KRATER
KSIĘŻYCOWA KOLONIA WYDOBYWCZA ROK 2257
Uwaga, wszyscy pracownicy i mieszkańcy.
Z uwagi na komunikat o deszczu meteorów za siedem minut zamykamy stację.
Prosimy do odwołania pozostać w kwaterach mieszkalnych.
Pozostało siedem minut.
Długo jeszcze? Zaraz będą zamykać.
Dzięki, przez głośnik nie słyszeliśmy.
- To powinno migać? - Za przyzwoici na to jesteście.
- Mogłabyś pomóc. - Dzięki mnie tu jesteśmy.
A klucz możesz podać?
Ale serio, dlaczego to miga?
Bo to kradniemy.
Powtórz, może mikrofony nie zarejestrowały.
Spokojnie, geniuszu. Tu nie ma mikrofonów.
Naprawdę możesz to zdjąć.
Dobra, dobra. Pewnie mają skanery twarzy.
To garaż, nie skład żarcia.
Wyglądasz w tym jak kretyn.
Brat mi opowiadał, że złapali tu jednego dzieciaka
i wsadzili do celi w kompleksie Terry,
gdzie spędził 60 lat.
- Znów to robisz. - Niby co?
Tragizujesz.
- Nie wymyślaj słów. - Nie wymyślam.
Nie wymyśla.
Co to było?
Chowajcie się.
Szybko, szybko.
Gdzie są wszyscy?
W kwaterach. Też dawno powinniśmy tam być.
No dobra, dobra.
Poszli.
No popatrz, tragizuję.
Dylan, zaraz zamkną. Czemu to tyle trwa?
Tragizuję…
Jaką masz życiówkę w odpaleniu łazika?
Sukces!
I co wy na to?
- Miało nie być alarmu. - Na bramie.
A nie mówiłem!
Do końca życia w małej celi!
- Zrób coś! Wyłącz to. - Już się robi. Tylko jak!
- Nie wiesz jak? - Ty to włączyłeś!
Masz tatę w zespole naukowym. Zrób coś!
Ty musisz być Caleb. Nazywam się Maria Slater.
Wybacz, że czekałeś.
Niedługo zamykamy obiekt, więc jest małe zamieszanie.
KILKA GODZIN WCZEŚNIEJ…
Może czekolady?
Prawdziwa. Dotarła rano transportowcem.
Wiesz, jakie świadczenia przysługują ci z tytułu śmierci ojca?
Tak, wiem.
Zginął podczas pracy w kopalni,
więc członkowie jego rodziny mogą lecieć na Omegę.
Zgadza się.
Chcemy, żebyś wiedział,
jak bardzo doceniamy służbę twojego ojca.
Wyobrażam sobie, że zawalił ci się świat.
Tym bardziej, że parę lat temu straciłeś mamę.
Siedem.
Umarła siedem lat temu.
Jak pewnie wiesz, podróż na Omegę trwa 75 lat.
Wprowadzimy cię oczywiście w sen kriogeniczny.
Na miejscu poczujesz się jak po przebudzeniu z beztroskiej drzemki
i nie postarzejesz się ani o dzień.
Muszę lecieć? Nie mogę zostać tutaj?
Obawiam się, że taka opcja odpada.
Wiem, niełatwo zostawić przyjaciół.
Nigdy już ich nie zobaczę.
Zdążą się zestarzeć i umrzeć.
Na Omedze poznasz nowych przyjaciół.
Calebie, twoi rodzice wiele poświęcili, żeby dać ci tę możliwość.
Ludzie pracują w kopalniach długie lata, zasilając transporty na Omegę,
żeby ich dzieci mogły się tam przenieść.
Za 72 godziny ogłosimy alarm meteorowy.
Jak tylko otworzymy po nim bazę,
wsadzimy cię na transportowiec.
Myślałem, że następny odlatuje za dwa miesiące.
Harmonogram cały czas się zmienia.
Wiem, że teraz tak nie myślisz,
ale to naprawdę początek czegoś wyjątkowego w twoim życiu.
No, Calebie. Dasz radę.
Nie bój się.
A jak spadnę?
O kurczę.
Byłoby co sprzątać.
Możemy zejść.
Jeśli tego nie chcesz.
Ale jeśli chcesz, musisz tam wejść sam.
- Rozumiesz dlaczego? - Tak.
Chcesz zejść?
- Nie. - Twardziel.
No to śmiało.
Widzisz tę małą gwiazdę tam?
Na krawędzi tej gromady.
- Widzisz? - Widzę.
Podobno wygasła ponad sto lat temu.
Była tak daleko, że jej światło wciąż tu dociera.
Mama mówiła, że to jak podróżująca pamięć.
Że życie jest właśnie jak taka gwiazda.
A wszystkie nasze wspomnienia o bliskich, o odwiedzonych miejscach,
to światło, które widzimy, choć gwiazdy już nie ma.
Tu się urodziłeś i tu dorastasz.
Ta baza to cały twój świat.
Pozbawiono cię tylu wspomnień.
Nadrobimy to kiedyś.
Jak?
Kiedy cię jeszcze nie było na świecie, zakradaliśmy się z mamą
w takie miejsce za wschodnim grzbietem.
To jedno miejsce tutaj lubiła.
O tu.
A co tam takiego jest?
Zobaczysz. Jak podrośniesz, wybierzemy się na przejażdżkę.
Co zrobimy?
Na Ziemi tak się robiło.
To najlepszy sposób podróżowania.
- Cześć.
Wiedziałem, że tu będziesz.
Jak poszło z panią Slater?
Za trzy dni wsadzają mnie na statek.
Jak tylko otworzą bazę.
Jeszcze zdążymy.
Nie, spoko. Nie musimy…
Słuchaj, tam jest coś, co twój tata chciał ci pokazać.
Plan jest aktualny.
- Tylko czasu mało. - No właśnie.
Marcus, czemu oni zawsze muszą włazić tak wysoko?
- Jeszcze trochę. - Oto i on.
Wziąłeś swoje leki?
Tak, wziąłem.
Czemu ciągle mi o nich przypominasz?
Bo masz serce wielkości asteroidy.
A ty – gębę jak czarna dziura.
Ale żarcik.
- Hejka. - Cześć.
Proponuję spotykać się na mniejszej wysokości.
Mnie pasuje.
- Jak poszło z Panią Strzygą? - Mam ciarki na jej widok.
Tak jak wszyscy.
Jeden dzieciak jej pyskował
i zniknął na dwa dni. Brat mi mówił.
A kiedy go znaleźli, nie pamiętał, co się z nim działo.
Ale wiesz, że to nieprawda?
Taki jesteś mądry?
Mój brat to geniusz. Wie, co mówi.
Ale serio, jak było?
Dała mi czekoladę.
Ale że prawdziwą?
Rany, prawdziwa czekolada.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio taką jadłem.
Chwila, co się dzieje?
Co z wami?
Wylatuje za trzy dni.
Co?
Następny transportowiec będzie za dwa miesiące.
Jeden ma wylecieć po otwarciu bazy.
Ale i tak jedziemy, nie?
Żartujesz?
Jeszcze dziś.
Na pewno mamy wszystko?
Z tym, co dołożyliśmy, chyba styknie.
Wiecie, co by nam zrobili, gdyby odkryli, ile ukradliśmy?
- Wolę nie wiedzieć. - Za mało tlenu.
Zauważą, jak weźmiemy więcej.
Do wieczora nie zauważą.
A właśnie, właśnie. Mam tu dziurolep.
- Co masz? - No wiecie, do dziur.
- Pisak uszczelniający? - Jak zwał, tak zwał.
Szybko, zakryjmy to.
- Czekaj. - Marcus, pomóż mi z tym.
Caleb Channing?
To ja.
Prochy twojego ojca.
Współczuję.
To było dołujące.
- Trzymasz się? - Tak.
Na pewno?
Będzie dobrze, stary.
Bazę zamyka się po to, żeby nikt nie wyszedł.
Dlatego to musi być dziś. Jak opuścimy sektor, nie będą nas ścigać.
- Gwarantuję. - Ma być deszcz meteorów.
Ciągle ostrzegają.
A widziałeś kiedyś taki deszcz?
Głupie pytanie. Jak mogłem widzieć?
Nie byliśmy na zewnątrz.
- Nie musisz z nami iść. - Oczywiście, że pójdę.
A ty? Na pewno dasz radę?
Byle leki wziął.
Koleś, zluzujesz z tym?
Nie stresuj się tak.
A kto to za mnie zrobi?
Chcę tam być.
No to postanowione.
Nie mamy kodów dostępu do garażu. Jak stąd wyjedziemy?
Mam pewien pomysł.
Addison Weaver. To jest twój pomysł?
Nie gap się. Tak, to mój genialny pomysł.
Parę miesięcy temu przyleciała z Ziemi.
Nie ma tu znajomych.
Podobno jest dziwna.
Z tym sobie poradzę.
Ma ojca w ekipie badawczej. Zna kody do wszystkich garaży podziemnych.
No nie wiem. Sam mówiłeś, że nie ma znajomych.
Da nam kody na piękne oczy?
Słuchajcie.
Odwdzięczymy się jej, kiedy wrócimy, dobrze?
W tej chwili to jedyny sposób.
No dobra.
HISTORIA II WOJNA ŚWIATOWA
Cześć.
My się znamy?
Jestem Dylan.
Fajne imię.
Dzięki. Zobaczyłem, jak tak tu sama siedzisz, i pomyślałem…
Poczekaj! Nie odchodź.
- No daj spokój. - Uważaj.
Addison, czekaj.
Chyba średnio mu poszło.
Zatrzymaj się na chwilę.
No co?
Wiem, co sobie o mnie myślicie.
Rozpuszczona Ziemianka.
Nikt ze mną nie rozmawia, chyba że czegoś chce.
Nic z tego.
Po pierwsze, nie wiesz, czemu do ciebie podszedłem.
Może po prostu żal mi ciebie.
No super. To tyle?
Poczekaj.
Możesz mnie wysłuchać?
- Proszę. - Czego?
Mój najlepszy kumpel stąd odlatuje. Na zawsze.
Jego ojciec to ten górnik, który zginął.
Przykro mi. Nie…
Nie wiedziałam.
Na bank pójdzie z tym do Strzygi. Pozamiatane.
Więcej wiary, koleś.
Mam mnóstwo wiary. Wierzę, że na nas nakabluje.
I co siejesz panikę?
Czemu miałaby nam pomóc?
Po co wam te kody?
Chcemy pożyczyć dalekozasięgowego łazika.
- I co z nim zrobicie? - Pojedziemy dokądś.
- Dokąd? - To nieważne.
Ważne, jeśli chcecie kody.
No dobra.
Dzień drogi stąd jest taki krater.
- W ósmym kwadrancie. - Nawet górnicy nie mają tam wstępu.
Potrzebujemy tylko kodów, żeby zdobyć łazika.
Nadal nie czaję, o co w tym chodzi.
Mówiłem ci. Jego tata chciał…
Rozumiem, czemu on to robi.
Ale dlaczego ty?
To mój przyjaciel.
W porządku, niech ci będzie.
- Załatwię wam te kody. - Poważnie?
- Pod jednym warunkiem. - Co tylko chcesz.
- Co takiego? - Chce jechać z nami.
Dlaczego?
Nie wiem. Ale inaczej nie da nam kodów.
To fatalny pomysł.
- Nie. Najgorszy z możliwych. - Ale czemu?
- Bo ona jest z Ziemi. - No i?
Ci z Ziemi mają inaczej. Są… specyficzni.
Sam jesteś specyficzny.
Dajmy jej szansę.
Ale ona nic nie czai.
Nie da nam kodów, jeśli jej ze sobą nie zabierzemy, tak?
W skrócie.
- To głosujmy. Kto jest za? - Ja.
- Jednogłośnie, Borney. - Wyciągaj łapę.
- Dzięki. Moje na górze. - Nie ma tak.
- Zapomnij. - No weźcie!
Wylejesz mi napój.
Skończyliście?
To jak będzie?
Ukradnijmy sobie łazika.
Już się robi! Nie wiem, jak to wyłączyć!
Widzicie? Mówiłem, że to fatalny pomysł!
Borney, nie pomagasz! Weź może…
No! Można i tak.
Uwaga, wszyscy pracownicy i mieszkańcy.
Do zamknięcia całego obiektu pozostały trzy minuty.
Lepiej się pospieszmy.
Myślisz?
Tlen w porządku.
Tu też wszystko gotowe.
- Marcus? - Robi się.
Na pewno umiesz tym jeździć?
Żartujesz? To się samo prowadzi.
Już, pod kontrolą.
Wklep kod do drzwi.
Żebyście odjechali beze mnie? Nie, dzięki.
Ja pójdę. Jaki to kod?
Dziesięć, 28, 58.
Zapamiętałem.
Co to jest?
Pamiątka z Ziemi. Taki zwyczaj.
To przejażdżka, nie?
- OK. - Ech, ci Ziemianie.
Uwaga, pracownicy.
Do zamknięcia obiektu pozostała minuta.
Wiesz, co w przejażdżce najlepsze?
Wszystko zostawiasz za sobą.
Cokolwiek się wydarzyło.
Jakiekolwiek błędy popełniłeś.
Wszelkie utracone marzenia.
To, kim masz być
lub kim świat chce, żebyś był.
No to jazda.
Bo od teraz to ty decydujesz. Ty wybierasz drogę.
A najważniejsze nie jest to, dokąd cię ona prowadzi,
ale to, jak tam dotrzesz i kto będzie wtedy z tobą.
U celu nigdy nie będziesz taki sam jak przed wyruszeniem.
W tej magicznej przestrzeni między początkiem a końcem podróży…
jesteś wolny.
Jesteś kowalem swojego losu.
Udało się. Jesteśmy na zewnątrz.
Patrzcie.
Ciągnie się w nieskończoność.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ale to będzie akcja.
Jesteśmy normalnie jak poszukiwacze przygód. Jak…
Kowale własnego losu.
O właśnie. Dobre.
Kowale własnego losu.
- Gotowi zobaczyć Księżyc? - Jasne.
Dajemy!
Pojedziemy razem wszędzie. Będzie się działo.
- Daj posterować. - Ale będzie jazda.
No to jedziemy!
- Do czego to służy? - Tego nie ruszaj.
A ten… Ten wyłącza…
Trzymamy się trasy. Jedziemy już ze dwie godziny.
Zostało jeszcze jakieś dziesięć.
To nie jest śmieszne!
- Złaź ze mnie! - Oddawaj czapkę!
Przestań!
Jak ty wyglądasz.
- O Boże. - Tak lepiej.
Addison, no weź powiedz.
Transportowiec?
Tak.
Czas na leki.
- Na co je bierze? - Ma wielkie serce. Olbrzymie.
Według lekarzy umrze za parę lat.
- Koleś. - No co? Tak mówią.
Dopóki bierze leki, nic mu nie będzie.
Całe szczęście.
Co się tak spieszysz? Musisz popić. Inaczej będziesz kaszlał.
Obczajcie to.
Pierwszy raz coś takiego widzę.
Ciekawe, co to miało być.
Tata mi opowiadał o takich miejscach.
Mówił, że dawno temu, kiedy pierwsi ludzie z Ziemi
zaczęli kolonizację,
Księżyc to miało być coś.
Taki raj.
Miejsce, o którym Ziemianie mogli tylko marzyć.
A potem odkryli Omegę i zostawili to wszystko.
Budowle, których nie dokończyli.
- Czujecie, co by było, jakby skończyli? - No.
Byłoby ekstra.
Na Ziemi są takie budowle?
Jasne, nawet większe.
Czym się jeszcze różni?
- Ziemia od Księżyca? - No.
Na przykład…
Są tam drzewa, które zmieniają kolor jesienią.
Woda. Nie macie telewizji.
Nie widziałam tu też książek.
Nie macie muzyki, deszczu, śniegu, wiatru, w ogóle pogody.
Nie uczą was tego w szkole?
W szkole uczą nas pozyskiwać hel w warunkach niskiej grawitacji,
obchodzić się z helem i transportować hel.
Żeby banda bogaczy miała dość paliwa
do transportowców.
Gruntowne wykształcenie.
Skoro tak, to skąd wiesz tyle o Ziemi?
Mój tata tam kiedyś mieszkał.
No i? A wasi rodzice nie?
Moi nie. Tylko dziadkowie.
- A na przykład u Borneya… - Pradziadkowie.
Właśnie. A Marcus…
Od kiedy twoja rodzina tu żyje?
Od dawna.
Bez sensu.
To umowa na 20 lat.
Przepracujecie swoje i zabieracie rodzinę na Omegę.
Oficjalnie.
Ale jak tylko spóźnisz się na szychtę…
- Albo zachorujesz… - Albo opóźnisz produkcję…
Dokładają ci kolejne dni.
Mój starszy na starcie miał sześć lat do odrobienia za ojca,
zanim w ogóle zaczął swoje 20.
To jeden wielki przekręt.
Przykro mi. Nie…
Nie wiedziałam.
Niebo serio jest niebieskie?
Co?
Niebo na Ziemi. Jest niebieskie?
Tak.
W dzień. Całkiem błękitne.
Caleb, co jest w tym kraterze?
Nie wiem.
Tata mówił tylko cały czas,
że mamie bardzo zależało, żebym go zobaczył.
Raz wspomniał o strumyku, który się rozgałęzia.
Strumyk w kraterze?
Coś mu się pomyliło.
- Tam musi być skarb. - Wszędzie widzisz skarby.
Mówię ci! Brat mi opowiadał, że pierwsi osadnicy
sprowadzili tu skarby.
Poukrywali je na pustkowiach.
Gdyby był tam skarb, lata temu przerzuciliby go na Omegę.
Nie wiesz tego. Ja się swoim skarbem nie podzielę.
Będziesz się mazał i błagał:
„Proszę cię, Borney, podzielisz się skarbem?”.
A ja na to: „Sorki, Dylan,
następnym razem mi zaufaj,
a kto wie, może coś ci skapnie z kolejnego skarbu”.
Powiedz jeszcze raz „skarb”, a poszukasz go pieszo.
S-ka-rb.
Dobra, wylatujesz.
A skoro już o tym mowa,
gotowi na prawdziwą zabawę?
Dzięki.
- Gotowy? - Tak.
- Jest OK. - Dzięki, Borney.
Stylówa dużo fajniejsza od naszej.
To prezent od taty.
Kto przeciera szlak?
Marcus, może ty pierwszy.
- No pewnie. - Koniecznie, stary.
Dobra.
Caleb, patrz!
Niezła jazda.
Patrzcie.
Ale mnie unosi!
Czad!
Na Ziemi takich atrakcji nie macie, co?
Ale numer!
Zobaczcie.
To Ziemia?
- Addison, z której części jesteś? - Koleś.
Ale że co?
Wiecie co?
Zrobimy coś fajnego.
Remis, koniec ostatniej zmiany,
dwie nieudane próby,
Tollefson będzie odbijał.
Weaver spróbuje zwieńczyć ten nieprawdopodobny mecz finałowy.
Teraz rozstrzygnie się wszystko i kibice dobrze o tym wiedzą!
Słychać ich doping:
„Weaver, Weaver, Weaver”.
- Co ona robi? - Nie mam pojęcia.
Przymierza się do rzutu.
Tollefson posłał piłkę na sam środek!
- Musisz ją złapać! - Poleciała w kosmos.
To zaliczaj bazy.
Co mam zrobić?
I na Ziemi to jest popularny sport?
No tak. Tyle że z grawitacją.
- Seryjnie? - Księżyc jest do bani.
Mnie się podobało.
- A ty dokąd? - Przejść się.
- Tylko nie za daleko. - Dobrze, tato.
- O kurde! - Przestań!
Dawaj, Dylan!
- Za wysoko! - Ziemianko!
Ogarnij!
- O Boże! - Widzicie to?
Pamiętajcie, cała tajemnica to dobry odrzut.
Im większy, tym wyżej polecicie.
Trzeba przykucnąć
i wybić się jak najmocniej, odkręcając zawór.
To na pewno bezpieczne?
- Jasne, że… Borney, nie pękaj. - Sam pękasz.
Co wy wyprawiacie? Chcecie się pozabijać?
Nie dramatyzuj.
Wystarczy spowolnić lądowanie odrzutem.
A jak lina się zerwie? Skończysz w otchłani kosmicznej!
Ta lina utrzyma kilka ton. Nas raczej też.
Marnujecie tlen!
To butla zapasowa.
Której tu potrzebujemy, geniuszu.
Tylko by się zmarnowała.
Osiągnąłeś szczyt głupoty.
Dylan, czekaj.
I kto to mówi? Miłośniczka baseballu.
- Ostrzegali przed meteorami! - A widzisz jakieś?
No dalej, Ziemianko.
Przyznaj, że się boisz.
Lubię ją. Jest w porzo.
Daje radę.
Szalejesz, Addison!
I co teraz powiesz?
Nie wiem. Może miałeś odrobinkę racji.
To po prostu fajna zabawa.
Ogarniesz.
Ale odlot!
Gotowy?
Nie, chyba zostawiłem coś w łaziku.
- Trzy, dwa, jeden. - Co?
- Start!
Kowale swojego losu!
Lecisz, Dylan.
- Ziemianka wymiata. - Piątka!
O mój Boże.
Zwolnij!
Dajesz, Borney.
Jest moc!
- Nie, nie! - Borney!
Co mamy robić?
Proszę! Ja chcę na dół.
Borney, musisz odłączyć zbiornik.
Zakręć zawór.
Wyślizgnął się. Nie dosięgnę.
Trzeba coś zrobić, stracimy go!
- Niby co? - Nie wiem! Ty mi powiedz!
Ściągnijcie mnie, proszę.
- Musimy działać. - Jak?
- Co robisz? - Marcus!
Czekajcie! Idę z wami.
Musisz nas nawigować.
- Będziesz naszymi oczami. - Ale…
Potrzebujemy cię, Ziemianko.
Dobrze.
Marcus, wyrównaj do prawej!
Kiedy Borney odczepi zbiornik, zacznie spadać.
Musisz go złapać.
Ściągniemy go.
Nie zostawimy go tam.
- Borney, tak trzymaj. - Boję się.
Spokojnie. Będzie dobrze.
- Dobra. - Chodźcie!
Marcus już po ciebie leci.
Słuchaj mnie. Musisz odczepić zbiornik.
Nie mogę! Widzę go!
Dasz radę!
Sięgnij do paska i pociągnij.
Marcus! Uważaj!
Marcus!
- Wyciągnij rękę! - Pomóż mi, Marcus.
Mam go.
Nie utrzymam się!
Borney!
O Boże, pomocy!
Nie, nie, nie!
Jestem za wami!
Uwaga!
To ja już wolę baseball.
Borney! Żyjesz?
- Żyję. - Na pewno?
Lepiej załataj ten pasek. Na szczęście ktoś zabrał dziurolep.
Jesteście cali?
Nic nam nie jest.
Chyba musimy wracać.
Co?
Pod kopułę. Musimy tam wrócić.
Słuchaj, rozumiem, naprawdę. Miałaś rację.
To była głupota.
Myślisz, że tu chodzi o rację?
To prosta matematyka. Zużyliśmy za dużo butli.
Nie wiesz tego.
Mówiłeś, że masz jedną zapasową. Straciliśmy dwie.
Plus to, co zużyliście podczas lotu.
Nawet nie dotrzemy do krateru.
Coś wymyślimy, prawda?
Wszyscy się bawiliśmy. To nie twoja wina.
Czekajcie.
A gdyby zdobyć tlen?
Jak?
Masz ten swój projektor?
W czym to ma nam pomóc?
Pokażę wam.
PRZEBYTO POZOSTAŁO
Nie, obróć w lewo.
To jest lewo.
- Szukasz… - Tak.
- Właściwie czego? - Stój. Tam.
Powiększ! Proszę?
Co to jest?
Nasze źródło tlenu.
Część pierwszego osiedla.
Stąd górnicy brali zapasy potrzebne w odległych kopalniach.
Myślisz, że coś zostało?
Oby. Bo to nasza jedyna szansa, żeby dotrzeć do krateru.
Dylan, nawet jeśli to wypali, podróż nam się mocno wydłuży.
Mamy czas. Nie minęła nawet połowa blokady.
Zauważ, że kiedyś musimy też spać.
Najpierw skupmy się na tym, żeby mieć czym oddychać.
Jeśli nie wracamy pod kopułę, to dokąd?
Do osiedla.
Po więcej tlenu.
Jakiego znowu osiedla?
Tu nic nie ma oprócz…
- Chyba nie tego osiedla? - I się zaczyna.
Żartujecie? Tylko nie to osiedle!
- Nie możemy tam jechać. - Borney, to tylko opowieści.
Ale o co chodzi?
O duchy kosmiczne chodzi.
- Musimy zawrócić. - Nic z tego.
Żadne duchy kosmiczne nie istnieją.
Nie wiesz tego. Tacy jesteście mądrzy.
- Brat mówił mi… - Ja nie mogę!
Wiesz co? Twój brat to frajer.
- Odwołaj to. - Nie.
Powiedziałem.
Nie. Miesza ci w głowie.
Wymyśla niestworzone historie, żebyś bał się własnego cienia.
- To palant! - Sam jesteś palant!
- On jest większym! - To lepsze niż mieć tchórza w rodzinie.
Co takiego?
Chodź tu!
Przestań!
- Nie obrażaj mi brata! - Dylan, puść go!
- Coś jeszcze? - Puszczaj!
- Wystarczy! - Puść!
Słyszałeś, co powiedział?
Skończcie już!
Tak chcecie spędzić nasze ostatnie dni razem?
Co z wami?
Przepraszam.
Szczerze.
Niepotrzebnie to mówiłem.
Ja też.
Kocham cię.
Dobra już. Ja ciebie też.
Myślicie, że jest tam tlen?
Powinien być. To było centrum zaopatrzeniowe.
Tylko że dawno temu.
Jak dawno?
Co jest…
No co?
Im szybciej włączymy światło, tym prędzej znajdziemy zbiorniki, nie?
Tak jest.
Chodźcie.
Ostrożnie.
Duch kosmiczny!
O mój Boże!
Duchy nieźle się urządziły.
- Ja cię… - Co to jest?
To nie osiedle, a dom pokazowy.
Co takiego?
Kiedy deweloperzy budują na Ziemi ładne nowe osiedla,
zwykle na początku stawiają taki jakby model domu.
Tak miały wyglądać te domy?
Niczego sobie.
Te kukły są jak z koszmarów, ale…
Przynajmniej nie musimy spać w łaziku.
Ty musisz. Strasznie chrapiesz.
Wreszcie mogę to zdjąć.
Tu miało być od groma sprzętu.
- Gdzie on jest? - Zostało jeszcze kilka pokojów.
No w sumie.
O kim mówił Borney?
- W łaziku. Kiedy… - Tak, wiem, o co pytasz.
Po co ci to wiedzieć?
Boże, jaki ty jesteś…
Nie było pytania. Tu nie ma tlenu.
No już, dobra.
Pamiętasz, mówiłem, że mój tata miał sześć lat
do odpracowania po swoim ojcu?
Któregoś dnia po prostu nie wytrzymał.
Zakradł się do wahadłowca, który leciał na Ziemię.
Podobno znaleźli go po starcie.
Nie rób tak.
- Jak? - Nie patrz na mnie ze współczuciem.
Współczuć możesz Borneyowi.
Uwielbiam młodego, ale to nie miejsce dla niego.
A Marcus pewnie ma takie serce, bo jego rodzina za długo tu żyje.
To mu zepsuło geny.
Chcesz komuś współczuć?
Współczuj im. Ja nie chcę litości.
Co? Ja wcale…
Wy naprawdę myślicie, że poza wami nikt nie ma problemów.
A moje życie to niby bajka?
- Nie wiem. - No właśnie.
Nic o mnie nie wiesz.
Jestem tylko dziewczyną od łazika i pomagam wam przeżyć przygodę.
No nie?
Nie współczuję ci.
Chciałam tylko cię poznać.
Wcale nie chrapię.
Żartujesz? Chrapiesz, aż na Omedze słychać.
- Nieprawda. - Skąd wiesz? Przecież wtedy śpisz.
Wiedziałbym.
Dużo tu tego.
To zajmie wieczność.
Myślisz, że Caleb dobrze się bawi?
Wiem, że mu smutno, bo odlatuje i z powodu taty.
Po prostu…
Chcę, żeby dobrze się bawił.
Wiem.
Obiecaj, że będziesz brał leki.
Obiecaj!
Dobra. Obiecuję.
Tato?
Jesteś tu?
Co?
Czemu tak siedzisz po ciemku?
Nie zgadza się.
Co?
Nie starczy czasu.
Nie zgadza się.
Tato,
o czym ty mówisz?
Kiedy mama była w ciąży, bała się, że tu utkniesz.
Skończysz 18 lat, zanim wypełnimy umowę.
Ale to było do zrobienia.
Wystarczyła ciężka praca i dyscyplina.
I wtedy mama zachorowała.
Brałem za dużo wolnego.
Chciałem nadgonić.
Odpracować to wszystko.
Zanim wlepią ci 20 lat.
I próbowałem. Naprawdę się starałem.
Caleb, jesteś tam?
Macie coś?
O tak! Nie tylko zbiorniki z tlenem.
Znaleźliśmy ucztę!
KrioSmakosz MIESIĘCZNY ZAPAS ŻYWNOŚCI
Ale wyżerka.
To było obłędne.
Nie wiedziałem, że jest tyle rodzajów jedzenia.
Chcesz trochę?
- Konkret. - To było niezłe.
Najadłem się na całe życie.
Mam teraz w ustach tyle smaków, że się pogubiłem.
Co to?
To się nazywa „lody liofilizowane”.
Dobre?
Tak bardzo, że nie da się opisać.
- Daj spróbować. - Czekaj.
No dawaj.
Też chcę.
- Wszystkiego nie zeżresz! - O Boże! Genialne.
- Nie jesteś tu sam. - Daj trochę.
No weź, chociaż kawałek.
Dosłownie cały świat poszedł na wojnę.
Zginęły miliony ludzi.
Co ty gadasz.
Ale to nie koniec.
Wszystko powtórzyło się 20 lat później.
Aż trudno wierzyć książkom do historii.
Spodobałyby wam się. Opowiadają o tym, co było tysiące lat temu.
O innych kulturach i wierzeniach…
To wszystko takie piękne i smutne, takie…
No nie wiem. To się naprawdę zdarzyło.
Dla tamtych ludzi nic ważniejszego nie istniało.
A Ziemia była dla nich wszystkim.
Teraz każdego obchodzi tylko to, kiedy przeniesie się na Omegę.
Mój brat uwielbiał historię.
Masz brata?
Tak, Charliego.
Ma dziesięć lat.
Jest z moją mamą w drodze na Omegę.
Wiecie,
kiedy moi rodzice się rozwiedli…
mama nie mogła po prostu wyprowadzić się z domu.
Wolała spędzić 75 lat w śnie kriogenicznym,
żeby już nigdy nie spotkać taty.
A mój tata
z jakiegoś powodu nie mógł pozwolić, żeby ona miała ostatnie słowo.
Więc też musiał się wynieść z Ziemi.
Tak skończyliśmy tutaj.
Odleciała z Charliem transportowcem rok temu.
Straciłam przyjaciela.
Przykro mi.
Nie potrzebuję twojej litości.
Borney, uważaj tam. Nie…
Borney.
Witaj w Projekcie Alfa.
Należysz do nielicznych wybrańców,
którzy stają przed jedyną taką okazją zakupu luksusowego apartamentu
na powierzchni Księżyca.
Nie możesz się doczekać?
Słuchasz Radia Alfa.
Wybierzmy się w przeszłość i posłuchajmy klasyki.
Kurde. Z jakich to lat?
Jestem z Ziemi, a tego nie znam.
Szkoda, że nie budowali dalej.
Przyjemnie by się tu żyło.
- Nie dla nas to budowali. - Nikt już z tego nie skorzysta.
Słuchajcie mnie.
To miejsce to jedna wielka niedotrzymana obietnica.
Tak jak te ich umowy.
Mogło tu być o wiele lepiej, ale mieli to gdzieś.
Czemu nas ma to obchodzić?
Racja.
Kowale swojego losu!
Cześć.
Miło poznać.
Nie, nie.
Tego nie! To system podtrzymywania życia.
Dobry refleks.
Nie możesz spać?
Niedługo wyśpię się jak nigdy.
To nie ciastko.
Co?
Bo już je zjadłem.
- Często mówi przez sen. - Żartujesz.
No jest to dziwne.
Ludzie zwykle mamroczą we śnie. Dylan toczy dyskusje.
Będą za tobą tęsknić.
Wiem.
Dylana poznałem tej nocy, kiedy umarła moja mama.
Poszedłem do kantyny.
Płakałem bez przerwy przez wiele godzin,
aż chyba nagle poczułem, że umieram z głodu.
I że jeśli w tej chwili zjem kanapkę,
może wszystko się ułoży.
Ale kantyna była już zamknięta.
Co zrobiłeś?
Już miałem wracać do kwater,
kiedy nagle z przewodu wentylacyjnego nad drzwiami wyskoczył Dylan.
Od miesięcy tamtędy wchodził. Kradł tarty owocowe dla mamy.
Zakradliśmy się tam z powrotem i resztę nocy spędziliśmy
w wielkiej lodówce, obżerając się kanapkami.
Wcale go nie znałem,
a on przesiedział tam ze mną całą noc.
Czemu mi to opowiadasz?
Bo myślę, że będzie mu ciężko.
Beze mnie.
Ciężej niż reszcie.
Będzie potrzebował kogoś, kto z nim posiedzi,
jedząc kanapki.
Ledwie go znam.
Mnie też wtedy nie znał.
Wiesz, jesteśmy podobni.
Jak to?
Żadne z nas nie może już być sobą.
Jesteśmy teraz kimś innym.
Ja jestem dziewczyną z Ziemi,
a ty – chłopakiem bez rodziny.
Mówiłem ci, że nie może być zielone.
Dojechaliśmy już?
Nie.
Ale jesteśmy o pięć minut bliżej.
To ile zostało?
Według mapy – półtora kilometra.
Co jest?
Co się dzieje?
Nie wiem. Coś się…
Co to?
Coś ty zrobił?
Nic nie zrobiłem. To stary model i…
Działaj.
Mamy przerąbane.
No dawaj.
Dobra.
Ile mamy tlenu ze składu?
Za mało, żeby wrócić pieszo.
A do krateru starczy?
Do krateru tak, ale…
No nie wiem.
Co ty robisz?
To sygnał alarmowy.
Łazik nam się zepsuł na odludziu.
O Boże.
Jak nas tu znajdą, będzie pozamiatane.
Tym bardziej, jak nas nie znajdą.
Pojazdy ratunkowe nie wyjadą spod kopuły,
póki nie skończy się blokada.
Zdążymy dojść do krateru i wrócić.
Nie chcecie wiedzieć, co tam jest?
Nie chcesz?
Obiecaj mi coś.
Obiecasz?
Dobrze.
Obiecaj, że jeśli coś mi się stanie, dotrzesz do tego krateru.
Co ma ci się stać?
Nic.
Chodzi o to…
Obiecałem twojej mamie.
Kiedy odchodziła,
trzymałem jej dłoń i obiecałem, że go zobaczysz.
Teraz ty obiecaj mnie.
Że tam dotrzesz.
Dobrze. Obiecuję.
Choćby nie wiem co.
Wypatruj miejsca ze strumykiem.
Rozdziela się na dwa.
Tam szukaj.
Tato, ja nie rozumiem…
To nic. Zrozumiesz.
Zobaczysz.
Tak?
Dobrze.
Twardziel.
Kocham cię.
Nad życie.
Wiesz o tym?
Tak, tato. Ja też cię kocham.
Mój synek.
Słuchajcie.
To chyba tutaj.
Chodźcie.
Udało się.
Jak myślicie, co to jest?
Dotarliśmy. Naprawdę tu jesteśmy.
No.
Ostatni na dole wraca bez skarbu.
Czekaj, Borney.
Marcus?
Lepiej niż na Ziemi, co?
Lepiej niż wszędzie.
Schodzisz?
Tak.
Dobra.
Caleb! Ale jazda!
No!
PRZESZŁOŚĆ ZAWSZE JEST NIEDALEKO
Jak tam, Marcus?
Jeszcze szukam.
Zobaczcie tutaj.
Co to znaczy?
Znalazłem panel.
No to się dowiemy.
Caleb, ty przodem.
Na spokojnie.
No bez kitu.
To nie może być to.
Jakaś wielka pusta sala.
Jesteśmy w złym miejscu.
Może kiedyś coś tu było.
„Na pozłacanych skrzydłach gwiazd sięgnęliśmy.
Nie zapomnimy przestworzy, które zostawiliśmy”.
Co robisz?
Byłam już kiedyś w takiej sali.
Dajcie mi chwilę.
Czad!
Co się dzieje?
Chyba tu zginiemy.
Nikt nie zginie.
Cierpliwości.
Widzicie to?
Marcus, patrz!
To jest piękne.
Nie do wiary.
To jest…
To właśnie Ziemia.
Mój dom.
Patrzcie!
Jakie niebieskie.
Widzicie? Mówiłem, że będzie skarb.
- Co jest? - No nie.
Co się stało?
Nic więcej nie ma?
Nie wiem.
- Nie, nie! - Weź to przywróć.
- Bo potrafisz? - Gdzie znikło?
- Mogę spróbować. - Poproszę.
Co tam znalazłeś?
Twój tata by tego chciał.
Byłby z ciebie dumny.
- Nie mów tak. - Co?
Caleb, stój.
Wiem, że jest ci ciężko. Rozumiem to.
Ale nie możesz…
To nie był wypadek.
Tam, w kopalni.
To nie był żaden wypadek.
Mój tata wiedział o świadczeniach.
I że jeśli coś mu się stanie, polecę na Omegę.
Powiem o tym pani Slater.
Co takiego?
Może unieważni umowę i to, co mi przysługuje.
Żebym mógł zostać.
To wszystko jest porąbane.
Ale nieważne.
Bo ostatecznie ty stąd odlecisz.
Cokolwiek zrobił twój tata, zrobił to, bo cię kochał.
Oddałbym wszystko, żeby stąd zwiać.
Wszyscy byśmy oddali. Sam wiesz.
Spędzimy tu resztę życia. Ale to nic.
Wiesz dlaczego?
Bo razem z tobą poleci cząstka nas.
W ten sposób nas tam zabierzesz.
Będzie niesamowicie.
- Zapomnisz o tej dziurze. - Nieprawda.
Zapomnisz.
Powinieneś.
Wszystko jeszcze przed tobą.
Tyle do zobaczenia i do zrobienia.
Będziesz przywódcą.
Ludzie będą na tobie polegać.
Dotrzesz tam, dokąd inni boją się pójść.
Nie pozwolimy ci tego zmarnować, wiesz?
Marcus!
O mój Boże!
- Marcus! - W porządku. Nic mi nie jest.
Co się stało?
- Ma za niskie tętno. - Przecież wziął leki.
Nie byliście nigdy na zewnątrz?
Nie.
Grawitacja wpływa na jego ciśnienie.
Daj mu tabletkę.
Zostały w łaziku.
Czemu nic nie mówiłeś?
Nie chciałem zepsuć wycieczki.
- Błagam, nie. - Musimy go zabrać do łazika. Już.
Dobra, chodźcie.
Jestem, Marcus.
No, dawaj.
Złap się mnie.
Co to było?
Deszcz meteorów.
Biegiem!
Chodź, Marcus, pomogę ci.
Uwaga.
Szybciej.
Dawaj, dawaj!
Tam jest łazik.
- Musimy dobiec. - To się nie uda.
Uda się. Borney, spójrz na mnie.
- Nie mogę. - Mamy tutaj zginąć?
- Chcesz, żeby Marcus umarł? - Nie.
To powiedz, że dasz radę.
Dam radę.
- Powiedz! - Dam radę!
No to biegnij!
Idźcie! Pilnuję was.
Ruchy.
Dajemy!
Tędy!
Szybko!
Borney, masz nas za plecami.
Spadamy stąd.
Do środka z nim!
Gdzie Addison?
Addison, gdzie ty jesteś?
Addison!
- Tam! - Addison, słyszysz nas?
- Idziemy po ciebie. - Chodź.
Nie! Dylan, nie wracajcie tu.
Słyszysz mnie? Odpowiedz!
Masz dość wrażeń?
- No to chodź. - Na dół!
Nie!
Dylan!
Musimy…
- Ale Borney, drzwi… - Już OK.
- Poczekaj. - Nie, jest dobrze.
Drzwi zamknięte.
No dobra.
Muszę to szybko uszczelnić.
- Wytrzyma? - Nie wiem.
Nie możemy tu zostać. Zabieramy go.
- Dobra. - Ruszamy.
Wszystko będzie dobrze.
Gdzie są wszyscy?
- Gotowa? - Tak.
No to już.
O Boże!
Jestem. Chodź.
Podnieśmy go.
I biegiem!
Borney! Otwieraj!
Co się stało?
- Czy on… - Nie.
Nic mu…
Nic mu nie będzie.
Zaraz zjawi się pomoc.
Nie zjawi się.
Przez burzę.
Blokada trwa.
Nie przyjadą po nas.
Nie mów tak.
- Przykro mi. - Nie mów…
Nie mów tak.
Na pewno… przyjadą.
I wszystko się jakoś ułoży.
Przyjadą.
Addison…
co będzie, kiedy skończy się tlen?
No…
Najpierw poziom się obniży.
Kombinezony zaczną przetwarzać dwutlenek węgla.
I będziecie czuć coraz większe zmęczenie.
Kiedy zaśniecie, kombinezony przejdą w tryb oszczędzania energii.
Będą próbowały jak najdłużej zachować zapasy tlenu.
Aż w którymś momencie po prostu…
odpłyniecie.
Całkiem spokojnie.
No…
nie brzmi to tak źle.
Caleb?
Jestem tu, stary.
Jak długo spałem?
Trochę spałeś.
Jak nic parę godzin.
A pojazdy ratunkowe?
Są w drodze.
Będzie dobrze.
Nie umiesz kłamać, wiesz?
A reszta…
Śpią.
Niepotrzebnie was tu ciągnąłem.
Kretyn z ciebie.
To najlepsze dwa dni w moim życiu.
W życiu nas wszystkich.
Widzieliśmy niebo, stary.
Cały ten błękit.
To najbardziej niesamowity widok.
Więc przestań jęczeć i gadać o wyrzutach sumienia.
Poza tym do niczego nas nie zmuszałeś.
Zawlókłbym cię tu, nawet choćbyś nie chciał.
- Tak by mogło być. - No raczej.
I nie śmiej się.
Marnujesz tlen.
Zawsze będziesz moim przyjacielem.
Choćby nie wiem co.
Wiem.
Dylan?
Dylan, co się dzieje?
Łazik księżycowy?
Tu pojazd ratowniczy dwa. Odbiór.
Widzimy cię i się zbliżamy.
Zgłoś się.
Dylan?
Ekipo?
Ostrożnie. Nie za szybko. Twój organizm wiele zniósł.
Wszyscy są cali?
Jak najbardziej.
Podróż przebiegła pomyślnie.
Podróż?
Jaka podróż?
Na pokładzie statku.
Jesteś na Omedze.
Co? Nie.
- Muszę iść. - Nie możesz. Wszystko jest dobrze.
Byłem w łaziku. Zasnąłem. Nie zdążyłem się pożegnać.
Początki są trudne.
Aklimatyzacja wymaga czasu.
To może pomóc.
Co to?
Wiadomości z kolonii księżycowej.
Z 75 lat, które przespałeś.
Zamieszkasz z rodziną zastępczą.
Przyjdą tu po południu. Cieszą się, że cię poznają.
Cześć, stary. Szybko tego nie odsłuchasz,
dziwne to wszystko.
- Ktoś tu chciał się z tobą przywitać. - Cześć, Caleb!
- Do czego mam mówić? - Tu masz mikrofon.
Już widzę. Hej, Caleb!
Cześć. Jak tam na Omedze?
Dobra, streszczajcie się. Czas nas goni.
Najważniejsze, że wszyscy są cali i zdrowi,
więc o nic się tam nie martw.
- Addison rozmawiała z tatą… - Raczej wrzeszczałam.
To fakt.
Pozwolą mi używać rejestratora raz w roku.
Czyli znacznie ponad normę.
Będziesz miał co nadrabiać, kiedy się wybudzisz.
I nie smuć mi się tam, słyszysz?
Wszystko się ułoży.
Tobie, nam, wszystkim.
- Kocham cię, stary! - Ja też!
Addison też.
No cześć.
Nie wierzę, że minął już rok.
Nie wiem, co nagadałeś Addison,
ale nie daje mi spokoju.
Cały rok łazi za mną z kanapkami.
Mogło być gorzej.
Wszyscy za tobą tęsknią, stary.
Ciągle o tobie gadamy.
Trudno uwierzyć, ile czasu minęło.
Dopiero co planowaliśmy naszą podróż.
Miło cię poznać.
A teraz pracuję tu w kopalni.
Wykorzystuję cenną wiedzę ze szkoły.
Nie jest tak źle.
Jesteśmy z Borneyem w jednej ekipie, a Marcus stara się o przeniesienie.
- Addison urządza demonstracje. - Tędy.
Domaga się zmian w umowach.
Zabawne,
że szliśmy kiedyś korytarzem
i złapała mnie za rękę.
I tak jakoś… Żadne z nas nie potrafiło puścić.
Caleb! Dopięła swego!
Autentycznie!
Zmusiła ich do zniesienia kruczków w umowach.
Koniec z odpracowywaniem zaległych dni rodziców.
Teraz razem z Borneyem chce stworzyć komisję
i wznowić te dawne projekty budowlane.
Borney paraduje w garniturze i krawacie.
Ale dalej wypominamy mu duchy kosmiczne.
W tym roku nagrywam wcześniej. Nie mogłem czekać.
Poprosiłem Addison o rękę.
Zgodziła się!
Wspominam ten dzień, kiedy poznaliśmy się w kantynie.
Mieliśmy opory przed zabraniem z nami Ziemianki.
Nie zgadniesz.
Marcus założył ligę baseballową.
Nadal nie czaję tego sportu, ale dzieciaki go lubią.
Teraz cała drużyna truje mu o lekach.
Najważniejsze, że olbrzym jest z nami.
Addison jest w ciąży.
Będę tatą.
Dasz wiarę?
- Gdzie to jest? - Idź tą drogą…
Patrzę na wszystko, co się zmieniło. Nasze życia i domy, które zbudowaliśmy.
To dzięki tobie.
Ty wyprowadziłeś nas spod kopuły i pokazałeś, jak może tu być.
I taki świat stworzyliśmy.
Zabawne.
Wraz z upływem czasu
coraz bardziej zdaję sobie sprawę ze znaczenia naszej podróży.
Niektóre chwile dane nam są tylko raz.
To one z nami zostają.
Zmieniają się w opowieści.
Dzięki temu tak naprawdę nie trzeba się żegnać.
Trudno mi sobie wyobrazić, jak lecisz gdzieś tam zamrożony w czasie.
Nie masz pojęcia, ile radości czerpaliśmy przez te lata,
wyobrażając sobie niezwykłe przygody, jakie przeżyjesz.
Za tydzień zabieram moje wnuki do krateru.
Wyobrażasz sobie?
Dobrze nam się tu żyje.
Staliśmy się kowalami swojego losu.
Teraz, przyjacielu,
pora, byś i ty nim został.
Cześć.
- Dzień dobry. - Powiedzieli mi, gdzie jesteś.
To chyba należy do ciebie.
Znałem twoją siostrę.
Czekaj, ty jesteś Caleb?
Moja siostra dużo o tobie mówiła w nagraniach.
Chyba zdążyła ukryć mi to w torbie.
Pewnie dla ciebie.
Myślałem, że już go nie zobaczę.
Chyba będziemy mieć o czym rozmawiać.
Naprawdę ukradliście łazik i zwiedzaliście Księżyc?
Tak było.
I prawie wystrzeliliście się w kosmos.
Nie wystrzeliliśmy.
Bawiliśmy się odrzutem.
- Co to jest? - Taka zabawa.
Bierzesz zbiornik z tlenem,
odwracasz go i trzymasz mocno przed sobą,
w ten sposób.
Po co go odwracać?
Żeby mieć napęd.
To chyba strasznie słaby pomysł.
Twoja siostra też tak uważała.
Wiesz, potrzebowałbym przewodnika.
Piszesz się na to?
Naprawdę? Ja?
A co robisz jutro?
Zdaje się, że ruszamy na wyprawę.
Napisy: Kamil Rogula