Zamykamy bibliotekę.
Dziękuję.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nance?
Jest bardzo wcześnie.
- Dlaczego nie śpisz? - Robię kawę.
Dawno wstałaś?
Ciągle o tym myślę.
Zwłoki w domu z mojej oferty.
- Trzymasz się? - Nie chcę tam wracać.
Daj sobie czas.
Sprawdzę to.
Czemu policja chce moje buty?
- Jestem podejrzana? - Standardowa procedura wykluczenia.
Nie ma się czym martwić.
Na tabliczce jest nasz numer.
Trzeba ją zdjąć.
Tabliczka „Na sprzedaż” to teraz dowód.
Nie możemy.
Usuń chociaż moje nazwisko i numer.
Proszę.
Zadzwonię do kogoś.
Dziękuję.
Halo?
Holden, tu Bill. Przepraszam, że tak wcześnie.
Hej. Co tam?
Nie mogę jechać do Atlanty. Możemy to odłożyć?
Dlaczego?
Chyba złapałem coś od małego albo się czymś przytrułem.
Nie zmrużyłem oka.
Do jutra mi przejdzie.
Nie przejmuj się, pojadę.
- Sam? - Tak.
- No nie wiem. - Wiem, co robię.
Przesłucham Pierce’a.
Dobrze. Do jutra.
Zadzwonię i powiem, jak poszło.
Hej, prawie zapomniałem.
Jim Barney będzie na lotnisku.
Nadal go interesuje, co robimy,
mieliśmy wypić kawę.
Nazwisko brzmi znajomo.
Poznałeś go.
Aplikował na stanowisko Gregga.
Ten czarny, którego polubiłeś.
Powiem mu, że jesteś sam.
- Dzięki. - Na razie.
Przełożyłem.
Tak?
Wezmę twoje buty, zajrzę do domu,
zobaczę, co z tą tabliczką.
Holden da sobie radę.
- Dołączę jutro. - Dziękuję.
- Mamo? - Hej, stary.
Przepraszam.
Brian!
Co się stało?
Idź do łazienki, zaraz pomogę ci się umyć.
Przepraszam.
W porządku, kochanie. Idź.
Muszę zmienić pościel.
Panie i panowie, mówi kapitan.
Czeka nas nieco turbulencji.
Proszę nie wstawać
i zapiąć pasy na czas lotu.
Ze względu na prace remontowe w Atlancie,
muszą nam przypisać wyjście,
ale jak tylko czegoś się dowiemy, powiadomimy państwa.
Agencie Ford, Jim Barney. Miło mi.
- Pomóc? - Dam radę, dzięki.
To cały bagaż?
Pozmieniało się tu. Kołowaliśmy 20 minut.
To będzie największe lotnisko świata.
Większe znaczy lepsze?
Jak ten nowy koleś?
Gunn?
Nie, ten drugi. Smith.
Gregg.
Różnie.
Nie jest źle.
Nepotyzm zawsze tak się kończy.
Szkoda.
Bill cię polubił.
Mieliśmy zjeść razem śniadanie.
Miał mi opowiedzieć o sprawach wydziału.
Jeśli masz ochotę, możemy wypić kawę.
Jak szybko przetrawisz dane Williama Pierce’a?
Już to zrobiłem.
Hance’a też.
Przepraszam, to miejsce zbrodni.
Agent specjalny Tench. FBI.
- Jest detektyw Spencer? - Zaraz go zawołam.
Agencie Tench.
Bill.
Przyniosłem ci buty.
Dziękuję.
Mogę zdjąć nazwisko i numer żony z tej tabliczki?
Jest przeczulona.
Czemu nie. Każę go zdjąć i wnieść do środka.
Załatwione.
Byłeś tu całą noc.
Tak.
Masz chwilę?
Jasne.
Otworzyliśmy skrytkę kodem twojej żony, ale nie było w niej kluczy.
Drzwi frontowe były zamknięte od środka, okna też.
Klucz działa tylko w drzwiach frontowych.
Tylne były otwarte.
W salonie znaleźliśmy trochę błota.
Nigdy...
Przepraszam.
Możesz?
Jasne.
Rodzina zgłosiła zaginięcie.
Jeden z naszych ludzi zobaczył tylne drzwi otwarte na oścież.
Tak znaleźliśmy ciało.
Uważaj na ubrania. Proszek do odcisków jest wszędzie.
Nie ma oznak urazów na rękach ani nogach.
Siniaki były na szyi i z tyłu głowy.
Może ciągnięto go po schodach.
Sporo śladów stóp.
Dorosłych i dzieci.
Tutaj znaleźliśmy ofiarę.
Na dole.
Dziecko?
Niemowlak.
Miał 22 miesiące.
Kurwa.
Zabrano go z domu?
Z parku.
Jakieś 50 metrów przez las.
Był przywiązany do dwóch starych klepek.
Bardzo dokładnie umieszczony.
Na krzyżu.
Ukrzyżowany.
Jakieś dekoracje? Świece?
Kwiaty?
Nic.
Twarz miał zasłoniętą szmatą.
Znaleźliśmy ich cały stos w szafie.
Myślisz, że to sekta?
Raczej nie. Zwykle są bardziej wymyślne.
Dickinsonowie są zdruzgotani.
No raczej.
To niemożliwe.
Nie!
- Znam ich! - Tak?
Tak! Z kościoła. Ty też.
A ich synek to... Aniołek.
Jak umarł?
Nie wiem.
Był w domu?
Boże!
Na nowym dywanie? Nie. Nie mów.
Wybili okno, żeby wejść?
Nie, w skrytce nie było klucza.
Nie, nic mi nie mów.
Powinniśmy tam pójść.
Złożyć kondolencje.
Zrobić im... Dać im coś.
Nie dzisiaj.
Potrzebują trochę czasu...
Muszę zadzwonić do właściciela domu.
Chyba powinnaś.
Co mam powiedzieć?
Prawdę.
Była tam krew?
Nie.
Skąd wiesz?
Wiesz więcej, niż mówisz.
Biedni rodzice.
Muszę się napić...
zanim zadzwonię.
Przesłuchujemy sprawców brutalnych przestępstw.
Rozmowa nie może być wykorzystane przeciw tobie przy apelacji.
Będziemy pytać o rodzinę,
wcześniejsze zachowanie i myśli o zbrodni.
W naszej analizie statystycznej
nie wymienimy cię z nazwiska. W porządku?
Nie jestem pewien.
- Czego? - Tego, co powiedziałeś.
Musisz mówić, kurwa, wolniej.
Przepraszam.
Luz.
Totalny.
Został mi tylko czas.
- Jak mówiłem, panie Pierce... - Mów mi Junior.
Dobrze, Junior.
Rozmawiamy z takimi jak ty.
Jak ja?
Dużo macie takich jak ja?
Chodziło mi o ludzi skazanych za wyjątkowo brutalne zbrodnie.
Konkretnie z wielokrotnymi zabójcami.
Nasza rozmowa, cokolwiek powiesz, nie...
Nie może być wykorzystane przeciw tobie przy apelacji lub wniosku o warunek.
Zabawne.
Dostałem wyrok 880 lat.
Nie będę o nic wnosić.
Niczego nie dostanę.
Pewnie nie.
Chciałbym zacząć od pytań o rodzinę.
Dobrze.
Wcześniejsze zachowanie.
Dobrze.
- Chodzi o to... - Wiem, o co chodzi.
Nie jestem półgłówkiem.
Znam siedem języków, wiesz?
Nie, nie wiedziałem.
Imponujące.
Jak pytałem, co myślałeś i robiłeś...
Hiszpański.
Niemiecki.
Francuski.
Rosyjski.
Libijski.
- I Apaczów. - To sześć.
Mówię siedmioma.
Hiszpański.
Niemiecki.
Francuski.
Rosyjski.
Libijski.
Apaczów.
Angielski?
I o tym, co myślałeś i robiłeś po zabójstwach.
Zacznijmy od dzieciństwa.
Jak byś je opisał?
Co on będzie robił, gdy ty i ja będziemy rozmawiać?
Nie wygląda na agenta FBI.
Wiesz, o co chodzi.
Nie wiem. O co?
Nie wiedziałem, że w FBI są kolorowi.
Uczymy się całe życie. Twoje dzieciństwo.
Jak byś je opisał?
Bieda.
Może więcej szczegółów?
Duża bieda.
Dobra.
Wielki kryzys.
Wszyscy byli biedni.
Dzieciaki to była skóra i kości.
Nie było co jeść, chyba że zbierałeś jagody
albo strzelałeś do wiewiórek.
Nie przeczulam się nad sobą.
Każdy miał tak samo.
Roz... Nieważne.
Opowiedz o rodzinie.
Miałem tylko mamę.
Miała nasrane we łbie. Ledwie mówiła po angielsku.
Ale kochała mnie.
Tatuś?
Nie był głupi.
Inteligent mam po nim.
Wygadany był jak nikt.
Pewnego dnia uciekł.
Upłynnił się w powietrzu.
- Przepraszam, co? - Vamoosed.
Po hiszpańsku „uciekać”.
Lubiłeś ojca?
Nie.
Wkurzał mnie.
To tyle o rodzinie.
Możemy...
Chcę zapytać konkretnie o przestępstwa.
Osiem zabójstw.
Chciałbym odpowiedzieć specificus, to po łacinie,
ale nie mogę.
Bo nie popełniłem ośmiu.
- Nie? - Nie co?
Tu jest tak napisane. Grudzień 1970. Zgwałciłeś...
To wymuszone przyznanie.
Szeryf gasił mi papierosa na klejnotach.
Siedem zabójstw.
Nie.
Nie?
Nie mogę mówić o siedmiu,
nie zabiłem siedem razy.
Rozumiem.
Kelnerka, Kathy.
Nie zabiłem kelnerki.
Gospodyni domowa.
Nie zabiłem Virginii.
Hazel.
Nie zabiłem Hazel.
Przyznałeś się do wszystkich trzech.
Opacznie.
- Czyli? - Niesłusznie.
Wszystko jest w zeznaniach.
Na to nie ma rady.
Nie zabiłem tych kobiet.
Więc czemu się przyznałeś?
Nie możesz się przyznać, a potem mówić,
- że tego nie zrobiłeś. - Mogę.
Nie możesz.
Mogę.
Nie możesz.
Mogę.
- Nie w świetle prawa. - Mogę.
- Przyznałeś... - Prawo ma światło?
- Tak się mówi. - Ma?
Nie, Junior, nie ma.
Przestań mnie podpuszczać,
żebym powiedział coś, czego nie powiem.
Przepraszam.
Nie zamierzam dać się znowu zmusić.
- Nigdy! - Rozumiem.
Wiem, co robisz.
Co robię?
Masz mnie za głupa.
Powiem ci coś.
Sędzia podczas procesu powiedział,
że byłem w stanie stanąć przed sądem.
To dowód.
Chcę coś wyjaśnić w kwestii twojej zmiany zdania.
Nie możesz tego rozgryźć?
Pomyśl.
- Byłem zatrwożony. - Zatrwożony?
Czemu ciągle powtarzasz?
Masz imponujący zasób słownictwa
i nie zawsze rozumiem twoje kolokwializmy.
Jasne.
Znam dobre słowa.
Z pewnością.
Dziękujemy.
Chcesz jednego?
Chętnie.
Chyba że zaproponujesz dwa.
Czekolada i nadzienie...
wszystko w jednym.
Tutaj tego nie dają.
Jeździłeś ciężarówką, tak?
Tak.
Jeździłem dla Wydziału Dróg w Georgii.
Lubiłeś to?
Lubiłem być w drodze.
Poznałem wielu ludzi.
Wiele różnych rzeczy.
Kiedyś miałem wypadek w pracy.
Stalowy dźwigacz spadł mi na głowę.
Lekarz powiedział, że...
Moje komórki żywotności mózgu zostały uszkodzone.
Mój mózg jest stymulowany przez...
Nie umiem tego powiedzieć, ale wiem, jak się pisze.
N, I...
E, D...
O...
C, Z...
Y...
N...
O...
Ś...
Ć...
tarczycy.
Rozumiem.
Pewnie nie każdy na drodze jest miły.
Prawda?
Amen, bracie.
Mama mnie tego uczyła. Mawiała: „Junior, musisz walczyć o swoje”.
I robiłem to.
Jak?
Pewnego razu...
jakaś sklepowa suka
nazwała mnie kretynem.
Kretynem?
Raz.
Rozumiem.
Możemy wrócić do morderstw?
Których nie popełniłeś?
Możemy wrócić do czego chcecie...
o ile macie tego więcej.
Powiedziałeś policji, gdzie są ciała.
Tak.
Skąd to wiedziałeś?
Jestem jasnowidzem.
Skorzystałem z magnesu,
telepatii.
Wszyscy pytali mnie o zabójstwa.
Mam szósty zmysł.
Powiedziałem dokładnie, co się stało i gdzie są ciała.
To nie było przyznanie.
- Pomagałem. - Jasne.
Nie znaleźliby ciał. Nie zaznaliby spokoju.
Pomogłem rodzinom.
Ukłułem ich rozpacz.
A inne zabójstwa?
Obsługa stacji benzynowej, właściciel sklepu, sprzedawca?
Tak.
Te popełniłem.
„Nazwała mnie kretynem”.
- Rany. - Niewiele się pomyliła.
Słodycze jako metoda przesłuchiwania to coś nowego.
Czytałem transkrypty Kempera i Brudosa.
Papierosy i buty.
No i jest to zdjęcie Pierce’a w celi.
Które?
Ma tam pełno słodyczy.
Batoniki, mini-pączki.
Jego cela jest jak supermarket.
- Zdradził go apetyt... - Uważaj! Dzieciaki.
- Weźcie się za ręce. - Wolniej!
Idźcie razem. Weź brata za rękę.
Tak jest w Atlancie?
Miasto nie wszystkim dzielnicom daje po równo.
Miasto ma świetlaną przyszłość i ciemne strony.
- O której jutro? - Przed 9.30.
Możemy wcześniej zjeść śniadanie.
- Na koszt Quantico. - Nie mogę.
Rano karmi mnie żona. Nalega.
No to 9.30.
Dobra.
Witamy. Zaraz ktoś pana obsłuży.
- Dziękuję. - Tanya?
- Możesz pomóc panu? - Tak.
Witamy w Omni. Melduje się pan?
Tak, poproszę. Ford...
Holden.
Dobrze. Ford Holden.
Przepraszam, Ford to nazwisko.
To kiepski żart w Australii. Tu też.
Mam. Duże łóżko na jedną noc?
Zgadza się.
Mogę prosić o dokument?
Nie, że panu nie wierzę...
Oczywiście.
Agent specjalny Ford. FBI?
- Mogę? - Proszę.
Karta kredytowa.
Jasne.
Przepraszam.
Karta do pokoju...
Wie pan...
Mamy problemy z tymi urządzeniami.
Cały dzień wariowały.
Wszystko się psuje przed naprawą.
- Zawsze. - Pójdę z panem na górę.
Żeby nie musiał pan wracać.
Nie trzeba...
Tędy proszę, agencie Ford.
Długi dzień?
Bardzo.
Pan na konferencję?
Prowadzę sprawę. Dwie.
Na jedną noc?
To dość prosta sprawa.
To coś poufnego? Jak mi pan powie, będzie mnie pan musiał zabić?
Nie, nie jestem z CIA.
Jestem śledczym. Badam wielokrotne zabójstwa.
Jesteśmy.
Chce się pan rozejrzeć?
Sprawdzić, czy pasuje...
Mamy też inne pokoje.
Apartamenty.
Ten jest w porządku.
W łazience są ręczniki, a w szafie żelazko.
- Podać lodu? - Zamówię obsługę.
Poproszę, by przynieśli.
Pewnie nie powinnam tego mówić, ale obsługa pokojowa jest...
- Jest... - Ryzyk-fizyk?
- Bardziej ryzyk. - Dziękuję.
Poradzę sobie.
Na pewno?
W razie czego jest bezpośrednia linia do recepcji.
To ten... mały przycisk na...
Jasne.
Dobrej nocy, agencie Ford.
Dobranoc.
Dziękuję.
Kończę za około godzinę.
Pojedziemy do najlepszego lokalu w mieście.
Dobrze.
Agencie Ford.
Wyglądasz świetnie.
Przepraszam, spieszę się.
Nie możemy spoufalać się z gośćmi.
W porządku. Zawołać taksówkę?
Nie. Stoję niedaleko.
Jesteśmy.
Jest bałagan. Zwykle nie jest tak źle.
Nie przejmuj się.
Mam tyle na głowie, że nie mam czasu.
No wiesz.
Kiedyś pracowałem w drodze. Praktycznie mieszkałem w aucie.
Bywało gorzej.
To nie... Musisz trzymać albo...
W porządku. Nie jedziemy daleko.
Klima nie działa. Opuścisz szybę?
Jasne.
Lubisz muzykę?
Tak.
Głównie nową falę. Ostatnio.
Inne rzeczy też.
Lubię kino. Lubię czytać.
Chciałabym mieć na to czas.
Ale nic, tylko wracam do domu i znowu idę do pracy.
Nic więcej?
Nie wierzę, że nie wychodzisz na miasto.
Czasami.
Rzadko. Głównie pracuję.
Znam to.
Kiedyś chodziłam do kościoła.
Teraz już nie.
Odpuściłaś sobie Boga?
Jeszcze nie.
Czasami pomagam.
Organizuję wydarzenia, zbieram fundusze dla uczniów.
Drobne rzeczy.
Więc wychodzisz.
Jeśli to się liczy.
Chodzę na zajęcia.
Chodziłam, do centrum kształcenia
Atlanta Tech.
Dziesięć punktów do zaliczenia. Zarządzanie w hotelarstwie.
Gratuluję.
Prawie. Zbieram kasę, żeby dokończyć naukę.
Nie chcę brać pożyczek, wkopać się w długi.
Dlatego jeżdżę tym trupem. Jest ekonomiczny.
Brzmi rozsądnie.
Od dawna badasz wielokrotne zabójstwa?
Od niedawna.
To nowy wydział w Quantico.
To brzmi jak coś ważnego.
Dziękuję.
Jesteśmy.
Chyba zamknięte.
Chodźmy.
Ernie.
To agent Ford.
- Holden. - To mój kuzyn.
- Młody jak na FBI. - Ernie.
Przestań. Nie słuchaj go.
- Bywa. - Siedzą z tyłu.
No idź. Zrobię coś i przyniosę.
Siedzą?
Dziękuję, że poczekałyście.
Kazałam wam czekać.
To na niego czekałyśmy?
Tak. Agent specjalny Holden Ford.
- Agent specjalny Ford... - Holden.
To pani Willie Mae Mathis,
panna Venus Taylor i pani Camille Bell.
Agent Ford...
Holden.
Przyleciał tylko na jedną noc,
więc pewnie wszystkie chcecie z nim porozmawiać.
Usiądź, zjedz to, co przygotował kuzyn Ernest, zanim wystygnie?
Dziękuję. Wygląda smacznie.
Słyszałeś.
O tym, co tu się dzieje?
Nie.
Starałyśmy się.
Ale na nasze pytania nikt nie odpowiada.
Opowiedzcie.
Czym się zajmujesz, agencie Ford z FBI?
Holden pracuje dla ważnego wydziału i zajmuje się sprawami jak wasze.
Powiedz im to, co mnie.
Pracuję dla Wydziału Behawiorystyki.
To doborowa jednostka biura.
Badam seryjnych zabójców.
Czyli takich, którzy zabili wiele razy.
Na przykład Syna Sama.
Złapałeś Syna Sama?
- Nie. - Ale twój wydział to zrobił?
Nie. Badamy Syna Sama, żeby łapać innych takich jak on.
- Słyszałaś o Genie Devierze? - Tak.
Holden go złapał.
Ile masz lat?
Prawie 30.
Nic nam po nim.
Nikt go nie posłucha.
Dziękujemy za przyjście.
- Nikt nie posłucha? - Proszę. Pani Bell...
To moja córka.
Angel.
Poszła do koleżanki.
Miały oglądać telewizję. Uwielbia The Jeffersons.
Uwielbiała.
Nie wróciła do domu.
Dzwoniłam na policję. Kazali mi poczekać kilka dni.
Kilka dni?
W okolicy lasu przy Campbellton Road.
Tam znaleźli ciało.
Bardzo mi przykro, panno Taylor.
Mój syn...
Mój Jeffrey ma jedenaście lat.
Jeffrey...
Przepraszam.
Ta kobieta...
jest wojowniczką.
Pracuje na trzy etaty,
zajmuje się szóstką dzieci.
Widziała zbyt wiele bólu.
Jej mąż był stróżem. Zastrzelili go na służbie.
Co mogę dla pani zrobić?
Mój syn Yusuf chodził do podstawówki w Dunbar.
Był jednym z 20 uczniów w klasie utalentowanych.
Był grzecznym chłopcem.
W wieku czterech lat znał na pamięć całą mowę dr Kinga „I Have a Dream”.
Bardzo mądry dzieciak.
Pani Eula, sąsiadka, poprosiła, żeby poszedł do sklepu
odebrać jej tytoń.
Yusuf, tak jak Angel, nie wrócił.
Na pogrzebie była masa ludzi.
Był nawet burmistrz.
Ale nikt nie zapytał, jak ciało dziewięciolatka
trafiło do zsypu,
do dziury w opuszczonej szkole,
tak jak ciało Yusufa.
Nie ma odpowiedzi na pytania, o których nawet byś nie pomyślał.
Nie przychodzimy tu w środy, by jeść.
Czekałyśmy, modliłyśmy się, ale to koniec.
Nasze dzieci umierają.
I ktoś musi coś z tym zrobić.
Chciałbym pomóc.
Tu mamy wszystko, co zebrałyśmy.
Wycinki z gazet, zdjęcia miejsc, gdzie znaleziono ciała.
Raporty świadków.
Nikt ich nie przesłuchał.
Czy policja to ma?
Nie wszystko ma kopie. Proszę ostrożnie.
- Obiecuję. - Proszę, nie.
Uczymy nasze dzieci, jak wygląda ten świat.
Jak dbać o siebie i o innych.
Obiecujemy, że zrobimy wszystko, by żyły.
Gdy znaleźli Angel, miała cudzą bieliznę
wepchniętą do gardła.
Ten, kto udusił mojego Yusufa, umył mu dokładnie stopy.
Dziecka Willie Mae nie znaleziono.
Kto wie, gdzie on jest albo co mu robią.
Proszę sobie oszczędzić obietnic.
Dziękuję.
Za wysłuchanie. Nikt ich dotąd nie wysłuchał.
Chociaż tyle mogłem zrobić.
Nikt nie brał ich na poważnie.
Nie powinnam była kłamać, ale...
Myślałam, że odmówisz.
Nie ma za co przepraszać.
Ponoć to najlepszy lokal w mieście.
Mieliście być w Atlancie.
Holden jest.
Ja miałem, ale... coś mnie rozłożyło.
Powiedział, że da radę.
Czy powinien być tam sam?
Tak. Będzie dobrze.
Niech ma to za sobą.
Dobrze wiesz, że przesłuchania bywają nieprzewidywalne.
Uważasz, że testowanie Holdena
- jest teraz konieczne? - Rozmawiałem z nim.
Brzmiał dobrze.
Wczoraj nie miał problemów z przesłuchaniem.
Jim mu pomógł.
Barney.
Dzisiaj też nie powinien.
Dobrze.
- Ja tylko po niego. - Jasne.
Nie jesteś głodny?
Dzień dobry.
Myślałem, że po całym dniu ze zwyrodnialcem nie zasnę.
- Spałem... - Słyszałeś o Camille Bell?
Straszne.
Znasz sprawę?
Wszyscy znają.
Było o niej w mediach. Burmistrz był na pogrzebie jej syna.
- Zjadłem z nią kolację. - Co?
Z nią, Venus Taylor i Willie Mae Mathis.
Jesteś tu jedną noc. I tak cię znalazły.
Policja w Atlancie boi się odebrać telefon, gdy dzwoni.
One chcą odpowiedzi, a nikt ich nie ma.
Prosiły, żebym przyjrzał się ich sprawom.
- Zgodziłeś się? - Tak.
Jest sporo do sprawdzenia.
Zwolnij, zanim w coś wdepniesz...
i trafisz na pierwszą stronę.
- Znowu. - Jasne.
Umówię spotkanie, poznasz kontekst.
Tu wszystko działa inaczej niż w Virginii.
Zaczynam to rozumieć.
Musimy lecieć.
Chcemy pomówić o twoim stanie psychicznym
w czasie zbrodni i po nich.
Zacznijmy od listów, które wysyłałeś do komendanta policji.
Po zabiciu Gail Jackson, dokładnie pięć tygodni później,
zacząłeś pisać, że jesteś grupą mścicieli
zwaną „Siłami Zła”.
Czemu pisałeś do policji?
Bo byli biali.
Policjanci?
Siły Zła.
Ale sam je wymyśliłeś.
Wymyśliłem, że są biali.
W pierwszym liście napisałeś, że porwanie Gail Jackson
było zemstą za śmierć siedmiu białych kobiet w Columbus
z rąk „Pończochowego Dusiciela”.
I że zabijesz Gail, jeśli Dusiciel nie zostanie schwytany.
To bardzo skomplikowana historia.
Dziękuję.
Jak kontakt z policją miał ci pomóc?
Wszyscy się bali Pończochowego Dusiciela.
Szukali czarnego mężczyzny.
Ale nie miałeś nic wspólnego z tymi zabójstwami.
Nie.
Teraz szukali tych białych mężczyzn.
Sił Zła.
Za porwanie Gail Jackson.
Rozumiem.
Ale gdy wysłałeś ten list,
policja nie wiedziała, że Gail zaginęła.
Nie wiedzieli nawet, że ona istniała.
Dlatego musiałem im powiedzieć.
Powiedziałeś im też, gdzie znaleźć ciało, gdy zginęła.
Nie mogli ścigać tych białych, jeśli nie mieli ciała.
Powiedziałem, gdzie jest.
Najpierw udawałeś, że została tylko porwana.
Że żyje.
Tak chciałem uzyskać okup.
W porządku.
Drugi list.
Wiedziałeś, że Gail Jackson nie żyje,
kobieta, której policja nie szuka,
i zażądałeś 10 000 dolarów za jej powrót.
Bo oni nadal myśleli, że została porwana.
Musieli mi zapłacić.
Już im powiedziałeś, gdzie znaleźć ciało.
Jeszcze nie sądzili, że jest jakieś ciało.
Myśleli, że nadal żyje.
Czemu kilka dni po tych listach
zadzwoniłeś na policję
i powiedziałeś im, gdzie dokładnie znaleźć ciało?
Bo jej nie znaleźli.
Jak mieli przestać mnie szukać,
skoro nie ścigali tych białych za jej zabicie?
Sił Zła.
Rozumiem.
Wszystko zatacza koło.
Jak pączek.
Dokładnie jak pączek.
A gdy zabiłeś Irene Thirkield?
Musiałem napisać kolejny list.
Wszystkie listy były napisane na papierze z twojej bazy wojskowej.
Zrobiłeś to celowo?
Tak... bo to było mi najłatwiej znaleźć.
Myślałeś o tym, że policja może cię znaleźć przez ten papier?
Nie, bo kazałem im się tym nie zajmować.
Zmyliłem ślady.
Widzę. Na samym dole.
„Nie sugerujcie się papierem z bazy.
Każdy mógł go dostać”.
Dziękuję panu.
Zdecydowanie mi pan pomógł.
Napisałem jeszcze dwa listy. I jeszcze raz dzwoniłem.
Zgadza się.
Chcecie o nich pogadać?
Chyba wiemy już wszystko.
Poznałeś Karen Hickman, Gail Jackson
i Irene Thirkield w barach?
Tak.
Zawsze były w barach.
Więc widziałeś je wcześniej?
Chodzimy do tych samych miejsc. Nie da się nie zauważyć.
Chodziłeś tam, szukając damskiego towarzystwa?
Nie.
Nie szukałem niczego.
Chciałem się napić.
Czy zagadywałeś którąś z tych kobiet?
One podeszły do mnie.
Kobieta podchodzi do ciebie i zaczyna rozmowę.
Może Gail.
Tak.
Jest towarzyska.
Mówi, żebyśmy gdzieś poszli.
I czy mam 20 dolców.
Co powiedziałeś?
Zajrzałem do portfela.
Powiedziałem, że mam 20 $.
O czym myślałeś, wychodząc z baru?
O czymś konkretnym?
Nigdy o niczym nie myślałem.
Gdy była w twoim samochodzie, co zrobiłeś?
Jechałem.
Tylko?
I zatrzymałem się.
- I wyciągnąłem ją z wozu. - A...
ona była wtedy przytomna?
Czasami bardzo hałasowały.
Więc je biłem.
By przestały.
Ale nie tylko.
Na pewno nikt tego nie wykorzysta?
Na pewno.
Jak przestała hałasować...
wziąłem łyżkę do opon z tylnego siedzenia.
Pobiłem ją...
by nie dało się jej rozpoznać.
To samo zrobiłeś Irene?
Ją też pobiłem.
Głowa jej odpadła.
Nie dało się jej rozpoznać.
Wiedziałeś, że Gail i Irene były prostytutkami?
Nie. Zawsze były w pobliżu.
Rozmawiały z nami.
Pierwsza, Karen Hickman,
była inna.
Była żołnierzem, szeregowym.
Była w pobliżu.
W pobliżu? Kręciła się po okolicy?
Nie, była na miejscu.
Nie użyłeś na niej łyżki do opon.
Użyłeś swojego wozu.
Ile razy ją przejechałeś?
Nie wiem.
Pogubiłem się.
Różniła się jakoś od Gail i Irene?
Karen była biała. Pozostałe były czarne.
Chyba tak.
Nie zauważyłem.
Czy to możliwe, że wybrałeś ją dlatego,
że była biała?
Nie myślałem tak o niej.
Była zwykłym żołnierzem jak reszta.
Jest na emeryturze?
Tak jakby.
Biuro śledcze Georgii ściąga go, gdy nie chcą rozgłosu.
Garland wie wszystko, ale lepiej złapać go przed zachodem.
Nie wiedziałem, że FBI się tym interesuje.
Bo tak nie jest. Formalnie.
Formalnie mnie tu nie ma i nie patrzę na wsioków z południa.
Agent Ford spotkał się z panią Bell.
I Venus Taylor oraz Willie Mae Mathis.
Mam to od nich.
Camille Bell budzi szacunek.
Ona... Poprosiły mnie, bym przejrzał ich sprawy.
Czy ktoś sprawdził oczywiste podobieństwa?
Szóstka dzieci z jednej grupy społecznej
uprowadzona za dnia.
Jednorodna grupa ofiar.
Matki chcą, żebyś tak to widział.
Łącząc te sprawy razem sprawiły, i to im się chwali,
że śledztw wciąż nie zamknięto.
Ale moim zdaniem łączenie tego jest naciągane.
Nie uważasz, że tyle zabójstw na młodocianych jest dziwne?
Mamy średnio 8-10 zabójstw dzieci rocznie.
Atlanta jest czwarta w kraju pod względem morderstw,
więc te dzieciaki, niestety,
nie są niczym szczególnym.
Może i tak,
ale to w większości chłopcy, szczupli...
To może być seryjny.
W jednym miejscu był postrzał i uduszenie.
To z pewnością miało związek z narkotykami.
Angel Lenair to jedyna napaść na tle seksualnym.
Badanie szczątków Meltona Harveya nie wykazało przyczyny zgonu.
No i jeszcze Yusuf Bell.
Uduszenie.
Słodki dzieciak. To łamie serce.
Szczerze mówiąc, nie widzę związku między nimi.
Seryjni zabójcy czasem zmieniają sposób działania.
Trzeba przyjrzeć się ofiarom.
Pełno tu potencjalnych ofiar, które pasują do twojej grupy.
Łatwo kogoś wybrać.
Jeśli szukasz potwora, jest nim bieda.
Te dzieciaki dorastają bezbronne,
sępią drobniaki narażając życie,
otoczone są przemocą, czasami we własnym domu.
Opieka społeczna miała akta części z nich.
I ponownie się im przyjrzała.
Może matki chcą wiedzieć, że ich dzieci nie zignorowano.
Policja praktycznie nic im nie mówiła.
Każda z tych spraw jest otwarta.
A między czarnymi i policją istnieje historyczny brak zaufania.
Uzasadniony.
Polityka jest skomplikowana.
Niektórzy czują się porzuceni.
Jako pierwsze duże miasto Południa wybraliśmy czarnoskórego burmistrza.
To postęp.
Próbuje zbudować największe lotnisko na świecie,
żeby przyciągnąć inwestorów,
ale biali uciekają na przedmieścia i tam płacą podatki, których potrzebuje.
To tłumaczy zaniedbywanie zabójstw dzieci?
Próbują nie robić hałasu.
Przy tylu zabójstwach byle szept o drapieżniku
odstraszy ludzi z pieniędzmi.
Muszę wracać do roboty.
Ci wieśniacy stają się bardziej aktywni wieczorem.
Nadal ich obserwujesz?
Zawsze.
To mafia?
Chłopaki przychodzą i robią swoje.
Sumiennie.
Dzięki, Garland. Doceniam.
Agencie Ford, coś w tym może być.
Na tym etapie tego nie stwierdzę, ale prawda jest taka,
i nikt nie chce tego przyznać,
że żeby znaleźć powiązania,
niestety...
musimy poczekać na więcej ciał.
Agent Ford.
Dostałam wiadomość. Miał pan spotkanie?
- Tak. - Zniosłam opłatę za późne wymeldowanie.
- Jak poszło? - Dobrze.
Spotkałem się ze starym agentem.
Rozmawiał z prowadzącymi sprawy Bella i Lenear.
Lenair.
Będziemy w kontakcie.
Zapewnił mnie, że są na bieżąco
w kontakcie z opieką społeczną.
Proszę mi to dać.
Nie twierdzę, że popieram to, jak policja w Atlancie się tym zajmuje.
Ale z tego co widzę,
- robią wszystko, by rozwiązać... - Kontakt z opieką?
Zawsze to samo. Zaniedbanie, dręczenie.
Winią rodzinę.
W Atlancie jest średnio dziesięć zabójstw dzieci rocznie.
To straszne, ale z tego wynika,
że te liczby nie są niczym niezwykłym.
Te liczby mają imiona, agencie Ford.
Jeśli to wszystko, wymeldowałam pana.
Karen była biała.
Pozostałe były czarne.
Chyba tak.
Nie zwróciłem uwagi.
Czy to możliwe, że wybrałeś ją dlatego,
że była biała?
Nie myślałem tak o niej.
Była zwykłym żołnierzem jak reszta...
Strata czasu.
Straciłeś zainteresowanie w trakcie obu przesłuchań.
Gdyby nie Barney, to byłaby strata czasu.
Przesłuchujmy osoby, które potrafią wiązać sznurowadła.
Po co opracowywać pytania, skoro ich nie zadajesz?
Pierce może zna siedem języków, ale angielski ledwo.
Co nam po tym?
Jeśli któryś myślał o tym, co robi,
przed lub w trakcie,
to nie potrafi o tym mówić.
Tak, raczej nie planowali.
Ale Pierce i Hance wykazali świadome zachowanie
po zabójstwach.
Co nam po tym?
Chcemy skategoryzować ich zachowanie przed czy w trakcie?
Zachowanie po zabójstwie też jest ważne.
Nawet nieudolne tuszowanie śladów.
Odwracanie uwagi policji absurdalnie złożonymi historiami.
Samozachwyt nad własną inteligencją.
Mówisz, że myślimy zbyt sztywno?
- Może. - Zmienimy kategorie
czy potrzebujemy nowych?
Po zbrodni zorganizowany/chaotyczny?
Możemy znaleźć elokwentne podmioty?
Pierce jest interesujący.
Nie było cię tam. Przesadzasz.
Zabijał pochopnie. Sklepikarz, obsługa stacji.
Zabijał też kompulsywnie.
Trzy ofiary związał, zgwałcił i zabił. W stylu BTK.
Hance jest ciekawy.
Twierdzi, że nie wiedział, ale zabił kogoś innej rasy.
A wiemy, że to niezwykłe.
Musimy poświęcić temu więcej czasu.
Może byliśmy zbyt pewni w kwestii rasowego podziału.
Nie jestem pewien.
Naprawdę?
Karen Hickman była biała,
a Hance jest czarny. Czego nie jesteś pewien?
Co do tego się zgadzam.
Patrzyłem z punktu widzenia esencjalisty.
Z punktu widzenia „esencjalisty”.
Co to?
Arystoteles mówi, że wszystko ma substancję lub esencję,
definiującą istotę rzeczy.
Podobnie Platon twierdził, że grupy łączą cechy esencjonalne.
Jakie cechy esencjonalne
łączą Hance’a i Hickman?
Mundury.
Byli żołnierzami.
Tak tylko pomyślałem.
Jestem umówiony z Nancy.
Randka?
Coś w tym stylu.
To ciekawe, Gregg.
Podział rasowy nie zawsze musi być czynnikiem dominującym.
Musimy to sprawdzić.
Kemper.
Jego ofiary były białe, poza jedną.
ale wszystkie były studentkami.
Dobrze, że Barney trzymał się scenariusza.
Detektywie, chcę podziękować,
że zgodził się pan przyjść i powiedzieć nam o tej tragedii.
Proszę.
Dziękuję, ojcze.
Dobry wieczór. Jestem Art Spencer z policji we Fredericksburgu.
Trzy dni temu odebraliśmy telefon.
Zgłoszono zaginięcie dziecka.
Następnego dnia
funkcjonariusz znalazł go w pustym domu.
Nie było oznak włamania.
Nikt nic nie widział ani nie słyszał.
Dziecko nie żyło.
Zbadaliśmy okolicę i będziemy kontynuować.
Nasi technicy skończyli badać miejsce zbrodni.
Na tę chwilę nie mamy podejrzanych.
Przepraszam, że przerywam,
ale chcielibyśmy wiedzieć...
jak zginął Daniel?
- Panie...? - Dale. Dale Harmon.
Panie Harmon, z pewnością zrozumie pan to,
że czekamy na wyniki sekcji.
Nie mogę mówić o szczegółach, póki śledztwo trwa.
Został zamordowany?
Za wcześnie na odpowiedź.
Pojawiły się niepokojące plotki, że kult złożył go w ofierze.
Nie mamy podstaw, by tak sądzić... na tę chwilę.
Co to znaczy?
Niezbyt nas to uspokaja.
Nie wchodźmy w plotki i spekulacje.
Ojcze, ja... Rozumiemy.
Chcę uszanować to, że rodzina jest w żałobie,
ale pogłoski o kulcie czy ofierze rytualnej są niepokojące.
Większość z nas ma małe dzieci. Boją się.
Chcemy poznać odpowiedzi.
Nasza dziesięciolatka nie chce chodzić do szkoły.
Boi się bawić w ogródku.
Zapewniam, że jak tylko poznamy odpowiedzi, poinformujemy was.
Syn powiedział mi, że boi się zasnąć, bo...
Nie wie, czy się obudzi, jak Daniel.
Przepraszam.
Art, mogę?
Jestem Bill Tench.
Pracuję dla FBI.
Niektórzy mnie nie znają,
nie przychodzę na mszę tak często jak moja żona.
Dwa dni temu byłem na miejscu zbrodni.
Denerwujecie się, rozumiem to,
ale zapewniam, że nie było tam nic związanego z kultem.
Rod i pozostali,
detektyw Spencer robi, co może.
W pełni mu ufam.
Proszę o cierpliwość.
Masz doświadczenie z...
Dziękuję.
Tak, dziękujemy, agencie Tench.
Pomódlmy się teraz przez chwilę.
Za rodzinę Dickinsonów...
i za detektywów pracujących nad sprawą.
- To co zwykle? - Poproszę.
Niedługo zostaniesz stałą klientką.
To ostatni raz. Obiecuję.
Ludzie będą gadać.
W mojej pracy to nie przejdzie.
Żartowałam.
Co tu się robi, żeby się rozerwać?
Masz dużo wolnego czasu w Quantico?
Raczej nie.
Ale gdybym miała wolny wieczór, gdzie mogłabym pójść?
Z tobą?
Szukasz przewodnika...
czy randki?
Randki.
Napisy: Liliana Reguła