Trzymaliśmy go prawie pięć godzin.
Musimy z nim pogadać, zanim wezwie prawnika.
- Musimy użyć gazet. - To za mało.
Potrzeba czegoś, co pokaże, że go mamy.
- To musi go zdenerwować. - Jasne.
Jego kamień.
Jeśli go ma.
Berkowitz zawsze miał swój zestaw.
To biały facet, spoza świata ofiar.
Jeśli to on, to działa w ruchu.
Musi tu być coś, co łączy go z przestępstwami.
Macie coś, czym mógł kogoś udusić lub związać?
Lina. Ale każdy hydraulik ją ma.
- Literatura o wyższości rasy? - Nie.
Getera nie ma od tygodnia.
Musimy coś zrobić.
Nie dopasujesz kwiatka do kożucha, bo tak chcesz.
Bill.
Co tam macie?
Dużo taśmy.
Nie ma dowodów, że na ofiarach użyto taśmy.
Nie mamy dowodów, że nie.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przyniesiemy jeszcze.
Potrzebujesz czegoś?
Kawę?
Nie...
Nie trzeba.
Na pewno?
Dobra. Proszę.
Hydraulik.
Tak.
Jesteś czysty.
Twoja kartoteka.
Jest czysta.
Jest tu tylko drobna kradzież.
O co chodziło?
To było...
zwykłe nieporozumienie.
Nieporozumienie?
Tak.
Położyłem na ladzie pieniądze za opony, ale ich nie znaleźli, więc...
Ciężko się z tym kłócić.
Słusznie.
Dorastałeś tutaj, tak?
Urodziłeś się w Fulton.
- Całe życie. - Więc znasz okolicę.
Skróty, tylne uliczki.
Twoi klienci mieszkają w okolicy?
Polecają cię sobie nawzajem?
Niektórych znam.
Ale pracuję wszędzie.
Czyli gdzie dokładnie?
East Point, Lakewood Heights.
Głównie na południe od centrum.
Dużo jeździsz.
Dojeżdżam do pracy.
Jeździsz przez różne dzielnice.
Białe,
czarne.
Jasne.
Ta okolica jest dość mieszana.
Widzisz różne sposoby na życie.
Bywasz w domach,
pod zlewem.
Zajmują się swoimi sprawami,
prawie zapominają, że jesteś.
Chyba tak.
Twoi klienci mają dzieci?
Pewnie tak. Ja...
Idę tam, żeby zrobić swoje i nie...
Ale zauważyłbyś dziecko, gdyby było.
Chyba tak.
Twoi klienci są biali?
Mówiłem, że to mieszana okolica.
Więc bywasz u czarnych?
Bywam.
Z cukrem, tak?
Tak.
Wyciągnę to.
Przepraszam.
Dzięki.
Należysz do klubów?
Klubów?
No wiesz, grup.
Chodzisz na spotkania?
Jakie?
Takie, gdzie wszyscy macie podobne antypatie,
urazy.
Gdzie nosicie...
prześcieradła.
Nie, nie mieszam się w to gówno.
Nie jestem taki.
Na pewno?
Tutaj to dość powszechne.
Cóż...
zgadza się.
Ale wychowano mnie inaczej. Nie robię tego.
Czego?
Nie nienawidzę ludzi.
Tylko przez to...
kim są. Inaczej mnie wychowano.
Chyba skończyliśmy z autem.
- Moim? - Sprawdzaliśmy je,
odkąd tu wszedłeś.
Po co?
Poznajesz to?
- To taśma. - Masz jej dużo.
Jestem hydraulikiem, więc...
Szukaliście taśmy?
Oglądałeś wiadomości?
Masz tuzin rolek taśmy pod ręką na wypadek...
czego?
Chattahoochee może wybić z odpływu?
- Nie wiem. O co chodzi? - Znasz Redwine Road?
Tak, czasem jeżdżę tamtędy do pracy.
Widziałeś wiadomości. Słyszałeś o ciałach.
Jeździsz przez Redwine Road tylko do pracy?
- Tak, ja... - Nigdy z innego powodu?
DOWÓD
Wiesz, co to?
Tak.
To...
- Wiem. - Znaleźliśmy na nich twoje odciski.
Nie rozumiem.
Znaleźliśmy też ślady nasienia.
Mamy ci powiedzieć, gdzie to znaleźliśmy?
Piętnaście metrów od ciał zamordowanych chłopców.
Po drugiej stronie Redwine Road, gdzie było ciało Miltona Harveya.
Przykro mi.
- Bardzo mi przykro. - Na pewno.
Teraz tylko powiedz, z jakiego powodu.
Moja żona, ona...
Twoja żona?
Tak. Jest w ciąży i...
To nasze pierwsze.
I my nie, no wiecie...
Kupiłem te gazetki, poszedłem do lasu i skorzystałem.
Nikogo nie skrzywdziłem.
Twierdzisz, że waliłeś sobie konia w lesie?
Nie wiem nic o zabójstwach.
Czasami musisz...
Kolejne ciało.
Czy to...?
To nie Lubie.
Śledczy mówią, że zginął w ciągu ostatnich sześciu godzin.
Sądzimy, że to Terry Pue.
Ostatnio widziany o północy. Już go wtedy mieliśmy.
Nie mógł tego zrobić.
Czyli koleś, którego ciśniemy całą noc,
który nie pasuje do profilu...
Mieliśmy jego nasienie, odciski.
Koleś walił sobie konia w lesie.
Gdy bawiliśmy się taśmą i pornosami, zginęło dziecko.
Przeproszę go.
I zadzwonię do Slatona. Nie może dowiedzieć się z wiadomości.
Przepraszam.
Musiałeś.
Zostaw mi raport wstępny na biurku.
Prześpij się. Już jest jutro.
Dzięki.
Mamy niepotwierdzoną informację, że znaleziono kolejne ciało.
Może w końcu dojdzie do przełomu w śledztwie
w sprawie zamordowanych dzieci.
Nie mogę wyjść.
W porządku. Wyprowadzę cię tyłem.
...FBI zatrzymało w nocy mężczyznę i prowadziło przesłuchanie.
To wydarzyło się kilka dni po tym, jak odkryto szczątki dwóch kolejnych osób.
Zniszczyliśmy mu życie.
...poza jednostką specjalną.
Nie mogę komentować poszczególnych sytuacji.
Mogę tylko potwierdzić, że wydaliśmy nakaz aresztowania.
Nie postawiono zarzutów.
Prokurator nie wyświadczy nam już żadnej przysługi.
Mogę powiedzieć...
Strata czasu.
To mógł być on.
Tego chciałeś.
Musieliśmy go wykluczyć.
Nasz udział nie ma sensu,
jeśli nie użyjemy naszych metod.
Musimy patrzeć szerzej.
Zawężanie możliwości to nie wąskie widzenie.
Nie pasował.
Jeszcze nie wiemy, co pasuje.
- Dokąd idziesz? - Pod prysznic, zjeść coś i się przespać.
Po 24 godzinach na nic się nie przydam.
...dalszy komentarz jednostki specjalnej,
ale nasi ludzie sprawdzają...
- Macie pytania. - Zwolniono podejrzanego?
Nie postawiono zarzutów. Nie jest podejrzany.
Znowu znaleziono ciało.
- Co może pan powiedzieć? - Żadnych szczegółów.
Ciało znalezione dziś rano przy Sigman Road w Rockdale
zidentyfikowano jako 15-letniego Terry’ego Pue.
Przyczyną zgonu było uduszenie.
Oddział specjalny i FBI przeszukali Sigman Road
kilka dni temu po otrzymanym zgłoszeniu.
Wtedy nic nie znaleziono.
Dziś, na tym samym obszarze,
znaleziono 19 ofiarę zabójcy z Atlanty.
Po raz pierwszy ciało znaleziono w hrabstwie Rockdale.
Biuro szeryfa zapowiedziało swoją współpracę z policją z Atlanty
i oddziałem specjalnym komendanta Reddinga.
Halo?
Bawi się z nami.
- Co? - Zabójca, bawi się z nami.
Jeśli za osiem godzin nadal będzie to robić,
opowiesz mi o tym.
Trwają poszukiwania trójki zaginionych dzieci,
11-letnich Darrena Glassa
i Jeffreya Mathisa,
i 14-letniego Lubie’ego Getera.
Po fałszywym telefonie z Sigman Road łaziliśmy tam przez 12 godzin i nic.
Do wczoraj.
Terry Pue, właśnie tam, gdzie szukaliśmy.
Porzucił ciało na Sigman Road, bo widział nas w telewizji.
Śledzi wiadomości,
drwi z nas.
BTK wysłał swój pierwszy list po tym,
jak policja aresztowała dwóch innych za zabójstwa Otero.
Tak jak my z hydraulikiem.
Chodzi o uznanie.
Porzucał ciała w trzech głównych hrabstwach Atlanty.
Cobb, Fulton, a potem dziesiąte, Aarona Wyche’ego,
metr za granicą hrabstwa Dekalb.
Każde główne hrabstwo oprócz Rockdale.
Terry Pue.
Sigman Road jest w hrabstwie Rockdale.
To nie przypadek.
Pokazuje nam, jak rozmyślnie działa.
Jaki jest mądry.
Prowadził monolog.
Musimy odpowiedzieć.
To daje mu kontrolę.
Jakby kierował polowaniem.
Porzucił ciało Pue tam, gdzie szukaliśmy, żeby włączyć się w śledztwo.
Już to znamy. Kemper, BTK, Berkowitz,
lubią być tymi, którzy kierują grą.
No dobra.
Co robimy?
Reaguje na wiadomości.
Musimy dokładnie ustalić, co im powiemy.
W ten sposób skupi się na odpowiedzi.
A jeśli odpowie, uprowadzając kolejne dziecko?
Powiem tylko, że w przypadku BTK
nie podjęto działań i zabijał dalej.
Może przez nas popełni błąd.
Dajmy mu jedną okazję, żeby się nam pokazał.
- Coś, co kontrolujemy. - Kim jest „on”?
Powinniśmy zacząć od tego,
kto powiedział nam o Sigman Road.
Poszukiwany nie dopuściłby do nagrania głosu.
- Tego nie wiemy. - Dzwoniący mówił od rzeczy.
Nie ma dowodów na motyw rasowy.
Synu, nie żyje 19 czarnych dzieciaków.
Chcesz powiedzieć, że to przypadek?
To Atlanta. I bez płonącego krzyża można być rasistą.
Najwięksi siedzą w sądzie.
Oni mają rację.
Było dwóch białych dzwoniących: przy Terrellu i Geterze.
Nie możemy ich wykluczać bez...
Krzyże.
Co?
Zrobimy miejsca pamięci ofiar.
Postawimy krzyże tam, gdzie znaleźliśmy ciała.
Damy informację, zorganizujemy czuwanie.
Możemy to powiązać z marszem STOP.
Prasa to kupi. Pójdą w to.
Nie powstrzyma się.
Zrobimy zdjęcia aut, tłumów.
Poszukamy kogoś, kto pasuje do profilu.
Może zjawić się o dziwnej porze.
- Wyłapiemy go. - Chwila.
Brzmi to na niezłe zamieszanie,
a nie pracę policyjną.
Szczerze mówiąc,
ma pan lepszy pomysł?
Co to?
Pedofile z ostatnich trzech lat.
- Chciałeś te dane. - Dziękuję.
Pomożesz mi z przestępcami seksualnymi?
- Wybieram miejsca pamięci. - Gdy nadam to do Waszyngtonu.
Dobrze. Wybierz czarnych mężczyzn od 20 do 30 lat,
skazanych za pedofilię z dziećmi od 9 do 15 lat.
Czytanka.
Dokąd to?
Do domu.
W piątki nadrabiam sprawy biurowe.
Zostało nam niecałe dziesięć dni.
Krzyże, informacje dla prasy.
Jasne.
Bez współpracy ze strony STOP, mamy marne szanse.
Nawiązałeś kontakt. Zobaczymy, co z tego wyniknie.
Do poniedziałku.
WIRGINIA
Jakby ich zabił?
Ile by to trwało?
Czego by użył? Jakie ślady by zostawił?
Każdy ma swoje sposoby.
Musicie jego zapytać.
Alan.
Jestem gotów.
Tylko on by wiedział...
- Nie chciał rozmawiać. - Myślałem, że miałaś grunt.
Byłam naiwna sądząc, że nawiązałam z nim więź.
Agent Smith.
Dobrze.
Dziękuję.
Gunn chce cię widzieć.
Przejrzałem zapis rozmów z Batesonem.
Z ciekawości, czemu przejęła pani prowadzenie rozmowy?
Jasne było, że Gregg nie da rady?
To chyba niesprawiedliwe.
Potrzeba mu więcej doświadczenia.
Bez względu na rozmówcę,
Bateson nie był zainteresowany omawianiem swoich natręctw.
Wyniki panią zawiodły?
Mogliśmy zdobyć więcej.
Ale przejrzał mnie i zakończył rozmowę.
To frustrujące.
Nie ma potrzeby, żeby odkładała pani swoje zajęcia
i leciała na drugi koniec kraju, by to robić.
To nic takiego.
To cenne doświadczenie.
Brak Billa i Holdena nie wpływa na harmonogram.
Doceniam, że ich pani zastępuje,
ale pani wiedza jest potrzebna przy analizie.
Wyszkolimy więcej agentów do rozmów,
ale nie mam nikogo innego, kto może robić to, co robi pani.
Bezpośredni kontakt jest przydatny w moich analizach.
Pozwala mi zobaczyć...
Biuro wiele w to inwestuje.
Nie chodzi tylko o badania, chodzi o przełom w metodach śledczych.
Wolimy, aby to nasi agenci prowadzili te rozmowy.
To umożliwi pani kontynuowanie ważniejszych aspektów pracy.
Wkrótce będzie sześciu do dziesięciu agentów,
zbierających historie z całego kraju.
Będzie mieć pani mnóstwo pracy.
Dzień dobry, agencie Ford.
Pani Bell.
Rozwinęliście się.
Dobrze to zorganizowaliście.
Tak trzeba.
Musimy śledzić wiele informacji.
Tak.
Grupa specjalna tu nie zaglądaja... Nigdy.
Jest pan tu służbowo, tak?
Mamy strategię, która może pomóc ustalić podejrzanego.
Ale...
Musicie mi pomóc.
Jak możemy pomóc?
Którędy przejdzie marsz?
Cóż...
Zaczynamy w ratuszu...
a kończymy w kościele na Wheat Street.
Moglibyście zmienić trasę i przejść przez kilka miejsc,
znaczących dla ofiar,
może zatrzymać się na czuwanie?
Co to za dwa miejsca?
Lubie i Eric.
Jasne.
Przyciągając uwagę prasy w te konkretne miejsca,
możemy podnieść ich znaczenie postrzegane przez zabójcę.
- „Postrzegane znaczenie”? - Tak.
Chcemy, żeby uznał je za miejsca pamięci.
Są dla rodzin czy dla niego?
Dla rodzin. Ale...
musi to zauważyć.
Postawimy krzyż w każdym miejscu,
stworzymy miejsce pamięci.
Może tam przyjdzie, żeby powspominać.
Dokładnie.
Lubie’ego nadal nie odnaleziono.
Jego rodzina może tego nie chcieć.
Matki potrzebują nadziei.
Na pewno to rozumiesz.
Sądzę, że możemy go złapać.
Ten marsz jest ważny dla rodzin, nie tylko dlatego, że chcą sprawiedliwości.
Chcą, by ich zauważono.
Chcą opłakiwać dzieci,
chcą poczuć, że miasto zatrzymało się,
by opłakiwać je z nimi.
Nie zagwarantuję, że będą otwarci na to tak,
jak chcesz wierzyć.
Nie chcę, w żaden sposób, umniejszać żadnego aspektu żałoby.
Ale to może być nasza jedyna szansa, by go wykurzyć.
Porozmawiam z nimi.
Podrzuć krzyże do piątku.
Jeśli się zgodzą,
sami je postawimy.
- Lepiej się poczują. - Dziękuję. Naprawdę.
Jak tam Wielka Brzoskwinia?
Nikt tak nie mówi.
Koniec na horyzoncie?
Pojawia się problem za problemem.
Co masz?
Kandydatów do przejrzenia.
I ogólny zarys programu szkolenia.
Zaopiniuj to, zanim pójdę dalej.
Jak tam Holden?
Przez większość czasu wkurza połowę ludzi.
Brzmi normalnie.
A ty?
Cztery dni tam, pół tu, w weekendy próbuję złapać oddech.
Nigdy niczego nie kończę.
Kandydataci poczekają tydzień.
Rzuć tylko okiem na program.
Dzięki.
Wendy?
Tak?
Przepraszam.
Myślałem, że do teraz skończymy.
Przejdziemy procedury, będziemy grzeczni,
dostaniemy raport terapeuty i będzie spokój.
Doceniam, że dajesz mi trochę przestrzeni, ale możesz pytać.
- Bill... - Ciągle jestem rozproszony.
Niczego nie mogę skończyć.
Chyba...
naprawdę się cofa.
W jaki sposób?
Przestał mówić.
Już się nie bawi.
Brian powinien grać w baseball, bawić się w chowanego.
Opowiadać mi bzdury.
Cóż, regres może być normalną częścią procesu dochodzenia do siebie.
Nie wiem, co dzieje się w jego głowie.
Miał trzy lata, gdy go wzięliśmy.
Lekarze mówili, że jest zdrowy,
ale kto wie, co wcześniej przeżył.
Jak był traktowany, na co był narażony.
Jak siedmiolatek może zrobić coś takiego?
Patrzył, jak umiera dziecko,
ukrzyżował ciało
i siedział cicho?
Mówiłeś, że chciał pomóc.
To było bezradne dziecko.
Po prostu go zostawili.
A Brian wiedział.
Wiedział.
Czy miał to w sobie, gdy go wzięliśmy?
Czy coś zrobiliśmy?
Znam cię. Nic mu nie zrobiłeś.
To nie twoja wina.
Więc może taki jest.
Staruszek wychodzi.
Nie możesz tego robić.
Na szczęście w Atlancie też mają kawę.
Mówię poważnie.
Prawie nie śpisz.
Wiem, że tam nie dojadasz.
Próbujesz być w dwóch miejscach naraz,
ale w związku ze sprawą Briana,
nie możesz tak dłużej.
Skarbie, chodzi o 19 dzieci.
Po prostu wróć do domu.
Dzień dobry.
Przepraszam, byliśmy umówieni?
Niezapowiedziana wizyta.
Oczywiście.
Proszę wejść.
Wyjeżdża pan?
Wyjazd służbowy.
Na długo?
Nie jestem pewien. To poważna sprawa.
Ale wracam na spotkania Briana.
Podać pani kawy? Miałam właśnie robić śniadanie.
Tak, dziękuję.
Proszę.
Nad jaką sprawą pan pracuje?
Zabójstwa dzieci w Atlancie.
Boże.
Słyszałam straszne rzeczy.
O ile dzieci chodzi?
Dziewiętnaścioro.
Kilku nadal nie odnaleziono.
Byłam zaskoczona, że pracuje nad aktualną sprawą.
Zwykle zajmuje się badaniami, szkoleniami.
Dlaczego przyjął pan to zadanie?
Mój wydział, Wydział Behawiorystyki,
został poproszony o przygotowanie profilu.
- Proszę. - Profilu?
Obrazu podejrzanego.
Listy cech, które policja wykorzysta do zawężenia poszukiwań.
Fascynujące.
Jak tworzycie taką listę?
Rozmawiamy ze skazanymi za wyjątkowo brutalne przestępstwa...
nazywamy ich seryjnymi zabójcami.
I szukamy podobieństw.
Wychowanie, środowisko,
czynniki, które przyczyniły się do konkretnego zachowania.
Myśli pan, że to pomoże w Atlancie?
Taką mamy nadzieję.
To, co robimy, to nadal nowość,
- ciężko wszystkich przekonać. - Od czegoś trzeba zacząć.
Brian wie, jaką pracę pan wykonuje?
Wie, że łapię złych ludzi.
Nie zna szczegółów.
Pan nie... Nie, dziękuję.
Nie przynosi pan pracy do domu?
Nigdy.
Pani Tench,
tak zwykle wygląda tu poranek?
- Zasadniczo. - Zwykle już mnie nie ma.
Łyk kawy i papieros, i zmykam.
Może zawołamy Briana?
Brian?
- Skarbie? Śniadanie! - O której pan wraca?
To zależy od dnia.
Czy wyjazdy służbowe to norma?
Rozmowy i sprawy prowadzimy w całym kraju.
Musimy jechać tam, gdzie trzeba.
Jesteś.
Pamiętasz znajomą mamy, pannę Leland?
Panią Leland.
Cześć, Brian.
Pamiętasz mnie, prawda?
Dzień dobry.
Nie wiedziałam, że gotujesz.
Nie podniecaj się, to tylko jajka.
Miło, prawda?
Potrzebuję soli.
Nie wiedziałam, że chcesz komplementów.
Jak spałaś?
Praca?
Myślałam, że z Henleyem będzie przełom.
I był. Dowiedziałaś się czegoś o sobie.
Sądziłam, że Gunn dostrzeże to przy Batesonie.
To niedorzeczne.
Siedzę w piwnicy,
czekam, zamiast pomagać.
Jesteś w tym dobra.
Byłam.
Powiedz mu to.
Że chcesz to robić. Nie czyta w myślach.
Powiedziałam.
Pewnie byłaś nieznośnie grzeczna.
Postaw na swoim.
Nigdy nie umiałam prosić o to, czego chcę.
Kwestia praktyki.
Może Gunn ma rację.
Pierwsza rozmowa była łatwa, bo się z nim utożsamiłam.
Mówisz o seksualnym sadyście.
Może to był tylko fuks.
Plus tego jest taki, że spędzimy więcej czasu razem.
Teraz jesteśmy razem.
Nie, nie chodziło mi...
Ty i ja, miło, prawda?
Tak.
Wiesz, że mam dodatkowy pokój?
Nie korzystam z niego.
Po prostu jest, prawie pusty.
Marnuje się.
Prosisz, żebym się wprowadziła?
I tak nocujesz tu po pół tygodnia.
Kupimy ci szafę.
Mam być twoją współlokatorką?
Pomyśl, ile zaoszczędzisz.
Mam być twoją współlokatorką czy z tobą zamieszkać?
Chcę, żebyś tu była i...
Musisz zdecydować, o co mnie, kurwa, prosisz.
Bo jeśli się wprowadzę, chcę spać w jednym łóżku.
Chcę płacić czynsz.
Nie chcę twojej łaski.
Próbuję zrobić coś miłego.
Jakbyś chciała zapełnić pokój gościnny.
Nie, nie o to chodzi.
Chcę, żebyś tu była i czuła, że masz swoje miejsce.
Dobrze, ustalmy coś.
Przywiozę swoje rzeczy, będę miała „miejsce”.
Co będzie za pół roku?
Jeśli nie posprzątam? Spóźnię się?
Jeśli ktoś nas odwiedzi?
Albo nie będziesz dość pijana, żeby mnie pocałować publicznie?
To niesprawiedliwe.
- W Bostonie się nie ukrywałam. - Ale teraz tak.
Inaczej nie mogłabym skutecznie pracować.
Rozumiem, że zależy ci na pracy.
Nie chodzi o pracę.
Nie musisz się mną opiekować.
Ciągle powtarzasz, że jakoś to będzie,
a ja nie wiem, co to znaczy.
Więc jeśli możesz powiedzieć...
Chcę, żebyś chciała, żebym się wprowadziła.
Nie po to, żeby wykorzystać wolny pokój
ani że zapłacisz mniej podatku.
Bo tego chcesz.
Przepraszam. Nie chciałam cię zdenerwować.
STOP umieści krzyże w dwóch miejscach.
Zatrzymają się przy każdym na krótką modlitwę.
Musimy przydzielić ludzi...
Przepraszam.
Witamy z powrotem.
Właśnie mówiłem, że STOP nam pomoże.
Musimy im tylko dać krzyże.
Świetnie.
Wydadzą oświadczenie? Najlepiej gdyby wyszło od nich.
Jasne, załatwię to.
Świetnie, że chcą pomóc, ale powinniśmy być ostrożni
z włączaniem matek w nasze działania.
Dlaczego? Im najbardziej zależy na rozwiązaniu spraw.
Wszystkim nam zależy, agencie,
ale chodzą plotki, że ratusz zapoczątkuje śledztwo.
W sprawie?
STOP wzięło mnóstwo dotacji.
Nie wiadomo, kto otrzymał środki.
Chwila, co?
Mogły nie zostać równomiernie rozdysponowane rodzinom...
To jakieś jaja?
Kogo obchodzi, dokąd idzie kasa?
Jeśli odwrócimy się od Camille i rodzin, cała społeczność nas odrzuci.
I tyle.
- Nikt z nami nie pogada. - On ma rację.
- Mamy zgodę na krzyże. - W końcu.
- Trzeba ustalić kilka spraw. - Jakich?
- Wszystko gotowe. - W czym rzecz?
Waszyngton dyskutuje, kto ma zrobić krzyże.
Słucham?
Ich wydział ds. wystaw czy warsztat stolarki w Quantico.
Może poprosimy Klan?
Próbowałem to obejść, ale ciągle mnie zbywali.
Musi się dać to załatwić.
Możemy to zlecić na zewnątrz.
Musiałbym złożyć wniosek.
„Pałac Zagadek” musiałby zatwierdzić...
To niedorzeczne.
Dzwonię do Teda.
Przepraszam.
Jemu zależy.
Wszystkim nam zależy, agencie Tench.
Dziękuję.
Ted spróbuje pogonić tę sprawę.
Mamy parę dni. Musimy spróbować.
Dopilnuję tego.
Póki co znalazłem coś w danych,
które mi dałeś. Przestępcy seksualni.
Tego zgarnięto tuż po zniknięciu Lubie’ego.
Oskarżony o stosunek analny z nieletnim.
Spójrzcie na dom.
Dom z cegły na Lakewood?
Tak.
Według sąsiadki Lubie i Earl tam chodzili.
Potrzebujemy nakazu.
Policja już przeszukała dom i auto.
Znaleźli pudła zdjęć,
setki, sami chłopcy.
Aresztowali jeszcze dwóch. Wymieniali się zdjęciami,
może sprzedawali.
Musimy je przejrzeć.
Ale jest problem.
Dowody wskazują, że wszędzie były białe dzieci.
To ma sens.
- To nie on. - Skąd ta pewność?
Biały, stary,
a jego wóz nie przypomina policyjnego.
Czy twoja hipoteza zakłada, że może być więcej niż jeden sprawca?
Że dwóch może działać jednocześnie?
Oczywiście.
Ale on wybiera inne ofiary.
Musimy to sprawdzić.
Dwie ofiary były u niego. Może byli tam inni przestępcy.
Zwłaszcza jeśli to jakaś szajka.
Earl i Lubie bawili się z inną ofiarą.
Mówili na niego Pat-Man.
Patrick Rogers. Numer 17.
Wezmę to.
Dziękuję.
Pani Tench?
Nancy?
Dziękuję.
Mówią, że trzeba czasu.
Nie wyobrażam sobie tego.
Był uroczym chłopcem.
Pięknym.
Miał oczy mojego ojca.
Podać cukier albo...?
Ciągle pytam,
dlaczego Bóg na to pozwolił?
Modliłam się.
Miałam nadzieję, że do mnie przemówi.
Da mi odpowiedzi, ale...
- Jeśli... - Pozwolili mi go zobaczyć.
Jego skóra była...
To nie był Daniel, ale jego włosy...
Włosy w tym wieku są piękne.
Zmusiłam ich, by mi wszystko powiedzieli.
Musiałam wiedzieć.
Gdzie był.
Co widział na koniec.
Ojciec Monaghan mówi, że niezbadane są wyroki Pana.
Nie znamy Jego planu.
Możemy tylko liczyć na Jego łaskę.
Zdecydowałam, że dłużej nie mogę.
Ten ból,
złość. To...
Nie mogę.
Przyszłam, bo chcę, żebyś wiedziała, że wybaczam twojemu synowi.
- Ja... - Nie chciał nikogo skrzywdzić.
Chciał pomóc.
Dlatego umieścił... Daniela na krzyżu.
Teraz to wiem.
Mogę zobaczyć...
Briana?
Chcę, żeby zrozumiał, że mu wybaczam.
Że wiem, że miał dobre zamiary.
Że jest dobrym chłopcem, tak jak mój Daniel.
Nie.
- Chcę mu... - Nie, przykro mi.
To nie będzie możliwe.
Rozumiem.
Nigdy...
Nawet gdy masz dziecko
i mówią, żeby spodziewać się niespodziewanego,
nigdy...
Powinnyśmy iść.
Wybaczam ci.
Naprawdę.
Dziękuję za spotkanie.
Pani Rogers?
FBI, tak?
Mogę wejść?
Pan pierwszy tu przyszedł, odkąd zniknął.
Przykro mi...
nie mam dla pani nic nowego.
Pat-Man lubił muzykę?
Patrick kochał muzykę.
Uwielbiał disco.
Pisał nawet swoje piosenki.
W stylu Motown.
Tak mówił.
Widzi pan?
Napisał „Czuję twoją miłość w słońcu”
i...
„Samotny bez ciebie”.
Ta jest piękna.
Miał talent.
Pani Rogers, czy Patrick znał Lubie’ego Getera...
albo Earla Terrella?
Tak.
Znał Lubie’ego i Earla.
Ciężko mu było, gdy stracił ich obu.
Co kilka tygodni znikał ktoś, kogo znał.
Znał więcej ofiar oprócz Lubie’ego i Earla?
Tak.
Znał Aarona Jacksona.
Przyjaźnili się.
Nosili razem zakupy na Moreland Plaza.
Niech pomyślę.
Kiedyś umawiał się z kuzynką Alfreda Evansa.
Kiedy ten zginął,
już dawno,
Patrick wiedział.
Znał Charlesa Stephensa.
I musiał znać Terry’ego, bo wiem, że Lubie kiedyś...
Terry’ego Pue?
Dobrze, że Patrick nie dowiedział się o nim.
Rozmawialiście o zabójstwach? Ofiarach?
Był załamany po śmierci małego Aarona.
Wyche’ego.
Aaron Wyche.
Skąd go znał?
Aaron mieszkał tam.
W dniu, kiedy wyciągnęli Aarona spod tego mostu,
Patrick powiedział:
„Mamo,
on jest coraz bliżej”.
Dziś rano policja i pojazdy ratunkowe ruszyły na pomoc
po potężnym wybuchu w kompleksie mieszkalnym Bowen Homes.
Do wybuchu w ośrodku doszło około 11.30.
Troje dzieci zginęło, a 11 zostało rannych.
Prawdopodobną przyczyną był wadliwy bojler.
Wielu mieszkańców Bowen Homes to nie zadowala.
Są przekonani, że wiąże się to z zabójstwami czarnoskórych dzieci.
Burmistrz Jackson powiadomi mieszkańców
i odpowie na ich pytania w miejscowym kościele.
Ubolewam razem z waszą społecznością
i rodzinami.
Ze wszystkimi rodzinami, które straciły dzieci.
To tragedia, która stała się niewyobrażalną tragedią.
Ale pamiętajcie,
„nie dał nam Bóg ducha bojaźni,
ale mocy”.
Tak.
I miłości.
Nie możemy pozwolić, by coś rozdarło więzi naszej społeczności.
Dzięki tym więziom zawsze zwyciężaliśmy.
Dobry jest.
Naszą odwagą,
- optymizmem i wiarą. - Ojciec i dziadek byli kaznodziejami.
Pocieszanie ma we krwi.
Jako członek tej społeczności i wasz burmistrz,
zapewniam, że żadna niesprawiedliwość nie zostanie bez odpowiedzi,
a żadne zaniedbanie bez kary.
Co miasto robi, by dowiedzieć się, co spowodowało wybuch?
W pełni angażujemy się, żeby dowiedzieć się, co się stało.
Ale co konkretnie robicie?
Kogo sprawdzacie?
Obecnie pytanie brzmi „co” sprawdzamy.
Wygląda na to, że część wyposażenia grzewczego była stara.
Jestem weteranem. To brzmiało jak bomba.
Aż płoty wywróciło. To nie bojler.
Nie ma żadnych śladów materiałów wybuchowych.
Zabijają dzieci na różne sposoby. Czemu nie tak?
Przyjaciele, nie możemy łączyć wypadku z zabójstwami...
Wiemy, kto to zrobił.
I wiemy, kto zrobił resztę.
To Klan!
Muszę to powiedzieć jasno. Nie ma żadnych dowodów na udział Klanu.
Terroryzują nas od pokoleń. Teraz wzięli się za dzieci.
Jak możecie ich nie sprawdzać?
- Sprawdzamy każdy ślad. - Jakie ślady?
Dlaczego nie powiecie prawdy?
To Klan za tym stoi!
Mamy 19 zmarłych lub zaginionych czarnoskórych dzieci!
Kto inny może to robić?
To nasze dzieci.
To nasze dzieci!
Proszę.
Musimy zachować spokój.
Myślałem, że go popierają.
Zgadza się.
Gdybym sądził, że Klan ma z tym coś wspólnego,
nie zasnąłbym, póki nie wsadziłbym za kratki każdego z nich.
- Możecie to zapisać. - My wiemy, kto to, wy nie?
Zajrzymy pod każdy kamień.
Wybraliśmy czarnego burmistrza i komisarza!
Czarnych radnych!
Głosowaliśmy na was! A teraz nikt dla nas nic nie robi?
Nie jesteśmy waszym przeciwnikiem.
Chcecie wiedzieć, kim jest Klan?
Jesteśmy w tym razem.
To biali bogacze, którzy kupili jego i jego!
Sami liżecie tyłki, a nam każecie nie okazywać emocji?
Cholera, ja je okażę!
Nigdy nie widziałem, by krzyczeli na czarnego polityka w kościele.
Wypadek nie ma związku z zabójstwami.
- Nie chcą słuchać logiki. - Raczej wymówek.
Jedenastu chłopców musiało umrzeć, by miasto potraktowało to poważnie.
Jedenastu.
Teraz mówią, że zajrzą pod każdy kamień.
Mam dla nich wiadomość:
sami zajrzymy pod każdy kamień.
- To chcieli usłyszeć. - Wiemy, czego nie zrobili.
Wiemy, czego nie powiedzieli.
Dlaczego?
Bo się boją...
Zgadza się.
...stracić pieniądze na wybory.
Stracić turystów.
Podczas gdy my tracimy dzieci.
Nie mamy już nic do stracenia.
Wybraliśmy ich,
ale prawo nie chroni naszych dzieci!
Musimy zmusić miasto,
by zapewniło każdemu biednemu, czarnemu dziecku
taką samą uwagę i ochronę,
jak każdemu innemu dziecku.
Zgadza się!
Pokażemy światu, kto jest prawdziwą siłą Atlanty.
MARSZ MATEK PO SPRAWIEDLIWOŚĆ MARSZ UWIDOCZNI ZABÓJSTWA DZIECI
Samolot się spóźnił.
Redding i Jim już tam są.
- Wiesz, o co chodzi? - Nie.
Żałuj, że cię nie było w czwartek.
- Gdzie? - Burmistrz przemawiał w kościele.
Przegonili go z mównicy.
W kościele czarnych?
Ich zdaniem za wszystko odpowiada Klan:
za wybuch, zabójstwa.
Nie obchodziły ich jego słowa.
- Dlatego nie mamy wsparcia... - Idziecie?
Gdy cię nie było przegapiliśmy piątkowy termin STOP.
Krzyży nie ma, a marsz zaczyna się za godzinę.
Próbowaliśmy.
Naprawdę?
Burmistrz zarządził tajne śledztwo w sprawie Klanu.
To próbowałem ci powiedzieć.
Jim i ja widzieliśmy, jak przekonywał ludzi, że to nie Klan.
Żeby nie wyciągali pochopnych wniosków.
I miał rację.
Prowadzimy śledztwo według zachcianek wyborców?
To nie ma nic wspólnego z tym, co było w kościele.
Burmistrz zawsze sądził, a ja się zgadzam,
że musimy przyjrzeć się Klanowi.
Ale nie chcemy zaogniać sytuacji.
Biuro śledcze Georgii przejmie sprawę.
Niech ją wezmą.
Czemu nie my? Znamy te sprawy.
Burmistrz nalega, żeby policja Atlanty nie brała udziału.
Mieliśmy w szeregach członków Klanu.
Jeśli jakiś policjant, były lub obecny,
okaże się zamieszany, musimy mieć niezbite dowody.
To ma sens.
Potrzebny mi agent, który będzie łącznikiem w tej operacji.
Już go masz.
Masz nakazy na podsłuch i zgodę na 24-godzinną obserwację
miejscowych agentów.
To tajemnica.
Tylko ja i komisarz Brown będziemy mieć dostęp.
Umówię cię z biurem Georgii.
- Co? - Nic.
To dobrze.
Myślisz, że ta operacja jest pożyteczna?
Myślę, że mamy tu rozwiązać 19 zabójstw.
Więc niczego nie wykluczam.
Nawet jeśli to bez związku z naszym celem?
Nie mamy tu potwierdzić żadnej teorii.
Powinniśmy sformułować teorię, eliminując lub potwierdzając ślady.
Dowody prowadzą do profilu. Nie odwrotnie.
Jakie dowody wskazują na Klan?
Całe pokolenia przemocy i ogólnoustrojowy rasizm.
To trzeba sprawdzić.
Nich kto inny siedzi w lesie i podgląda wsioków.
Musimy się skupić.
- Jeśli jesteś rozkojarzony... - Nie.
Rozumiem, że wracasz do rodziny na weekend...
Ale teraz bierzesz wolne na pół czwartku,
piątek, potem spóźnia się samolot...
Muszę się czymś zająć w domu.
To sprawa osobista.
Krzyże.
Niewiarygodne.
„Wymagany montaż”?
Kto to wymyślił?
Nie zdążymy na czas.
Obiecałem, że tam będę.
Zrobię to, kurwa.
Obiecajcie, że nie powiecie, że pomagałem składać krzyże na marsz.
Gotowe. Gdzie podstawa?
Ruszajcie!
Jedź Butler. Dojedziemy do Auburn.
Wyprzedzimy ich. Postawimy choć jeden, zanim tam dotrą.
Tu nie wolno parkować! Obszar z ograniczeniem!
- Musicie przeparkować. - FBI.
Przepraszam!
Agent federalny! Przepraszam!
ST. LOUIS Z ATLANTĄ
PAMIĘTAMY O DZIECIACH
Muszę to przestawić.
RATUJCIE MŁODYCH
Jeszcze raz, proszę.
Jim mówił, że znaleźli kolejne ciało.
To Lubie?
Przyczyna?
- Uduszenie. - Gdzie?
Vandiver Road.
Trzy kilometry od Ofiar Jeden i Dwa.
Co miał na sobie?
Tylko bieliznę.
Jak czterech innych.
Pasuje. Do schematu.
Muszą nam przyznać rację. To jeden sprawca.
Musimy tylko wymyślić, jak go dorwać.
Dziś...
Miałeś dobry pomysł.
Pewnie nie ostatni.
Nie rozumiem, jak po zabójstwie 19 dzieci
możemy spędzać popołudnie myśląc, które wiertło ma oficjalny rozmiar.
To był ciężki dzień.
Jakieś wieści z Quantico?
Gunn wie, co tu próbujemy zrobić?
Sądzę, że nikt nie wie, co robić.
Nie ma strategii.
Powinniśmy ją tworzyć.
Jako specjaliści.
Jak to robić, gdy wszystko trzeba wypełniać w trzech kopiach?
Może przy 20 ofierze poluzują nam nieco smycz.
Twoja kolej, prawda?
Jeszcze jeden?
Nie, idę się położyć.
Dobra.
Te podróże cię męczą.
Tak.
Dzięki za drinka.
Napisy: Liliana Reguła