NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
DOŻYNKI „NIE” DLA GRUBYCH KURCZAKÓW
A teraz Jego Wysokość
udzieli błogosławieństwa i natychmiastowo skonfiskuje
dorodne plony wieśniaka o sześciu zębach i jego bezzębnej żony.
Ole i Alicja!
- To pszenica, Wasza Wysokość. Pszenica. - Psze co?
- Pszenica. - Co?
Wygłupiam się tylko. Dla rozrywki.
Podaj mi ten sprzęt.
Błogosławię cię od tłustej czupryny aż po ubłocone, zdarte buciory.
- To jego stopy, Wasza Wysokość. - To są stopy?
Łatwo się pomylić. Mam grube podeszwy.
A skóra trzyma się na rzemyki.
Następny!
Pasterz Tedrick i Daisy, ostatnia, niezjedzona przez króla owca.
Wydziergałem największy i najbardziej gryzący sweter.
Jeśli za ciasny, będzie dla otyłego, gapowatego syna.
Dam go Bean. Ona nie dba o swój wygląd.
Bean, podziękuj temu typowi i przejdźmy dalej.
Gdzie polazła?
Mam ci nie mówić, bo skrzywdzi Pana Misia.
Co?
Proszę ją tylko, by nie ruszała się z miejsca i nie piła.
Nigdy się nie słucha. Podaj mi to przeklęte berło.
POD LATAJĄCYM BERŁEM
Niezły rzut, tato.
Następną kolejkę stawia Zog.
- Dla niego z podwójną wkładką. - Aleś ty kochana.
ROZDZIAŁ VI BAGNO OKOLICZNOŚCI
Dobra, mam. Kim jestem?
„Zabiło mnie krzesło”.
Twój narzeczony? Ten, którego zabiłaś?
Jak mu tam? Nieistotny... Guysbert.
Moja kolej, cieniasy.
„Jestem królem-tłuściochem. Moja żona to jaszczurka, a nałogowa pijaczka to moja córka”.
Zog! Pijemy!
Teraz ja! Zgadnijcie, kto to.
„Cześć, jestem Elfo”.
Wiem. Nosi pocieszne trzewiki, zalatuje potem i lukrecją...
Wkurzający typek. Jak mu tam? Strzelam: Quelfo?
Spudłowałeś. To ja. Elfo.
Prawie zgadł. Wypijmy tak czy siak.
- Kukła, stary. - Co?
Kukła. Prawie gotowa, stary.
- Kukła, stara? - Nie, słomiana.
Mówię o Chochole na dożynkowe ognisko.
Największy ubaw w roku. Zog nigdy mnie nie puszcza.
Nie ufa mi. Ma mnie za głupiego bachora.
Szkoda, że nigdy tam nie byłaś.
Nie. Chodzę co roku, ale ojciec o tym nie wie.
Nie mam pojęcia, czemu ci nie ufa.
Przed nami ważny dzień. Pora na strzemiennego.
Ale się zapóźniłam. Pijano już. Wejdźmy chyłkiem.
Mogę na tobie polegać, podłogo. Zawsze mnie wspierasz.
Nie to co ściany i schody. Wiecznie stają mi na drodze.
Beanie, twoje pijaństwo przynosi hańbę.
I to w królestwie pełnym pijaków.
Zatem twój ogon żyje własnym życiem?
Wcześniej twierdziłeś, że ma funkcję chwytną. Zdecyduj.
Cicho. Bean dostaje ochrzan od ojca.
Porzuciłaś obowiązki, by się upić.
Zauważyłeś? Nie byłeś zbyt zajęty swoją nową rodzinką?
Nową? Ożeniłem się ponownie wieki temu.
I od tamtej pory coraz mniej się dla ciebie liczę.
Ledwo zauważyłeś, że na rok zamieniłam się miejscami z żebrakiem.
Czego chcesz?
Chcę odgrywać jakąś rolę w twoim życiu i królestwie.
Czuję się bezużyteczna.
Nie wiem, co robić, kiedy nie krzyczę.
W czym problem? Czuje się bezużyteczna, bo jest bezużyteczna.
Cierpi.
Jej rola to wyjść za mąż, by zjednoczyć królestwa. Jak my.
Spłodzić potomstwo. Jak Derek.
Nie mogę spać z takim Panem Misiem.
Vip, Vap, odeskortujcie go do sypialni.
Bo ja wiem? Nie chcę, by cierpiała. Możemy jakoś ją pokrzepić?
Wkrótce wybieramy się do Dankmire.
To dość delikatna misja dyplomatyczna.
Bingo. Damy jej wydumane zadanie, tytuł i szarfę.
AMBASADORKA
Ambasadorami zwykle mianują dzianych cieniasów,
by poczuli się ważni.
Racja. To działa. Pospieszny kurs do Dankmire.
Turyści.
Już niedaleko.
Tak się jaram, że wyskoczyła mi posypka.
- Komary cię pogryzły. - Drapię się z podniecenia. Nie rozdrapuj. Twoja krew należy do mnie.
Interesujące.
Dreamland zmusił Dankmire do budowy tego kanału.
Potem toczyli stuletnią wojnę o prawo do własności,
która dobiegła końca, gdy król Dreamland Zog, czyli twój tata,
poślubił księżniczkę Oonę z Dankmire. Czyli twoją dziwaczną macochę.
Pamiętam to wesele.
Z zazdrości wsadziłam martwą sowę do tortu.
- Goście zjedli go w całości. - O tym też tu piszą!
HYDROTERAPIA JEDNOSTKA NR 3
- Piękności! - Oona, wychowałaś się tu.
Opowiedz mi coś o tym miejscu.
Spróbuję rozgryźć twój akcent.
Nie martw się. Każdy otrzymuje tu ciepłe powitanie.
Spóźniliście się dwie minuty.
„»Ciepłe« odnosi się do temperatury powietrza,
a nie mieszkańców słynących z mrukliwości”.
To stąd jej poczucie humoru.
To prawda. Byłam klasowym dowcipnisiem.
To żart.
Czyżby?
„Dankmirianie przestrzegają protokołów.
Kłaniają się w odzewie na ukłon”.
- Zapowiada się pier... - ...wszorzędna wizyta, która... - Prze... - ...kroczy nasze oczekiwania.
Wasza Wysokość, w imieniu mieszkańców Dreamland
pragnę podziękować za to urocze, tradycyjne przyjęcie.
Dziękujemy za podziękowania.
Świetny pokaz dyplomacji. Co jeszcze potrafisz?
Mości kanclerzu, jesteśmy do pańskiej dyspozycji,
gotowi doświadczyć miejscowej kultury. Co nas czeka?
Sztuka w 16 aktach.
W wykonaniu dzieci.
Te, ryba, masło orzechowe na moim ogonie było moje.
Durne ryby. Pozbawiają mnie cennych lipidów.
Na przestrzeni wieków nasza cywilizacja dosłownie wygrzebała się z błota
i szczyci się jednym z najlepszych teatrów na świecie.
W ten sposób wyrażamy aprobatę.
Spodoba się wam sztuka o naszym pięknym kanale.
Byle to nie był musical.
Nie. To jedna z tych sztuk,
podczas których aktorzy zaczepiają widzów.
PROGRAM KRĘPOWANIA PARTNERA NA MOKRO
W piekle tylko takie mamy.
KRĘPOWANIE PARTNERA NA MOKRO
Nie powstrzymacie postępu, mieszkańcy bagien.
Zamiast narzekać, zbudujcie najczystszy kanał na świecie.
To oznacza wojnę.
Zamknij się.
TRZY I PÓŁ GODZINY PÓŹNIEJ
I tak oto 500-letnia wojna dobiegła końca.
Dankmire i Dreamland połączył piękny kanał
i małżeństwo z rozsądku.
Kogo gra ten pulpet w koronie?
Niech żyje Dankmire!
Dziękujemy za przybycie.
Co to miało być?
Jakbyśmy nie przyłożyli ręki do kanału.
Jako ambasadorka przypominam:
nie zachowuj się jak prymityw.
- Powiedz coś miłego. - Nie.
W imieniu Dreamland pragnę wyrazić zachwyt waszą sztuką.
Ten korpulentny malec jest powalający.
Dobrze się spisałaś.
Maskowanie niedyskrecji rządzących wchodzi w skład twoich obowiązków.
Może wygłosisz mowę na wieczornym bankiecie?
Co? Ja? Mowę?
Nigdy tego nie robiłam. Ale spróbuję.
Dasz sobie radę. Pamiętaj tylko,
że od tego zależy przyszłość naszego kruchego sojuszu.
To na razie.
Masz talent do pióra. Przeczytałem twój pamiętnik.
Pokazałem mu, gdzie jest.
Wszystko zależy od tej mowy. Dobrze, że tata dał mi notatki.
„Improwizuj”?
Witam w Muddruckers. Mam na imię Chazz. Zamówicie drinki
czy zadowala was ta dekoracja stołu?
Wasza specjalność?
Sarkazm pasywno-agresywny. Żartuję.
Zagiąłem was. Przyniosę, na co zasługujecie.
Dla mnie sama woda!
Muszę się wyrobić.
Ilekroć wskutek biegu wypadków... Nie, to głupie.
Miłość jest... O Boże, poddaję się.
Nie dam rady.
Znam pisarzy. Większość trafia do piekła.
Nic tak nie rozpala weny jak woda ognista.
Nie. Zero alkoholu.
Lucille, przestań. Wywierasz zgubny wpływ.
Ja tylko wspieram jej nałóg. To nie to samo.
Proszę. Wódzia, wódzia. Nudy.
Co to?
Ekstramocny sznaps dankmiriański.
Jeden w zupełności wystarczy. Dlatego przyniosłem wam dwa.
Wcale nie brak mi alkoholu.
Gdzie jest Bean? Bardzo na niej polegam. Ona... Nie... Ona... Kto?
Już tu jest. Zaczynaj, Bean.
Jej uroczysta sukmana jest tył na przód.
Ojejuniu. Zaraz ją przekręcę.
I jak?
Co ty wyprawiasz?
- Co ci się stało? - To nie jej wina.
Racja. To twoja wina. Mogłeś mnie powstrzymać.
Powinieneś być ze mnie dumny. Machnęłam mowę i miskę nachosów.
Nie jesteś w stanie wygłosić przemowy. Siadaj i nie odzywaj się.
Derek cię zastąpi.
Jest w połowie Dankmirianinem. Przynajmniej ktoś go tu lubi.
Co? Powierzysz przyszłość królestwa temu ciołkowi?
Ów ciołek to spadkobierca tronu,
więc przyszłość naszego królestwa i tak od niego zależy.
Pora na ucztę.
Na początek tradycyjne dankmiriańskie danie, Minóg Vivant.
Te nastolatki...
Nie tkną niczego poza duszoną gruszką.
No już. Wcinaj.
Dam radę. Dam radę.
Komuś smakuje obiadek.
Słuchaj, synku, twoja siostra jest nieco padnięta.
Zasnęła pod stołem.
Wstań i wygłoś parę słów.
Kto, ja? Nie potrafię...
Nakarm ich słodką watą.
No dobrze. Spróbuję.
Cześć. Nazywam się Śliczny Derek, książę Dreamland.
Mam was nakarmić jakąś watą. Tak, tato?
Ale nie wiem, jak się to robi. Mnie zawsze karmi niania.
Czasem smaruje mi grzanki marmoladą.
A próbowaliście masła jabłkowego? To też mi smakuje.
Wybawię cię, brachu.
Panie i panowie, przed wami czcigodna ambasadorka Tiabeanie Mariabeanie De La Rochambeaux Zaprutowicz.
Pamiętajcie to nazwisko. Pamiętajcie tę twarz.
Pamiętacie, jak w tej sztuce mojego tatę grał mały tłuścioch?
Zarąbiście.
Jaka szkoda, że tak długo ze sobą walczyliśmy.
Do chrzanu.
Ale wszyscy zgodzimy się co do jednego:
skopaliśmy wam tyłki.
Hej, patrzcie. Jestem nietoperzem.
Hej, Bat-Bean, podleć no tu.
Uważaj sobie. Uważajcie, bo...
Zawiśnij!
Podsumowując, Dreamland nigdy nie miał lepszego sprzymierzeńca niż Dankmire.
Oby tak już pozostało.
Sukienki są skomplikowane.
Nie zważajcie na nagą ambasadorkę na żyrandolu.
O kurczę.
Zaraz... Zaraz to wyczyścimy.
- Zaraz... - Przestań. Tylko to rozmazujesz.
Skandal.
Wyznaczając Tiabeanie na ambasadorkę,
pokazałeś, co sądzisz o naszym sojuszu.
Dość tego. Wypowiadam wojnę! Ponowną.
Straż! I reszta! Pojmać ich!
Nie!
Szybciej! Tędy.
Skąd o tym wiedziałeś?
Widocznie ktoś tu przeczytał przewodnik.
Każde rodzinne wakacje muszą kończyć się ucieczką w popłochu?
Zatrzymajcie ich. Odcumuję barkę.
Sprawię, że typy zamrą w miejscu.
Przygotuj się.
Chodźcie. Szybciej.
Prędzej. Śluza.
Zobaczymy się w domu!
Mamusiu, ja się boję!
- Trzymaj się ojca! - Tego właśnie się boję!
Świetna robota, Bean. Mam nadzieję, że dociera do ciebie mój sarkazm.
Dałam ciała. Derek, wskakuj tacie na barana.
I tak was złapię!
Albo i nie.
- Mamy wskoczyć za nimi do wody? - Tylko nie to.
Nie trzeba. Zapuszczają się na terytorium piżmaka.
Potwór z bagien się nimi zaopiekuje.
Och, nie w tym sensie.
Brnąc przez mokradła,
uświadomiłem sobie, że zabłociłem ubranie.
Miałeś przestać recytować swój pamiętnik.
Zawaliłam sprawę. Jak mogłam myśleć, że spiszę się w roli ambasadorki?
Dlatego odradzam ci próbować nowych rzeczy.
- Przestań. Jesteś zbyt zniechęcający. - A ty zbyt zachęcający.
Czyżby? To jakoś temu zaradź.
No dalej. Zachęcam cię.
Przestań!
Wcale nie jesteś miły.
Wiesz, jaki jesteś? Podły i to na wskroś.
Od czubka spiczastego ogona do czubków spiczastych uszu.
Czepiasz się moich spiczastych uszu?
Widziałeś swoje odbicie?
O Boże.
Dziwoląg ze mnie.
Przestańcie. Obaj macie dziwaczne uszy.
Ta kłoda jest twarda. Brakuje mi podnóżka.
- Brakuje ci podnóżka? - Jeszcze jak.
I łabądków? I saneczek dla misia?
Ich też ci brakuje?
Złaź i wykop nam legowisko.
Dobra.
Cicho, jeśli wam życie miłe.
Zapuściliście się na złe bagno. Teraz wami rządzimy.
Rządzicie? Nikt mną nie rządzi. To ja rządzę innymi. Jam król Zog!
Zog?
- Władca Dreamland? - A juści.
Zabawimy się jak na królewskim balu.
Mam tego potąd.
Ten, który wyskoczy z pięściami na drugiego, dalej z nami nie idzie.
Gratuluję wam.
Nigdy wcześniej nie powiedziałam: „Wolę towarzystwo taty”.
Tato?
Czego chcecie? Złota? Klejnotów?
Proszę, weźcie moją koronę.
Nie zależy nam na takich rzeczach. Chcemy tylko wyrównać rachunki.
Rachunki? Czym zawiniłem?
Wybudowałeś kanał. Pozbawiłeś moich ludzi ziemi.
Ejże. To nie moja wina. Ja tylko wydaję rozkazy.
Rozkazy? Tak się składa, że właśnie jeden dostałem.
Przygotować danie Król à la król i krewetki z rusztu. E tam. Żartuję.
Podsmażymy was na masełku.
- Bez obaw. My was nie zjemy. - Wiedziałem.
Nakarmimy wami potwora z bagien.
Potwór schrupie Zoga w zupie Potwór schrupie Zoga w zupie
Ale wielgaśna patelnia.
Nikt nie usmaży mojego taty.
Czyżby? A kto nam zabroni? Chuda szczapa? Mała kicia? Koszmarny dzidziuś?
Nazwał cię koszmarnym dzidziusiem.
Elfo, Luci, pokażmy tym wsiokom, na co stać miastowych.
Gdy kupiliśmy ten zestaw, nie sądziłem, że te małe się przydadzą.
Na patelni kwiczeliście jak poparzeni, dlatego wykonamy plan B:
podamy was potworowi na surowo.
Dobra, plan C: nadziejemy was tartą bułką.
Nie!
Zachowuj się, tato. Uszanujmy zwyczaje naszych ekstrawaganckich gości.
Wznieśmy toast! Mam w kieszeni piersiówkę z tanim bimbrem.
Przyjmijcie to jako dar od mojego królestwa dla waszego... tego tu.
Dzięki, panno...
To czcigodna ambasadorka Tiabeanie...
Po prostu Bean. Nie krępuj się.
Hojny gest, panienko.
W innych okolicznościach
może bym was wypuścił i zaprzyjaźnił się z wami.
No. Obaj sobie golnijcie, kmiotki.
Jak nas nazwał?
Zdaje się, że kmiotkami, Slim.
Źle zrobił.
Mogłem się tego spodziewać. Wszyscy jesteście tacy sami.
Macie nas za niedouczonych, zacofanych,
ciemnych wsioków, co nic nie wiedzą.
- Już ja wam powiem, co wiemy. - Niby co?
Wiemy, że zaraz pożre ich potwór z bagien.
Potwór z bagien nikomu nie przepuści.
Atakuje, gdy najmniej się tego spo...
- O nie! - Fuj.
Wiesz co? Jednak zachęcasz Bean do wielu rzeczy:
do pijaństwa, wymykania się ukradkiem, łgarstwa.
Otóż to. Kradzieży, oszustw, manipulacji.
Właśnie.
- Graba. - Przyznam, że jestem pod wrażeniem.
Pod ogromnym wrażeniem.
No dobra. Wystarczy.
Elfo. Dość tego. Oddaj mój ogon.
Oddawaj. Oddaj go.
Wykazałaś się sztuką dyplomacji.
Przemawiałaś do tych prostaków, jakbyś była jedną z nich.
Zero barier językowych.
Jak zawsze powtarzam, jestem z ciebie dumny.
Nigdy mi tego nie powiedziałeś.
Za to dziś prawie mi się wymsknęło.
Tato, mogę się przyłączyć?
Czasem widzę w tobie twoją mamę.
- Idź. Wróć chyłkiem przed świtem albo... - Utniesz mi palce u stóp.
Zostawię ci jeden na szczęście.
Dzięki.
Wygląda jak ty, tato.
Wiem. Wracajmy do domu. Chyżo.
Wiesz, co zrobimy?
- Urządzimy misiowi pogrzeb. - Fajno.
Albo wiesz co? Założymy cmentarz dla zabawek.
Pochowamy je wspólnie. A najlepiej każmy to zrobić sługom.
No, mamy za sobą ciężki dzień. Lepiej pójdźmy spać.
Będą mi się śnić koszmary o tej patelni.
Była przeraźliwie ogromna.