‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(วันซักล้าง - สิ่งที่ใกล้เคียงกับวันหยุดที่สุด ‎ในช่วงเวลาน่าหดหู่แบบนี้)
‎โปรดฟัง โปรดฟัง!
‎แต่โปรดอย่าดู อย่าดู!
‎ตามราชโองการของพระมหากษัตริย์ซ็อก ‎วันนี้จึงเป็นวันซักล้าง
‎ดูแลรักษาเสื้อผ้าชุดเดียวที่มีให้สะอาดใหม่ ‎อยู่เสมอด้วยการซักผ้ารายปี
‎และปีต่อไปค่อยล้างร่างกาย
‎ตายละ ไม่น่าเอาผ้าสีซักกับผ้าขาว
‎แต่เฮ้ย อย่างน้อยคนก็ได้สดใสก่อนตาย
‎หวังว่านี่ไม่ได้หมายความว่า ‎ทุกซอกทุกมุกต้องอยู่เหนือสะดือ
‎เก็ตป่ะ เก็ตมะ เออร์มา ‎นี่พูดกับเจ้าเลยนะ เก็ตป่ะ
‎ข้าน่าจะแต่งกับเทอร์บิชตอนที่มีโอกาส
‎ช่วยซักให้เร็วกว่านี้ได้มั้ยฮะ
‎ข้าปิดป๋องแป๋งไม่ได้ ‎ถ้าไม่ปล่อยให้ตู๊ดโล่ง
‎แต่ถ้าเอามือไปปิดตู๊ด ป๋องแป๋งก็จะโชว์หราเลย
‎วันซักล้างรีบไม่ได้หรอกจ้ะ พ่อหนุ่ม
‎เสื้อผ้าทุกชิ้นจะต้องซักลงสบู่ให้สะอาด
‎แล้วก็ต้องตากแดดจ้าๆ ทั้งวัน
‎เสื้อผ้าเป็นเรื่องของพวกเฮงซวยว่ะ
‎เจ้าก็พูดได้สิ เจ้ามันไม่มียางอาย
‎และเครื่องเพศ
‎เจ้าแค่ทำใจสบายๆ แล้วสนุกกับมันไปไม่ได้เหรอ
‎สัมผัสแสงแดดที่อาบผิว ลมที่พัดเส้นผม
‎แล้วเลิกอับอายเพราะร่างกายตัวเองสักวัน
‎สนุกกับชีวิตบ้าง
‎เอารองเท้าออกสิ!
‎เห็นมะ สนุกจะตาย
‎เทน้ำโสโครกไปเลย
‎(ขอต้อนรับสู่ตรอกเอลฟ์) ‎(ต่ำกว่าระดับท่อระบายน้ำหนึ่งเมตร)
‎- นั่นกลิ่นอะไรคะ พ่อ ‎- พวกมนุษย์จัดงานวันซักล้างกัน
‎ดูเหมือนพวกเขามอบของขวัญให้เราเป็นน้ำ
‎โดนแผลเปิดแล้วรู้สึกดีโพด
‎เอ๊ะ นี่เหมือนน้ำเกรวี่ริมถนน
‎(บทที่ 15) ‎(ร่างของเรา เอลฟ์ของเรา)
‎(เขตกักกัน) ‎(ห้ามเข้า)
‎หยุด ตามคำสั่งของหลวง ‎กระทรวงสาธารณสุขและไม่บริการสังคม
‎ตรอกเอลฟ์เป็นเขตกักกัน
‎เพื่อนๆ ข้าอยู่ในนั้น พ่อของข้าด้วย ป๋า
‎ข้าต้องไปหาเขา ปล่อยเราเข้าไปนะ
‎คำว่า "กักกัน" แปลว่า
‎ไม่ให้คนนอกเข้าหรือไม่ให้คนในออกนะ
‎คำมันมีความหมายด้วยเหรอ
‎ขอบคุณพระเจ้า เขาส่งความช่วยเหลือมาแล้ว
‎กษัตริย์ส่งวีรบุรุษผู้กล้ามาช่วย...
‎อ้าว นั่นแค่เอลโฟ พวกเราตายแน่
‎ข้าทนเห็นคนของข้าทรมานแบบนี้ไม่ได้
‎มีอะไรที่ข้าจะช่วยได้มั้ย
‎เจ้าดูตัวหนักดีนะ เหยียบพวกเราที ‎จะได้ตายให้หมดทุกข์หมดโศกไป
‎ประชุม! จะเริ่มประชุมเมืองแล้ว!
‎ทุกคนต้องเข้า! จะคลานมาก็ต้องทำ!
‎อย่าย่ำน้ำสิ!
‎รอบที่สามแล้วจะมีโชค
‎เรากำลังเผชิญกับวิกฤตสุขภาพ ‎อย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน
‎ความพยายามรักษาของเราทั้งหมดไม่เป็นผล
‎ข้าโทษเจ้าเลยนะ พลาซีโบ
‎- จะทำยังไงกันดี ‎- เราจะตายกันแล้ว
‎ให้ไวหน่อย ข้านั่งอยู่ข้างบาร์โฟ
‎เงียบก่อน! ก็มีความเป็นไปได้อยู่ทางหนึ่ง ‎แต่นั่นเป็นเรื่องในตำนาน
‎ผลไม้จากต้นไม้โบราณ ‎ที่เป็นที่รู้จักในนามของ "เลเจนด์เบอร์รี"
‎แต่นั่นมันนิทานหลอกเด็กของเอลฟ์ ‎ไม่เคยมีใครเห็นเลเจนด์เบอร์รีด้วยซ้ำ
‎ข้าเคยเห็น
‎สมัยที่ข้าเดินทางท่องไปขายขนมตามบ้าน
‎งานไม่สบายหรอกนะ แต่บอกได้เลย ‎ได้เก็บอะไรข้างทางมาเยอะ
‎ข้าเจอสาวใจเปลี่ยวเยอะเลย เจอจริง
‎สาวที่หาไออุ่นในอ้อมแขนของเอลฟ์พ่อค้าเร่
‎จำได้ว่าครั้งหนึ่งข้าติดอยู่ในปล่องไฟ ‎ตอนที่ผู้ชายเจ้าของบ้าน...
‎เข้าประเด็นซะที!
‎คือ ท่าน ข้าท่องไปต้นน้ำ
‎เอาขนมนอนไปเลยช็อกโกแลตไปก็ขายไม่ค่อยได้
‎เขาออกเสียงแบบนั้นจริงๆ นะ ‎"นอน-ไป-เลย"
‎เข้าประเด็นซะที!
‎นั่นแหละ ข้าเดินขึ้นเขา
‎แล้วพบว่าตัวเองมาอยู่ในหุบเขายักษ์
‎นั่นแหละตอนที่ข้าได้เห็นต้นเลเจนด์เบอร์รี
‎ไม่เอาน่า หุบเขายักษ์เหรอ ‎ขอไม่ไว้วางใจได้ปะ
‎ยักษ์เป็นศัตรูคู่อาฆาตของเรา ‎มันเป็นศัตรูของทุกคน
‎ใช่ๆ ยกเว้นพวกมันกันเอง ‎นั่งลงซะ แอนนอยโย่
‎ตัดเรื่องที่จะไปเขตเมืองยักษ์ไปได้เลย
‎พวกเราจะได้ตายก่อนจะได้ลูกเบอร์รีนั่นมา
‎พอแล้ว! เรียกร้องความสนใจได้ละเนี่ย
‎อีกอย่าง ขอบคุณนะ ช็อกกุ
‎ข้าจะไปเอาเบอร์รีมาให้ ‎เอามาให้ทั้งต้นเลยก็ได้
‎แต่พวกเจ้าต้องจ่าย
‎บอกราคามาเลย
‎แล้วก็บอกชื่อมาด้วย
‎พวกนั้นเรียกข้าว่า ‎เวด โบรดี้ จูเนียร์ "อย่างหล่อ"
‎ค่าตัวข้าคือเหรียญทองหนึ่งหมื่น
‎จ่ายครึ่งหนึ่งตอนนี้ แล้วอีกครึ่งก็จ่ายพร้อมกัน
‎รอเดี๋ยวนะ ขอเรี่ยไรแป๊บ
‎เบรนโน่
‎ไม่ยักรู้ว่าพวกเอลฟ์รวยเบอร์นี้
‎นี่น่ะเหรอ ไม่ใช่เหรียญห่อช็อกโกแลตด้วยนะ
‎เราได้มาจากการขายขนม
‎จนตอนนี้ไม่รู้ละว่ามีเยอะแค่ไหน
‎ป๋า อยู่นี่เอง ข้ามีเรื่องต้องคุยด้วย
‎เอลโฟ เจ้าพวกน่าสงสารนั่นคงไม่รอด ‎ข้าเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีเหมือนกัน
‎ป๋า พูดอะไรเป็นลุงเพี้ยนๆ ‎ป๋าต้องอยู่ได้นานกว่าพวกเราทุกคน
‎ป๋า
‎ป๋า ไปนอนทำอะไรตรงนั้น
‎ลูกเอ๊ย พ่อว่านี่คงเป็นจุดจบชีวิตพ่อแล้ว
‎มีเรื่องมากมายที่ข้าอยากจะบอก ‎มีเรื่องอีกมากที่เจ้าจำเป็นต้องรู้
‎ตัวอย่างเช่น อย่าแตะตัวคนที่ป่วย
‎และเรื่องที่สองเกี่ยวกับแม่ของเจ้า
‎มีสาเหตุที่พ่อทำใจบอกเจ้าไม่ได้เสียที
‎เพราะคือ แม่เขาตายไปแล้ว
‎อะไรนะ หมายความว่ายังไง
‎เรื่องมันเริ่มตอนที่แม่หยุดหายใจ
‎ไม่ใช่ ข้ารู้ว่าความตายคืออะไร ‎แต่หมายถึงว่าแม่ตายยังไง
‎ความจริงก็คือ พ่อทำให้แม่ตาย
‎มันจะหลอกหลอนพ่อไปจนตลอดชีวิต
‎ซึ่งจะจบเมื่อไหร่ก็ได้
‎สลบเข้าโคม่าไปเลยคงดีกว่า ‎นั่นแหละ ไปละนะ
‎ท่าน ข้าต้องขอไปกับท่านด้วย ‎พ่อของข้ากำลังจะตาย
‎โทษที ข้าทำงานคนเดียว
‎ขอร้อง ข้าซื่อสัตย์ ขยัน ไร้อารมณ์ขัน
‎และถ้าจำเป็น ข้าเป็นอับเฉาหรือสมอเรือให้ก็ได้
‎ถ้าอยากได้บุคคลอ้างอิง นางอยู่ตรงนั้นเลย
‎หวัดดี
‎เจ้าสองคนมีประสบการณ์
‎ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด ‎และผจญภัยเสี่ยงตายรึเปล่า
‎เอ่อ คือมี
‎บ่อยจนน่าตกใจเลยล่ะ
‎ถ้าอย่างนั้น ‎ขึ้นเรือมาแล้วจงเล่าเรื่องให้เราเพลิดเพลิน
‎ถ้าข้าไม่เหลือเรื่องอะไรให้เล่าเองแล้ว
‎ลูซี่ เร็ว โดดขึ้นมาเลย เจ้าช่วยเราได้
‎ที่นี่มีคน เอ้ย เอลฟ์ ‎ที่จำเป็นต้องให้ข้าช่วยมากกว่า บีน
‎ถ้าเจ้าไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว เจ้าก็ต้องดูออก
‎ถึงเวลาที่เราจะต้องคิดถึงเอลฟ์รวยๆ ‎ที่แสนน่าสงสารพวกนี้
‎หวังว่าพวกเจ้าจะชอบอันตราย ‎และกินถั่วอบไปทุกวัน
‎เจ้าพูดเหมือนใครสักคนที่เรารู้จัก ‎เขาเป็นกัปตันเรือปาร์ตี้
‎อ๋อ นั่นพ่อข้า ‎เวด โบรดี้ ซีเนียร์ "อย่างหล่อ"
‎เดี๋ยวนี้เราไม่คุยกันละ จบไม่สวย
‎พ่อข้าก็ไม่หล่อ
‎กลับไป! กลับไป! กลับไป!
‎อันตรายคืออาชีพของข้า ‎วีรกรรมทั้งหลายเป็นแค่งานอดิเรก
‎แต่สิ่งที่ข้ารักจริงๆ คือ ‎การโฆษณาตัวเองไปเรื่อยไม่หยุดหย่อน
‎เดี๋ยวนะ นี่เจ้ากำลังอวดตัว ‎ว่าขี้อวดเหรอ เท่แฮะ
‎เชิญพบกับต้นหนคนใหม่
‎ดีนะที่เจ้ามีชุดกะลาสีขนาดพอดีตัวข้า
‎เออ เกือบโยนทิ้งแล้วมะตอนเจ้าลิงตายไป
‎นี่มันสบายดีนะ
‎ก็ดื่มด่ำกับช่วงนี้ไปก่อน นี่คือส่วนที่สนุก
‎ร้องเพลง เล่นชัฟเฟิลบอร์ด คืนคำถามเบ็ดเตล็ด
‎แล้วข้าก็ชอบที่กินได้ไม่อั้น
‎แต่เมื่อเราย่างเข้าเขตยักษ์ จงระวัง
‎เพราะเจ้าจะกลายเป็นอาหารของมัน
‎และคำถามเบ็ดเตล็ดข้อเดียวคือ ‎จะเอากะโหลกของเจ้าไปทำอะไร
‎- ปักเทียนเหรอ ‎- หรือลูกโบว์ลิ่ง
‎ถูกต้อง
‎ตอนนี้พักไปก่อน ‎เพราะถ้าเข้าเขตของยักษ์แล้ว
‎เราต้องระวังตัวตลอดเวลา
‎ไม่เคยมีใครกลับไปจากจุดนี้ได้
‎และต่อให้ไปได้ พวกเขาก็ไม่พูดถึงมันกัน
‎เจ้ากำลังพูดถึงมันอยู่เนี่ย
‎ไม่ต้องมาคุยจุ๊กจิ๊กดับความหวั่นใจแล้ว ‎เราต้องเตรียมตัวพร้อมสู้
‎ครั้งที่แล้ว ข้าพบว่าตัวเองถูกยักษ์ล้อม
‎แต่โชคดี ข้ารู้ว่าไฟคือสิ่งเดียวที่พวกมันกลัว
‎ข้าใช้ไม้ขีดไฟก้านสุดท้าย ‎จุดให้มันหนีไปทั้งฝูง
‎แล้วยังเหลือไฟพอที่จะจุดซิการ์ฉลองด้วย
‎แต่นั่นก็เรียกค้างคาวยาสูบดูดเลือดมา
‎แต่นั่นมันเป็นอีกเรื่อง
‎ที่ข้าจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ
‎นั่งให้สบายเลย เรื่องนี้ยาว
‎เงียบเหอะ
‎(เขตปลอดเชื้อของลูซี่) ‎(โรงนาพยาบาล)
‎โอเค เหล่าเอลฟ์ ‎เชิญมารับการรักษากับลูซี่แคร์นรกที่นี่
‎ที่จริงมันเลวร้าย ‎ไม่เท่าแผนประกันส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ
‎พินัยกรรมวาระสุดท้ายคืออะไร
‎ก็แค่ข้อตกลงเล็กๆ ระหว่างเจ้า ‎กับญาติสนิทที่สุดของเจ้า
‎แค่ติ๊กตรงนี้ว่าข้าเป็นน้องชายเจ้า ‎แล้วติ๊กตรงนี้ว่าข้าเป็นแม่เจ้า
‎เยี่ยม เข้ามาเลย
‎แบบนี้ไม่ดีละ
‎กินน้ำแก้วโตๆ ล้างปากหน่อยดีมั้ย
‎ป๋า ตื่นแล้วเหรอ
‎เมื่อกี้ข้านอนโคม่าได้อย่างวิเศษ ‎มันออกจะอุ่นๆ หน่อย
‎แล้วข้าก็มีแมวดำน้อยๆ อย่างเจ้า ‎รายล้อมเป็นล้านๆ ตัว
‎บางตัวมีปีก บางตัวถือคราด
‎เพื่อนเก่าๆ ของข้าอยู่ที่นั่นกันหมด ‎แม้แต่เวียร์ดโดก็อยู่
‎ไม่ใช่ละ เขายังไม่ตาย
‎อ้อ แล้วเอลโฟลูกข้าไปไหน
‎เขาไปขโมยเบอร์รีที่เจ้าพูดถึงไง
‎อะไรนะ
‎ข้าจะชกหน้าเจ้าเลย ไอ้...
‎หักคอเจ้า ไอ้...
‎หุบปากหน่อยได้มั้ย
‎เจาะลูกตาแล้วเอาไปยัด...
‎กระชากลิ้นเจ้าออกมา
‎"นิทานมหัศจรรย์สำหรับเด็กชายใจบาง ‎แบบมีภาพประกอบ" เหรอ
‎"เมื่อครั้งที่ข้าเอาชนะฝูงยักษ์"
‎"ค้างคาวยาสูบดูดเลือดข้า" เหรอ
‎ไอ้คนขี้โกงใจคด
‎เขาขโมยเรื่องพวกนั้นมาจาก ‎หนังสือสำหรับเด็กชายใจบาง
‎บีน บีน ตื่นเร็ว!
‎หมอนั่นไม่ใช่วีรบุรุษ ‎เขาเป็นจอมลวงโลก ข้าพิสูจน์ได้
‎นั่นอะไรน่ะ เสียงคนกินแครกเกอร์รึเปล่า
‎นั่นแหละ ต้องใช่แน่ๆ ต้องใช่ชัวร์ๆ
‎บีน! บีน! ตื่นเร็ว!
‎อย่าเอากิ่งมาโดนนางนะ ‎ไอ้เถาวัลย์โสโครก!
‎พืชพวกนี้คืออะไรนะ
‎เจ้านั่นแหละบอกข้ามา ไอ้จอมปลอม! ‎เจ้าไม่ใช่คนแกร่งเลยใช่มั้ยล่ะ
‎เออ ไม่ใช่ ข้าเป็นแค่พ่อค้าขายเรือมือสอง
‎(ร้านเรือมือสองจากเวด) ‎(เชี่ยวชาญเรื่องเรือมีตำหนิ)
‎ข้าไม่ได้สมัครมาทำเรื่องนี้ ‎ตอนที่ข้าสมัครมาทำเรื่องนี้
‎ข้าเผ่นก่อนล่ะ!
‎ถ้าอยากได้เรือที่เคยมีเจ้าของเมื่อไหร่ ‎โทรหาข้าก็แล้วกัน
‎อะไรเนี่ย...
‎ไม่มีทางเลือกแล้ว ต้องว่ายน้ำเอาตัวรอด
‎มาเร็ว!
‎ดีนะที่เช่ามา ไม่ได้ซื้อ
‎บีน บีน ดูสิ
‎โห เจ้านี่เหมือนคนป่าเลยนะ
‎เปล่า ข้าแค่โกรธเถาวัลย์นิดหน่อย
‎ข้าว่าเราใกล้ถึงที่หมายแล้วละ
‎- ทำไมถึงพูดอย่างนั้น ‎- ก็เจ้ายักษ์พวกนั้นไง
‎เดี๋ยวก่อนนะ ยักษ์มันกลัวไฟ ‎กลัวแทบตายเลย เวดบอกเอาไว้
‎เวดเป็นไอ้เฮงซวยขี้จุ๊
‎สบายเลย บีน เขาจิ๊กเรื่องทุกอย่างจากหนังสือ ‎เขาไม่ได้มี...
‎บีน ไม่นะ
‎ข้าคือเจ้าหญิงทิอาบีนนี่
‎เจ้าหญิงไฟวิเศษ!
‎ไฟไง ไฟ! อยู่ปลายไม้นี่เห็นมั้ย
‎เอาลูกเบอร์รีมานะ! ไม่งั้นจะเผาไฟ ‎ไฟน่ากลัวมากเลย!
‎ช่วยเดินใกล้ๆ กันอีกหน่อยได้มั้ยเนี่ย
‎ขึ้นกับข้าแล้วสินะ ‎วันนี้ข้าคือเอลฟ์ที่กล้าที่สุดนับจากเบรโว
‎อย่างน้อยก็กล้าจนเขาป๊อด ‎แล้วเริ่มออกเสียงชื่อว่า "บราโว"
‎แล้วกลายเป็นเอลฟ์ที่เอาแต่ปรบมือแทน
‎เวด! เวด! ในนี้! ‎ข้านึกแล้วว่าเจ้าต้องกลับมาช่วยเรา
‎ต้นเลเจนด์เบอร์รี
‎ถ้าป๋าไม่ได้โกหกเรื่องนี้ เขาอาจ ‎ไม่ได้ขโมยเงินเรียนมหาวิทยาลัยของข้าจริงๆ
‎เฮ้ย! กล้าดียังไงถึงจะมาฉกฉวยเอา ‎จากต้นไม้แห่งการให้
‎เราจับไอ้ตัวปีนต้นไม้ได้ ‎ขณะพยายามขโมยลูกเบอร์รีศักดิ์สิทธิ์
‎ตอนแรกก็สาวมั่น แล้วนี่ยังมีไอ้ตัวเล็กอีกเนี่ยนะ
‎เอาไก่ยัดไส้มันแล้วเอามันยัดไส้นาง
‎พรุ่งนี้จะได้กินมื้อสายอร่อยๆ หลังเข้าโบสถ์
‎เขาเอง ท่านพ่อ!
‎เขาคือคนที่ดวงตาข้ามองให้เขาเป็น
‎จูเนียร์ พอเลย! พรุ่งนี้ค่อยเล่นกับกะโหลกมัน
‎แม่
‎เอาไปคลุกเครื่องเทศศักดิ์สิทธิ์เจ็ดอย่าง ‎แล้วจับโยนเข้าคุกใต้ดินไป
‎ไม่ต้องห่วงนะ บีน! ข้าจะช่วยเจ้าเอง!
‎นี่ ข้าไม่ใช่สาวน้อยรอคอยใครมาช่วยนะ
‎เอ่อ เอาจริงๆ ข้าก็คงจะใช่ แต่นั่นแหละ
‎นิ้วปาดน้ำลายจิ้มหู! จะอ้วก! ‎โตมายังไงเนี่ย ในโรงนาเหรอ
‎ข้าก็ไม่อยากทำแบบนี้ ปล่อยเพื่อนข้าไป ‎แล้วเจ้าจะได้มีชีวิตรอด
‎เตรียมตัว เอลโฟร้าย ได้เวลาแย็บ
‎ไม่นะ!
‎โอ้ ไม่!
‎ข้าไม่เป็นอะไรหรอก แค่ขอนอนพักสักเดี๋ยว
‎โห เอลโฟ
‎เวลาเจ้าโมโหเลือดเดือดขึ้นมาก็น่ากลัวนะ
‎ไปกันเถอะ
‎ต้องไปเอาไอ้เบอร์รีเวรนั่นก่อน
‎อย่าบีบให้ข้าต้องทำ ฝ่าบาท
‎ข้าแค่อยากได้ลูกเบอร์รีจากต้นไม้ของท่าน ‎คนของข้ากำลังจะตาย
‎พวกเจ้ามาจากไหนกัน
‎ดรีมแลนด์ คือที่จริงพวกนั้นเคย...
‎เร็วเข้า เก็บลูกเบอร์รีไป ‎ถ้าทหารยามมาเห็น ข้าต้องกินเจ้า
‎ทีนี้ เงียบนะ ตามมาไวๆ
‎ทางระบายน้ำเก่านี่จะลงไปถึงแม่น้ำ
‎รู้ไหม ท่านเป็นราชินีที่เจ๋งเป้ง
‎ขอบใจจ้ะ ข้ามีของจะให้
‎ขอโทษนะที่กินตัวของเขาไปแล้ว หนีไปซะ
‎อย่าเหยียบหนูนะ เอลโฟ
‎เอลโฟ
‎จบแล้ว จุดจบของเรื่องเล่าที่ดีที่สุด ‎เท่าที่ข้าเคยเล่ามา ชีวิตข้า!
‎ถ้าเจอเอลโฟ ฝากบอกได้ไหมว่าข้ารักเขา
‎และแม่ของเขาก็รัก
‎อ้อ อวัยวะของข้าหยุดทำงานแล้ว ‎ลาก่อน
‎ลาก่อน ตาแก่บ๊อง
‎เราทำได้แล้ว! เราได้ลูกเบอร์รีมาแล้ว!
‎สายไปแล้วต๋อย คลาดกับเขานิดเดียว
‎ไม่นะ ป๋า!
‎ได้โปรดเถอะ ป๋า!
‎เขาตายแล้ว เอลโฟ
‎เดี๋ยวจะไปอยู่เป็นอาหารปู
‎ขออยู่ตามลำพังหน่อยได้มั้ย
‎ป๋า ท่านเป็นพ่อที่ดี
‎ต่อให้นิทานของป๋าจะยาว น่าเบื่อ
‎ไม่ตลกและไม่ใช่เรื่องจริงแหงๆ ‎แต่ข้าก็จะคิดถึงท่าน
‎ข้าไม่อยากเชื่อว่าท่านตายไปแล้วจริงๆ
‎ข้ายังไม่ตายโว้ย ให้ตายสิ!
‎ป๋า ป๋ายังไม่ตาย!
‎เราทุกคนยังไม่ตาย ให้ตายสิ!
‎ข้าได้ยินทุกอย่างที่เจ้าพูด
‎แล้วจะบอกให้นะ เอลโฟ ‎ข้าดีใจที่ขโมยทุนเรียนมหาวิทยาลัยของเจ้าไป
‎อะไรนะ
‎คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์