(ผลงานภาพยนตร์ชุดของ NETFLIX)
ไม่ได้เจอกันนานนะ ครูยาชิโระ
ฉันไม่คิดว่าแกจะมาถึงคนแรก ซาโตรุ
ผมมาเพื่อยุติเรื่องนี้
และฉันก็เตรียมทุกอย่างเพื่อฆ่าแกไว้แล้ว
อย่างที่ฉันคิดไว้เลย
แกได้ความทรงจํา และสัญชาตญาณการหยั่งรู้คืนมาแล้ว
ฉันแปลกใจนะ
แกรู้ว่าฉันจะใช้มือถือ
ซึ่งมันยังไม่มีสมัยแกเป็นนักเรียนของฉัน
แต่ในกรณีนี้
ฉันมีกับดักสํารอง
ดูท่ากับดักนั่นจะได้ผลกว่านิดหน่อย
แต่จะว่าไป...
แกมาที่นี่เร็วเกินไปถ้าดูจากสภาพขาของแก
เท่าที่ฉันคํานวณดู
เด็กสาวนั่นน่าจะมาหลังฉันวางกับดักของฉันเสร็จ
แล้วจากนั้นไม่นานแกก็ตามมา
แต่จากที่เห็น แกอยู่นอกกับดัก
และฉันดันอยู่ในกับดัก
แกทําได้ไง
ครูไม่ได้กะจะฆ่าคุมิใช่มั้ย
- ครูกะเล่นงานผมตั้งแต่แรก - เปล่า
ฉันตั้งใจจะฆ่าเด็กนั่น
แต่ยังไง
ฉันก็มีความเชื่อว่าแกจะมาหยุดฉัน
ฉันหมายถึง สําหรับฉันแล้ว คนเดียวที่คู่ควรจะแก่การฆ่าก็คือแก
คนที่สู้เพื่อให้คนอื่นรอด
ดวงตาของแกนั่นมักจะแวววับ
เมื่อแกเผชิญกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
เมื่อก่อนฉันเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน
และเห็นแกว่าทําสําเร็จได้ยังไงครั้งแล้วครั้งเล่า
และตอนนี้ ดวงตาของแกก็บอกฉัน
ว่าแกจะเอาชนะเรื่องนี้ได้เช่นเคย
บอกฉันหน่อย ซาโตรุ
ความจริงเบื้องหลังดวงตาแวววับของแกคืออะไร
คําตอบก็ง่ายๆ และชัดเจน
ถ้าครูรู้สึกถึงบางสิ่งในตาของผม...
มันก็คือ...
ความปรารถนาที่จะสู้ต่อไป
แก้ปัญหาเพื่อเดินไปข้างหน้า
สิ่งที่ทําให้ผมมีแรงฮึดสู้
คือถ้อยคําต่างๆ ที่คนสําคัญของผมมอบให้
พวกเขาช่วยผม ให้กําลังใจผม และผลักดันผม
พวกเขาสอนผมว่าเราจะไปสู่ทางเดินใหม่ไม่ได้ ถ้าไม่ก้าวเดินไป
อยากที่จะเติมเต็มช่องว่างในใจของผม
คําเหล่านั้นมีผลอย่างเดิมกับผม
ทั้งตอนผมเป็นเด็กและแม้แต่หลังตื่นขึ้น
พวกเขาทําให้ผมมีแรงที่จะสู้ต่อ
แกพูดเหมือนวันที่อยู่ในรถเมื่อ 17 ปีก่อน
ตอนได้ยินแกพูดคําพวกนั้นทั้งที่เป็นเด็กประถม
บอกตามตรงว่าฉันทึ่ง
ผมว่าครูก็สมควรทึ่งนะ
นั่นก็เป็นเพราะ...
นั่นคือคําพูดที่ผมได้ยินจากครู ตอนผมเรียนจบชั้นประถม
มันคือคําพูดของครูเอง ครูยาชิโระ
ผมเป็นเด็กป. ห้ามาสามครั้งแล้ว
และนี่เป็นครั้งที่สองที่ผมมาอยู่ปี 2005
ผมกลับไปอยู่ในอดีตมาหลายครั้ง
ครูเชื่อผมมั้ยล่ะ
ฉันเชื่อแก ซาโตรุ
ต่อให้ฉันอยากปฏิเสธ แต่มีหลายสิ่งที่มันอธิบายได้
ตอนนี้เริ่มสมเหตุสมผลแล้ว
ครูยังพูดแบบนี้ด้วย
ความกล้าของผมไม่ควรต้องสูญเปล่า
ผมเชื่อว่าผมฟื้นคืนมาได้เพราะถ้อยคําเหล่านั้น
เพราะงั้นครูยาชิโระครับ เรามายุติเรื่องกันเลย
ซาโตรุ...
ฉันมันชั่วมากมั้ย
ไม่ต้อง ฉันรู้
นั่นคือสิ่งที่ผู้คนจะตราหน้าฉัน
แต่ว่า...
กฎเกณฑ์ในสังคมมันถูกต้องแล้วเหรอ
มันไม่ใช่สิ่งที่คิดขึ้นมาเพื่อให้ผู้ที่ปฏิเสธ
ความประสงค์ลึกๆ ของพวกเขา ได้แสดงตัวเป็นคนดีหรอกเหรอ
ฉันตัดสินการกระทําของฉันด้วยวิธีของตัวเอง...
และพิสูจน์พวกมัน
ซาโตรุ
แกพูดถูก
เรามายุติเรื่องกัน
(ทีมงาน)
สิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทํา
คือยุติทุกอย่างลงพร้อมชีวิตของเราสองคน
ฉัน...
ฉันไม่ยอมถูกกฎที่ฉันไม่ยอมรับลงโทษแน่
และซาโตรุ...
สิ่งที่แกจะได้เพื่อแลกกับชีวิตของแก...
คือฉันจะยุติทุกอย่าง...
ด้วยความตายของฉัน
ครูไม่มีทางได้ทําแบบนั้นหรอก
ผมยังไม่ตอบคําถามแรกของครูเลย
เหตุผลที่ผมมาที่นี่ได้เร็วขนาดนี้
มันคือสิ่งที่หมอของผมบอกผม
เขาบอกว่าอํานาจแห่ง ความปรารถนาของมนุษย์...
สามารถสวนทางกับหลักทางการแพทย์
- ซาโตรุ - ซาโตรุ
พวกเธอทําดีมาก
ทั้งคู่เลย
ฉันมีความต้องการให้ซาโตรุฟื้น
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
ว่าไงนะ
การกระทําของฉัน ความคิดของฉัน...
ซาโตรุเป็นคนเดียว
ที่เข้าใจฉันดี
และหลังจากซาโตรุนอนโคม่า ฉันก็...
ฉันก็เริ่มโดดเดี่ยว
ฉันถามตัวเองว่าฉันจะทํายังไงต่อไปดี
คําตอบนั้นง่ายมาก
ฉันจะอยู่ใกล้ซาโตรุ
และดูแลเขาต่อไป
และครูก็กลายเป็นถึงสส. ของเมือง
และในวันนั้นเอง...
ตอนที่ซาโตรุก็ตื่นขึ้นมาในที่สุด...
ฉันดีใจมาก
ฉันร้องไห้ไม่หยุด
ฉันไม่ได้...
ฉันไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว
พอฉันเห็นซาโตรุขยับ...
หัวใจของฉันเต็มไปด้วยความเบิกบาน อย่างที่ฉันไม่เคยรู้สึกมากว่าสิบปี
ฉันถึงเริ่มลงมืออีกครั้ง
ทั้งหมดก็เพื่อ...
ทั้งหมดก็เพื่อยุติด้วยมือของฉันเอง
ซาโตรุ...
เด็กผู้ชายคนเดียวที่ฉันฆ่าไม่ได้
ครูยอมรับแล้วว่าครูเจตนาจะฆ่าเขา
ใช่
แน่อยู่แล้ว
(ฆาตกรต่อเนื่องของชิบะ)
(นิชิโซโนะถูกตัดสินประหารชีวิต)
เข้ามา
ซาโตรุ
ไง
นั่งสิ
ขอบใจที่เจียดเวลามาให้ฉัน
ฉันเจียดเวลาให้นายได้เสมอ ถ้านายอยากฟังเรื่องยาชิโระ
ฉันได้ข่าวว่าเขาถูกศาลตัดสินประหารชีวิต
ใช่
ยาชิโระฆ่าคนรวมกันกว่า 30 คดี
ส่วนใหญ่ก็หมดอายุความไปแล้ว แต่เราตั้งข้อหาเขาได้
แปดคดีฆาตกรรมและข้อหาพยายามฆ่าในชิบะ
เขาสารภาพทั้งหมด
เวลาที่
ถูกพรากไปจากนาย และแพะพวกนั้นไม่สามารถเอาคืนมาได้
แต่ว่า...
ถึงแม้มันจะเพียงเล็กน้อย ฉันว่าเราก็บรรเทาความเจ็บปวดของนายได้
ขอบใจนะ ซาโตรุ
ฉันภูมิใจมากที่ฉันได้อยู่
เคียงข้างนาย
เคนยะ...
และอีกอย่าง...
ฉันขอโทษ ซาโตรุ
มันเป็นเพราะฉันเอง นายถึงต้องสูญเสียไปขนาดนี้
- ฉัน... - ฉันไม่รู้สึกอย่างนั้นเลย
ฉันสิเป็นคนที่ถูกช่วย
ฉันควรเป็นฝ่ายขอบใจนาย
ฉันเดินหน้าสู้ได้
เพราะฉันมีนายอยู่เคียงข้างฉัน
ขอบใจนะ เคนยะ
นายคิดว่า
เราใกล้จะได้เป็นฮีโร่หรือยัง
หนทางอาจไม่ได้ดูสวยหรู แต่ฉันว่าเราใกล้แล้วล่ะ
(เรียงความโรงเรียนประถมมิโกโตะ)
(แก้ไขปัญหา โดย เคนยะ โคบายาชิ)
(ฉันจะช่วยคนที่ฉันเคยช่วยไม่ได้)
(ร่วมกับเพื่อนๆ ของฉัน นั่นคือสิ่งที่ฉันแก้ไข)
(เมืองที่ฉันจากมาคนเดียว)
(ฮีโร่ของฉัน)
(โดย ซาโตรุ ฟูจินุมะ)
วันเดอร์กาย หนังสือการ์ตูนเล่มโปรดของผม ถูกสร้างเป็นรายการทีวี
วันเดอร์กายสู้คนเดียวมาตลอด
แต่เมื่อมีหัวใจที่เชื่อถือได้เป็นอาวุธของเขา เขาก็มีเพื่อนมากขึ้น
ผมก็อยากมีเพื่อนที่ผมไว้ใจได้มากๆ
และเพื่อนที่ไว้ใจผม
จากตัวอย่างของวันเดอร์กาย ต่อให้ผมล้ม ผมก็ไม่ยอมแพ้
ผมพยายามได้ครั้งแล้วครั้งเล่า
จนกว่าผมจะทําสําเร็จ
คําพูดของวันเดอร์กาย
ทําให้ผมเข้มแข็ง
ผมอยากเป็นนักเขียนการ์ตูน และสร้างฮีโร่แบบนั้นเช่นกัน
(ราชาแห่งเปลวเพลิง โดย ซาโตรุ ฟูจินุมะ)
(ซาโตรุ ฟูจินุมะ "ยูกิแห่งศตวรรษใหม่")
ฉันเปลี่ยนออกไปทําสตอรีบอร์ดก่อนนะ
ได้ ทางนี้เราจัดการเอง
บาย
วันนี้อากาศหนาวชะมัด
อ้าว สวัสดีครับ คุณอุราตะ
อะไรเนี่ย คุณฟูจินุมะไปไหนล่ะ
- เขาออกไปคิดสตอรีบอร์ดค่ะ - อะไรกัน เขาไม่อยู่ที่นี่เหรอ
โธ่เอ๊ย ฉันอุตส่าห์ไปซื้อมาฉลอง
เพราะเราเพิ่งได้รับเลือก ให้สร้างออกมาเป็นแอนิเมชัน
จริงเหรอเนี่ย
แน่นอน และเราจะได้ออกฉายปี 2012
เราทําสําเร็จ ทุกคน
ยอดเลย
สุดยอด
- ไชโย - คุณฟูจินุมะจะเป็นคนดังแล้ว
มาดื่มกันเลย
ยังก่อน ยังไม่ได้ นายดื่มไม่ได้ โดยเฉพาะนายเลย
- ทําไมล่ะ - จําได้มั้ยครั้งก่อนนายเมาแอ๋ขนาดไหน
นายไม่ต้องดื่มเลย ถึงคุณฟูจินุมะกลับมาก็ห้าม
- นายดื่มแค่น้ําพอ - โอเค งั้นก็ได้
ดี โอเค เราเอาไปซ่อนแล้วรอเซอร์ไพรส์ดีกว่า
เอาซ่อนให้หมด
แล้วให้ทุกคนทําหน้าเศร้าๆ ก่อน
- ได้เลย - เอาอย่างนั้นนะ
ซาโตรุ
ฝันของลูกเป็นจริงแล้วนะ
ฉันซื้อมานะ
ไม่ใช่นาย
ผมไม่ได้ย้อนเวลาเลยตั้งแต่ผมฟื้นขึ้นมา
มันคงเป็นเพราะว่าตอนนี้คือช่วงเวลาที่แท้จริง
ความทรงจําของช่วงเวลาแรก ที่ผมไม่เคยนอนหลับยาว
เริ่มจะเลือนรางหายไป
ตลอด 15 ปีที่ผมหลับไป ผมไม่เคยโดดเดี่ยว
ผมมีเพื่อนๆ ที่คอยเติมเต็มช่องว่าง
ไม่มีอะไรที่ผมภูมิใจกว่านั้นแล้ว
และมันส่องแสงเจิดจรัสอยู่ในใจของผม
เมืองที่ผมจากมาคนเดียว
ผมไม่เห็นค่าอะไรมากไปกว่าเวลาที่ผมได้ใช้ไป
เมืองที่ผมจากมาคนเดียว
หิมะตกหนักจริงๆ นะ
โลกมันเพี้ยนไปหมดแล้วเนอะ
ฉันขออยู่กับคุณจนกว่าหิมะหยุดได้มั้ย
หิมะปกคลุมทั่วพื้นที่จนขาวโพลน
อนาคตกลับกลายเป็นว่างเปล่า
คําบรรยายโดย วชิระ ศิริเยี่ยม