NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Witajcie, przyjaciele.
Wciąż tu są.
No co, nie uściskasz mnie?
Czekam.
No weź. Kto by się oparł upiornej mamuni?
Zamknij się, Luci.
Bean! Tęskniłam za tobą.
Za to ja za tobą nie zatęsknię.
To ta mama, o której tyle nam opowiadałaś?
Nie jest brzydką i okrutną jędzą. Raczej wyuzdaną.
Cześć, Elfo. Ostatnio byłeś dużo bardziej martwy.
Zbędny widok na księżyc.
Księżyc.
- Księżyc. - Cisza!
Zasklepiacze, zasklepić otwór!
Guzdrały.
Co ty tu robisz? Nie możesz się odczepić?
Masz takie okropne życie, że musisz rujnować moje?
Ocaliłam cię.
Odpowiedzieć na pozostałe pytania
czy chciałaś tylko sobie ulżyć?
Nieważne. Chcę się stąd wydostać.
Nikt cię nie zatrzymuje.
Poza tymi dziwacznymi kretoludkami.
Tylko nie kretoludki. Jesteśmy pięknymi Trøgami z wytrzeszczem.
Trøgi. Przez przekreślone „ø”.
To są kretoludki.
Siemanko.
Narka, koparka.
Puśćcie ją. Możesz iść, kiedy tylko zechcesz.
Teraz. Najlepiej teraz.
Pamiętaj, skarbie, jeśli pokażesz się w Dreamland,
zabiją cię.
Nie znajdziesz wyjścia bez mojej pomocy.
Wybacz to echo.
Przyprawia o ciarki.
Witajcie ponownie.
Odechce ci się mnie przezywać.
Kogo teraz posądzą o bycie czarownicą?
Może naszą sąsiadkę, która ma chihuahuę.
- Co wiecznie ujada? - Dokładnie, mój synu.
Wyborne przedstawienie, Wasza Wysokość. Jesteś wzorem monarszego barbaryzmu.
Na deser dwie gałki roztopionych lodów.
Jak mogłem zabić swoją starszą siostrę?
Rozpacza jak wtedy, gdy spaliliśmy urodzinowego klauna.
- Ciężko jest być królem. Potrzebuję rady. - Jesteśmy twoimi doradcami.
- Nie. Chcę pomówić z tatą. - Nie radziłbym tego.
Cóż Derek porabia z Odvalem?
I Arcydruidką. I moją koroną? Coś się święci.
Coś mi tu śmierdzi, a jestem boso.
Moja rana.
Pomóż nam rozsądzić spór.
Ja proponuję zabić Zøga teraz,
a Odval twierdzi, że wkrótce sam umrze.
Żądny krwi draniu. Co sądzisz?
Nie jestem od decyzji, tylko od działania.
I gotowania. Robię pyszny pudding.
Sprawdźmy, jak się miewa.
Dogorywam.
Królewska bulwa nadal dycha.
Chciałam się chełpić nad trupem naszej ofiary.
- Nic tak nie zaspokaja. - I podnieca.
Nie szkodzi. Z tego, co słychać, wkrótce będzie martwy jak jego córka.
- Co? Wy… - Widzisz? Przedśmiertnie rzężenie.
Pożałujecie, że skrzywdziliście moją córkę…
Nie mam czasu na rzężenie. Podaj mordercze drzewce.
Chwila. Zabijając go, ryzykujemy nasze nieśmiertelne dusze.
Dusze?
- Przewodzisz kościołowi. - Kościół-srościół.
Wydaje sporo dźwięków, jak na umarlaka.
Może mu się polepszyło.
Jeśli poddani się dowiedzą, przywrócą mu tron.
Pendergast, dopilnuj, by Zøg stąd nie wychodził.
- Mogę zamówić coś na wynos? - Musisz.
Jeśli spróbuje stąd wyjść, porąb go na kawałki.
Panie i cała reszta,
dzięki, że przybyliście na obowiązkową kolację o północy.
Ktoś coś żuje. Właśnie.
Nie, ty. Odłóż łyżkowidelec. Dziękuję.
Powitajmy, jak na Trøgtown przystało, naszego… Słyszę żucie!
Powitajmy, jak na Trøgtown przystało, gościa honorowego,
moją piękną córkę, księżniczkę Tiabeanie.
- Oraz… - Oraz parę przydupasów.
Wreszcie znów jesteśmy razem, królowa i księżniczka,
ostatnie z wieszczek, jak chciała przepowiednia.
Tymczasem pragnę tylko jednego: zapomnieć o tym.
Co?
I skupić się na najważniejszym: długo oczekiwanym spotkaniu matki i córki.
Bean, tak bardzo tęskniłam.
- Nie zawsze się dogadywałyśmy. - Próbowałyśmy się zabić.
Lecz pora zapomnieć o przyszłości i nadrobić zaległości.
Nie bez powodu cię ocaliłam. Kierowało mną to, co mam tutaj.
Tułów.
Mamy czas. Dominacja nad światem nam nie ucieknie. Za miłość!
Nie wiem, czy mówisz szczerze,
ale wypiję za to, że nie próbowałaś przywiercić mi korony do głowy.
Co było, minęło.
Nic tak nie zaostrza apetytu jak popołudnie na stosie.
Nie. W Trøgtown tacy jak ty jedzą resztki.
Nie jestem gadającym kotem, tylko gadającym demonem.
Nie musisz nam mówić. Piekło jest piętro niżej.
Koszmarni z was sąsiedzi. I pichcicie cuchnącą kapustę.
To dzieci!
Mogę się przysiąść?
Wybacz, nie ma tu zbytnio… Dobra.
Kogo tu mamy? Nie wyglądasz jak reszta.
Twoje wielkie nozdrza są stosunkowo tycie.
Wreszcie ktoś zauważył.
Tak, też tak wolę.
Jestem Trixy.
Miło mi, Trixy. Nazywam się O. Elf-o.
Wybacz, nie mam wzięcia u kobiet.
Nie wiem, jak się zachować.
- Co to? - Sardele z octem i musztardą.
Słone, gorzkie i obślizgłe? Święta trójca wytrawności.
- A wy nie jecie? - Mamy specjalną dietę.
Wysięk z jamy.
Wysięk z jamy?
Rozumiem. Dobra. Dzięki za info.
Świntucha.
Świntuch.
Panie? Nie wiem, czy mnie słyszysz. Masz pełno krwi w uszach.
Chciałem tylko powiedzieć, że nie znałem swojego ojca.
Zginął w służbie twojego ojca w bitwie o kanał, z którego już nie korzystamy.
Więc zawsze podziwiałem ciebie.
Szedłem w bój na twój rozkaz, nie dlatego, że jesteś moim władcą,
ale dlatego, że wiedziałem, że walczysz tuż za mną.
Pamiętasz tę zwycięską biesiadę po bitwie,
kiedy wpadłeś w pijacką złość i wydziabałeś mi oko?
Ciekawostka. Wszyscy myśleli, że to był widelec,
a tak naprawdę cisnąłeś we mnie łyżką, która nabrała takiego rozpędu,
że siup i wydłubała mi gałkę.
Do dna oczodołu. Imponujące. Prawdziwy z ciebie wojownik.
I co by nie mówili, panie, wiem, że dobry z ciebie człek.
- Straciłaś apetyt? - Jestem uczulona na matkowanie.
Pamiętam, jak pochłaniałaś wszystko w zasięgu wzroku tymi ząbkami.
Jak mała, opętana bobrzyca.
Wiem, masz idealne zęby. Czemu mi to robisz?
Żeby cię rozbawić. Żadnych manipulacji.
Rzekła babka, która nawiedzała cię w snach?
Luci, złotko, dokończ swoje szczurze kości.
Wykończył cię ten stos. Pora na spoczynek.
- Robi się ciemno. - Skąd wiesz?
Trøgi przestrzegają rutyny. Wiedzą, kiedy trzeba iść spać.
I kiedy trzeba pozmywać cholerne naczynia!
Obiecaj, że przemyślisz sprawę i dasz mi szansę.
Muszę się położyć. Na którym kamieniu?
I żadnego nawiedzania mnie we śnie.
Ma się rozumieć. Wolisz samotnie snuć swoje podwodne fantazje seksualne.
Jak śmiesz! Zresztą nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Dobranoc, kochanie. Yugo zaprowadzi cię do sypialni.
Tędy. Możecie paść.
- To nie brzmi dobrze. - „Paść”, czyli „położyć się”.
- Więc nic nam nie grozi? - Jaskinia może się zapaść.
Bean, jesteś śpiąca w takich okolicznościach?
Nie. Jestem zła.
Gdy jestem zły, też bywam wykończony.
Ty mnie wykańczasz.
Idź z Yugo. Muszę to przemyśleć.
Jedno wiem na pewno.
Gdy utkniesz w jaskini z psychopatyczną matką,
najlepiej udawać, że wszystko gra.
Będę odgrywać kochającą córkę.
Bądź ostrożna. Nie daj mieszać sobie w głowie.
O mamuniu! Wygląda jak moja dziecięca sypialnia.
Falbaniaste kiecki w szafce na alkohol?
Wy dwaj, zaprowadzę was na spoczynek.
Złapcie się za ręce.
Dobranoc, Bean.
Mamy takie w piekle. Tak zwane krypty.
Upiorne te Trøgi. Za to ta twarda, zimna dziupla jest całkiem przytulna.
- Cześć, Elfo. - Cześć, Trixy. Co, u diabła?
- Cicho, Trixy. - Cicho, Elfo!
Cicho, Elfo!
NOWY ZARZĄD
Dobra, tyłki na ławki.
Pora osiągnąć nasz główny cel
i ustanowić w Dreamland teokrację z bogatym życiem duchowym.
Z naciskiem na „bogate”. Alleluja, amen i brzdęk, brzdęk.
Oto dekrety, Wasza Wysokość. Pamiętaj, głośno i wyraźnie.
W porząsiu.
„Na rozkaz króla, czyli mnie, Dereka,
ustanawiamy w Dreamland teokrację!
Wszelka władza pochodzi ze Świętego Tronu i tyłka, który na nim zasiada.
Koniec z wszelkiego rodzaju nierządem.
Koniec z alkoholem!
Koniec z hazardem!”
WODA O SMAKU MNIE FILIŻANKA - 15 CENTÓW
- „Koniec ze sprzedażą nielicencjonowaną!” - Nie! Moje cenne płyny ustrojowe!
„Koniec z nielegalną kohabitacją!
A co najważniejsze, koniec z uprawianiem komedii!”
- Czyli ja nadal mogę? - Wiesz, co mnie bawi?
- Co? - Twoje powiedzonko.
Jakie? O nie…
Takie.
Nie prowadzisz nas do kawiarni?
Dagmar kazała pokazać wam widoki.
Podziwiajcie uroczą kopalnię numer trzy.
Trøgi od pokoleń prowadzą wykopaliska.
Nie ustaniemy, póki nie wydrążymy całego świata.
Radośni górnicy odpowiedzą na wszelkie pytania.
- Z drogi! - Gdzie składujecie te głazy?
W jaskini, którą w tym celu wykopaliśmy.
A gdzie składowaliście głazy z tamtej jaskini?
Co to, przesłuchanie? W mojej dupie. Może być?
Kolejna jaskinia!
- To wysypisko śmieci? - Nie, to nasz skarbiec.
Lubimy gromadzić przedmioty z powierzchni.
Czyli kraść?
Jak zwał, tak zwał. Jeden czort.
Jak to możliwe, że nigdy was nie widzieliśmy?
Poruszamy się tunelami. Mamy je także w twoim zamku.
Teraz wiem, co się stało z Voopem.
Jest wypchany suchą kukurydzą, więc ma ruchome kończyny.
A teraz przed wami podziemny Las Grzybowy.
Na co wam te dziwne grzyby?
To Trøgokłody.
Wykonujemy z nich elementy wzmacniające i izolacyjne,
a także maleńkie parasolki do koktajli.
Pachną cudownie.
Miałam wam powiedzieć.
Wstrzymajcie oddech. Lepiej nie wdychać zarodników.
Też nie powinnam. Źle wpływają na pamięć.
O nie. Znów to samo!
Widzę kolory i słyszę dźwięki!
Masz odlot, koleś?
Nic nie czuję.
Znów te psychodeliczne drzwiczki.
Witajcie, jaracze. Czcimy Księżyc. Gdy osiąga zenit…
Jak my!
Tak, synu. Gdy osiąga zenit, Trøgi zyskują wyjątkowe moce.
Ekstra. Gdzie jest teraz?
Nie wiem. Jesteśmy w jaskini.
A to jest Rozlewisko Refleksji. Jedno z najświętszych miejsc w trøgologii.
Przychodzimy tu, gdy nachodzą nas negatywne myśli.
Wypowiadasz życzenie i rzucasz natchnionym kamieniem.
Powodzenia z tą krecią pindą, Craig!
Mówiłeś, że jesteś Trevor!
Dziwne. Czuję, że kiedyś już tu byłam.
Bo byłaś.
Nie rób tak!
Trixy, chcę pokazać coś Bean.
Zabierz Elfo do Żwirowni Kochanków.
- Super! - Luci, posłużysz za przyzwoitkę.
Kto chce sobie potrøgciać?
Przyprowadzałam cię tu, gdy byłaś mała.
Serio? To niebezpieczne miejsce dla dziecka.
Uwielbiałaś przeglądać się w wodzie.
Myślałaś, że mieszka tam wodna panna.
Wierzyłam w to?
Bo tak ci mówiłam. Patrz, znów tam jest.
Wiem, że między nami wszystko się popsuło.
Nie wiem, kiedy to się stało, ale gdy się urodziłaś,
byłaś moim największym skarbem. Mam tylko ciebie.
A ja mam tylko ciebie.
Wiem, że kłamiesz. Może kiedyś powiesz to szczerze.
Powiedz życzenie.
Wybacz, Craig!
Klękam przed tobą, duchu króla!
Nie jestem duchem. Nawet już nie umieram.
Udawałem, żebyś mnie nie zabił,
ale teraz szczerze mam to gdzieś.
Królestwo się sypie, najbliżsi sprzymierzeńcy są mi wrogami,
ty - najbliższym sprzymierzeńcem.
Schlebiasz mi, panie.
Najgorsze jest to, że moja cudowna, szurnięta córeczka nie żyje.
Dawałem jej wycisk, a była moim promyczkiem. Beanie!
Nie mam po co żyć.
Weź halabardę. Zabij mnie na śmierć.
Na trzy. Przyłóż mi z całych sił.
Wiem, że jej nie widać, ale celuj w szyję.
FUSY
Z Trixy układa mi się świetnie, ale mogę o coś zapytać?
Czy to szczera miłość, jeśli przepadł ci portfel?
Dość gadania o Trixy. Jak ci poszło z mamą?
Nie wiem. Najpierw myślałam, że dobrze,
a potem się pogubiłam. Chyba mnie przejrzała.
Uważaj. Wiesz, na co ją stać.
Prawie otruła twojego tatę.
Zrozumcie, proszę…
Nie rób tak!
Cloyd i Becky wmówili mi, że muszę pozbyć się Zøga.
Przysięgam, nie chciałam wyrządzić mu trwałej krzywdy.
Udowodnię ci to.
Jak? Nie wiemy nawet, czy przeżył postrzał.
- Wiesz, że go postrzeliłam? - Wszyscy to wiedzą.
Nie wiem nawet, czy tryska życiem, czy gnije pod ziemią.
Pewnie jeszcze nie, ale pomogę ci się dowiedzieć.
SKARBIEC - ETAP II
To schemat, którego użyłaś podczas włamania. To było twoje pierwsze.
Zabili Slappo.
Nie, nadal żyje. Te kochane, warczące psiny też.
Dorysowałam sekretne tunele Trøgów.
Tego użyłam, by podrzucić ci pozytywkę do sypialni.
A ten prowadzi do komnaty taty. Pójdę…
Nie da rady. Tylko Trøg zmieści się w tunelu,
a już na pewno nie twoje uda.
Może twój elfi koleżka…
Jej elfi koleżka sam o sobie decyduje. Bean, co mam robić?
Przejdź tunelem do sypialni Zøga.
Przekaż wiadomość i pociągnij linę dwa razy.
Jeśli żyje, powiedz mu, że ja też.
I przynieś mi niebieską szczotkę do włosów.
Powinna być na komodzie, chyba że Bunty ją schowała.
Możecie dać mi kopa?
- Żyję! - I co z tego?
Bean też…
Cześć, duchu Elfo!
Przestań błaznować. Mój tata żyje?
Tak. A ja?
- Dziękuję, mamo! - Przytuliłaś mnie.
Pierwszy raz od kiedy próbowałaś mnie zabić.
Tym razem już cię nie puszczę.
A co z moimi potrzebami?
Bean żyje! Mam po co żyć!
Dobrze, że nie uciąłeś mi łba.
Sporo innych na to czeka.
Ufam tylko tobie i temu elfowi na linie.
Gdzie się podział? Nieważne, mam plan.
Odval i Arcydruidka wypuszczą mnie stąd tylko, jeśli umrę.
Skombinuj trumnę, przytargaj ją tu i wsadź mnie do niej.
Zatem mam cię zabić? Może być.
Czekaj, daj mi dokończyć, durniu!
Wsadzisz mnie do trumny, powiesz wszystkim, że umarłem,
wywieziesz mnie za miasto, ściągniesz Turbisha i Mertza
i obmyślimy, jak zdemaskować tę konspirację
w tajnej królewskiej kryjówce.
Świetnie. A gdzie ona jest?
W nieoznakowanym zamku jakieś 30 km stąd. Trudno go przegapić.
Wasza Wysokość, proszę o audiencję. Odłóż te lalki.
Masz ją.
Jak wiesz, lubię używać życia.
Ja i moja wesoła gromadka nie możemy swobodnie kontynuować
hulaszczego trybu życia przez nowe religijne dekrety.
Pomógłbym ci, gdybym wiedział, o czym mówisz, Merkimer.
Mówię o hulankach i swawolach.
O zaspokajaniu naszych żądz w stanie wolnym od sankcji i represji.
Panie, odwołaj swe ordynanse, i to niezwłocznie!
Nie wiem, co na to Odval i Fioletowa Mama.
Jesteś królem. Błagam cię w imieniu miejscowych zbereźników.
Pójdź, Wasza Wysokość. Pora na dekret.
Nie powinieneś tarzać się w odchodach?
Chciałbym, ale wprowadzono zakaz.
Wspomnijcie onanistów!
DREAMLAND ZNÓW BĘDZIE WSPANIAŁY
„Dekret numer 43.
Ofiary egzekucji mają przekazać odzienie Odvalowi lub Arydruidce,
w zależności od tego, na kim lepiej leży”.
To był mój pomysł.
Brzmią coraz bardziej arbitralnie. Może Merkimer miał rację.
Też mogę być arbitralny. Jestem królem!
Nowy dekret! „Od dziś dziwacy mogą robić, co chcą.
Poza Dziwakiem.
Wydaje koszmarne dźwięki”.
Nie trzyma się zwoju!
Ekstra. Dalej. „Od dziś
spory rozstrzygać będą konkursy w jedzeniu naleśników.
Konie na biegunach mają utrzymać wagę korpulentnych chłopców.
Wzniesiony zostanie posąg ku czci mojej siostry Bean
i nazwiemy kanapkę na cześć Elfo i Luciego”.
Szybciej, zanim nas wyda.
„Wprowadzona zostanie socjalistyczna utopia”…
Koniec ceremonii. Rozejdźcie się.
Inkwizycja zacznie się za pięć, cztery, trzy, dwie…
Słusznie, zmykajcie.
Bywajcie, okrutnicy!
Zabij porządnie. Wyjdę za jakąś godzinkę.
Ostatni gwóźdź do trumny, panie.
Zgasło mi cygaro. Nie starczy mi na całą godzinę.
Przygotuj powóz do ucieczki!
Tak jest!
Geniusz ze mnie.
Co to takiego?
O nie! Święta maź.
Wystarczy, Yugo. Twoja kolej, by dostarczyć Dagmar nocną przekąskę.
Wiedziałem, że mnie to czeka.
Nie martw się. Nic nie będziesz pamiętał.
Mamo, co to za szalona melodia?
Miałyśmy z tym skończyć. Chwytliwa, ale dość tego.
Mamo. Mówię do ciebie.
Mamo!
Hejka, księżniczko!
Pendergast, robi mi się duszno.
Pospiesz się!
Pendergast?
Co robisz na palu?
Otwierać! Na pomoc!
Pomocy! Dokąd mnie wieziesz?
Co robisz?
Koła powozu na kocich łbach brzmią upiornie.
Nie lubię tego dźwięku. Kiedyś go lubiłem. Już nie.
CMENTARZ DLA UBOGICH W PRZYSZŁOŚCI NAWIEDZONE BIURO
Co jest? Co się dzieje?
Co robisz? Tak mnie tu zostawisz?
Nawet nic nie powiesz?
Zamknij się.
Napisy: Ewa Nowicka