadis itu semua.
Selepas ini, Ayah nak tunjuk awak sesuatu.
Okey? Jom tonton The Americans.
Kita tonton bersama setiap episod.
Mak cadang kami buat hadiah ulang tahun masing-masing tahun ini.
Supaya lebih ikhlas.
Jadi, Ayah hasilkan ini.
Lihat ini. Saya persembahkan, sebuah penerbitan Jack Spier.
ULANG TAHUN KE-20 EMILY & JACK
Kejap.
Lihat itu!
Oh, ia bagus.
Lihat ini. Tunggu.
Ya. Okey.
Apa awak...
Ini ulang tahun Ayah yang ke-20, jadi saya nak berterus-terang.
Ini seperti dibuat oleh budak darjah 4.
Malah bukan pelajar darjah 4 yang paling pintar.
Tapi yang sederhana saja.
Awak cakap apa? Ini hebat.
Ada kesan pudar, larut.
-Ini cantik. -Bangun sekejap.
Biar saya tolong. Percayalah.
Kita boleh jadikan ini hebat. Kita cuma masukkan
video keluarga. Muzik lebih hebat.
"Muzik lebih hebat"? Lagu ini popular ketika kami muda.
Ya. Begitu juga Bill Cosby.
Hei.
Awak dah tengok paparan blog terbaru itu?
Tidak. Apa? Ya, Tuhan.
Saya tak akan masuk ke kolam itu lagi.
Bukan. Pasal budak gay rahsia di sekolah.
Apa?
Ya, di CreekSecrets.
Awak teka siapa?
Mesti budak tahun 2 bercermin mata itu. Saya dapat rasa.
Sebenarnya.
Mungkin Parker O'Malley.
Dengar kata dia obses dengan Les Mis.
Alamak. Saya kena pergi. Bieber berak atas lantai.
Alamak.
-Beri dia makan nasi... -Nanti saya telefon awak.
"Kadangkala saya rasa seperti berada di atas roda Ferris.
"Sekejap menggapai awan, sekejap jatuh ke tanah.
"Berulang-ulang, sepanjang hari.
"Sebab kehidupan saya hebat, tapi tak siapa tahu saya gay.
"Blue."
balas kepada:
Pilih nama pengguna anda
Kepada blugreen118@gmail.com Daripada frommywindow1@gmail.com
Perkara hei
Blue. Okey.
Wahai Blue, saya seperti awak.
Boleh dikatakan kehidupan saya normal.
Ayah saya pemain pertahanan kacak yang mengahwini pengucap perpisahan hangat.
Potensi mereka tak memuncak di sekolah.
Saya ada seorang adik yang saya sayang. Tapi dia tak tahu.
Dan kawan-kawan saya pula.
Kami buat apa kawan-kawan buat. Kami minum terlalu banyak kopi...
Macam saya kata, saya seperti awak.
Kehidupan saya sangat normal.
Kecuali saya ada satu rahsia besar.
Jacques.
Hantar
Hei. Selamat pagi.
frommywindow1, selamat datang ke Akaun Google baru anda
Hai frommywindow1
Tiada apa.
Kita bercakap pasal matematik.
Siapa tahu nilai
"d-y darab d-x" yang saya tulis di papan?
Siapa nak jawab? Ya! Simon.
Boleh saya pergi ke tandas?
Baik, Simon.
Terima kasih.
Tiada Mel
Tak Dapat Disambung kepada Mel
Simon.
-Ya. -Boleh bagi sedikit kentang?
Ya.
Percayalah, Oakwood Tigers jaringkan banyak gol
sebab mereka cukur kaki mereka.
Garrett, saya tak akan cukur kaki saya.
Supaya tendangan mereka lebih aerodinamik.
Kita boleh giatkan latihan.
Apa saja, Bram.
Saya jumpa kuku palsu dalam salad saya.
Debbie.
Kenapa tiada isyarat sel di sekolah?
Tak guna betul.
-Simonay, Simonay... -Hei.
...awak buat apa? Jangan teks di dewan.
Berapa kali saya dah pesan?
Nanti semua pelajar saya melawat Tinder. Itu tugas saya.
Betul.
Memang benar.
Saya ada dating hangat dari Tinder malam ini. Dia menawan!
"Naib Pengetua tak boleh berdating. Menjijikkan."
Kami pun manusia, Simon.
Kami nak keluar dan berseronok.
Kami nak lakukan seks. Tak salah, bukan?
Ya. Tiada masalah.
Sebenarnya, saya anggap awak manusia biasa.
-Terima kasih. Saya hargainya. -Ya.
-Terima kasih. -Sama-sama.
-Serius. -Ya.
-Boleh pulangkan telefon saya? -Tidak.
Saya kena simpan sehingga selepas latihan teater.
Awak akan dapat balik selepas itu, okey? Saya janji.
Bagaimana dengan latihan teater?
-Bagus. Ya, ia... -Puan Albright baik?
Dia baik.
Dia baik? Dia tak suka lelaki.
Okey.
Itu bukan tepukan. Tangan saya letih!
Okey! Baik.
Itu...
Cal, tolong. Itu...
-Itu satu permulaan? -Ya, itu satu permulaan!
Itu permulaan.
Apabila En. Worth kata tiada pelajar
tak kira apa bakat mereka,
akan tertinggal dalam penerbitan saya, saya ragu-ragu.
Ya, betul.
Ya.
Itu saja ucapan saya.
Cik Albright.
Itu persembahan paling teruk dalam pementasan kita.
Rob dan Brianne umpama berasmara sepanjang lagu.
Oh, saya nampak.
Tunggu parti pemilihan baru bercium. Baik?
Ini perang. Awak Nazi. Okey? Tunjukkan awak marah.
Suraj, trompet itu bukan zakar awak!
Kawan.
Ia disewa.
Saya pelakon tambahan filem Lion King dan ini nasib saya.
Sekarang pukul berapa?
Baru 10 minit lalu awak tanya. Pergi.
Satu! Dua! Tiga! Empat!
Selamat datang
Saya akan bunuh awak.
-En. Worth. -Apa hal, bro?
Saya nak ambil telefon saya.
Dah tentu.
Seronok berenggang daripada telefon?
Hebat.
-Hebat, bukan? -Ya.
Ini bukan kehidupan. Ini berkepit. Ini berenggang.
Berkepit. Berenggang.
Saya tahu saya tegas dengan awak.
Sebab awak mengingatkan saya kepada diri saya.
Saya rasa tidak.
Ia cukup ketara.
-Saya tahu awak runsing. -Ya.
Awak mesti banyak soalan. Ada apa-apa awak nak cakap?
Tidak.
Awak tahu polisi saya. Baca itu?
SEDIA JUMPA SEDIA DENGAR
-"Sedia jumpa. Sedia dengar." -"Sedia jumpa. Sedia dengar."
Awak nak cakap apa-apa?
-Tidak. -Awak pasti?
-Ya. -Okey.
-Tanda itu hebat. -Terima kasih.
Jangan teks dan memandu. Kucing saya terbunuh kerana itu.
Okey.
Saya bergurau. Saya tiada kucing. Saya ada sakit lelah.
Mesej baru daripada blugreen118@gmail.com
Rahsia, ya?
Adakah ia sama seperti rahsia saya?
Jika ya, bila awak tahu?
Pernah beritahu sesiapa? Blue.
Okey.
Tak, Blue. Saya tak pernah beritahu sesiapa.
Sejujurnya saya tak tahu jelaskan kenapa.
Dalam hati, saya tahu keluarga saya tak kisah.
Apa yang beritma dengan "patriarki"?
Tapi di situ tulis "patriaki".
Alamak.
Mak saya jenis yang liberal.
Ayah pula bukan jenis yang macho.
Budak gay di Creekwood tak menghadapi masalah.
Apabila Ethan buat pengakuan, tiada siapa peduli.
Kalian, saya nak beritahu awak sesuatu. Saya gay.
Wow, betul? Hebat, Ethan.
Ya, Tuhan. Mustahil.
Ya, Tuhan, betul? Saya tak tahu.
Langsung tak sangka.
Cukup, Claire.
Saya tahu saya gay,
selepas beberapa kejadian kecil.
Misalnya saya asyik bermimpi pasal Daniel Radcliffe.
Dan ia berlaku setiap malam selama sebulan.
Saya obses dengan Panic! at the Disco.
Saya tak boleh! Dia cukup kacak.
Dia seperti Jesus dan coklat.
Lihat dia.
Dan saya sedar ia bukan pasal muzik itu.
Dan lepas itu makwe pertama saya.
Saya rasa saya jatuh cinta dengan awak.
Terima kasih. Nanti saya kembali.
Bukan detik kebanggaan saya.
Datang ambil saya. Budak sedang minum arak.
Alamak. Kejap Mak datang. - Mak
Awak pula? Bagaimana awak tahu?
Yang ikhlas, Jacques.
Yang benar, Jacques.
Jacques.
Jacques, jangan risau.
Detik paling membanggakan awak berlaku di sekolah menengah,
itu agak menyedihkan.
Bagi saya, saya suka lihat lelaki menonton Game of Thrones.
Kawan-kawan saya tak sabar
nak melihat buah dada Puteri Naga.
Saya pula jatuh hati dengan Jon Snow.
Tak sesiapa tahu pasal fasa Daniel Radcliffe,
jadi kita seri.
Untuk makluman,
Jon Snow pilihan baik untuk kebangkitan seksual awak.
Jadi, jika saya nak cari awak di sekolah,
saya kena cari fanatik Game of Thrones.
Wow.
Saya sedang dengar lagu Reunion oleh M83,
dan ia buat saya teringatkan awak.
Mungkin awak ingat cita rasa muzik saya hambar.
Citarasa saya sama dengan Mak Cik Sally saya.
Sesetengah perkara tentang saya yang saya ceritakan,
saya tak pernah beritahu orang lain.
Ada sesuatu tentang awak yang buat saya mahu meluahkannya.
Dan itu agak menakutkan.
Jadi, mungkin saya patut jadi Jon Snow untuk Halloween.
Awak bagaimana? Awak nak jadi siapa?
Saya tak nak menyamar. Bagi saya,
Halloween ialah pasal Oreo dengan krim oren di tengah.
-Hei, hei, hei! -Hei.
Lihat senyuman itu. Awak tersengih.
-Tak. -Awak tersengih. Awak ceria.
Biasa saja.
-Oh, ya? -Ya.
Saya juga. Saya sedih sikit.
Kenapa?
Semalam saya berdating dengan gadis Tinder. Ya, Tuhan.
Dia tak berminat.
Langsung.
-Aduhai, terlalu awal. -Tidak.
Loceng itu petanda buruk.
-Jumpa lagi, En. Worth. -Baik.
-Terima kasih kerana membantu. -Sama-sama.
Loghat Jerman untuk Cabaret. Jaga diri Cik Bradley.
Saudari.
Lihat apa awak ada, Interwebs.
Ini roti hangus awak sebab awak suka rasa yang teruk.
Ini pisang belum masak sebab awak suka benda jijik.
-Awak semua pelik. -Ya. Mereka kembar Kantonis.
-Siam. -Ya. Siam.
Ya, saya tak setuju.
Benda begitu tak boleh kata tak setuju.
-...tak setuju. -Ia memang betul.
Suka hati awak.
Oreo.
Saya suka itu. Jenis Halloween paling sedap, bukan?
Ya.
Saya ada berita hebat.
Pakwe mak cik saya larikan kereta dan barang kemasnya.
Itu berita buruk!
Tapi ini kali ketiga berlaku kepadanya.
Dia tak pandai pilih lelaki.
Jadi mak saya akan pergi ke Orlando untuk uruskannya,
bermakna saya boleh anjurkan parti Halloween.
-Hebat! -Yay!
Bagus!
Terima kasih kepada mak cik bodoh Bram!
Baik, ini mesti hebat.
Saya boleh bawa mesin karaoke.
Kalian, parti Halloween malam Jumaat!
Malam Jumaat, parti Halloween, okey? Rumah Bram.
-Awak dah mulakannya. -Saya tahu.
-Budak kecil. -Saya?
Parti Halloween. Malam Jumaat. Rumah Bram. Datang.
Awak menakutkan dia.
-Ya. -Saya tahu. Dia macam 9 tahun.
Lega kita berdua sependapat pasal Oreo.
Itu kata pemutus bagi saya.
Selain daripada itu,
saya tak tahu bagaimana rupa awak, tapi...
saya asyik bayangkan saya cium awak.
Simon.
Tumpukan kepada kertas ujian awak.
Jangan berhenti, Rob dan Brianne.
Tak pernah saya lihat begitu banyak aksi.
Apa ada di sini?
Apabila selesai, ia menyerupai kelab seks Jerman.
Jangan tanya bagaimana saya tahu.
Cat penyembur untuk menyembur, bukan untuk dihidu.
Nanti awak ketagih kepadanya.
Patut saya warnakan rambut saya untuk main watak Fräulein Schneider?
-Ya. -Tapi saya sayang rambut saya.
Saya nak pergi beli soda.
Awak nak apa-apa?
Tidak.
Awak menjijikkan.
Simon! Hei.
-Hei, Martin. -Kawan.
Saya guna komputer perpustakaan selepas awak.
Okey.
Saya buka Gmail, akaun awak terkeluar.
Dan saya terbaca e-mel awak.
Saya tak patut tapi ia terpampang di situ.
Jadi kalau awak nak tahu, abang saya gay.
Tak, Martin, saya tak nak tahu.
Tak apa, saya tak akan tunjuk sesiapa.
Tunjuk sesiapa apa?
Awak cetak e-mel saya?
Oh, tidak...
saya ambil syot layar ia.
-Awak ambil syot layar e-mel saya? -Ya.
Saya nak bercakap dengan awak.
-Puan Bradley. -Helo, Martin.
-Awak dandan rambut awak? -Tidak.
Nampak cantik.
Ini bahagian yang baik.
Alamak.
Kenapa awak ambil syot skrin e-mel saya?
Awak dan Abby Susso kawan baik. Bukan?
Kami berkawan. Apa kena-mengena dengan ini?
Saya nak awak tolong beritahu dia,
saya nak keluar dengan dia, faham?
Kenapa saya nak tolong awak?
Awak nak ugut saya?
Okey. Jangan dramatik sangat, Simon.
Apa hal, Tyler?
Apa hal, Tyler? Itu Patagonia?
Bagus. Saya suka dia.
Dan awak boleh tolong saya.
Bagaimana jika saya tak nak?
Apa awak nak buat? Hebohkan satu sekolah...
Awak nak sebarkan e-mel saya? Muat naik di CreekSecrets?
Saya rasa kita boleh bantu satu sama lain.
Pertimbangkan dulu.
Perbualan yang baik.
Saya tak pernah anggap lada sebagai sayur,
-tapi ia masuk akal. -Saya suka daun ketumbar.
Sedikit perisa Mexico, huh?
Cukup kreatif, nak.
Awak benci lada, bukan?
Tak. Saya suka lada.
Saya nak ambil udara.
Jacques, saya nak luahkan sesuatu.
Kelmarin awak tanya apa saya akan pakai untuk Halloween
dan saya kata saya tak nak menyamar.
Saya tipu. Sebenarnya,
saya tak nak awak tahu apa saya pakai
sebab saya tak nak awak tahu saya siapa.
Ketika ini, e-mel ini tempat yang selamat.
Saya belum bersedia melihat segala-galanya berubah.
Saya harap awak faham.
Ya, Blue. Saya faham.
Jika awak nak saya bantu awak dengan Abby, jangan makan itu.
Awak akan tolong saya?
Ya.
Simon, itu berita baik.
Abby dan saya ditakdirkan bersama.
Betul? Awak rasa begitu?
Bukan semuanya pasal rupa, Simon.
Jadi awak harapkan ugutan awak untuk berjaya?
-Kita nak ke mana? -Rumah awak.
Saya nak lihat awak ada apa-apa yang memudaratkan.
Sebenarnya, saya ada kelas renang.
Batalkan.
Saya kena telefon mak saya dulu.
Dia kena luluskan siapa boleh datang ke rumah.
Baik. Mari.
Baik. Ini dia.
-Di sinilah keajaiban berlaku. -Wow.
Pembetulan.
Di sinilah keajaiban berlaku.
Saya sedang belajar ilmu silap mata.
Abby suka silap mata?
Tidak, Martin, dia tak suka.
Tapi ada perbezaan kecil
antara ketawa bersama seseorang dan ketawakan seseorang.
Awak perbezaan itu.
Jika awak nak Abby suka awak,
buat dia lihat awak sebagai...
Martin yang seksi!
Ya, saya boleh jadi seksi.
Awak suka lelaki. Mana bahagian tubuh saya yang paling hangat?
-Tak. Saya tak nak cakap. -Ayuh.
-Saya tak nak jawab. -Jika awak kata bahu saya,
saya akan pakai baju yang menyerlah.
Beginilah. Ini nasihat pertama untuk awak.
Berotot.
Gadis tak mahu baca baju awak.
Itu awak silap.
Berapa baju begini awak ada?
Tolong hentikan!
Saya tak nak awak tolong ubah saya.
Saya nak awak tolong Abby sukakan saya.
Begini.
Ada parti hari Sabtu ini. Di rumah Bram.
Awak nak ikut kawan-kawan saya dan saya?
Ya!
Ya! Begitu senang.
Sebab itulah mereka gelar awak Simon Sementung.
Tak sesiapa gelar saya itu.
Awak nak bermalam di sini?
Tidak.
Oh, helo.
Hei, apa cerita?
-Cantik, bukan? -Nick.
Bagus?
Ini macam nak tak nak saja, malah bagi awak.
Awak cakap apa? Saya Cristiano Ronaldo.
Takkan letak nama di belakang pun malas?
Okey. Mari. Beri saya itu.
Awak pembuli.
Jangan cakap pasal Yoko begitu.
Jika tidak awak tersingkir daripada kugiran.
Awak berdua siapa?
John Lennon dan Yoko Ono.
Saya ingatkan dia gadis dari filem The Ring dan awak Jesus.
Jesus? Kenapa Jesus pakai sut putih?
Mana saya tahu.
Awak yang berpakaian seperti Jesus moden.
Ya, Tuhan. Mari sini.
-Pusing. -Saya di sini.
-Pusing. -Okey.
-Bagus?
-Jauh lebih bagus. -Betul?
Sekarang, kita kena ubah suai rambut awak.
Mungkin sikat ke belakang?
Tak boleh sikat ke belakang.
Wonder Woman tiba!
Hai!
Saya reka slogan itu sebab Wonder Woman tiada slogan.
"Tiba" bererti dah sampai.
-Ya. -Ya.
-Betul. Ya. -Ya.
Abby, awak kelihatan hebat.
Terima kasih!
Ya. Awak nampak hebat.
Saya nak buat piza beku itu.
Baik.
Saya boleh tolong.
Kostum awak cantik.
-Terima kasih. Apa? Cristiano Ronaldo! -Betul.
Ingat bila kita berpakaian seperti Charlie's Angels ke sekolah?
Ya, Tuhan, ya.
Dan biji Nick terkeluar daripada seluarnya,
apabila dia nak buat gaya menembak?
Awak rindu meminta derma dari rumah ke rumah?
Apa, daripada pergi ke parti riuh,
berpura-pura suka rasa bir dan segan nak menari?
Tak tahu kenapa awak segan.
Awak pelajar paling sempoi di sekolah kita.
Awak seorang saja rasa begitu.
Tapi terima kasih.
Siapa tu?
Saya ajak Martin.
-Martin Addison? -Kenapa?
Adakah ini situasi Hidup dan Mati?
Tak apa, dia okey.
Hei.
Oh, bergaya.
Apa...
-Kalian. -Awak nak jadi siapa sebenarnya?
Tak cukup ketara lagi?
Saya hasil eksperimen Freud.
Abby... Wonder Woman.
Pilih satu lagu cepat.
Hei, Nick, jangan gesa saya.
-Saya tak tahu pilih. Banyak sangat. -Macam Netflix.
Macam pilih filem di Netflix.
Saya macam,
"nak filem Apatow atau filem Billy Wilder?"
Ooh, main lagu Drake. Ya.
Lagu Drake dah basi.
Dewa rap tak akan basi. Tak mungkin.
-Mustahil. -Pertama sekali dia bukan dewa rap.
Kedua, saya nak cari lagu Beyoncé.
Saya tak jumpa Lemonade.
Ini soalan menarik.
-Saya suka Beyoncé. -Apa yang buat awak rasa sayu?
Awak rasa sayu?
Semua orang suka Beyoncé.
Soda anggur buat saya rasa sayu.
Awak cakap apa?
Apa buatkan awak rasa sayu?
Hei. Abby.
Kostum awak mesti paling hebat malam ini.
Terima kasih.
Sama-sama.
Apa ni, Spier?
Kenapa Nick nak mengurat Abby?
Entah, Martin. Lain kali jangan pakai baju wanita.
Awak macam bapuk.
Hei, Abby!
Saya boleh jadi pelayan bar awak jika awak nak minum.
Jadi jangan risau.
Hei, Chloe, mari sini!
Yo, yo, yo!
Hei, John Lennon?
-Ya. Betul. -Bagus.
Dan, Nick...
-Awak Nick. -Tak. Saya Ronaldo.
-Oh, silap saya. -Cukup ketara.
Awak siapa sebenarnya?
Saya pasca presiden Barack Obama.
Sedang bersantai di Hawaii, minum Mai Tai,
menulis memoir dan harap Trump tak hancurkan legasi saya.
Hebat sekali.
Terima kasih. Jom kita ke bar. Mari.
Ya.
Baik kita ucap selamat.
Tak, saya memandu. Simon tak minum.
Saya minum. Tak apa. Saya minum.
-Baik, macam itulah. -Betul?
Awak enggan minum sikit pun di rumah Leah.
Ini Halloween. Majlis istimewa.
Betul.
Minum.
Awak okey?
Awak pandai buat ini.
Abby ialah Wonder Woman terhangat yang saya kenal.
Ya.
Dia boleh buat apa saja kepada saya dengan laso itu.
Saya tahu. Ikat saya dengannya.
Awak pun suka Abbykah?
Tidak.
Bukannya saya... Dia menawan...
-Ya. -...tapi dia bukan jenis saya.
Bukan kerana dia berkulit hitam.
Saya suka wanita kulit hitam.
Bukan saya kemaruk wanita kulit hitam, tapi saya suka semua wanita.
-Oh, hei. -Hei!
Saya nak ajak dia keluar.
Apa? Jangan.
-Jangan? -Jangan.
Jangan ajak Abby keluar.
Kenapa tidak?
Dia tak beritahu awak tentang Jonathan?
-Dia tak beritahu awak pasal itu? -Tidak.
Dia lebih tua.
-Ya. -Di kolej.
Dia sangat berpengalaman.
Awak tahu saya hanya lakukan seks sekali, bukan?
Saya tahu.
Tak sesiapa beritahu awak betapa gelapnya,
dan betapa licin, dan
bahagian yang awak ingat betul rupa-rupanya salah.
Baik saya nak pergi berduka.
-Maafkan saya... -Tak apa. Jangan risau.
Whoa.
-Hei, Simon! -Hei.
Awak nak main Beirut?
Ya. Boleh.
Kita perlu 2 orang lagi.
Bagaimana dengan awak dan saya dan...
Abby dan Martin?
-Okey. -Martin.
-Ya. -Abby.
Mari main Beirut.
-Tak, saya... -Ya, marilah.
Mari, jom. Tentu seronok.
Saya suka persaingan.
-Sedia? -Ya, saya dah sedia.
Beirut. Baik?
Ya!
Awak pernah main Beirut?
Ya.
Baik. Susun dua kali, jangan tiup,
dan dua bola dalam cawan bermakna awak kena ambil tiga, okey?
Okey. Baik.
Saya ingat kita bercakap pasal permainan lain.
Kami akan terangkan sambil bermain.
-Ya. -Okey. Baik.
-Sedia? -Baik awak tanggalkan ini...
-Nampak dengan lebih jelas. -Elok juga.
Ya.
-Semuanya awak. -Masuk!
Ini dia. Awak boleh.
Adakah itu... Saya kena minum ini?
Tuhan.
Baik.
Teguk!
Nak jabat tangan?
Awak masukkan bola, kita boleh jabat tangan.
Masuk.
Teguk.
-Bagus! -Baik.
"Hei. Bram, ini Jacques."
"Hei, Bram, saya Jacques."
"Hei, Barack, ini saya, Jacques."
Kenapa saya pilih Jacques?
Ya, tiada masalah.
Dia begitu hebat. Saya tak tahu...
Maaf. Saya ingatkan ini bilik air.
Maaf.
-Saya mula rasa penat! -Saya rasa penat.
Bukan sekarang, Martin. Saya dah penat.
Biar betul?
Maafkan saya.
Tolong sikit.
-Awak buat apa? -Saya tak tahu.
Willkommen
-Biar betul? -Bienvenue
Selamat datang Hati-hati.
Okey, mari kita pulang.
Lihat, kita dah dekat.
Ya, Tuhan!
Kejap, apa?
Alamak, ibu bapa saya belum tidur.
Ya, Tuhan.
Beginilah, mari.
Fikirkan sesuatu yang sedih...
Seperti rencana ikan paus di SeaWorld.
Terlalu sedih!
Jika begitu, jangan cakap apa-apa...
Buang baju terkena muntah itu.
Okey.
-Si? -Ya.
Kalau boleh jangan bercakap.
Jadi bagaimana dengan itu? Saya masih ingat saya pergi ke...
Hei, kalian!
Hei!
-Mari berbual dengan kami. -Hei!
-Seronok parti itu? -Ia seronok.
-Betul? -Ya.
Hebat.
Terima kasih kerana biarkan saya bermalam.
-Ya. -Ya.
Dah 10 tahun awak bermalam di sini.
Tak perlu berterima kasih.
Ya, terima kasih.
Berhenti.
John Lennon memakai baju sejuk wanita.
Dan dia mabuk.
-Memang. -Apa pendapat awak tentang itu?
Dia tak memandu, dan balik sebelum waktu ditetapkan, jadi...
Bagus. Jadi saya pun rasa begitu.
Ya, itu pendapat kita, bukan?
-Kita ibu bapa baik. -Kita ibu bapa baik.
Betul?
Saya tak pening lagi.
Awak pernah rasa janggal?
Janggal?
Ya.
Saya rasa seperti saya selalu berada di luar.
Apa maksud awak?
Misalnya malam ini,
saya berada di parti yang seronok tapi
tapi umpama saya memerhati dari luar.
Umpama ada garisan halimunan yang saya kena lepasi
untuk saya melibatkan diri
dan saya tak dapat melepasinya.
Kadangkala saya rasa begitu.
Malam ini awak tidak begitu.
Saya sedang cuba sesuatu.
Kadangkala lebih mudah
jadi mereka yang boleh minum sedikit
dan bergaul dengan orang terdekat.
Jadi, saya tak bernasib baik.
Tak bernasib baik?
Kenapa?
Sebab saya bukan jenis yang bersahaja.
Awak jenis apa?
Saya jenis yang
ditakdirkan mengambil berat tentang seseorang sehingga saya terseksa.
Saya juga.
Hari dah lewat.
Si?
Ya?
Selamat malam.
Wahai Blue, salah seorang kawan saya suka seorang lagi
dan dia tak tahu. Saya rasa kita semua ada rahsia.
Tapi saya ada berfikir kenapa saya belum berterus-terang.
Mungkin tak adil hanya golongan gay mesti buat pengakuan.
Kenapa mereka yang normal tak perlu?
Saya nak beritahu awak sesuatu.
Saya nak beritahu Mak sesuatu.
Boleh kita berbincang?
Ya.
Saya normal.
Maaf, Mak, ia benar.
Saya suka wanita.
Saya suka lelaki.
Awak ikut sebelah ayah awak.
Saya jatuh cinta dengan Nick.
Saya macam dah tak kenal anak kita.
Ya, betul.
Saya heteroseksual.
Ya, Tuhan, tolonglah saya.
Mungkin saya tak pasti jika saya akan jadi gay selamanya.
Mungkin kerana zaman sekolah dah nak tamat,
dan saya masih belum bersedia mengubah diri saya.
Dan, apabila saya pergi ke kolej di Los Angeles,
saya akan bangga jadi gay, saya janji.
Mungkin tak begitu gay.
Tak tahu saya berjanji kepada siapa.
Saya akan terus renungkan.
Yang dikasihi, Jacques.
Mesej anda telah dihantar.
Tidak!
Lepas lihat ikan lumba-lumba, kami terbang ke Saint Martin untuk Tahun Baru.
Siapa lagi sambut Krismas di Caribbean?
Tak ke mana-mana.
Keluarga Spier ada tradisi makan roti bakar Perancis pada malam Krismas.
Saya akan pergi ke tempat percutian tanpa pemanas jauh di pedalaman.
Itu tradisi hambar keluarga kami.
Aduh.
Awak okey?
Ya, dihiris kertas.
Terlalu dramatik.
Simon, awak tahu di mana pembalut?
Ada di almari bekalan.
Boleh tunjukkan?
Tunggu sekejap.
Dia macam jururawat.
Jari saya tak luka sebenarnya.
Saya tahu, Martin. Lakonan awak teruk.
Awak ingat ini kelakar?
Simon, saya tak nak sebarkan e-mel awak. Tapi saya akan buat.
Jangan libatkan Blue, okey?
Jika dia tahu e-mel dia disebarkan, tentu dia panik.
Dia tak akan berhubung dengan saya lagi.
Mungkin tidak. Internet tempat menakutkan untuk berkawan.
-Yo. -Hei!
Hei!
-Filem yang menakutkan! -Freaky Friday.
-Itu filem yang seronok. -Menakutkan.
-Ya, menakutkan! -Dia cukup menakutkan
-Super freak -Awak berdua pelik.
Saya nak cari pelekat. Program ini tak guna.
Martin tak ingat ayat dia,
jadi kami nak pergi ke Waffle House untuk berbincang.
-Betul? -Ya.
Baguslah begitu.
Saya setuju.
Bagus, Spier.
Sudahlah, Martin.
Jacques, saya berani bertaruh
awak mabuk ketika menulis e-mel yang terakhir.
Jangan risau. Saya suka ia.
Saya faham awak nak tunggu sehingga kolej untuk berterus-terang.
Tapi e-mel awak memberi saya inspirasi.
Saya akan beritahu keluarga saya. Terima kasih, Jacques.
Yang dikasihi, Blue.
Ya.
Hei!
Puan.
Simon...
Cara rakan pelakon berlatih.
Hei, kalian.
Nak pesan apa?
Lyle! Awak semua kenal Lyle? Kita di kelas Latin yang sama.
Tak kenal.
Hai. Apa khabar?
Sebenarnya, kita di kelas Biologi yang sama tahun lepas?
-Betul? -Awak Simon, bukan?
Ya, maaf, saya tak...
Tak apa. Ia kelas yang besar dan saya pandai cam wajah.
Awak semua nak makan apa?
Kami akan berada di sini buat seketika.
Jadi, kami akan pesan sedikit dulu dan lebih banyak nanti.
Pesan bakon dulu dan sosej...
Saya rasa...
"Betul. Saya terlalu pelik dan luar biasa.
"Terlalu! Dan terlalu mudah mencuri tumpuan!"
Wow.
Awak tak pernah berlakon di sekolah lama?
Tidak. Boleh kita terus...
Tapi awak dari D.C., bukan?
Ya. Boleh saya baca ayat seterusnya?
Kenapa awak pindah ke sini?
Sebab ibu bapa saya bercerai,
dan mak cik saya dapatkan apartmen di bangunannya.
Kenapa mereka bercerai?
Ia tak penting, Martin.
Awak nak tulis buku pasal gadis dari rumah tangga retak di D.C.?
Jadi?
Saya menyanjungi ayah saya.
Tapi rupa-rupanya dia hanya lelaki tak guna
yang malas bekerja dan selalu mabuk dan curang kepada isterinya.
Untuk melengkapkan cerita saya tadi...
Saya tumpang simpati.
Ya.
Awak berhak mendapat ayah yang awak impikan.
Awak tahu apa, Abby?
Awak berhak dapat seorang adi wira.
Okey, terima kasih. Kita teruskan...
Cakap.
Apa?
Saya nak dengar awak cakap,
"Saya, Abby Susso, ialah gadis muda hebat
"dan berhak mendapat seorang adi wira."
Saya tak nak sebut, Martin.
Okey. Baiklah...
Saya tak akan berhenti sehingga awak cakap.
Okey.
-Awak buat apa... -Maafkan saya,
-pelanggan Waffle House! -Martin, hentikan.
-Maaf kerana mengganggu. -Martin.
Saya cuma nak kata Abby Susso ialah gadis muda hebat.
-Martin, tolong. -Dan dia berhak mendapat seorang adi wira.
-Okey... -Betul. Abby Susso!
-Abby Susso gadis muda hebat. -Saya Abby Susso!
Gadis muda hebat dan berhak...
-Mendapat seorang adi wira. -Mendapat seorang adi wira.
-Mendapat seorang adi wira! -Mendapat seorang adi wira!
Mendapat seorang adi wira!
Ya.
Baik.
Kemajuan baru. Ya.
Okey, awak semua boleh teruskan makan. Terima kasih.
Tolong duduk. Tolong.
Mari kita pergi kepada bahagian
-saya menyambung lagu awak. -Maafkan saya sekejap.
"Kelab Kit Kat mempersembahkan wanita jelita dari England."
Saya akan kembali.
"Sally Bowles, kalian."
Hei.
Awak ada dalam kelas Bio semasa mereka buat ujian daun itu?
Ya. Dan Joel Winslow makan ivy beracun itu.
Sebab Doug Fogerty kata ia ganja.
-Betul. -Kasihan Joel.
Dia nak orang sukakan dia sebab,
awak perasan dia ada banyak pen dalam beg dia?
Dia menunggu orang pinjam pen dia.
Dan dia boleh jadi orang
yang pinjam mereka pen.
Awak tahu segalanya, Simon.
Entahlah.
Tapi Simon bererti "yang dengar" dan Spier bererti "yang nampak"
jadi awak gabungkan,
maka saya ditakdirkan menjaga tepi kain orang.
Saya kena masuk untuk gosok besi wafel.
-Tugas menunggu. -Benar.
Jumpa awak di dalam.
Ya, jumpa lagi.
Ayah saya akan datang malam ini untuk Chanukah.
Hai.
Ayah saya akan datang malam ini untuk Chanukah.
Tentu awak fikir, "Tapi Chanukah sebulan lagi!"
Betul kata awak.
Beginilah apabila ibu bapa awak bercerai.
Ambil cuti apabila ada peluang.
Dan Ayah akan tinggal di motel cabuk macam biasa.
Kami akan buat tradisi janggal kami.
Kami nyalakan lilin dan secara senyap saya berdoa perenjis tak memancut air.
Dah dua kali ia berlaku.
Percaya tak, saya teringin
nak berterus-terang ketika situasi janggal ini?
Awak ingat saya gilakah?
Tidak, Blue, awak tak gila.
Saya rasa awak cukup berani.
Terus-terang, dulu saya meluat tengok Martin.
Tapi sebenarnya dia boleh tahan.
Dah lama saya nak tanya pasal ibu bapa awak.
Saya tak nak ungkit ketika kita di restoran.
Mungkin awak tak nak bercakap pasalnya.
Saya jarang sebut pasalnya
sebab ia menjejaskan imej saya.
Imej apa?
Gadis yang teruja nak mulakan tahun persekolahan senior.
Gadis yang kehidupannya tidak berakhir 3 bulan lalu,
yang marah dan sedih sepanjang masa.
Gadis yang percayakan cinta.
Tolong. Awak masih percayakan cinta.
Mungkin.
Awak pernah jatuh cinta?
Agaknya.
Abby.
Ya?
Saya gay.
Oh.
Jangan beritahu sesiapa.
Tak sesiapa tahu
dan saya tak nak orang tahu.
Saya berjanji akan rahsiakan.
Okey.
Awak terkejut?
Tidak.
Jadi awak tahu?
Tidak.
Tapi awak tak terkejut?
Awak nak saya terkejut?
Entah.
Okey.
Tapi saya sayangkan awak.
Jadi...
Saya juga sayang awak.
Tiada kereta di belakang. Tak payah letak isyarat.
-Saja nak selamat. -Ya.
Wahai Blue, saya harap semuanya baik dengan ayah awak.
Tak kira apa terjadi, awak memberi saya inspirasi.
Saya beritahu kawan saya malam ini.
Dan saya tak boleh lakukan tanpa awak.
Mungkin kita patut tabahkan diri dan dedahkan identiti kita.
Tak sabar saya nak tahu awak siapa. Yang dikasihi, Jacques.
Saya beritahu ayah saya.
Ia tersangat janggal. Tapi semuanya okey.
Dan awak tersilap.
Awak yang memberi saya inspirasi.
Tapi maafkan saya,
saya belum bersedia untuk kita mengenali satu sama lain.
Yang dikasihi, Blue.
Kentang.
-Awak buat apa? -Saya jerung kentang!
Ya!
-Sedap. -Awak jerung yang handal.
-Terima kasih. -Saya suka itu.
-Saya tak sedar awak datang. -Awak tahu hari ini hari apa?
-Hari apa? -Tentu Jumaat!
-Saya digemari, bukan? -Ya.
Apa kita panggil orang Yahudi yang geram?
-Apa? -Gerudi.
Jahatnya awak.
Simon?
Sejak bila Abby begitu mesra dengan Martin?
Ya, pelik.
Awak tahu, ini bodoh.
Saya akan beritahu dia, saya suka dia.
Dan saya dah fikir,
pengalaman seks tak penting.
Sebenarnya saya ada berlatih dari Internet.
Ia bergelar...
Abby suka Martin.
Abby beritahu saya.
Tapi dia Martin.
Saya tahu.
Saya tak peduli.
-Saya nak cuba. -Hei, tunggu.
Bagaimana dengan Leah?
Kenapa dengan Leah?
Bro.
Leah jatuh cinta dengan awak.
Tak benar.
Biar betul?
Fikirkan. Cara dia memandang awak,
dan bagaimana dia cemburu sejak Abby datang?
Dan dia tersipu-sipu bila awak ada.
Lihat, awak dan Abby,
tak mungkin berhasil.
Tapi awak dan Leah akan jadi pasangan bahagia.
-Hei. -Apa hal?
Saya nak beritahu awak sesuatu.
Nick ajak saya makan malam sebelum perlawanan keraian.
Okey.
Tidak, Si, dia...
Dia tanya, "Awak nak makan malam bersama saya?"
Saya kata, "Abby dan Simon pergi tak?" Dan dia kata,
"Hanya kita berdua saja. Macam dating."
Menakjubkan.
Benar?
Ya.
Leah, tolong sikit.
Saya tahu awak suka dia.
Apa?
Benda yang awak cakap selepas parti Bram,
bagaimana awak terseksa kerana sukakan seseorang.
Awak bercakap pasal Nick.
Awak rasa saya patut keluar bersama dia?
Ya.
Okey!
-Ya? -Ya!
Percayalah. Awak tak akan menyesal. Mesti seronok.
Keluarkan cakar awak, Grizzlies!
Simon,
pemain pertahanan Almont itu cukup hangat.
Kita boleh berbual pasal benda begini sekarang.
Saya masih tak tahu bagaimana nak cakap.
Serius?
Ya.
Kita kena berlatih. Baik. Simon.
-Ya? -Awak rasa pemain pertahanan itu
itu menawan dengan seluar itu?
Dia agak menawan.
Tidak.
Menawan! Bagus. Dengan penuh perasaan.
Menawan!
Bagus.
-Sungguh bagus. -Terima kasih.
Hei, lihat. Lelaki dari Waffle House.
Oh, ya.
Whoa.
-Lyle? -Entah. Mungkin.
-Entah. -Awak rasa dia...
Saya tak tahu.
Pergi bercakap dengan dia. Saya nak beli kopi.
Lihat, awak okey!
Awak boleh.
Hai.
Pelayan kegemaran saya.
Itu dia. Orang yang nampak segalanya.
Ya.
Saya tak sangka awak suka perlawanan keraian.
Saya cuma datang untuk kopi.
Baik. Semuanya pasal kapucino dan semangat setia kawan bagi awak.
Syukur awak datang.
Betul?
Ya.
Sebab saya nak tanya awak sesuatu.
Saya nak tanya awak hari itu tapi tak berani.
Apa cerita dengan Abby?
Awak berdua selalu bersama. Awak berdua menjalin hubungan?
Tidak.
Kami kawan biasa.
Saya tak boleh jadi kawan biasa dengan gadis sehangat itu.
Ya!
Setiap hari saya terseksa.
Saya kena pergi. Jumpa lagi.
Hei!
Awak!
Dengar kata awak suka beruang!
Bro! Ini saya!
Saya beruang Creekwood.
Dah agak.
Terima kasih.
Bukan pujian.
Saya dah tahu langkah seterusnya untuk Abby.
Bagus untuk awak, Martin.
Saya cuma nak tanya awak.
Tidak, Martin, dengar.
Dah berminggu saya tolong awak,
dan saya dah malas bantu awak memperdayakan kawan saya.
Jadi buat saja apa awak buat di Waffle House?
Itu agak berkesan.
Jadi awak rasa saya patut teruskan? Ia agak mengejutkan.
Buat atau balik, Martin.
Buat atau balik.
Saya suka itu. Terima kasih untuk dorongan itu!
Kena pertingkatkan usaha.
Ayuh!
Kami akan tewaskan awak!
Cakar, cakar, cakar
Ethan!
Tak sangka awak suka bola sepak.
Dia datang untuk lihat jantan.
Mak awak tak ajar jangan pegang zakar halus awak di tempat awam?
Ada sos untuk lobak kecil itu?
Diam.
-Hei, kalian. -Apa cerita?
Makan malam bagaimana?
Ia bagus.
Kami makan sup ladu.
Tempat ladu yang saya beritahu awak?
Ya.
Mungkin awak boleh pergi dengan Martin.
Kenapa saya nak pergi dengan Martin?
Sila berdiri untuk lagu kebangsaan.
Ini ditujukan kepada para pelarian.
Dan jurulatih vokal saya, Monica Lewis.
Ya!
Awak buat apa?
Maaf. Hai.
Hai. Maaf kerana mengganggu.
Kenapa kita mengganggu lagu kebangsaan?
Tapi saya nak berkata sesuatu,
yang lebih penting daripada lagu kebangsaan.
Jangan marah, Amerika.
Abigail Katherine Susso...
apabila awak pindah ke Sekolah Tinggi Creekwood,
tiga bulan setengah lalu,
awak bukan saja pindah ke sekolah baru
awak pindah ke hati yang baru
milik saya. Hati saya. Di sini.
Dan tak kira sama ada menjadi rakan mainan pong,
atau pahlawan Waffle House awak,
saya telah menghayati
135,300 minit kita bersama.
Oh, maaf.
135,301 minit.
Dan saya tahu awak makhluk pintar, berbakat
yang paling sempurna.
Dan saya cuma budak berpeluh dalam kostum beruang.
Tapi macam Bogart kata,
ia "dunia yang kucar-kacir."
Jadi, Abby,
tanpa berlengah lagi,
sanggupkah awak keluar bersama saya?
Dia terlalu hangat untuk awak, bahlul!
Maafkan saya.
Katakan ya. Kata ya.
Martin,
maafkan saya.
Saya tak menaruh perasaan terhadap awak.
Awak tidak suka?
Tidak.
Tapi saya suka lepak bersama awak dan
mungkin kita boleh berkawan?
Ya...
Itu merpatikah?
Tidak, hei! Suraj!
Tidak! Dia kata tidak! Jangan.
Awak kata dia sukakan Martin.
Bukan upacara melepaskan merpati penuh beradat yang saya harapkan.
Tapi masih bangga dapat lepaskan burung.
Ya.
Okey...
Nikmati perlawanan ini.
Cubaan baik, Martin! Syabas, Martin! Awak dah cuba! Betul?
Malunya.
Jangan risau, beberapa minggu lagi, mereka akan lupa.
KEKASIH MUDA KECUNDANG
APABILA BERUANG MENYERANG
MANA NAK LETAK MUKA
Ini Donald J. Trump.
Martin Addison tak boleh bercakap sekarang.
Hei, Martin, ini Simon. Sekali lagi.
Saya nak pastikan awak okey.
Saya tahu ia sukar sejak... Awak tahu sejak bila.
Dengar sini.
Telefon saya balik, okey? Saya nak pastikan awak okey.
Apa awak buat di dalam?
Serius?
Tolong Ayah menghias. Tolong leraikan ini.
Ini tak elok. Nanti saya turun, okey?
-Kenapa tak elok? -Nanti saya turun.
Bahawa Ayah berada atas tangga di luar bilik saya.
Ayah masih nampak awak.
Baik, itu dia. Okey. Selamat Hari Krismas.
Jacques...
Saya minum egnog dan berkemas untuk pergi ke kabin ayah saya di Tasik Rabun.
Tentu ada gambar "jauh di pedalaman" di Wikipedia.
Jauh di pedalaman.
Saya akan pergi ke tempat percutian tanpa pemanas jauh di pedalaman.
Oh, tidak.
Kadangkala tiada bekalan elektrik dan tiada isyarat sel
jadi ini mungkin e-mel terakhir buat masa ini.
Ini pasti satu peralihan besar bagi kami.
Ayah dan anak gay dia berpura-pura suka memancing
dan cuba mencari tajuk perbualan.
2 minggu seterusnya pasti menyeksakan tanpa awak, Jacques. Yang dikasihi, Blue.
Nampaknya awak perlukan muzik hebat.
Jadi saya hantarkan senarai 7 lagu Krismas terbaik sepanjang zaman.
Mestilah ia termasuk Little Drummer Boy oleh David Bowie
dan Christmas Everyday oleh Smokey Robinson & The Miracles
tapi lagu yang awak mesti ada ialah,
percayalah, saya tahu bunyinya sentimental...
Leah menyambung...
Si, awak dah baca?
Baca apa?
CreekSecrets.
Pergi ke komputer awak sekarang.
Wahai rakan pelajar Creekwood, Simon Spier ada kawan pena lelaki rahsia.
Sebab dia gay.
Mereka yang berminat boleh hubungi dia terus untuk mengatur seks sejenis.
Wanita tak perlu memohon.
Kita patut bercakap pasal ini
dan bukan malapetaka Martin Addison ketika keraian,
yang mana agak manis
dan romantik, jika awak fikirkan.
Yang ikhlas, Awanama.
Si, awak dah baca?
Saya tak boleh bercakap sekarang.
-Si, kejap! -Saya kena pergi.
Si?
Saya dah tengok.
Saya dah laporkan. Mereka akan turunkannya.
Dah terlewat. Orang dah nampak,
jadi tak ada bezanya.
Ia benar.
Saya gay.
Jadi apa awak nak buat?
Saya tak tahu.
Awak boleh nafikannya.
Kenapa saya nak nafikan, Nora? Saya tak rasa segan.
Awak tak pernah cakap apa-apa.
Jadi?
Itu tiada kaitan.
Awak cakap apa?
Maaf.
Saya tahu awak tak dapat dihubungi
dan awak takkan nampak ini hingga awak pulang, tapi sesuatu terjadi.
Awak akan tahu saya siapa.
Ada orang sebarkan e-mel kita.
Tolong jangan panik. Tolong, Blue.
Janji kepada saya agar awak tak hilangkan diri.
Nick - Nak pergi berjalan-jalan? Leah -Telefon saya. Tolong.
Abby, - Tolong telefon saya. Sayang awak. Sophie - Sayang awak, telefon saya!
Biar saya buka hadiah saya.
Sayang, awak kena bercukur.
Adakah itu bermakna awak akan terus memasak?
Ya. Saya juga boleh masak hidangan malam.
-Bagus. -Ini untuk apa?
Yang ini, nak. Ambil.
Apa ia?
Fon kepala Bluetooth.
-Awak suka yang hitam? -Oh, saya suka.
-Sebab Mak tak tahu jika awak suka... -Ini bagus.
-Mereka ada warna lain. -Dia kata dia suka.
-Saya suka. -Mak ada resit.
Dia okey.
Sebenarnya saya nak beritahu kalian sesuatu.
Apa ia?
Biar Ayah teka.
Awak dah hamilkan anak orang.
Tak, awak hamil.
-Ya, saya hamil. -Ayah dah agak.
-Berseri muka dia. -Sayang.
Tidak.
Saya gay.
Sayang.
Dan saya tak nak kalian pandang serong.
Saya masih saya.
Mestilah.
-Oh, Simon. -Ya.
Jadi awak gay?
Makwe lama yang mana satu ubah awak?
Adakah yang berkening lebat...
-Jack. -Tuhan.
-Ayah, tolong diam. -Ayah bergurau.
-Tak kelakar. -Ayah bergurau, Nora.
Buka hadiah awak cepat.
Tak apa, sayang.
-Nora, ini untuk awak. -Simon.
Itu untuk awak. Daripada saya.
Ia Cuisinart.
Saya suka. Terima kasih, Simon.
Wahai Blue, selamat Tahun Baru.
bagaimana nak berpakaian gay
Saya belum dapat khabar awak,
jadi saya andaikan awak tiada isyarat.
Saya beritahu seluruh keluarga saya pada hari Krismas.
Ia tak berjalan dengan lancar.
Saya elak berjumpa kawan-kawan ketika cuti ini dengan pelbagai alasan.
Perubahan cukup memenatkan.
Umpama tiada tempat bersembunyi daripada semua benda baru ini.
Kecuali di sini. Bersama awak.
Tolong tulis kepada saya.
Sebaik saja awak dapat walau satu palang isyarat.
Burito untuk sarapan?
Terima kasih.
Hei, Si.
Marilah duduk.
Saya dah lewat.
Hei, kalian.
Simon, kita kena berbincang.
Abby dan saya keluar bersama pada Malam Tahun Baru,
kini, kami bersama.
Baguslah. Hebat.
Ya, betul.
Tapi kami bertanya kenapa baru sekarang.
Kenapa awak beritahu Nick saya ada pakwe di kolej bernama Jonathan?
-Kenapa awak reka cerita itu? -Dengar, Martin,
dia yang sebarkan cerita pasal saya dalam CreekSecrets.
Dia ambil syot skrin e-mel saya
dan guna itu untuk mengugut saya selama berbulan.
Apa kena-mengena itu dengan kami, Simon?
Jika saya tak tolong dia mengurat Abby, dia akan bongkar rahsia saya.
Sebab itu saya kena pisahkan awak berdua.
Jadi awak tipu kami.
Dan suruh saya keluar dengan Leah?
Untuk pisahkan saya daripada Abby?
Jadi, berlatih skrip di Waffle House dan main pong bir di rumah Bram
ialah helah untuk Martin mendekati saya?
Saya bukan objek, Simon.
Awak tahu betapa susah saya nak mulakan kehidupan baru.
Saya percayakan awak.
Mari, Leah. Saya bawa awak ke sekolah.
Leah, tolong. Dengar dulu.
Saya tahu saya salah. Tapi saya tahu awak cintakan Nick.
-Dan saya rasa mungkin... -Cukup!
Awak betul bodoh, Simon.
Saya tak cintakan Nick. Saya cintakan awak!
Ini kita.
Ya, tapi...
Maaf.
Dah lama saya nak beritahu awak.
Pada hari saya bermalam, saya cuba nak beritahu awak.
Awak tahu apa yang kelakar?
Selama ini awak kuat memilih,
saya ingatkan mungkin kerana awak sukakan saya.
Lepas itu, awak suruh saya keluar dengan Nick,
baru saya sedar, awak tak menaruh perasaan terhadap saya.
Saya tak kisah awak gay, Si.
Tapi awak aturkan agar hati saya remuk apabila awak ingat saya cintakan Nick,
dan itu kejam namanya.
Awak okey?
Masih bertahan.
Untuk pengetahuan awak,
apabila saya kata kita banyak persamaan,
saya bukan... Bukan itu saya maksudkan.
Faham.
-Untuk makluman awak. -Okey. Terima kasih.
Baik.
Hei, Jackie.
Awak keluar dengan saya sebab rupa saya macam lelaki?
Saya putuskan hubungan sebab rupa awak tak seperti lelaki.
Okey. Terima kasih.
Selamat datang.
Ya! Hei, Creekwood!
Ini untuk awak, Spier.
Hei, Ethan.
-Oh, ya! -Oh, ya.
Awak suka itu, bukan, Spier?
Ya.
Oh, ya, Ethan, Simon suka.
Awak nak cakap sesuatu?
Saya kata awak nak cakap sesuatu?
-Biar saya uruskan. -Cik Albright.
Jangan nak melebih.
Awak bukan kawan saya yang ikatkan rambut atau warnakan kuku.
Turun dari meja sekarang!
Budak hingusan kurang ajar.
Awak akan digantung sekolah buat masa yang lama
sehingga awak tua, botak dan rumah tangga awak retak,
dan menjadi sampah masyarakat.
Awak tak boleh cakap begitu.
Saya baru cakap.
Tahu kenapa? Sebab awak dua bahlul
yang buat kerja tak senonoh di depan pelajar.
Dan teka apa?
Tak sesiapa kasihankan awak berdua, terutamanya saya.
Sekarang pergi ke pejabat En. Worth.
Bai.
Itu milik saya sekarang.
Saya nak jual. Ikat salur rahim saya.
Kenapa En. Worth nak bercakap dengan kita?
Tak bolehkah kita lupakan ini saja?
Hei, maafkan saya, Ethan.
Semua ini tak berlaku apabila awak buat pengakuan.
Mereka kata seorang gay membosankan, dua, kita dibenci dan jadi bahan jenaka.
Awak boleh beritahu saya awak gay.
Kita tak banyak persamaan.
Sudahlah, Simon.
Bukannya selubung awak itu boleh buat saya cair.
Saya tak tahu.
Mungkin saya cemburu.
Awak umumkan sejak awak 16 tahun.
Nampak senang bagi awak.
Senang?
Awak bergurau?
Mak masih beritahu datuk nenek saya pasal gadis yang keluar bersama saya,
apabila kami pergi ke rumah mereka setiap Ahad.
Dia kata sebab mereka dah tua dan kuat agama,
dan ia lebih mudah diterima.
Entah, mungkin benar.
Tapi awak patut dengar suaranya apabila bercakap pasal perempuan.
Baik, awak berdua, masuk.
Mari.
Baik, diri di sini.
Bangun.
Okey, mereka berdua nak berkata sesuatu.
-Maafkan kami. -Salah kami.
Betul. Sebab apa pegangan kita di Creekwood High?
Toleransi.
"Toleransi" bererti kita hormat pilihan Simon dan Ethan untuk menjadi pasangan.
-Kami bukan pasangan. -Ya. Bukan.
Saya tak kisah awak panggil apa. Serius.
Kami panggil, "dua orang yang tiada hubungan intim."
Ya, saya faham. Lebih bersahaja. Saya faham. Serius.
Simon. Hei, boleh kita bercakap?
Saya tak nak bercakap dengan awak.
Tolong. Saya nak minta maaf, okey?
Saya tak sangka masih ada orang buat benda begitu.
Dan saya pun dah cukup malu di Keraian,
dan saya nak mereka fokus pada benda lain, faham?
Saya tak sangka akan jadi begitu kecoh.
Saya tak peduli jika awak fikir rahsia saya akan jadi kecoh atau tidak, Martin.
Itu bukan keputusan awak.
Saya yang tentukan bila,
di mana atau siapa tahu dan bagaimana nak beritahu.
Itu hak saya! Dan awak rampas ia daripada saya.
Jadi, tolong jangan datang dekat saya lagi.
Saya dah baca berita itu. Saya tahu awak siapa.
Jacques a Dit. Itu yang mereka gelar Simon Says dalam bahasa Perancis.
Pintar.
Maafkan saya, Simon. Saya tak boleh lakukan ini lagi.
-Tolong, Blue. -Maafkan saya.
Jangan tinggalkan saya. Semuanya serba tak kena.
Penghantaran kepada penerima blugreen118@gmail.com gagal.
secara kekal.
Saya belum bercakap dengan dia atau jumpa dia di sekolah.
Apa pun, jumpa lagi di kelas?
-Ya. -Okey.
Kemudian.
Hei.
Hei, Simon.
Awak, bukan?
Awak Blue?
Tak, bukan saya. Maaf.
Saya tahu banyak berlaku baru-baru ini. Awak nak berbincang?
Maaf. Saya tak patut tanya.
-Tak apa. -Maaf kerana mengganggu.
Mak tahu tak?
Mak tahu awak ada rahsia.
Semasa awak kecil, awak tak pernah runsing.
Tapi sejak beberapa tahun ini, ia semakin ketara,
umpama Mak dapat rasa awak tertekan.
Mak nak tanya awak tapi Mak
tak nak menyibuk.
Mungkin itu salah Mak.
Tak, Mak.
Mak tak salah.
Menjadi gay ialah hak awak.
Ada perkara yang awak mesti harungi sendiri. Itu yang Mak risau.
Sebaik saja awak berterus-terang, awak kata, "Mak, saya masih saya."
Dengar sini.
Awak masih awak, Simon.
Awak masih anak yang Mak suka ejek,
dan yang ayah awak harapkan untuk hampir segala benda.
Dan awak abang yang sama yang
memuji masakan adiknya walaupun tak sedap.
Tapi awak boleh menarik nafas lega sekarang, Simon.
Awak boleh buat apa awak nak buat
setelah sekian lama.
Awak berhak dapat apa awak mahu.
Anak Mak.
Hei, Leah.
-Hei. -Apa hal?
Awak buat apa?
Pergi berjoging.
Kegiatan harian saya.
Awak tak pernah buat itu.
Terpaksa.
Tapi awak pakai seluar jean.
Jean untuk berlari.
Simon, awak dah semput.
Baik. Saya bukan berjoging.
Leah. Tolong, dengar.
Saya tahu, okey?
Awak tak mahu orang tahu awak gay.
Tak, bukan itu saja.
Saya jatuh cinta dengan seseorang.
Lelaki dalam e-mel itu,
saya cintakan dia.
Dan saya tahu jika Martin sebarkan e-mel kami, dia akan berdiam diri.
Maafkan saya.
Saya tahu apa saya buat melampau.
Awak kawan baik saya.
Jika saya kawan baik awak, kenapa beritahu Abby dan bukan saya?
Saya ingatkan lebih mudah.
Saya kenal Abby selama 6 bulan,
tapi saya dah kenal awak selama 13 tahun.
Saya tahu jika saya beritahu awak, semuanya akan berubah.
Saya tak mahu keadaan berubah.
Beritahu saya pasal lelaki idaman awak ini.
Awak pasti?
Ya.
Ia membantu saya bunuh Simon Hetero dalam minda saya.
Awak tak perlu bunuh dia.
Dia dah mati, Si.
Cincang dia dengan parang imaginasi ketika ini.
Baiklah. Adil.
Saya panggil dia Blue.
Hei, Si.
Ya?
Dah berapa lama awak tahu?
Saya mula terasa...
ketika kira-kira...
Tiga belas tahun?
Empat tahun? Empat tahun,
makan malam bersama, pergi tonton wayang bersama.
Empat tahun bawa Bieber keluar bersama.
Maafkan Ayah.
Bagaimana Ayah boleh tak perasan?
Tidak. Hei, Ayah.
Semua lawak bodoh itu...
Saya tahu Ayah hanya bergurau.
Tak penting. Kenapa Ayah tak perasan?
Tapi,
sekiranya Ayah tak cukup jelas lagi,
Ayah nak awak tahu Ayah sayang awak.
Dan Ayah amat bangga dengan awak.
Ayah tak akan ubah apa-apa tentang awak.
Hei. Alamak, Ayah.
Hei, jangan menangis.
Ayah sedang cuba.
Ya, Tuhan.
Mari sini.
Bagaimana dengan video untuk Mak itu?
-Bagus. -Bagus.
Bagus.
Ayah tak tahu nak pindahkan, bukan?
Boleh awak tolong buat itu?
Ya.
-Okey. -Jom.
Hei.
Mungkin kita boleh daftar bersama dalam Grindr.
Ayah tak tahu apa itu Grindr, bukan?
Ia Facebook untuk individu gay.
Bukan.
Tuan-tuan dan puan-puan, saya persembahkan kebahagiaan selama 20 tahun.
Awak berdua buat ini?
Simon dan saya buat.
-Saya hanya bantu. -Kebanyakannya saya buat.
Yalah tu.
Serius?
Tak sangka awak buat ini.
Saya panik dan belikan jam tangan.
Tak apa.
Awak boleh bagi benda lain yang tak boleh dibeli.
Menjijikkan.
Kalian, lihat.
Maaf, tumpukan perhatian.
Lihat Bieber yang kecil.
Comelnya dia.
Lihat anak anjing kita.
Wahai pelajar Sekolah Tinggi Creekwood,
sesiapa yang ada pelan data pun dah tahu,
pasal khabar terbaru disebar di laman ini mengatakan saya gay.
Cara ia diberitakan amat teruk, tapi mesej itu benar.
Saya memang gay.
Selama ini, jiwa saya terseksa merahsiakan hal itu.
Saya ada banyak alasan. Tak adil yang hanya gay perlu berterus-terang.
Saya tak suka perubahan. Tapi sebenarnya saya takut.
Ayuh, Garrett. Jom!
Pada mulanya, saya sangka ia benda lelaki gay.
Kemudian saya sedar, tak kira apa,
mengumumkan awak siapa kepada dunia agak menakutkan
sebab, bagaimana jika mereka tak sukakan awak?
Jadi saya buat apa yang boleh untuk menyimpan rahsia saya.
Saya melukakan hati mereka yang paling saya kasihi.
Dan saya nak mereka tahu saya cukup kesal.
Saya dah tak rasa takut lagi.
Saya nak hidup dalam dunia di mana saya boleh tonjolkan diri sebenar saya.
Saya berhak dilamun cinta indah.
Penafian, ini bakal menjadi sesuatu yang romantik,
jadi sesiapa yang rasa terganggu oleh perasaan ini,
sila klik tempat lain atau kembali ke laman porno yang awak sedang baca tadi.
Awak tak guna tanggakah?
Lelaki yang saya cintai pernah berkata dia berada di atas roda Ferris.
Sekejap menggapai awan, sekejap jatuh ke tanah.
Itulah perasaan saya sekarang.
Saya bersyukur dapat kawan-kawan yang baik
dan keluarga yang cukup memahami.
Tapi lebih baik lagi jika saya dapat berkongsi dengan seseorang.
Jadi, Blue,
saya tak tahu nama awak, atau apa rupa awak.
Tapi saya tahu awak siapa.
Saya tahu awak kelakar dan prihatin.
Yang awak berhati-hati menulis dan ia sentiasa indah.
Dan saya tahu dah lama awak berpura-pura,
dan sukar nak percaya awak boleh berhenti.
Saya faham.
Macam saya kata dari awal lagi,
saya seperti awak.
Hai, Simon.
Apa cerita?
Jadi, Blue,
selepas pementasan, Jumaat jam 10.00, awak tahu saya akan berada di mana.
Saya tak paksa awak datang, tapi saya harap awak datang.
Sebab awak juga berhak dilamun cinta indah.
Yang dikasihi, Simon.
Mesej Dipaparkan!
Saya nak minta kenaikan gaji untuk ini.
-Hai! -Ya, Tuhan.
-Ya, Tuhan! -Awak hebat. Saya serius.
-Awak dahsyat. -Terima kasih!
-Apa cerita? -Sayang!
Ya.
-Hei, Simon. -Hei.
Awak nak ikut kami ke karnival malam ini?
Ya.
-Ya? -Ya!
Yay!
Mari sini, Leah!
Sayang awak semua!
Terima kasih.
-Kami akan tunggu di sini. -Ya.
-Pergi cari dia. -Baik.
-Ya! -Ya!
Ayuh, Simon!
Spier, Spier, Spier!
Saya nak naik beberapa kali.
Ya, Tuhan, lihat.
Mesti dia sedang tunggu budak gay lagi seorang.
Mana Dana? Dia mesti suka ini.
Awak boleh, kawan. Bangga dengan awak.
-Ya, kawan! -Ya!
Awak boleh!
Ini dia.
-Ya! -Ya!
Kami sayang awak, Simon!
Boleh awak... Tolong, jangan.
Okey. Itu yang terakhir, kawan.
Kejap!
Simon,
sayalah orangnya.
Saya Blue.
Saya cintakan awak.
Tak, awak bukan.
Tak, saya bukan. Saya...
Ini kejam.
Nah. Beginilah.
Saya ada beberapa... Berapa harganya?
-Empat tiket, empat dolar. -Bagus. Okey. Nah.
Saya bayarkan tiket yang terakhir.
Baik.
Panggilan terakhir untuk roda Ferris.
Saya tak sanggup tengok, sayang. Tidak.
Kasihan.
Okey, Dora.
Kejap.
Boleh saya duduk di sana?
Saya sedang tunggu orang.
Ya, saya tahu.
Bram rupanya!
Awak rupanya.
Saya ialah dia.
Tapi malam kelmarin di parti itu...
Ya. Saya mabuk dan keliru.
Dan ia berakhir selepas awak nampak kami.
Dan awak orang Yahudi.
Ya.
Yang mana ia hebat.
Dan saya juga berkulit hitam.
Dan gay.
Gila, bukan?
Tak sangka awak akan datang.
Saya pun tak sangka.
Sehinggalah saya berjalan ke arah awak, saya tak sangka saya berani.
Awak kecewa yang dia ialah saya?
Tidak.
17 - HARI SEBELUM TAMAT PERSEKOLAHAN
Hei.
Awak dah lihat CreekSecrets?
Ada enam pengakuan baru, semuanya ditandatangan.
Dengar ini.
"Ibu bapa saya tak datang ke Cabaret untuk lihat saya...
"Mereka tak suka saya jadi pelakon...
"Tak tahu jika mereka akan banggakan saya. Taylor Metternich."
Wow.
Awak memulakan trend, Spier.
Cepat. Masuk ke dalam kereta. Kita kena pergi.
-Selamat pagi! -Itu pun dia!
-Selamat pagi, Simon. -Selamat pagi, nak.
Apa ini?
-Sajian istimewa Nora. -Kelapa?
-Ya. -Awak nampak bagus.
-Selamat jalan, sayang. -Jumpa lagi, Mak.
-Sedap tak? -Sedap.
-Jumpa lagi, kalian. -Awak tak nak makan?
Bai, Simon.
-Pagi. -Hei, kawan.
-Selamat pagi. -Hei! Apa khabar, Leah?
Bagus.
Hei!
Hei.
-Selamat pagi. -Selamat pagi.
Semua dah naik?
-Ya. -Oh, ya.
Baik, hari ini cuaca baik,
jadi saya nak bawa awak semua pergi makan angin.
Ya!
Itu yang saya nak dengar!
Ya, makan angin!
TAMAT
Diterjemahkan oleh: Vincent Lim