W poprzednich odcinkach:
Niech żyje Jej Najwyższa Cesarska Mość!
Matka Ojczyzny!
Niech żyje cesarz Philippa Georgiou Augustus Iaponius Centarius!
Niech żyje cesarz!
Pan jest ścigany za zabicie mnie. Próbował pan dokonać zamachu stanu.
Posłuchaj. Potrzebuję cię. Ty siebie potrzebujesz.
Twoja Georgiou nie żyje.
- Jest duchem. - Kapitan Michael Burnham.
- Masz dla nas prezent? - Kapitan Gabriel Lorca.
Ten drugi wykorzystywał sieć dla własnych korzyści. To on ją uszkodził.
Nie ma różnicy między jego a moją siecią. Jest tylko jedna.
Uszkodzenia się rozprzestrzeniają. W końcu wszystko wszędzie wyginie.
W lesie jest polana.
Tak idą.
Wysyłam współrzędne cesarskiego statku.
Wolałbym, żeby to kapitan Lorca prosił nas o takie spotkanie.
- Uwierz mi, że ja też. - Przyjąłem.
Do zobaczenia wkrótce.
Jesteś wrażliwa na światło. Lorca także.
Lorca był moją prawą ręką. Powierzyłam mu ciebie.
Mój kapitan nie jest z mojego wszechświata.
Tylko z twojego.
Jeden rok.
Dwieście dwanaście dni tortur.
Męki, przyjaciele.
Zwolennicy.
Ale powróciłem, by nadać sens waszemu cierpieniu.
Dziś odzyskamy nasze imperium.
Niech żyje imperium!
Kapitanie?
Witaj z powrotem, komandorze Landry.
- Mówili, że nie żyjesz. - A ty im wierzyłaś?
- Ani przez sekundę. - Proszę pana.
- Uzbroimy cię. - Proszę pana.
Charon ma dziesięć batalionów cesarskich strażników.
Nie wiem, jak się pan tu dostał i w jaki sposób nas uwolnił,
ale powinniśmy się wycofać i przegrupować. Mamy zwolenników w kilku światach.
Jesteśmy tu, gdzie powinniśmy.
Przemierzyłem dwa wszechświaty.
Myślisz, że przybyłbym bez planu?
NIECH ŻYJE IMPERIUM
- Czysto. - Czysto.
Nie ma Stametsa.
Ten tchórz uciekł, gdy tylko zwęszył kłopoty.
Jego eksperymenty wciąż tu są.
Znam więcej niż jednego Stametsa. Mają jedną cechę wspólną.
Kochają swoją pracę zbyt bardzo...
by ją zostawić.
- Witaj, Paul. - Gabriel.
- Miałem nadzieję, że nie żyjesz. - Nie zawsze życzenia się spełniają.
Cześć, doktorku.
Jak na ironię muszę ci podziękować, bo pomogłeś dokończyć to, co zacząłem.
Po tym, jak mnie wydałeś i zrujnowałeś nasz zamach stanu,
szukałem sojuszników na Priors, ale cesarz dogonił Burana.
Gdy teleportowałem się do walki, uderzyły w nas jej torpedy.
I na szczęście również burza jonowa, która spowodowała uszkodzenie teleportu.
I...
- Wiesz, gdzie wylądowałem? - Utknąłem na tym, że wciąż żyjesz.
We wszechświecie równoległym.
Burza jonowa musiała zmienić sygnatury teleportacji.
Moim zdaniem przeznaczenie pokierowało fizyką. Moje przeznaczenie.
Pokaż mi broń biologiczną, nad którą pracujesz dla cesarza.
Z przyjemnością.
Sensory wykryły masowe ofiary na pokładach od pierwszego do 17.
Wrócił z zaświatów, by wszcząć rewolucję,
a stać go tylko na tyle?
Jeśli dalej będzie tak robił, ujawni swoje położenie.
A wtedy będzie mój.
Cesarzu, widziałam na własne oczy, jak on działa.
Może zamącić ci w głowie. Zmanipulować cię.
- Myślisz, że tego nie wiem? - Chce cię zwabić.
Chce, żebyś do niego przyszła. Pozwól mi skontaktować się ze statkiem.
Nie mają pojęcia, że lecą w środek bitwy.
Philippo, proszę cię.
Nie jestem dla ciebie Philippą.
Ale miałaś rację co do jednego. Wykorzystał moje uczucia.
Moją słabość do twojej twarzy. To się więcej nie powtórzy.
Zabrać ją do aresztu.
Twoje wybory przypieczętowały twój los.
- Znajdą ją. - Weź swoich ludzi.
Przyprowadź Lorkę żywego. Tym razem sama go zabiję.
Dziennik kapitana, data gwiezdna 1834,2. Nagrywa tymczasowy kapitan Saru.
Zmierzamy do imperialnego flagowca,
wezwani przez specjalistkę Burnham.
Napęd zarodnikowy znów jest sprawny
dzięki całkowitemu wyzdrowieniu nawigatora, porucznika Stametsa.
Jednak pomimo wysiłków
porucznik nie zdołał ocalić naszej uprawy grzybni.
Obawia się, że jego tutejszy odpowiednik już zakaził sieć.
A jeśli to prawda, skutki mogą okazać się katastrofalne.
Co chciałbyś mi pokazać?
Za około 30 minut dolecimy do imperialnego okrętu.
Airiam to zauważyła. Potężna energia emitowana przez sferę centralną.
Pochodzi z grzybni.
Do tego mój odpowiednik wykorzystywał grzybnię.
- Zasila ich statek. - Tak samo jak nasz.
Nie do końca. My latamy po sieci z zarodnikami.
A ta sfera pobiera energię bezpośrednio z sieci.
Myślałem, że sieć sama się regeneruje.
Zazwyczaj tak jest, ale ten proces ją zatruwa.
Rozprowadza infekcję po układzie.
Bez świeżych zarodników sytuacja się pogorszy.
Oni muszą o tym wiedzieć. To nie do utrzymania.
Nie sądzę, żeby to było ich głównym zmartwieniem.
Ale sieć daje im więcej energii, niż myślałem.
Zasila okręt wielkości miasta
i broń, która może zniszczyć planetę.
- Tak zniszczyli Harlak. - Jak mogą być tak krótkowzroczni?
Są tak egotyczni, że wierzą,
iż mogą uzupełnić zasoby, zanim wszystko się zawali.
Drugi Stamets musiał szukać rozwiązania,
gdy utknął w sieci jak ja.
Jeśli szybko ich nie powstrzymamy, zakażenia nie będzie można cofnąć.
Sieć będzie wszędzie się rozkładać.
W tym wszechświecie, w naszym, w całym multiwersum.
A kiedy to się stanie?
Życie, które znamy, zniknie.
Nadawaj na cały statek.
Witaj, Philippo.
Obserwowałem przez lata, jak pozwalałaś innym rasom przenikać nasze granice,
rosnąć w siłę na naszym podwórku, aż mieli czelność, by wzniecić bunt.
Ludzie potrzebują lidera, który ochroni nasz styl życia. Naszą rasę.
Próbuj, ile chcesz, ale to nie ty.
Nawet Michael to wiedziała.
Wstydziła się tego.
Ale niestosownie jest powtarzać łóżkowe rozmowy.
A co do reszty to wielu z was mnie zna, niektórzy służyli razem ze mną.
Składam wam wszystkim ofertę: wyrzeknijcie się Georgiou.
Imperium umiera w jej rękach, ale wy nie musicie.
Nie dziś.
Nikt nie może tknąć Michael Burnham.
Jest niezbędna dla naszych przyszłych planów.
Dla przyszłości, w której razem przywrócimy imperium dawną świetność.
Mam go. Jest w głównych laboratoriach.
Lorca nie ma kontroli nad statkiem. Ja ją sprawuję.
Pójdziemy do niego, by walczyć.
Niech żyje cesarz!
Nie strzelajcie.
- Gdzie twoi żołnierze, komandorze? - Wpadliśmy w zasadzkę.
Jak przetrwałaś?
Lorca darował mi życie.
- Miałam przekazać... - Co?
Że tu był.
Witaj, Philippo.
Tęskniłaś?
Ostrzelajcie ją.
- Stamets. - Pole ograniczające na 30 procent.
Dwadzieścia pięć.
Pięć, cztery, trzy, dwa i już go nie ma.
- Granat rozbłyskowy. - Kryć się!
Teleportacja awaryjna.
Nie ostrzegłeś, że to było możliwe.
- Proszę, powiedz, że możemy go zabić. - Zależy,
czy może wyłączyć teleportację awaryjną.
Mogę. Mogę to zrobić.
Dobrze.
Wyznacz granicę wokół sali tronowej. Zaciśnij pętlę.
Burnham do Discovery. Słyszycie mnie? Zgłoście się.
Discovery, słyszycie mnie?
Zgłoście się.
Proszę, zgłoście się.
Tu Discovery. Słyszymy cię.
- Dobrze cię widzieć, Saru. - Ciebie również, przyjaciółko.
Twoja sytuacja chyba się pogorszyła. Czy kapitan jest z tobą?
Jest jednym z nich. Stąd.
Wykorzystał nas i Discovery, by wrócić do swojego wszechświata.
- Od początku taki miał plan. - To niemożliwe.
Wyczulibyśmy to. Ja bym to wyczuł.
Dlatego nie dotarliśmy do Bazy Gwiezdnej 46.
Lorca zmienił współrzędne mojego ostatniego skoku.
Jak?
Zdobył potrzebne dane dzięki skokom, które wykonałem wokół statku Klingonów.
Pozostało tylko uzyskać dostęp do kontroli nawigacji,
co może zrobić ze swojego stanowiska.
Lorca zorganizował zamach stanu przeciwko cesarzowi.
Nie powinniście przylecieć do okrętu pałacowego.
- Uciekajcie jak najdalej. - Nie będę rozważał pozostawienia cię.
Saru, on nie potrzebuje naszej załogi. Zabije was wszystkich.
Mógłby zabrać Discovery do naszego wszechświata razem z flotą imperialną.
Nie, jeśli wytępią do tego czasu całe życie.
Zbudowali na Charonie superreaktor zarodnikowy,
który niszczy sieć. Gdy ona zniknie, zabierze ze sobą całe życie.
We wszystkich wszechświatach.
Jak to powstrzymać?
Porucznik Stamets uważa, że uderzenie torpedami fotonowymi
w ich sferę energii wywoła na tyle dużą eksplozję,
że przerwie połączenie reaktora i pozwoli sieci na regenerację.
Przeprowadzamy symulacje, by oszacować rozproszenie energii.
Ale?
Sferę chroni pole ograniczające.
- Nasza broń go nie przebije. - Zostawcie to mnie.
Pozostańcie w warp, by nie weszli na pokład.
Znajdę sposób, by dać sygnał, gdy będę na miejscu.
Bądźcie gotowi do wysadzenia reaktora.
Burnham rozłącza się.
- Czy teraz wierzysz w przeznaczenie? - To pytanie retoryczne, prawda?
Twój brak wyobraźni rozczarowuje mnie.
Kiedyś też na to cierpiałem.
Ale nic nie stało się przypadkiem.
Na pewno nie wylądowanie w innym świecie.
Ani znalezienie statku, który pomógł mi tu wrócić.
Żadna z tych rzeczy.
Jestem żywym dowodem na istnienie przeznaczenia.
A co do przeznaczenia to dotarliśmy do punktu krytycznego,
w którym twoja przydatność jest mniejsza niż ryzyko trzymania cię przy życiu.
Nigdy ci nie zaufam. Szczerze.
Żywy rdzeń sieci grzybni.
Jest w tym coś poetyckiego, czyż nie? Naukowiec zniszczony przez swój wynalazek.
Żartowałem.
Nienawidzę poezji.
Powiadomiono minie o nieautoryzowanej transmisji między statkami.
To moja Burnham.
Witaj, Michael.
Po twoim włamaniu do komunikacji widać, że jesteś gdzieś na trzecim pokładzie.
Nie wiem dokładnie gdzie, ale to bez znaczenia.
Nie będę cię ścigał. Zaczekam, aż sama do mnie przyjdziesz.
- Dlaczego miałabym to zrobić? - Bo tu przynależysz.
- Do ciebie? - Do prawdziwego świata.
Wiem, że ciężko teraz to dostrzec,
- bo zaślepiają cię emocje. - Zaślepiłeś mnie tylko ty.
Wiem, że rozumiesz, dlaczego musiałem cię okłamać.
By wrócić do domu.
Tak jak wiesz, że Federacja to eksperyment skazany na porażkę.
Dziecinny idealizm.
Gatunki, wybory i opinie nie są sobie równe.
Nieważne, jak bardzo by tego chcieli.
Silni i sprawni zawsze są górą.
Tacy jak ty i ja.
A każda żywa istota jest bezpieczniejsza i szczęśliwsza, gdy zna swoje miejsce.
Dlatego naszym obowiązkiem jest przewodzić.
Tak jak ty przy gwiazdach podwójnych.
Zostań ze mną.
I pomóż mi zaprowadzić pokój na tym świecie za pomocą siły i porządku.
Prawidłowo.
Nie znałem nikogo podobnego do drugiej ciebie.
Mieliśmy zamiar osiągnąć coś niebywałego.
A potem poznałem ciebie.
Prawdę mówiąc, twoje umiejętności zostawiają ją w tyle.
Widzę cię, Michael Burnham.
Widzę twoją moc.
Proponuję ci przyszłość.
Robię to od dnia, gdy sprowadziłem cię na Discovery.
Przyjmij ją.
Przekierowała kanał i ukryła adres.
Może być wszędzie.
Przyjdzie.
Jak mnie znalazłaś?
Moja bransoletka maskuje oznaki życia.
To twoje schronisko.
Biorąc pod uwagę sytuację, to logiczne, że tu przyszłaś.
Powinnam była się domyślić.
Lorca uwiódł także ciebie.
Czemu tak sądzisz?
Nadał wiadomość do wszystkich.
Po co miałby cię chronić?
Lorca wierzy, że połączyło nas przeznaczenie.
Ale nie on decyduje o mojej przyszłości.
Sama za nią odpowiadam. Jak my wszyscy.
- Tego nauczyła mnie moja Philippa. - To...
należało do mojej Michael.
A teraz Lorca odebrał mi wszystko.
Straciłaś córkę.
Imperium.
Ja straciłam kapitana...
i życie.
Obie wersje mojej osoby zdradziły obie wersje ciebie.
Nie pozwolę, by to się powtórzyło. I nie pozwolę ci znów zginąć.
Czyli to się stało ze mną po twojej stronie.
Powstrzymam Lorkę.
Rozumiem, czemu jest tobą tak zachwycony.
Prawie uwierzyłam, że ci się uda.
Uda mi się.
Za to, co mi zrobił. Za to, co zrobił
wszystkim niewinnym, którzy stanęli mu na drodze.
I za kolejne życia, które odbierze, jeśli nikt go nie powstrzyma.
Dziś.
Jaki masz plan?
Muszę wyłączyć pole ograniczające sfery.
Kontrolery są w sali tronowej.
Jak chcesz się do nich dostać?
Dając mu dokładnie to, czego chce.
Mamy problem.
Wiedzieliśmy, że sfera pobiera energię egzotyczną,
blokując przepływ w sieci,
ale nie wiedzieliśmy, że nagromadzone zarodniki
wytworzyły pola hipergrawitacyjne i magnetyczne.
Nawet torpedy fotonowe sobie z tym nie poradzą.
Musimy wywołać reakcję łańcuchową. Przeładować ją energią potencjalną.
Czy posiadamy coś, co poskromi taką energię?
Nasze zarodniki.
Posiadają dość energii, by przenosić nas między galaktykami.
Powinniśmy zmodyfikować głowice, ładując je do środka.
Ilu zarodników musielibyśmy zużyć?
Wszystkich. Nie będziemy mogli skoczyć z powrotem do domu.
Musimy się zbliżyć, by dobrze wycelować.
Sfera jest w samym sercu tej superstruktury.
Nie sądzę, że zdołamy uciec przed wybuchem, będąc tak blisko.
Przeprowadziłam symulacje.
Nasze osłony nie są na tyle silne,
by ochronić nas przed falą energii wyemitowanej po uwolnieniu sieci.
Fala uderzeniowa nas spali.
Raczej nie uda się nam ujść z życiem.
To powszechnie znany fakt...
że mój gatunek wyczuwa nadchodzącą śmierć.
Dziś tego nie czuję.
Może nie znam wszystkich odpowiedzi.
Ale wiem, że otacza mnie zaufany zespół.
Najlepszy, jaki może sobie wyobrazić kapitan.
Lorca wykorzystał nasz idealizm.
Ale Discovery już do niego nie należy.
Jest nasz.
A dziś czeka nas dziewiczy rejs.
Mamy obowiązek do spełnienia. I nie pogodzimy się z porażką.
Macie swoje rozkazy. Rozejść się.
Tak jest, kapitanie.
Zgładziliśmy jej lordów i wyższych oficerów.
Reszta załogi przyrzeka ci wierność.
Tak.
Myślałem właśnie o wszystkich, którzy mówili,
że osiągnięte zwycięstwo przestaje sprawiać satysfakcję.
Co za banda idiotów.
Jest tu.
Michael.
O co tu chodzi?
Nie pozwolę, by na mojej służbie zginęła kolejna załoga.
Byłam tu dość długo, by stwierdzić,
że jeśli chcesz zdobyć prawo do tronu...
musisz zabić cesarza.
Jesteś gotowa, by skazać Philippę na śmierć?
To, co powiedziałeś wczoraj na promie... Miałeś rację.
To nie moja Philippa.
Zaczynamy myśleć podobnie.
Oboje wiemy, że ona należy do mnie.
- Czego tak naprawdę chcesz? - Myślę, że dobrze wiesz.
Oferuję siebie w zamian za moją załogę.
Pozwól im bezpiecznie odlecieć, a będę twoja.
Jak mówiłeś,
moja przyszłość jest tutaj.
Ale wiedz, że oferuję ci jedynie swój umysł.
Dopóki się nie zadomowisz...
Wiem, że to rozumiesz.
Wygląda na to, że twoim przeznaczeniem jest,
by Burnham zdradziła cię w każdym wszechświecie.
Nie.
Moim przeznaczeniem jest cię zabić.
To byłaby imponująca sztuczka.
Witaj w domu, Michael.
Kapitan miał rację.
- Co do czego? - „Nie pogodzimy się z porażką”.
Może jednak jest wyjście. Ponownie przeanalizowałam symulacje.
FLAGOWIEC ISS CHARON
Jeśli wysadzimy rdzeń reaktora,
to eksplozja będzie czystą energią plechową, prawda?
Tak.
Ale nie tylko eksplozja.
Zgodnie z tym powstanie gigantyczna fala uderzeniowa.
Jeśli uda nam się pozostać na czole fali,
możemy lecieć z nią tak długo, aż energia aktywuje napęd,
- a pan pokieruje nas do domu. - Ale...
Osłony statku wciąż są zbyt słabe, by nas ochronić.
Chyba że zmodyfikujemy napęd zarodnikowy, by współdziałał z napędem warp.
Powstała bańka warp może zapewnić dodatkową ochronę.
Osłonę przed wybuchem.
Odwracając współrzędne, których użył Lorca, by nas tutaj sprowadzić,
powinienem być w stanie wyznaczyć precyzyjną ścieżkę.
Tak dostaniemy się do tego samego lub zbliżonego punktu na osi czasu.
Liczba ścieżek będzie nieskończona. To będzie naprawdę...
Masz na myśli słowo „trudne”?
Ale nie pogodzę się z porażką.
Dziękuję za inspirację, kadecie.
A teraz poinformuj kapitana o swoim odkryciu.
Wygląda na to, że jednak wrócimy do domu.
Wiadomość z Charona.
Możemy bezpiecznie wyłączyć warp.
Wiadomość zawiera kod bezpieczeństwa Burnham.
- Poruczniku Detmer, wyłącz warp. - Tak jest.
Kapitanie, wywołują nas.
To Lorca.
Włącz ekran.
Pan Saru.
Miło cię widzieć.
Cieszę się, że mam szansę się pożegnać z tobą i resztą załogi.
Chcę, żebyście wiedzieli, że darzę was szczerym podziwem.
Gdy na was patrzę,
widzę groźny oddział żołnierzy, który sam stworzyłem.
Gdybym chociaż przez sekundę myślał, że któreś z was zdoła
odrzucić to wręcz religijne uwielbienie dla Federacji,
to od razu bym was zwerbował.
Nie interesują nas twoje sentymenty. Gdzie specjalistka Burnham?
Nic jej nie jest.
Nie zginiecie dziś, bo postanowiła zostać przy moim boku.
Wolałbym usłyszeć to z jej ust. Nie jesteś wiarygodny.
Jestem tu, gdzie być powinnam.
To moje miejsce.
To mi wystarczy.
Ognia!
- Pilnuj pola ograniczającego. - Tak jest.
Daj Rhysowi czysty strzał.
- Tak jest. - Dalej.
Czekaj.
Przestań!
- Nie zmuszaj mnie, żebym cię zabił. - Nie zabijesz.
Pomoglibyśmy ci wrócić, gdybyś tylko poprosił.
Taka jest Gwiezdna Flota.
Taka jestem ja.
- Dlatego teraz cię nie zabiję. - Ale ja tak.
My...
Mogliśmy...
To był dobry plan.
Burnham się udało. Pole ograniczające nie działa.
- Teleportujcie ją. Już. - Nie mogę jej namierzyć. Pracuję nad tym.
Pracuj szybciej.
Dobrze walczyłaś.
Przez chwilę...
wydawało mi się, że do mnie wróciła.
Żołnierze Lorki.
Dam ci trochę czasu.
Jestem pokonanym cesarzem. Widzieli mój zgięty kark.
Nie mam żadnej przyszłości.
Ale umrę wyprostowana, tak jak należy.
Idź, Michael Burnham.
Znajdź drogę do domu.
Żyj.
Burnham do Discovery.
- Mam ją. - Zabierz ją stamtąd.
Jest na pokładzie.
- Czarny alarm. - Tak jest.
Czarny alarm.
Celujcie w statek.
Celują w nas.
- Teraz albo nigdy, Detmer. - Tak jest.
Co oni wyprawiają?
Czy pole ograniczające działa?
- Cel obrany, kapitanie. - Ognia.
Tak jest.
- Warp. Już. - Tak jest.
Energia plechowa oddziałuje na napęd.
- Kadecie Tilly? - Poziomy w porządku.
- Uruchomić napęd zarodnikowy. - Tak jest.
To działa. Sieć się regeneruje.
Osłony w pełnej mocy.
Ścieżki rozwidlają się zbyt szybko.
Nie wiem, dokąd iść.
Sieć jest darem. To nić, z której utkane jest życie w kosmosie.
Nie mogę nawet znaleźć wyjścia.
Podążaj za muzyką.
Otwórz oczy.
To polana w lesie.
Dzięki, Hugh.
Tilly...
Zresetuj system i dowiedz się, gdzie jesteśmy.
I kiedy.
Co mi zrobiłaś?
Kapitanie, rozkład gwiazd i analiza subatomowa wskazują,
że jesteśmy w naszym Kwadrancie Alfa.
Ale dziewięć miesięcy później.
Panie Bryce, wyślij transmisję do Gwiezdnej Floty.
- Poinformuj, że wróciliśmy. - Tak jest.
Panie Rhys, zaktualizuj mapę taktyczną.
- Muszę sprawdzić status wojny. - Tak jest.
Kapitanie, Federacja nie odpowiada na nasz sygnał.
Nawet automatycznie.
Co to oznacza?
Mapa wojny na ekranie.
Jeśli wierzyć mapie,
to wygląda na to...
że Klingoni wygrali wojnę.
Napisy: Inez Girek