Kazałam ci odejść.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć.
- Chodź do kuchni. - Czemu nie jesteś w pracy?
Po prostu chodź.
Dobrze.
O co chodzi?
Keiro,
dziesięć miesięcy temu
weszłaś do mojego biura i się poznaliśmy.
To były…
najlepsze i najszczęśliwsze miesiące w moim życiu.
I chcę…
dać ci to.
Podoba ci się?
Zaręczynowy?
A chcesz tego?
Nie wiem, Lawrence.
W takim razie to tylko pierścionek.
Kocham cię.
Musimy pomówić o przyszłym tygodniu.
Jack się wprowadzi.
Przynajmniej na początek.
- Jessie… - Co?
Co mam powiedzieć?
Wszystko za mnie zdecydowano.
Macie w dupie to, czego chcę.
Nieprawda.
Nie?
Dobra.
Nie chcę go widzieć.
Chcę zmienić szkołę i żebyśmy się przeprowadziły.
Kochana…
Co ci się stało z twarzą?
Upadłam…
na WF-ie.
Gdzie idziesz?
Pomóc koleżance w lekcjach.
- Kiedy wrócisz? - Później.
BĘDZIEMY STRZELAĆ DO DILERÓW
A ty?
W porządku.
Świetnie.
To chodź.
Zaraz skończę.
Co robisz?
To co zawsze,
poprawiam nieco rentowność Maguire & Sons Logistyka.
To było głupie.
To z szampanem.
Nie możemy się pobrać.
Zapomnij.
Lepiej to sobie wyobrażałem.
- Oddać ci pierścionek? - Absolutnie nie.
Wygląda na drogi.
I był.
Ale stać ich na to.
Co?
Nic.
Świetnie.
Płyniesz rano do Anglii.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Do zobaczenia.
PRZEWOZY J. J. P.
NA MIEJSCU
Musimy dziś iść?
A co?
Jakiś problem?
Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.
Jutro jadę do Londynu.
Mama źle to zrozumie, jeśli nas nie będzie.
Tylko ciebie.
Powiedz, że źle się czujesz przez dziecko.
Pewnie. Wyśle karetkę
i spędzimy noc w szpitalu.
- To boli? - Ani trochę.
Jasne.
Krzyki szkodzą twojemu wizerunkowi twardziela.
Może…
ci z tym pomogę.
Jak knebel.
Nawet o tym nie myśl.
Stacey.
Daj spokój. Nie.
Przepraszam.
Trzymaj się!
Ściągnę. Gotowy?
- Nie. - Gotowy? Raz…
- Nie. - …dwa, trzy!
O kurwa!
Jezu!
Kurwa.
- Spóźnimy się? - Nie.
Dziękuję. Te buty…
- Kurczę. - Co się stało?
- Zapomniałam czegoś. Poprowadzisz? - Tak.
Zaraz wracam.
Jesteście.
- Witajcie. - Cześć.
- Wybacz spóźnienie. - W porządku.
Keiro, wyglądasz fantastycznie.
- Dziękuję. Jak leci? - Dobrze.
Cieszę się na ten wieczór.
Dziękuję panu.
Nie możemy. Bobby będzie w Londynie z kolegami.
Może w sobotę?
Patrzcie, kogo przywiało.
Jak leci?
Katherine.
Jak się masz?
Dobry wieczór.
- Cześć. - Jak leci?
- Jak się masz, Stacey? - Dobrze!
Jak tam nowy biznes?
- Dobrze. Dzięki, że pytasz. - Co tym razem?
Olejki zapachowe, kryształy,
łapacze snów?
A co? To nie ma z wami nic wspólnego.
Pogadamy, jak trzeba będzie zapłacić czynsz.
Dzisiaj…
zamówiłem nowego bentley’a.
Za kogo się uważasz? Za mnie?
Tak…
Nie. Ma więcej bajerów niż twój.
21-calowe klasyczne felgi, okleina z orzecha,
kontrastowe kolory wnętrza, przeszycia…
Za dużo ci płacimy.
Jestem tego warty.
Niby dlaczego?
Najlepsze, co zrobiłeś, to zapłodnienie żony.
Mamo!
Ile mu płacimy, Lawrence?
Nie wiem tak z głowy.
Nie bądź dupkiem.
To tylko żart, Stacey.
To duży chłopiec. Zniesie żarcik.
Kolacja gotowa.
Umieram z głodu.
Idziemy?
Może pomóc?
Nie, dziękuję.
Pieczeń z sarniny.
Twoja ulubiona.
- Tak. - Dobrze.
Dobrze.
CIEKŁY AZOT NIE DOTYKAĆ
Chris do centrali. Odbiór.
Mów. Odbiór.
AZOT
Tak.
Ilu?
Rozumiem.
Jutro otwarcie.
Będziesz na nim?
Nie mogę. Mam spotkania.
Jakie otwarcie?
Przyjdzie burmistrz. Przypisze sobie nasze zasługi.
Katherine sfinansowała 35 domów na osiedlu, na którym dorastała.
My sfinansowaliśmy.
Maguire’owie.
Rodzina.
Megan mówi, że są tam narkotyki.
- Callaghanowie? - Myśli, że nie.
Nie są nasze.
Zajmę się tym.
Jestem zajęty.
Nowy pierścionek?
Tak.
Lawrence dziś mi go dał.
Zaręczyliście się?
Nie.
Planujecie razem przyszłość?
To nic takiego.
Dobrze, pa.
Przepraszam.
Ktokolwiek to był, może zaczekać.
To brzmiało poważnie.
Co jest ważniejsze od obiadu z rodziną?
Twój brat.
Kocham cię.
Pomogę ci.
Dziękujemy. Było bardzo miło.
Gotowi do wyjścia?
Daj mi to.
Będzie dzisiaj milutki. Podziękuj ode mnie Rory’emu.
Też powinniśmy już iść.
Dziękujemy za miły wieczór.
Macie chwilę?
Chcę wam coś pokazać.
Chodź.
Tam, widzicie?
Zielonkawa kula.
Jest ciemno.
To jemioła.
Ta od buziaków na święta.
Roślina pasożytnicza.
Wyciąga wodę i składniki odżywcze z żywicieli.
Jeśli się nie uważa,
może zabić drzewo.
Ciekawe.
Prawda?
To firma przewozowa ma przesrane.
Nie powiążą tego z Maguire & Sons i legalnymi firmami.
Czemu Czerwonoręki się czepia?
Bo jesteś odpowiedzialny za doki. Nie nazywaj go tak.
To nie ja napakowałem ciężarówkę azotem.
- Nie kumasz, prawda? - Nie, kumam.
Twoja rodzina ciągle mnie dołuje.
- Mają się za lepszych ode mnie. - Bobby, odpowiadasz za doki.
Idziesz?
Muszę coś naprawić.
Keiro,
dziesięć miesięcy temu…
To były fajne miesiące…
Marcello?
Pokażę wam.
Marcello?
Zaręczynowy?
A chcesz tego?
Mamo?
Marcello?
- Mamo? - Precz!
…najszczęśliwsze w życiu.
Juliet?
Juliet.
KLUB PIŁKARSKI IMMACULATA
Uwielbiam sos HP.
Dobra.
Duża porcja?
Kim jesteś?
Aaron.
Wypierdalaj, Aaron.
Do zobaczenia.
Pozdrów Danny’ego.
Dobra.
Dziś nie środa.
Rodzina planuje sprzątanie.
Nie chcemy u siebie prochów.
Co chcesz powiedzieć? Już nie mamy umowy?
Nigdy nie mieliśmy.
O czym ty mówisz?
Nie mówiłem, że mamy.
A to po to, żebyś zrozumiał.
Jezu, kurwa, Chryste!
Co do chuja?
Jezu Chryste, stary!
Jezu!
Trzepiemy rzeczy Lawrence’a. Zejdź na dół.
Czemu Conor mnie śledził?
Dużo się działo,
chciałem mieć na ciebie oko.
Spakuj trochę ubrań. Pomieszkasz u nas.
To nie będzie konieczne.
Może.
Tak będzie lepiej.
Ma kopię.
Pokaż.
Coś jeszcze?
Więcej nie wiem.
Bierz rzeczy. Jedziemy.
- Keira! Rusz dupę. - Gotowa.
Zostaniesz ile potrzebujesz.
A kto o tym decyduje?
Sprowadziłeś ją tu?
Tak.
Bez powiadomienia mnie i brata?
Muszę pytać o pozwolenie?
Rory ją sprawdził.
Ostrzegła, że Lawrence nas skubie i dała nam to.
Nie znaleźliśmy tego.
Co?
Nie może pracować u Lawrence’a.
Może ci tu pomagać.
Wozić i inne takie.
Nie jestem słaba.
Wiem.
Ale osłabiona.
Nie myśl sobie.
Wychodzisz?
Mam wizytę u lekarza.
Conor cię zawiezie.
Mogę pojechać sama.
Możesz,
ale cię zawiezie.
Dzięki.
Lawrence nie żyje.
Jak? Co się stało?
Odkryli, że ich okradał i go zastrzelili.
Nie mogłaś ich powstrzymać?
Nie wiedziałam, że wiedzą.
Straciliśmy kontakt.
I mieszkam z nimi.
Co, kurwa?
Słyszałeś.
Twój plan był na nic.
Dziesięć miesięcy na marne.
Nie.
Powinnaś to ze mną uzgodnić.
- To łamie wszystkie zasady. - Jasne.
Jak glina uznana za martwą pod przykrywką.
Nie bądź hipokrytą.
Dobrze.
Zapytam na górze i dam znać.
Nie ja decyduję.
Będą szukać Lawrence’a.
Chroń mnie.
Rób swoje, ja zrobię swoje.
Marcello.
Keiro.
Uważaj.
- Zawieź mnie. - Co?
Nie umiesz prowadzić?
- Umiem. - To mnie zawieź.
Dobrze.
- Dokąd jedziemy? - Powiem ci.
Katherine.
Kiedy twoja rodzina wyjechała?
Zanim się urodziłam,
ale miałam tu dziadków i często wracałam.
Manchester, tak?
Tak.
Wtedy wstąpiłaś do policji?
Tak, kiedy miałam 22 lata.
Przepraszam.
Katherine.
Jednak przyjechałaś.
Oczywiście. To nasze osiedle.
Należy do miasta. Jesteś jedną z jego hojnych sponsorek.
Najhojniejszą.
Bo zależy nam na tych ludziach.
W przeciwieństwie do miasta.
Chyba się nie znamy. Alexander Monroe.
- Nowy burmistrz. - Keira Devlin. Przyjaciółka Katherine.
Nieprawda.
Miło cię widzieć, ale muszę się przygotować.
- Katherine. - Megan.
- Nie ma Jessie? - Jest tam.
Wszystko dobrze?
Tak.
Ma 13 lat,
nie wie, jak sobie poradzić z tą sprawą z Jackiem.
Poradzić?
To jej ojciec.
Tak, oczywiście, ale…
Ułoży się.
Nie trzeba. Za parę dni wychodzi.
Mieliśmy się tobą zająć.
Taka była umowa.
Dobrze.
RADA BELFASTU
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Daj spokój.
Wspaniałe wieści, prawda?
Zakończyliśmy
ostatnią fazę dużego projektu budowlanego.
Piętnaście nowych domów
oraz już istniejące 20,
gotowe do wprowadzenia.
Może wydawać się, że 35 domów to mało,
ale to tylko te na tym osiedlu.
W całym Belfaście ciężko pracujemy, żeby dotrzymać obietnic…
- Z Davem to robiłaś. - Nie! Puszczaj!
Zapłacimy, jak będzie miło.
Przestań! Puszczaj!
Tak?
Dobra. Rzuć to, albo cię skrzywdzę.
Kiedy
dziewczyna mówi,
że masz ją puścić, to puść. Jasne?
- Tak? - Tak.
Ale…
musimy pomówić o czymś jeszcze.
Wczoraj zmarło 10 młodych ludzi.
Udusili się…
Transportowano ich jak zwierzęta.
Przyjechali z nadzieją na lepszą przyszłość, lepsze życie,
ale umarli.
Zabili ich okrutni kryminaliści,
którzy czerpią zyski z ich rozpaczy i słabości.
Może nie powinni byli przyjeżdżać,
może byli tu nielegalnie, ale nie zapominajmy,
że to oni są ofiarami.
Ktoś dużo zarobił na ich przyjeździe.
A na tym osiedlu
wczoraj postrzelono dilera.
Handel ludźmi,
narkotyki, broń,
przestępczość zorganizowana.
Czasem musimy przypomnieć sobie o tym,
co już wiemy.
LONDYN
Ponieważ
śmierć
i przemoc
stały się tak powszechne,
że przestaliśmy reagować.
Dziesięciu martwych, postrzelony młody człowiek.
Wszystko w przeciągu 24 godzin.
Mam tego dość,
a ludzie tego miasta
dali mi władzę, by to zmienić.
Więc jutro policja
i celnicy
dostaną większe wsparcie.
Jutro
mocno uderzymy
w przestępczość zorganizowaną.
Dziękuję.
Wypowiedział nam wojnę.
Może być ciężko, jeśli uderzą w doki. Czeka nas wiele dostaw.
- Wiem. - To Bobby nas w to wpakował.
Niech to naprawi. Gdzie on jest?
W Londynie.
Co robisz?
Spokojnie. Masz,
- kupię twoje miejsce. - Nie, stój w kolejce.
Dostałeś kasę i jeszcze stoisz. Wycofaj się, póki możesz.
Świetnie.
Zachowaj kasę.
Kupisz sobie coś lepszego niż to.
Nie.
Zostaw.
Nie dotykaj mnie.
Ostatnia szansa.
- Cześć, Bobby. - Jak leci?
Co to miało być?
- Dawaj! - Przestań!
Nie, Bobby.
Bobby, możesz…?
Wezwij pomoc.
- Bobby, Jezu. - Puść mnie!
- Zostaw. - Puść!
Puść mnie!
Ani słowa.
Słyszysz?
Ani słowa, bo wrócę tu, znajdę cię i zabiję.
Rozumiesz?
Weź butelkę.
- Mój świadek, kelnerka. - Tam.
Alanah.
Starszy inspektor Rav Sangha, prowadzę to śledztwo.
Możemy porozmawiać?
Nic nie widziałam.
Nie było cię w sali?
Wcześniej tak, ale nie wtedy.
Ale widziałaś, kto wynajął salę?
Tak…
Ale nie było mnie w niej, kiedy to się stało.
Dobrze. Alanah, wiesz…
kto jest ofiarą?
Nazywał się Isambard Grey,
to syn ministra spraw zagranicznych. Przyda się każda pomoc.
Przykro mi.
Nie mogę pomóc.
Tak.
Przepraszam…
Masz chwilę?
A czego chcesz?
Chciałam ci to dać.
Kupił go za twoje pieniądze.
Co?
Czemu mnie nie lubisz?
Kto tak powiedział?
To widać.
Nie jestem ci niechętna.
Tylko ci nie ufam.
Lawrence ci ufał…
prawda?
- Harry. Wszystko gra? - Tak myślę.
Zabrałem wszystko.
- To tyle. - Dawaj znać.
Chcesz czegoś?
Tęskniłem za tobą.
I za tym.
Podoba ci się?
Oberwałam w bójce.
Z kim?
Z kobietą. Byłam w poważnym związku.
Sypiał z kimś innym przez kilka lat.
Kiedy byłaś gliną?
Nie.
Później.
Co się z nią stało?
Znaleźli ją w parku.
Zakopaną.
Zabiłaś ją?
A co jeśli tak?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz