NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Luke, proszę.
Ile filiżanek dziś wypiłaś?
- Zero. - I?
Pięć, ale wolę twoją.
Całowałam się. I coś ukradłam.
Szczerze,
nie wygląd ich odstrasza. Pomyśl.
Ludzie umierają, my płacimy. Rozbijają auta, też płacimy.
Tracą stopę, płacimy.
No i masz hasło.
- Byłaś dziwką? - Tak szczęśliwa nie jestem.
Ludzie są dziś wyjątkowo głupi.
Luke umie tańczyć?
Wiedz, że się zgadzam.
To jak pierwsze 15 minut Szeregowca Ryana,
ale oni byli we Francji.
Nie idę na Harvard. Uprawiałam seks, ale nie idę!
Przestałam być dzieckiem, gdy zaciążyłam.
Skaczę z tobą, Jack.
Ryzykuję wiecznym potępieniem.
Dosyć tych pudli.
Bo cię kocham, idioto.
Czuję śnieg.
ZIMA
Tak wyglądasz po wyjściu z samolotu?
Tak się witasz?
Siedem godzin kisiłaś się w puszce z ludźmi
z gruźlicą, błonicą, świerzbem, hummusem, wściekłymi psami
i naćpanymi dzieciakami kopiącymi w twoje krzesło.
- Jakimi liniami latasz? - Powinnaś być wyczerpana.
Śpiewać „I Dreamed a Dream” w paskudnej fryzurze,
sprzedając się francuskim robotnikom.
A wyglądasz idealnie. Przyznaj. Czytałaś bloga Gwyn.
Nie czytałam.
Uprawiasz jogę w kaszmirowych gatkach,
podczas gdy twój dogoterapeuta ogląda Zoolandera 2.
Robię ćwiczenia wspomagające krążenie
w bejsbolówce Yonah Schimmel,
z pastą zaschniętą na brodzie.
Tchu mi zabrakło!
- Tęskniłaś za tym? - Przyjemne.
- Tęskniłam za tobą. - Ja za tobą też.
- Ile to już czasu? - Wydaje się, że lata.
Kawa i tacos.
Łyżki z księżniczką Karoliną.
Robimy to teraz?
Czemu nie.
Jeden dzień? To wszystko?
Przepraszam!
Nie wracasz na święta, a teraz dajesz mi jeden dzień?
Co, ja się nie liczę?
Jutro wieczorem muszę wracać do Londynu.
- Znowu Londyn. - Praca.
I kot w kołysce I srebrna łyżeczka
Nie teraz, Emily.
Nieźle. Dobra, wygrałaś.
Mało czasu. Odpuszczamy wycieczkę po mieście?
- Nie możemy. - Skrócimy ją.
- Zamknęli Le Chat. Szczury. - Znowu?
- Zrobili parkometry. - Gdzie?
Nikt nie płacił, więc usunęli.
Rządy motłochu.
Świat Naleśników Ala znów miał najlepsze dekoracje.
Zrobili szopkę z Jezuskiem z bakłażana.
- Z tym nie wygrasz. - Teraz debatują,
czy usunąć budkę telefoniczną.
Gdzie Superman się przebierze,
ocalając nas od Bena Afflecka?
To samo im powiedziałam.
A te znaki?
Najlepsze na koniec.
Taylor zdecydował, że szamba nam nie przystoją,
- więc chce zrobić pełną kanalizację. - Jak?
Łazi po domach i słucha potworności o zbiornikach septycznych.
- Boże! - Chce je zebrać,
a potem odczytać przed biegłym okręgowym.
Mówisz to, bo chcesz, żebym została?
- Działa? - Trochę.
Panno Patty!
SZKOŁA BALETOWA PANNY PATTY
Świetnie wyglądasz!
Dopiero wysiadła z samolotu!
Telefon z pracy. Potrzymaj.
- Nie dzwoni. - Wiem.
- Ten też nie. - Wiem.
Więcej niż Omar Little.
Mam osobisty, służbowy
i taki, który teoretycznie łapie zasięg w Stars Hollow.
Fakt, że miasto zostało zbudowane
w wielkiej kuli śnieżnej może mieć wpływ na słaby zasięg.
Cholera! Halo?
Przerywa.
No dalej.
Czekaj! Halo?
Cholera! Halo?
Słyszysz mnie teraz?
Tak! Cześć! Super!
Jak leci?
Idę w stronę drzew!
Jestem przy drzewach. Halo?
Spróbuję w Doose's. Idziesz?
- Nie! Idę do domu. - Dobra.
Jesteś? Dobra, to z klapką!
Cześć! Przepraszam, z tej strony Rory Gilmore. Ingrid chyba...
Halo? Cholera!
Tak! Pewnie, że może.
Tak, pod ten numer. Dzięki.
Rory! Hej! Nie wiedziałam, że dziś przyjeżdżasz.
Na krótko.
- Kapusta. - Co?
Zapraszamy.
Co u ciebie?
Nie chcesz wiedzieć.
- Zach awansował. - Boże! Dlaczego?
- Nie wiem. Chyba go lubią. - Biedaczek.
Teraz jest kierownikiem trasy. Musi nosić krawat.
Tak mi przykro.
To straszne. Mówię mu, że wygląda jak młody Cohen,
- ale naprawdę wygląda jak swój ojciec. - Wybacz.
Halo? Ingrid. Wreszcie!
Udało nam się połączyć.
Lorelai, dobrze, że cię widzę.
- Mieszkasz tam, Kirk. - Tym razem się nie zgubiłem.
Chciałem ci powiedzieć, że rozkręcam nowy biznes.
Car-sharing.
Nazwałem go Ööö-ber.
Uber już istnieje, Kirk.
Nie Uber. Ööö-ber. Zamiast „U” są trzy „O” z umlautami.
- Dobra, ale... - Ööö-ber.
- No ale... - Ööö-ber.
To usługa, dzięki której ludzie mogą zamówić u mnie podwózkę.
- Jak Uber. - Ale nazywa się Ööö-ber.
To to samo.
- Nieprawda. - Kirk.
Auto zamawia się przez apkę.
- Ja nie mam apki. - To jak cię wezwą?
Dzwonią do mojej mamy, ona do mnie, ja szukam auta i jadę.
- Czyli to gorsza wersja Ubera. - Wymawia się Ööö-ber.
- Przestań. - Dobra.
Jakby co, znasz numer mojej mamy.
A teraz wybacz, ale Płatek powinna już się położyć.
Pa, Płatku.
Kirk ma świnię?
Babette słyszała, jak rozmawiał z Lulu o dzieciach, więc zrobiliśmy zrzutę.
Zyskaliśmy parę lat.
- Sprytnie. - Gotowa?
Czekaj.
Nie jestem w domu, póki nie mam Wiadomości ze Stars Hollow.
Wydanie świąteczne.
Newsy ze żłoba, życzenia Mikołaja, przepisy na eggnog i świąteczny wierszyk.
- Co roku ten sam. - Co roku.
Dobrze wrócić do domu.
Co?
Czuję śnieg.
- Masz? - Tak.
Na pewno?
- Tak. - Wyjdźmy z tego śniegu.
Chodź!
Luke bardzo się ucieszy na twój widok.
Też nie mogę się doczekać.
Witaj, rabinie.
Co ci założyła tym razem, Paulu Anko?
Tym razem sam chciał.
Nie przejmuj się. Mnie robiła to samo.
- Dobra, szykuj się. - Na co?
- Na dumę Luke'a. - Co?
Luke! To cud Bożego Narodzenia!
- Oto i ona, felietonistka New Yorkera! - Duma!
To tylko jeden artykuł.
Jeden artykuł? Chodź tu.
Był świetny. Ta kobieta...
- Naomi Shropshire. - Właśnie!
Nie znałem jej. Teraz, tak.
Doceniam to.
Nigdy nie czytywałem New Yorkera, a teraz co tydzień.
Cieszę się.
Prenumeruję. Kto mówi, że druk umarł?
- Tylko cały świat. - A co tam świat...
- Jecie? - To tylko tacos.
- Są malutkie. - Robię kolację.
- Jestem gruba? - Co?
- Kpisz z mojego ciała. - Nie.
- Uwaga: drażliwy temat! - Proszę.
Wojna w święta!
Robię dwa dania główne, bo mi kazałaś.
- Jakie? - Makaron z serem, kolety parmezanowe...
- Chleb czosnkowy? - I krokiety!
Nie robię krokietów!
- Musimy się pożywić! - Jecie tacos!
- Krokiety pasują do tacos. - Zwłaszcza w środku.
- Tak! - Nie!
- Nie żartuję! - Organiczne.
Koniec tego! Odłóż te krokiety, dokończcie swoje tacos,
umyjcie ręce, kolacja gotowa!
Widziałem tego mini-pączka. Odłóż go.
Te rozmowy są nie z tej Ziemi.
Myślałam, że gotowanie ma relaksować.
O nie.
Nie włączaj tej piosenki i nie zamykaj się w pokoju Rory.
Przycisz chociaż!
- Są pudła? - Za wieszakiem.
Super!
Czyli w końcu wyprowadziłaś się z Brooklynu?
Tak. Lena Dunham będzie musiała poradzić sobie beze mnie.
- Będziesz tęsknić? - Trochę.
Ja będę.
To mieszkanie przypominało mi połączenie sztetlu z Trainspottingiem,
każda matka marzy o tym dla swojej córki.
Było całkiem przyzwoite.
Podobało mi się, że człowiek kleił się do ścian.
- Do jednej ściany. - Są mieszkania,
w których można dotykać ścian.
To było świetne, ale mało w nim bywałam.
Wiesz, ile razy tam spałam w tym roku?
- Trzy? 18? - Nie.
- 46?
- Nie. - To Dobra cena?
Jak powiem za mało, wygram, a jak za dużo, przegram?
Nie wiem dokładnie ile.
Ale niewiele. Budynek przechodzi na własność.
Nie jestem gotowa kupić mieszkania, więc to był dobry moment...
Pożegnać się z Brooklynem.
To jest otwarte.
- Pieprzona poczta! - Grzebałaś w moich rzeczach?
Tak. I muszę powiedzieć, że się rozczarowałam.
Moje rzeczy cię rozczarowały?
Myślałam, że znajdę coś fajnego,
jakąś mapę skarbów albo prequel Przygód Hucka,
w którym Huck przewodzi Ku Klux Klanowi i boi się wody.
To ekscytujące.
Brak mieszkania, czynszu do płacenia.
Mogłabym zatrzymać się tu lub u Lane.
Czas zobaczyć, dokąd poprowadzi mnie życie
i gnać tam, gdzie są historie do spisania.
Szkoda, że zapomniałam podpisać pudeł,
bo nie wiem, gdzie co jest.
Buty, płaszcze, bielizna...
Zgubiłaś bieliznę?
Może być u Lane.
- Od przeprowadzki nie masz bielizny? - Nie oceniaj mnie.
Jestem Gwen Stefani. Oceniam. Chcesz coś pożyczyć?
Nie chcę już o tym gadać. Szukam szczęśliwej sukienki.
Bez bielizny wszystkie sukienki są szczęśliwe.
Mam ważne spotkanie z Condé Nast.
W tym ubraniu czuję się jak Diane Sawyer.
W masce Mike'a Nicholsa?
Otworzę!
Co to?
Pudełko numerów New Yorkera z twoim tekstem.
Jedno z sześciu.
- Żartujesz. - Duma!
Przyszedł ten facet.
- Jaki facet? - No wiesz. Jeffrey.
- Kto? - Allen? Billy?
Te imiona w ogóle nie są do siebie podobne.
- No wiesz. Ten facet. - Paul?
- Tak, Paul. - To nie Paul.
- To Paul. - Kto to?
Mój chłopak, Paul? Cholera! Paul przyszedł!
- Po co? - Zaprosiłam go na kolację i zapomniałam.
Cholera!
Nie wierzę, że nie pamiętasz chłopaka Rory.
Przyszedłeś.
Oczywiście.
- Dla ciebie. - Jakie piękne.
- I ciekawostka: pochodzą z Peru. - Ciekawa.
- No proszę. - Paul!
- Miło cię widzieć. - I was.
- Dziękuję za zaproszenie. - Nowa fryzura?
- Nie. - Schudłeś?
- Nie. - Przytyłeś?
Włożę je do wody.
- Chodź, Paul. - Idę.
Pierwszy raz go widzę.
- Widzisz? - Długo są razem.
- Chyba z rok. - Był tu!
- Wiem! - Jak jakiś superbohater,
którego moc to niemożność zapamiętania jego twarzy.
Jak w filmach Marvela.
- Drinka, Pete? - Paul.
Paul. Ja...
Pete to przyjaciel naszego psa. Nasz pies to Paul.
- Anka. - Podobne do mojego nazwiska.
- Bardzo. - Znalazłam tylko to.
Nada się.
- Czerwone... - Paul.
- Wiem. Czerwone, Paul? - Brzmi świetnie.
- Luke. - Tak?
Przyniosłem.
Ten antyczny klucz, o którym rozmawialiśmy.
Pamiętasz?
Łowiliśmy na twojej łodzi.
Twój tata miał sklep z narzędziami w twoim bufecie.
Mój dziadek też miał taki sklep
i zatrzymałem narzędzia.
Pamiętam łódź.
Twój tata miał swój ulubiony klucz,
ale go wyrzuciłeś.
Mój dziadek też taki miał i go zatrzymałem.
Pójdę po niego.
Zapomniałem całą rozmowę.
Błagam was.
Dzięki za zaproszenie. Rzadko widuję Rory.
Przynajmniej widzę ją w naszą rocznicę.
Wierzysz, że minęły aż dwa lata?
Bawełniane gody.
Dobra, mam.
Oto on. Spójrz na rok wyryty z tyłu.
I Lorelai...
To antywirus, o którym ci mówiłem.
Zainstalować ci?
- Gdzie komputer? - W salonie.
Ten z naklejkami z W głowie się nie mieści?
Pamiętałeś.
Fajnie, że pamiętał.
Fajnie, że ktoś coś pamięta.
Bardzo ładny klucz.
- Coś ty zrobiła? - Co?
Zapchałaś nagrywarkę.
Co to w ogóle jest?
Niespokojne dziewice, Zabójczy miesiąc miodowy...
Klasyki Lifetime.
Mordercza miłość, Pierwszy raz Mini.
Zbuntowana nastolatka zatrudnia się jako call girl,
a jej klientem okazuje się jej ojczym. Alec Baldwin. Przed jogą.
- Zostawić? - Tak.
- Przygodna obsesja. - Zostaw.
- Szkolne morderstwo. - Zostaw.
- Zbrodnie umysłu. - Zostaw!
Fatalne uniewinnienie, Nie z moją córką, Sprzedawcy dzieci, Niedokończona zdrada,
Dziewczyna z Internetu, Chłopak z Internetu,
Zabójcza przysięga, Oczy kłamcy, Jego kłamstwa,
Sekret mojej niani.
Pilot się zepsuł? Mamy tylko jeden kanał?
- Gdzie piżama? - W szufladzie.
- Pedant. - Bałaganiara.
Moja piżama ma leżeć na krześle w oczekiwaniu na spanie,
nie gnić w szufladzie.
Piżama to nie piesek.
Moje wieczorne rytuały powinny cię wzruszać.
Czemu to tyle trwa?
Nie mogę przestać myśleć o tekście Rory.
Serio? A pochwał jej szczędziłeś.
Czy to...
- Pieski! - No tak.
- Świetną masz córkę. - Jest spoko.
Boi się, że usłyszy, jak uprawiamy seks.
Co robisz?
Układam gazety Kardashianami.
- Grasz na zwłokę. - Układam.
Dziś nie będziesz miała tego snu.
Snu o brudnej łazience? Będę.
Chodź do łóżka!
Pięć nocy z rzędu!
Szukam łazienki, w końcu ją znajduję.
Jak scena w saunie ze Wschodnich obietnic,
ale to na ścianach, to nie krew.
- Nie myśl o tym. - Łazienki są ogromne.
- Wszędzie kabiny i pisuary... - To sen!
Ostatnio to była łazienka w Radio City Music Hall.
- Były tam The Rockettes. Ślizgały się. - Rozumiem.
Śpijmy na stojąco, jak krowy.
Połóż się. Pozwolę ci obejrzeć któryś z tych durnych filmów.
- Cały? - Tak.
Nie każesz mi wyłączyć, gdy siostra, współpracownica
albo przyjaciel-gej w trakcie przeszukiwania szopy nad jeziorem
znajdą dowód zbrodni,
a potem dostaną młotkiem w łeb?
- Nie. - Rory pomyśli, że to robimy.
Nikt nie mówił, że jest głupia.
Kontrakt na 49 miliardów dolarów, 95 $ za akcję...
Nie dotykaj klamki!
...zarząd zatwierdził,
co rozpoczęło długi proces wykonawczy.
Wszystko...
...pięć, sześć, siedem, osiem.
I od początku. Pięć, sześć, siedem, osiem...
Krok shuffle, trzy, pięć, siedem i flap.
Flap, flap, ball change, flap, flap, flap i znów.
Shuffle! Trzy!
Za głośno?
Nie. W sam raz.
- Co robisz? - Odstresowanie poprzez stepowanie.
Pomaga mi radzić sobie z lękami. Uspokaja.
Od kiedy stepujesz na kłopoty?
Od miesiąca. Musiałam jakoś wyłączyć mózg.
Próbowałam medytacji i biegania.
Potem przeczytałam o tym. Teraz gdy nie mogę spać,
- wstaję i stepuję! - Fajnie.
- Wiesz, że jesteś do niczego? - Wiem.
Sześć, siedem, shuffle!
- Dokąd to? - Donikąd.
- Nie idź po telefon. - O czym ty mówisz?
- Nie filmuj tego. - Sprawdzam co u psa.
Taniec go przeraża.
Ja się odstresowuję. Nie każ mi stresować się odstresowywaniem!
- Cholera. Gdzie on jest? - Schowałam.
Jesteś okropna.
Myślisz, że cię nie znam? To twoje oczy.
- Dobra. - Kawy?
- Poproszę. - Na pewno cię nie obudziłam?
O ile nie przebrałaś się za kostkę do WC.
Zjadłabyś coś?
- Przez tę „kostkę”? - Tak.
W sumie czemu nie.
- Fajnie, że jesteś w domu. - Szkoda, że nie śpisz.
- Szkoda, że ty nie śpisz. - Mam dużo na głowie.
- Atlantic odrzucił mój tekst. - Nie! Kiedy?
- Dzisiaj. To był ten telefon. - Dlaczego?
Woleli coś innego. Zdarza się.
Przykro mi.
W porządku. Mam wiele innych projektów.
Tekst z New Yorkera dalej zbiera dobre recenzje.
Mówiłam ci, że zaatakowałam Gail Collins?
Nie.
Czekałam w lobby Timesa
w nadziei, że pogadam z redaktorem metra, a tu nagle wchodzi Gail Collins.
Kiedyś spotkałam ją w centrum na 92. ulicy.
Nie spodziewałam się jej, byłam nabuzowana kawą,
rzuciłam się do niej,
a ona myślała, że to ktoś obcy.
- Wrażliwa. - Czułam się głupio.
Ze strachu oddała mi portfel.
- Wzięłaś go? - Nie.
Ale wszystko miło się zakończyło.
Zorientowała się, kim jestem i kazała ochroniarzom ze mnie zejść.
Nie ma tego złego. Na pewno cię zapamięta.
W porządku. Mam wiele projektów.
Mówiłaś. Może zostań projektantką.
- A ty? - Co ja?
Znowu masz te sny?
Ostatnio przeraża mnie moja śmiertelność.
To znaczy?
Jeden z gości zostawił w pokoju broszurkę.
To była reklama rejsu Hymnem Mórz. Przeglądam sobie,
patrzę na baseny i bufet.
Wszystko idealnie zaplanowane, mają Wi-Fi i Rock of Ages.
Nie trzeba mieć ze sobą kasy. I pomyślałam...
- Nie. - ...może popłyniemy w rejs!
- Nie! - A potem złamałam biodro.
- Nie popłyniesz w rejs. - Wiem.
- Z Lukiem wszystko gra? - Tak.
Ja go wnerwiam, a on buduje gablotki. Tak mi się wydaje.
Mówi, że brak nam miejsca.
Myślisz, że to przez dziadka?
Nagła potrzeba odbycia rejsu?
- Tak. - Nie.
Nie wiem. Może.
Tęsknię za nim.
Za nieobecnych przyjaciół.
Niektórzy mówią, że picie kawy w środku nocy
utrudnia zaśnięcie.
Ludzie są głupi.
„WSZYSTKO, CZEGO CHCĘ NA ŚWIĘTA TO DWA PRZEDNIE ZĘBY...
I KANALIZACJA W STARS HOLLOW!”
ZAKAZ UŻYWANIA TELEFONÓW KOMÓRKOWYCH
Caesar, ruchy! Gdzie mój tost?
- Toster się popsuł. - Co?
A nie, był odłączony. Tost zaraz będzie.
Dwustronne sadzone, jajecznica, białka z serem. Kawy?
Mogę hasło do Wi-Fi?
- Dineruluke'a. Duże „D”, małe „L”. - Odbierz!
Luke, musimy pogadać o twoim zeznaniu dotyczącym szamba.
Nie będę zeznawał przeciwko szambu.
Jeśli nie wiesz, co masz powiedzieć,
przyniosłem parę próbek.
Myślę, że opis tragicznego dnia
wnuczki Mimsy Frupp,
skaczącej w jesienne liście, cię podbuduje.
Myślała, że brzdąc zanurkuje w jesiennym oceanie.
Okazało się, że zanurzyła się w...
- Zamawiaj albo zjeżdżaj. - Dobra.
Nowe menu. Chwilę mi to zajmie.
Przepraszam. Mogę hasło?
DINERDANES321. Dużymi literami.
- Oto i ona! Chodź tu! - A ja?
Też wchodź.
- Powinnam się denerwować? - Z zasady tak.
Chcę, żebyś coś zobaczyła.
Nowe menu.
Ładne.
- Zauważyłaś coś? - Nie.
Odwróć.
- Mój tekst z New Yorkera. - Duma!
Każdy będzie mógł przeczytać.
- Co podać? - Poproszę kawę.
- Mam tu listę. Wszystko na wynos. - Robi się.
To mój tekst. W plastiku.
Mieszka ze mną, musiał w końcu zdziwaczeć.
Dzięki za skorzystanie z moich usług! Zadzwoń do mojej mamy i oceń mnie!
Pięć gwiazdek!
Pierwszy pasażer!
Ta starsza kobieta, którą tu przywiozłem?
To wdowa Joy Puddleston z Peach Tree Drive 88.
Dzięki mojej nowej firmie,
wdowa Puddleston spóźniła się na chemię tylko dziesięć minut!
Zamawiasz coś?
Szejk bananowy. Idę jak burza!
- To musi się udać. - Super.
- Ten teren będzie idealny. - Do czego?
Słyszałeś o mojej nowej firmie, Luke? Ööö-ber?
Nie rób tak!
Muszę znaleźć miejsce odbioru pasażerów.
- Ten róg się nada. - Uber tak nie działa.
To nie Uber, tylko...
Postaw swoją kobietę do pionu, Luke.
To nawet nie twoje bajgle!
Odkupię im.
Cholera! Zapomniałam o Paulu?
- Żartujesz! - Nie!
Cały czas był w domu?
- Nie zauważyłaś jego auta? - Nie, a ty?
- Jesteście! - Cześć, Paul. Przepraszam. Ja...
To moja wina. Chciałam, żeby coś ze mną obejrzała.
Zapomniałam zostawić kartkę. I...
- Miałam do ciebie dzwonić. Głodny? - Nie bardzo.
- Nie bardzo? - Nie jestem fanem śniadań.
Czyli już jadłeś?
- Nie. - Wiedziałaś o tym?
Umyję ręce. Zamówisz herbatę?
- Tak. - Nie.
Idź.
Musisz zostawić tego biedaka.
Wiem. Miałam to zrobić, ale...
- Zapominam! - Przykre.
Twoje śniadanie, kawa na wynos.
Miłego lotu. Wracaj niedługo.
- I weź menu. - Dzięki, Luke.
Na razie.
Cholera!
- Mam jedzenie. - Gotowa?
Pewnie.
PENSJONAT WAŻKA
Nie rozumiem.
Zanim się pobraliśmy,
Frederick lubił dzieci jeszcze mniej niż ja.
- Niemożliwe. - Mówię ci.
Gdyby Timmy przy nas wpadł do studni, wrzuciłby monetę.
- Może się z tym nie zdradzał? - Przez pięć lat? Nie.
Coś się stało.
Dwadzieścia minut po ślubie postradał zmysły.
Bez przerwy pyta: „Zgadnij, kto jest w ciąży?”
albo „Jaki to okręg szkolny?
Musimy znaleźć dobrą szkołę”.
A ja na to: „Po co? Nie po to są szkoły z internatem?
Żebyś nie musiał szukać dobrej szkoły?”
Nie wydaje mi się.
Tak czy siak, to zagadka.
Daje mi dzieci do potrzymania.
„Trzymaj go. Co czujesz?”
„Zapluł mi garnitur od Brioni, więc chyba złość?”
- Czemu czuję cebulę? - Nowi gościnni kucharze.
- To dziś? - Tak.
Nienawidzę tych happeningów.
Mamy pustą jadalnię i kuchnię.
- Co proponujesz? - Przedstawienie?
W naszym mieście restauracje zamykają się o 16.45.
Ludzie muszą jeść.
- Jak się nazywa ten kucharz? - Błagam.
Nie pamiętam. Ma chyba z milion sylab.
Roy Choi.
- Gość od food trucków. - Nie.
Tak, ma food trucka.
Całą flotę food trucków, trzy restauracje i masę fanów online.
Tweetuje?
„Hej, dzieciaki. Wpadajcie na wyżerkę do Ważki”.
Wiesz, jak działa Twitter?
- Jest spoko? - Taki się wydaje.
Nie cierpię takich. Źle przy nich wypadam.
Nie chcę przez jakiegoś spoko kolesia, czuć się jak frajer we własnym hotelu.
Dlaczego nie bierzesz xanaxu? Powstał dla ciebie.
O co chodzi z tatuażem „Kogi”?
Kogi to nazwa jego firmy.
Więc choć nie tak genialny jak „Wino Forever”,
jego tatuaż przynajmniej pasuje.
- Powinniśmy zatrudnić kucharza na stałe. - Prawda?
- Ile tu będą? - Dwa tygodnie.
- Mogą krócej? - Nie.
- Mają być krócej. - Po co mi dziecko? Mam ciebie.
Super. Spali mi kuchnię.
- Hej, Lorelai. - Hej.
Świetna kuchnia.
- Sookie doskonale ją zaprojektowała. - Sookie to geniusz.
- Co to? - Lubisz słuchotki?
- To podchwytliwe pytanie? - Słuchotki są pyszne.
Robię congee z groszkiem, smażonymi szalotkami, dymką,
kolendrą, olejem z chili i słuchotkami.
Miałem zapytać.
Mogę przemeblować tę babciną jadalnię?
- Nie. - Nie ma problemu.
Odbabciuj ją.
Zaszalej. Nie znosiłem mojej babci. Straszna kobieta.
Ale cieszymy się, że tu jesteś. A ona nie.
Dobra, do roboty.
Dzięki.
Słuchotki! Super!
Wyluzujesz wreszcie?
Wylewu przez was dostanę.
- Gdzie on jest? - Co?
Ekspres do kawy. Gdzie jest?
Jeszcze wczoraj tu był!
- Był tu! Roy! - Czekaj...
Roy?
Gdzie ekspres do kawy?
Przeniosłem go. Potrzebowałem więcej miejsca. Eduardo zrobi ci kawę.
- Jak? Jest magikiem? - Robi na gazie...
Naprawdę... Zaraz wróci na miejsce.
Przykro mi, ale nic z tego nie będzie.
- Michel! - Tutaj.
Przepraszam. Zadzwoń do Momo i dowiedz się, czy mają miejsce
dla tego pana i jego szalonego congee.
Dzięki. Miło było.
Louis zawiezie cię do Momo's Tires.
- Do sklepu z oponami? - Pa. Dzięki.
Co, Michel?
Przynajmniej byłaś milsza niż dla Bourdaina.
Zaparkował na miejscu Sookie.
I znów mamy pustą kuchnię.
Znajdziemy kucharza.
- Nie. - Tak.
Nikt jej nie zastąpi.
- Nikt. - April Bloomfield?
- Sama wieprzowina. - Alice Waters.
- Rozkapryszona. - David Chang?
Al robi to samo co on.
Świat Naleśników Ala to nie to samo co David Chang.
Nic nie poradzę.
Tęsknisz za nią? W porządku. Ja nie. Porzuciła nas.
- Wcale nie. - Półroczny urlop.
Tak powiedziała. Oczyści umysł
i wróci z nowymi przepisami.
To było rok temu.
Co zrobić? Znalazła powołanie.
- Poważnie? Jakie? - Michel.
Jestem ciekaw. Opisz, co robi w lesie?
Pracuje z Danem Barberem na Blue Hill Farm.
Jak?
Pomaga mu opracowywać techniki hodowli roślin
i uprawy owoców i warzyw,
przez co pomaga ludziom, którzy je jedzą i...
Nie wiem. Ratują świat. Wszystko jest na ich stronie.
Nie, siedzi w chatce bez telefonu,
próbuje wyhodować ananasa z wieszaka!
Nie ratuje świata.
W końcu znalazła sposób, by nie musieć golić nóg.
Cześć, Gypsy!
- Dobre wieści. - Super! Jakie?
Lorelai. Cholera, zły numer.
- Oddzwonię. - Czekaj! Kiedy mogę odebrać auto?
Czekam na część.
Przyjdzie DeLoreanem z 1983.
- Muszę dziś jechać do Hartford. - Nie wiem, co powiedzieć.
A nie, wiem. Kup nowe auto.
- Dzięki. - Tego nienawidzę.
- Jest za stary. - Jasne.
- Ale lubię go kopać. - Pa, Gypsy.
Witam, pani Gleason?
Kirk? Strasznie tu zimno.
Pewnie dlatego, że zrobiłem wywietrzniki w podłodze.
- Słucham? - W podłodze.
Wywierciłem dziury w podłodze.
Jakieś wyjaśnienie?
W zeszłym tygodniu zemdlały dwie osoby.
Być może ze starości.
Albo przez czad.
Lepiej dmuchać na zimne.
- Napijesz się wody? - Poproszę. Byłoby miło.
Proszę. Możesz...
Jasne.
Może posłuchałabyś muzyki?
Ukradli mi radio, ale mogę ci zaśpiewać, co tylko chcesz...
o ile będzie to coś Carpentersów.
- To może coś Carpentersów? - Dobry wybór.
Dzięki, Kirk.
Jeszcze nie dojechałem.
- Tu będzie dobrze. - Muszę dowieźć cię pod same drzwi.
Nikomu nie powiem.
Ale cena będzie ta sama.
W porządku.
- Dojechałaś na miejsce! - Na razie, Kirk.
Hola! Witam.
Jestem Lorelai.
Córka Emily.
Nie. Rory jeszcze nie ma.
Moja córka... To ona.
Właśnie, nie ma, a ja nie zamierzam być tu sama,
więc poczekam na zewnątrz.
Proszę nie mówić pani Gilmore.
Dobrze?
- Dobrze. - Super. Dzięki.
Dzięki Bogu.
Miałaś być o 19.00.
- Jest 19.05. - Wybaczam ci.
- Czemu tu stoisz? Jest mróz. - Jesteśmy drużyną.
Martin wszedłby bez Jerry'ego Lewisa?
Nie, ale Jerry wszedłby bez Deana.
Jestem Lewisem?
- Dzwonię. - Dlaczego ja mam nim być?
Nie muszę odpowiadać.
To Rory.
Proszę.
Jesteś, Rory. Dobrze cię widzieć.
Cześć, babciu. Ciebie też. Jak się masz?
Cóż, nazywam się Gilmore.
Promieniejesz, kochana.
Cóż, nazywa się Gilmore. I ma 32 lata, to pomaga.
- Chyba się zakochałaś. - Cześć, mamo.
Nie nanieś błota. Woskowali mi dziś podłogi.
- Z tobą łatwiej mi się porozumieć. - Pani Gilmore.
Dobrze, że jesteś. Potrzebuję żarówek.
Tutaj. Widzisz...
Tu i tu.
Żarówki się przepaliły.
- Jasne. - Tak?
A teraz... Tu...
Ten kinkiet
i ten nad obrazem, to światło. O tutaj, obraz...
Światła nad obrazem? Rozumiesz?
Zatrudniłaś nowego majstra?
- Cyrano? - Babciu, zatrudniłaś nowego majstra?
Tak. To Alejandro.
Jest mężem Berty i jest niesamowity. Wszystko naprawi.
Zazwyczaj nie zatrudniam małżeństw.
Raz zatrudniłam pokojówkę z mężem ogrodnikiem.
Wkurzył się na nią i ściął głowę mojemu krzaczkowi.
Spiro Agnew?
- Pytaj. - Babciu...
Co to za dzieci?
Chyba Berty.
- Chyba? - Pojawiły się wraz z nią,
więc tak wydedukowałam.
W twoim domu mieszka jakaś rodzina i nawet nie wiesz, czy to w ogóle rodzina?
No i co z tego?
Ja mam dom, a oni nie mieli gdzie mieszkać.
Pracują dla mnie. Problem?
Nie. Tak. Wszystko gra. Masz rację.
Usiądźmy, napijmy się martini i opowiedz mi o tym nowym chłopaku.
Nie jest nowy. Spotykamy się od dwóch lat.
- Naprawdę? Muszę go poznać. - Poznałaś.
Tak? Przepraszam. To poznam go ponownie.
- Nie pomoże. - Usiądź.
Co?
- Mamo? - Tak?
Tak.
Czyż nie jest wspaniały?
To...
Na całą ścianę!
To z mojego ulubionego zdjęcia. Podoba wam się?
- Tak. - Jasne.
Jest ogromny.
To Marco Toretti. Specjalizuje się w wielkich płótnach.
Może być dumny.
- Chciałaś, żeby był tak wielki? - Oczywiście.
Nie da się go nie zauważyć.
Podobnie jak twojego ojca. Oliwkę?
Przyszedł i wymierzył ci ścianę?
- Kto? - Mario Andretti?
Marco Toretti. Tak, a co?
- Nic. - Chciałam coś spektakularnego.
No i masz.
- Owszem. - Dobra.
Na zdrowie.
Przyznaj się, mamo.
- Do czego? - Walnęłaś się przy wymiarach.
- Co? - Walnęłaś się.
Podałaś im złe wymiary, a teraz udajesz,
że od początku chciałaś taki wielki portret.
- Tak było. - Tak?
Chciałaś, żeby brew taty była długości
- mojego przedramienia? - Tak.
Ma pięć i pół metra!
- Wcale nie. - A tak wygląda.
Przynieść miarkę?
- Nie. - Bo mogę.
- Nie przynoś miarki. - Alejandro ma miarkę.
Nie wierzę, że chciałaś mieć portret tak wielki,
- że aż za duży na ścianę! - Chciałam.
Jest tak wielki, że Peter Jackson mógłby go powiesić w Argonath.
- Mógłby. - Nawet nie wiesz co to!
Nieważne. Ładny portret dziadka.
Mamo. Zamów nowy.
Zamów taki, jak chcesz. Masz pieniądze.
- Chcę taki. - Niemożliwe.
- Czemu? - Spójrz na niego!
Jest straszny! „Nie przejdziesz, czarodzieju!”
Dobra! Pomyliłam się! Zadowolona?
Podałam im złe wymiary i go spieprzyli.
Wszystko spieprzyłam! Przyznaję się!
Tylko proszę, na moim pogrzebie opowiedz też jakieś inne historie!
No więc...
Tak?
Mówiłam ci, co stało się na pogrzebie po twoim wyjściu?
Nie.
A stało się.
4 MIESIĄCE WCZEŚNIEJ
Miło, że jesteś.
Mieszkacie na Florydzie?
Tak. Powinnaś nas odwiedzić, kiedy trochę ochłoniesz.
Odwiedzę. Obiecuję.
- Piękny pogrzeb, Emily. - Dziękuję.
- Wszystko w porządku, Rory. - Dobra.
- Naprawdę. - Wiem.
Lorelai.
Nie wierzę, Jason Stiles.
Najseksowniejsza włoska wdowa, jaką widziałem.
Miło, że przyszedłeś.
Twój ojciec był lwem. Wiesz o tym.
Wiem.
Bardzo mi przykro.
Przynajmniej stało się to nagle.
Mama nie musiała patrzeć, jak umiera.
Widziałeś ją gdzieś?
Jak na razie udaje mi się utrzymywać od niej w bezpiecznej odległości.
Jest gospodynią. W najgorszym wypadku dostaniesz krewetki.
- Na które jestem uczulony. - To jej diaboliczny plan.
- Szczęśliwa? - Teraz czy...
Jesteś szczęśliwa?
Tak.
Umlauts.
Digger.
Co robisz?
Śrubka się poluzowała w osłonce wentylacji.
Nie chciałem, żeby wypadła.
Bojler naprawiony?
To tylko jedna śrubka.
A śmietnik?
Zobaczyłem, że się rusza, a akurat miałem przy sobie...
- A rynny? - No...
Przecież nie mogą być zapchane.
Woda dostanie się do domu.
Nic nie poradzę. Pogrzeby mnie stresują.
Masz.
Taki wielki dom i cały czas coś się psuje.
Mój mąż mógłby naprawiać.
Wprowadzimy się, nie będzie pani sama
i wszystkim się zajmiemy.
- Wszystkim. - Jasne.
Polubi pani mojego męża. Jest wysoki i skryty.
- Dobrze? - Jasne.
Pani się nie martwi, señora.
Dobrze. Zabierz to do kuchni.
- Co to za język? - Nie wiem.
Myślałam, że hiszpański.
Ogrodnik miał jej przekazać, by przyszła wcześniej,
ale powiedział, że nie mówi po hiszpańsku.
Chwilę mi to zajęło,
bo basenowy musi mu tłumaczyć.
- Czas się zbierać. - Cholera!
Muszę jechać na lotnisko!
Och, ileż dramatyzmu.
Powiedz córce, że nic mi nie będzie.
Możecie iść.
Nie. Luke ją odwiezie.
- Zostajesz? - Tak.
W porządku.
Babciu...
Był z ciebie bardzo dumny.
Zadzwonię, jak dolecę do Londynu.
Emily, wszystko załatwione.
- Słucham? - Wyślij rachunek.
No tak. No więc...
Dzięki, Luke. Jedź bezpiecznie.
Dobrze, kocham cię.
Ja ciebie też. Na razie.
Szkocka?
Boże, tak.
Jedna z jego ulubionych.
Klasyka dla klasyka.
Święte słowa.
Wiem, że robi się późno
i że część z was ma daleko do domu.
Chcę wam podziękować za waszą przyjaźń i za to, że tu jesteście.
Richard was bardzo kochał.
Jednak zanim nasze drogi się rozejdą,
chciałabym, by każdy wstał
i opowiedział swoją ulubioną anegdotę o Richardzie.
Co powiedziała?
Wiem, są ich setki.
Niestety musicie ograniczyć się do jednej.
Ale za to najlepszej.
Tej, która podsumowuje Richarda, którego znaliście i kochaliście.
Zacznijmy od tej strony. Jack?
Richard i ja znamy się z Yale.
- Obaj tam studiowaliśmy... - Proszę się ze mną zamienić.
- Co? - Tu jest przeciąg.
- Jesteśmy na zewnątrz. - Nie chcę być następna.
Postanowiłem podrzucić do jego szafki czarną, koronkową bieliznę,
tak by każdy ją zobaczył.
Pewnego dnia po treningu polo,
skradam się do szafek i próbuję otworzyć zamek,
by móc zostawić majtki,
gdy nagle widzę go, stojącego przy mojej szafce,
trzymającego w ręku parę czarnych majtek.
Patrzymy na siebie wzajemnie, trzymając w rękach majtki.
W końcu Richard mówi:
„Nie możemy obaj ubrać się na czarno”.
Wspaniała historia. Franklin?
Kantował podczas gry w karty.
Tylko z tobą, Franklin.
Kiedyś kupiłem sobie nowego jaguara.
Richard mówi: „Zagrajmy o auto”.
Ja na to: „Słuchaj, Gilmore. Łapy precz od mojego nowego wozu”.
Uśmiechnął się i mówi: „Zmuś mnie”.
Dalej mamy...
Martin chyba zasnął.
Lorelai?
- Co? - Twoja kolej.
Nie.
Może...
Obudzimy Martina.
Hej, Marty. Patrz, to Babe Paley.
Lorelai.
Mów.
Najlepsza historia.
Jest tyle różnych...
Może ktoś inny by chciał?
Nie? Jasne, że nie, bo to moja kolej.
A więc...
Jako dziesięciolatka poprosiłam tatę...
by pobawił się ze mną w chowanego, schowałam się w jego kufrze,
a on wyjechał do Holandii.
Nie, przepraszam. Do Belgii.
Albo... Kiedy miałam 15 lat,
urządziliśmy przyjęcie z okazji czwartego lipca,
a tata przebrał się za Paula Revere'a.
Miałam chyba witać gości
albo przygrywać na flecie,
więc zaczął mnie szukać i nagle wparował do domku nad basenem,
w którym leżałam na kanapie z Teddym Wiedemierem III
po właśnie skończonym...
„Brytyjczycy dochodzą!”
Rozumiecie.
Tata się wściekł i krzyczy: „Nasza córka traci dziewictwo
półtora metra od prezydenta J. P. Morgan”.
To było zawstydzające kłamstwo,
bo to stało się już dawno temu,
całe, długie lata wcześniej.
A więc...
Przepraszam, nie Belgia, tylko Chorwacja.
Wspaniale było was zobaczyć.
Może spotkamy się w przyszłym miesiącu?
Chętnie.
Szerokiej drogi.
Bardzo dziękuję.
Dobranoc.
Przepraszam.
Wzięłaś mnie z zaskoczenia.
Ani słowa.
Było późno i była szkocka.
Lorelai, nic już nie mów.
Nie chciałam...
Nie idź za mną.
Mamo...
Wróć, proszę.
Nie zrobiłam tego celowo. Mózg mi się zlasował. Spanikowałam.
Mamo.
- Zacznijcie od srebra. - Nie wiedziałam, że będzie test.
Test?
- Tak. - Że będzie test?
- To powiedziałaś? - I przeprosiłam.
- Tak? - Tak.
- Tak? - Przez ciebie zaczynam wątpić...
Poprosiłam o historyjkę.
„Tata kupił mi kiedyś lalkę. Uwielbiałam ją”.
O to mi chodziło. Wynocha, ale już!
„Pamiętam, jak zabrał mnie do parku”.
Nie zabierał mnie tam.
- To do zoo. - Też nie.
Do sklepu! Klubu! Katmandu! Nieważne gdzie.
Chciałam tylko miłej anegdotki z ust jego jedynej córki,
a dostałam tyradę o tym, że zostałaś porzucona w kufrze.
Nie umiesz pokazać nic, poza pogardą dla rodziny.
Nieprawda.
Co my ci takiego zrobiliśmy?
Kochaliśmy cię? Wspieraliśmy? Kochaliśmy i wspieraliśmy Rory?
Nie czuję do was pogardy.
Dzieci moich znajomych ich ubóstwiają,
dzwonią do nich codziennie,
są dumne ze swoich rodzin i ich tradycji.
Też jestem dumna.
Twój ojciec był wspaniałym człowiekiem. Filarem społeczności.
- Najlepszym ze wszystkich. - Wiem.
A ty poniżyłaś go dziś w jego własnym domu.
Nie chciałam go poniżać.
A co chciałaś? Publicznie złamać mi serce?
- Bez publiki już ci nie wystarcza? - Mamo.
Wiem, że cierpisz.
Może mi nie uwierzysz, ale ja też.
Jestem zmęczona, kręci mi się w głowie i nie jadłam od dwóch dni.
- Ty nie jadłaś? Błagam. - Tak, ja!
Dziwne, że nie zamówiłaś pizzy przy „Ave Maria”.
Nie jadłam i codziennie piłam szkocką.
Spieprzyłam to. Popełniłam błąd.
To nie był błąd. Zaplanowałaś to.
Jak mogłam zaplanować, skoro nie wiedziałam, że to wymyślisz?
Nie robisz niczego, czego nie chcesz. Zawsze tak było.
Idziesz przez życie jak klęska żywiołowa,
niszcząc wszystko i wszystkich na swojej drodze.
- Luke wie, w co się wpakował? - Przestań.
Pytałaś kiedyś, czego chce?
Jak chce żyć? Czy chce mieć dzieci?
Lorelai Gilmore to przecież nie obchodzi.
Liczy się tylko to, co sama czuje i czego sama chce.
Jeśli poczuje, że jej zawiniłeś, niech Bóg ma cię w opiece.
Będzie chowała urazę na wieki, aż w końcu cię dopadnie.
Popełniłam cholerny błąd!
Nigdy mi na to nie pozwoliłaś.
Nawet raz w życiu, dlatego znów tu jesteśmy.
- Gdzie? - Na środku tego pokoju,
wydzierając się jak idiotki!
Jak śmiesz nazywać mnie idiotką! Straciłam męża!
A ja ojca!
I masz to gdzieś!
To straszne.
Ty jesteś straszna.
Wynoś się!
Najpierw służba, teraz ja. Wszystko się zgadza.
Idź do domu!
Wracaj do swojego nieudanego miasteczka,
opowiedz, jak twoja okropna matka
nakrzyczała na ciebie na pogrzebie.
Niech cię pocieszają i powiedzą ci, jaka ze mnie wiedźma,
a jakaś ty idealna!
Zatoczyłyśmy koło.
Nie mogłaś powiedzieć, że był oczytany?
Wiem.
„Tata. Ten to kochał książki”.
Wiem.
„I znaczki. Ach, ta jego kolekcja”.
To była za duża presja. Nie było cię tam.
Jak mogłaś mi o tym nie powiedzieć?
- Myślałam, że już jej przeszło. - Poważnie?
Założyłam, że pewnie nie, bo nie odbierała ode mnie
telefonów ani maili przez ostatnie cztery miesiące,
ale myślałam, że przed tobą to ukryje.
Bo kiedykolwiek coś ukrywała.
Skąd taki uśmiech w tym domu?
Pachnie mięskiem.
Ale jakim?
Jest też ser i warstwy...
Chrupiące.
Nie, jednak miękkie. Jest chrupiące i miękkie.
- Co takiego? - Masło orzechowe? Niezmieszany cement?
Mamy mięso, ser, masło orzechowe i niezmieszany cement.
Na litość boską, jedzcie.
Ja zacznę.
Mama zawsze kazała mi próbować jedzenia, zanim sama zjadła.
Pyszne.
To może być masło orzechowe.
Fajnie.
Bardzo dziękuję za zaproszenie. Tam było strasznie.
Kto to?
Jego auto zepsuło się na podjeździe.
Na szczęście dość głośno płaczę.
Gdyby pani gosposia mnie nie usłyszała, nie wiem, co by się stało.
Skończyłyby się chusteczki.
Fajnie, że już możemy o tym żartować.
Dzięki, że mogę trzymać tu pudła, babciu.
- Gdzie będziesz mieszkać? - Coś wynajmę.
Teraz jest jak Jack Kerouac. W drodze.
Podaj peyotl.
A jak już go zażyjesz, w której łazience będziesz wymiotować?
Mam wiele możliwości.
W Nowym Jorku będę mieszkać u Paris.
- Albo u mamy, Lane albo u ciebie. - Czyli jesteś bezdomna.
Nie jestem bezdomna.
- Ale nigdzie nie mieszkasz. - Obecnie nie.
Nie przeszkadza ci to włóczęgostwo? Styl życia groupie?
Mogłaby być groupie, dostawałabym lepsze bilety.
- Luke! Stary! - Cześć wszystkim. Emily.
- Ostrożnie! - Przepraszam.
- Sama to zrobię. - Jasne.
Dzięki, że jesteś.
Właśnie. Zaoszczędzimy na taksówce.
Wszyscy już idziecie? Dopiero usiedliśmy.
Ależ nie. Jedzcie. Bez pośpiechu. Ja mogę...
Naprawdę pyszne.
Dziękuję.
Nie chcesz?
Co?
Bardzo dobre.
Prawda? Co wieczór mógłbym tu jeść.
- Luke? - Tak?
Co sądzisz o sytuacji mieszkaniowej Rory?
Włóczy się
od kanapy do kanapy jak jakiś tramp.
W porządku.
To znaczy jest dorosła i...
Czytałaś jej tekst z New Yorkera? Jest w moim nowym menu.
Czemu wszyscy uważacie to za normalne?
Rory to wykształcona 32-latka, która nie ma domu.
To nienormalne.
Mogę na chwilę przeprosić?
Grają w piłkę i brakuje im zawodnika.
Idź.
Cześć, jestem Kirk! Podaj!
Jeszcze raz: kto to jest?
- Żebym umiała wyjaśnić. - Nie martw się o mnie, babciu.
Wiem, co robię. Dużo pracuję.
Podróżuję, spełniam marzenia.
Nie muszę trzymać tu swoich rzeczy, jeśli masz się martwić.
Możesz je tu zostawić. Nie o to mi chodziło.
- Krzesło się zwolniło. - Jasne.
Gol!
Zadzwoń z Londynu.
- Luke. - Tak?
- To było moje pożegnanie. - Do widzenia.
- Dobranoc, mamo. - Kirk, jedziemy!
Pogadamy jutro.
Kirk! Już!
- Dzięki, Luke. - Nie ma za co, Kirk.
Zanim pójdę, powinniśmy wyjaśnić, co się dziś stało.
Zepsuł ci się samochód, pojechałem do Hartford i cię przywiozłem.
Albo to twój się zepsuł, ja pojechałem do Hartford
i cię przywiozłem.
- Co? - Tak lepiej.
Nie.
Moja firma jest dość świeża. Muszę jeszcze nad nią popracować.
Ludzie nie chcą wiedzieć, jak robi się kiełbasę.
Chcą ją jeść.
Nawet nie wiem, co odpowiedzieć.
Super. Dzięki.
Cholera.
Płatku, natychmiast przestań!
Wiem, że mnie słyszysz!
Wracaj tu! W prawo!
- Dawaj, Płatku! - Nie zachęcaj jej.
- Co to? - Co?
Słownik, słownik synonimów, Matematyczne zasady filozofii naturalnej...
Dostałeś list od April.
Dwie godziny go odszyfrowywałem, póki nie zadzwoniłaś.
„Cześć, Pater...”
- „Ojcze” po łacinie. - Jasne.
Trzy razy użyła słowa „ontologiczny”.
Ostatnio też go użyła, ale już zapomniałem.
Sprawdzałem je, gdy zadzwoniłaś.
Tak się dzieje, gdy płodzisz geniuszy, którzy idą na MIT.
Rory też jest inteligentna, ale mówi normalnie.
Ale dorastała ze mną.
Języka uczyła się na Klubie winowajców.
- Ile stoi ta kawa? - Długo.
- Luke... - Co robisz?
- Jem posypkę. - Ale... Nieważne.
Mówiłam ci?
Mąż Michela, Frederick, chce mieć dziecko.
Ten, który zamówił trzy naleśniki na trzech osobnych talerzach?
Powinniśmy się zrzucić na kolejną świnię.
Nie mogę już na to patrzeć.
A ty chciałbyś dziecko?
- Mam dziecko. - Nowe dziecko.
Co znaczy „nowe dziecko”?
Dziecko, które jest nowe. Ze mną.
Chyba nigdy o tym poważnie nie rozmawialiśmy.
Wtedy w Twickham, ale potem...
Założyłem, że gdybyś chciała kolejne dziecko, powiedziałabyś mi.
Założyłam to samo.
- Raz pytałam. - Kiedy?
- Z pięć lat temu. - Nie pamiętam.
Na meczu.
Prawozapolowy poszedł siusiu w trakcie inningu.
Powiedziałem: „To ten dzieciak”.
- „To ten dzieciak”? - Tak.
Tak zakomunikowałeś, że chcesz dziecko?
- Zgadza się. - Nie.
To nie jest sposób, żeby to powiedzieć.
„To ten dzieciak” znaczy, że wskazujesz na dzieciaka,
o którym mówiłeś.
Myślałem, że rozumiesz.
Niemożliwe, bo nie zrobiłam „co”?
Tak pomyślałem, nie dopytywałaś się...
- Miałam się dopytywać? - Nie.
Przepraszam, ja...
- A teraz? - Co?
Nadal chcesz dziecko?
Nie jest za późno?
- Nie wiem. - Zapomnij.
Mam dzieci. Mam April.
Rory też zawsze uważałem za swoją.
Fajnie się ją wychowywało. Nie chciałbyś, żeby było tak fajnie?
Jest fajnie. Patrz, ile krzeseł muszę poustawiać.
Nie chcesz porzucać piłką z synem?
- Jest Jess. - Powiedziałam „z”, nie „w”.
Jest mi dobrze.
Nie zobaczysz, jak kończy szkołę.
Byłem na zakończeniu Rory.
- To nie to samo. - Wiem.
Nie chcę, żeby coś cię ominęło.
Nie można mieć wszystkiego.
I tak mam całkiem niezłe życie.
Do zobaczenia, Sandy.
- Sandy? - Musisz wszystko wiedzieć?
Jestem twoim najlepszym kumplem i wspólnikiem, więc tak.
Sandy to nasza surogatka.
- Zdecydowaliście się. - Myślimy.
Ekscytujące!
Mam nadzieję, że się uda. Dziecko by nam pomogło.
- Chcemy tort! - Idę. Weź to.
Kto zapali świeczki?
- Ja! - Zabawa!
Proszę bardzo. Świeżo zaparzona.
Dziękuję. Od ostatniego zastrzyku kofeiny minęła godzina.
Mam komplet dokumentów. Upewnię się, że wszystko gra.
- Czekając, może pani to przejrzeć. - Dzięki.
Pyszna kawa.
- Tak? - Mocna. Trochę chrupiąca.
To dobrze.
Przejrzę to.
- Miałeś oglądać ze mną. - Wybacz.
Co oglądamy?
- Potencjalne surogatki. - Surogatki.
Te surogatki...
- Urodzą nam dziecko. - Nasze.
Tak. Urodzą nam nasze dziecko.
Pogubiłem się. Mam uprawiać seks z tymi kobietami?
- Co? - Bo z nią nie chcę.
Nie masz z nimi uprawiać seksu.
- Co? A z nią byś chciał? - Nie.
- A z nią? - Nie.
Trzyma kij. Moglibyście grać w softball, a potem gzić się na ławce.
Nie chcę tego robić ani z nią, ani z żadną z nich.
Nie chcę z nikim tego robić.
- Oprócz mnie. - Po co tu przyszliśmy?
Próbowałam poruszyć temat adopcji.
Nie jadę po dziecko do Bangladeszu.
Ani nawet do Woodbury po żarówkę.
Poza adopcją, to może być jedyna szansa.
- Nie chcę kolejnego okna panoramicznego. - Co?
Gdy robiliśmy remont, chciałeś takie okno,
ale nie pasowało do innych, więc odpuściłeś.
Nie pamiętam, żebym chciał takie okno.
Chciałeś. To kolejna rzecz, której
„nie mam, bo jestem z Lorelai”.
- Jak spokój. - I okno panoramiczne.
Nie chcę okna panoramicznego.
Kretynka! VIP to VIP.
Podałam im kawę.
W Starbucksie zostałabyś pracownikiem miesiąca.
A zostałaś pierwszą absolwentką Smitha, którą zwolnię w tym tygodniu.
Lorelai! Dobrze cię widzieć! Przepraszam, że musiałaś czekać.
- To nic, Paris. - Nie trzęś mi się tu. Idź.
Przeproś rodziców.
Powiedz, że oddasz im pieniądze za te semestry nauki
o wpływie serialu Buffy - postrach wampirów na feminizm.
- Witaj, Luke. - Cześć.
- Pamiętasz mnie. - Trudno zapomnieć.
Miło mi. Chodźmy.
Rzadko angażuję się w sprawy klientów,
ale gdy dowiedziałam się, że chodzi o was,
powiedziałam: „Ta kobieta to moja druga matka.
Nikt inny się nią nie zajmie”.
Miło z twojej strony, Paris.
A zatem. Jesteśmy Dynasty Makers.
Największa klinika leczenia bezpłodności
i agencja surogatek na tej półkuli.
Nikt inny nie oferuje większego pakietu usług medycznych i prawnych
i nie ma wyższego wskaźnika akceptowalności.
Sprawdzaliście Yelp?
- Nie. - Sprawdźcie.
Wiecie, jak to działa?
Oglądamy i wybieramy?
Daj to. To gorszy sort.
Nie pozwolę, żeby któraś z tych ździr nosiła wasze dziecko.
Dla was mam coś specjalnego.
Czy robi mi się ciemno przed oczami?
Co u Rory? Przyleciała z Londynu?
Tak, ale już tam wróciła.
- Ciężko za nią nadążyć, co? - Tak.
Tutaj wszystko dzieje się jak zwykle.
Umieszczamy jajeczko w ciele, zapładniamy je i wychodzi dziecko.
Gotowe. Myśleliście o jajeczkach?
Przy użyciu własnych jajeczek po 44. roku życia
szanse zapłodnienia wynoszą 1% na każdą próbę.
- A to ciekawostka. - Nie nudzisz się przy niej, co?
Tak. Ile to będzie kosztowało?
Dużo. Ale jak mówiłam, Lorelai jest moją jedyną matką,
oprócz niani Soledad, więc dostaniecie duże zniżki.
Ile czasu z nią spędzałaś?
- Luke. - Tak?
Jak twoi chłopcy?
- Co? Co ona robi? - Nie wiem.
Umiem rozpoznać, co się dzieje w spodniach.
To przestań już rozpoznawać.
Na pierwszy rzut oka wydajesz się symetryczny i zrównoważony.
Niech nosi bokserki.
Tutaj mamy próbki.
Blondynki, brunetki i rude.
Wysokie, niskie, wysportowane, artystki.
Mamy też takie z większymi pupami,
jeśli się w takich lubujesz, Luke.
Przepraszam. Mam z nią uprawiać seks czy nie?
Zwariowałeś.
Nie będziesz uprawiał z nią seksu. Ma męża.
- Zabrzmiało, jakby... - Żydówki, chrześcijanki,
muzułmanki, hinduski, ateistki, jedną wiccankę
i crème de la crème,
żony wojskowych.
Silne, godne zaufania, świetnie pakują.
Chwila, przepraszam. Tę muszę wykreślić z listy.
Właśnie zaszła w ciążę. Bardzo ważny klient.
Nazwijmy go... Doogie Howser.
- Neil Patrick Harris? - Może głośniej?
Cóż, skoro już się wydało, to tak, to Neil Patrick Harris.
- Też mi przykrywka. - To Neil Patrick Harris.
Słyszałeś? Neil Patrick Harris.
- Słyszałem. - Neil Patrick Harris.
- Jesteś podenerwowany. - Nie jestem.
Dlaczego tak sądzisz?
Nie cieszysz się Neilem Patrickiem Harrisem.
Cieszę się jego szczęściem, jeśli tego chce.
A ty tego nie chcesz? Rozumiem.
Dzieci to ważna decyzja.
Przynoszą satysfakcję, ale i wpędzają w stres i panikę.
Czy są zdrowe? Czy wszystko działa? Czy są mądre?
W McDonaldach pracuje wielu wykształconych przeciętniaków.
A poza tym to loteria natury.
Powiedziałam Neilowi:
„Jesteś przygotowany na to, że dziecko będzie nieatrakcyjne
i niefotogeniczne?
Czy twoje dziecko
może zostać agentem, a nie aktorem?”
- Wychodzę. - Luke, czekaj.
Przepraszam, Paris, ja...
Tak. Idźcie. Przegadajcie to. Wyślę wam DVD z moimi faworytkami.
Dołączę Zaginioną dziewczynę.
- N.P.H. był tam świetny. - Dzięki.
Nie.
Dziękuję, Francis.
A co tam, przynieś całą butelkę. Świętujemy.
Uwielbiam tu przychodzić, bo mnie tu nie znoszą.
- Naprawdę? - Do połowy lat 80.
w ogóle nie wpuszczali tu kobiet. A potem tylko
układne żony o małych stópkach, a nie takie diablice jak ja.
Otworzyłam te drzwi z kopa.
- Dziękuję, kochany. - Ależ proszę, panno Shropshire.
Za nas.
Towarzyszki diablice.
Dostałaś wspaniałe recenzje
za Talk of the Town.
O wiele lepsze niż ja kiedykolwiek.
Wątpię.
A zatem, książka.
- Tak. - Wciąż się waham,
sama nie wiem.
Nigdy nie chciałam pisać o sobie.
Zajmuję się feminizmem, ochroną środowiska, lecz kim jestem?
Ale gdybym znalazła kogoś, z kim mogłabym ją napisać,
kogoś takiego jak ty... To kuszące.
Nigdy czegoś takiego nie robiłam.
To nic. Najważniejsze, żeby było szczerze.
Chcę, żebyś przedstawiła mnie taką, jaka jestem. Z wadami.
Wady to mój konik.
Nawet jeśli się zawaham i zrobię się próżna,
ty musisz być wytrwała.
Co to jest, Francis?
Carpaccio z flądry z limonką i chili.
Tak?
A który geniusz zamówił to wspaniałe danie?
Dr Reynolds.
A czy możliwe byłoby zaginięcie tego talerza
i twój szybki powrót do kuchni,
by przynieść nowy talerz naszemu doktorkowi?
Oczywiście, Naomi.
Pyszne.
Kradzione zawsze smakuje lepiej.
Bardzo dobre.
Porozmawiajmy o czasie.
Jakieś osiem tygodni powinno zająć nam sformułowanie propozycji wydawniczej
i dostarczenie próbki rozdziału.
Jak bardzo mogę się zagłębić? Najważniejsze są wywiady.
Jak bardzo chcesz, skarbie. Łaź za mną wszędzie, poza kibelkiem.
Właściwie do kibelka też możesz.
- Dla kogo jest ten burger, Francis? - Dla pani Kipney.
Nie będzie jej smakował. Połowę odda psu.
Zostały nam do przedyskutowania finanse.
Tym zajmą się prawnicy, tak?
Pół na pół. Siedzimy w tym razem. Tak?
Tak.
Właśnie.
Wypatruj deseru.
Nie wierzę, że dopiero druga po południu.
Czuję się, jakbym nie spała od tygodnia.
To jet lag. I burbon. Piję czysty burbon.
Piję czysty burbon w środku dnia.
Muszę dorównać Naomi, jeśli mam napisać tę książkę.
Pije tak szybko, jak mówi, i nigdy nawet nie jest wstawiona.
Wręcz robi się jeszcze bystrzejsza i elokwentna.
Albo może mi się taka wydaje.
Ale świetnie, co?
Wreszcie będę miała o czym opowiadać na spotkaniu w Condé Nast.
Mówiła też o publikacji fragmentów w Vanity Fair. Byłoby cudownie.
Nie tym się chcę zajmować, ale to dobry początek.
No i pieniądze są całkiem niezłe.
Muszę trochę z nią poprzebywać i nakreślić szkice pierwszych rozdziałów,
żebyśmy mogły rozesłać je do wydawnictw.
Zaczniemy za miesiąc, kiedy wróci z Indii.
Ogólnie, fajny dzień. A twój?
Ja odebrałem pranie.
- Chyba wygrałam. - No nie wiem. Lubię te spodnie.
- Cieszę się, że dobrze poszło. - Tak.
- Pójdziemy dziś świętować. - Chętnie.
A jutro powiem ci, co słyszałem o Naomi Shropshire.
Nie obchodzi mnie, że jest trudna.
Trudna i trochę dziwna.
Lubię dziwaków. Jeden mnie wychował.
Jeśli się uda to świetnie, zasłużyłaś.
Zgadza się. Zasłużyłam.
Mówiłam ci, że zgubiła buty w klubie?
- Nie. - Nie zauważyłam, póki nie wyszłyśmy.
Szła normalnie. Powiedziałam jej o tym,
a ona: „Musiałam je gdzieś zostawić”. Jak to możliwe? Padał śnieg.
- Widzisz? Dziwna. - Dobry materiał.
- Dobry pisarz też może nim być. - Te spodnie cię dobrze nastroiły.
Musisz iść do pracy?
Spodnie nie mogą być osiągnięciem dnia.
Poza tym rośnie mi konkurencja. Będziesz pisarką.
- Żaden ze mnie John McPhee. - Jeszcze.
O 20.00 przyślę po ciebie auto.
- Użyję twojego komputera, OK? - Proszę.
- Gdzie moje pudła? - Pokojówka wsadziła je do szafy.
- Potrzebuję czegoś. - Szczęśliwej sukienki?
Nie nabijaj się.
Nie nabijam. Piękna sukienka.
Miałaś ją na sobie w Hamburgu.
Jest tu coś, co chciałbyś przede mną ukryć?
Na przykład zwłoki?
Między innymi.
Ale głównie rzeczy innych dziewczyn.
- Nic nie ma. - Spoko.
Nie zrobiłbym tego.
Nie zostawiłbym tych rzeczy...
- Nie oskarżam... - Wiem, ale...
Umówiliśmy się. Co było w Vegas, zostaje w Vegas.
Owszem.
Kiedy wyjedziemy z Vegas, zapomnimy o Vegas,
aż do chwili, gdy wrócimy do Vegas, i będziemy w Vegas aż...
Pomóż mi trochę.
Widzimy się o 20.00.
- Telefon. - Co to?
„Kolacja z Paulem. Nie zapomnij”.
- Cholera. - Dużo wykrzykników.
- Zapomniałam. - To przez te spodnie, tak?
- Idź. Vegas. - Ale... Tak, Vegas.
Muszę z nim zerwać.
- Mogę prosić o hasło? - Gofrowniamaślanybob.
- Urocze. - Prawda?
Już jestem.
Wy dwie, siadajcie tam.
Nie ma zwrotów. Chce zwrócić dziecko?
Zadzwonię i zapytam,
ale ostatnio to Brad spasował.
- Cześć, Luke. - Paris, witaj.
Możesz podać im sałatkę bez grzanek?
Nie daj się wrobić w colę bez cukru.
- Chciałam przeprosić za tamto. - Nie trzeba.
Od lat w tym siedzę
i czasem za szybko przechodzę do rzeczy.
- Chyba cię trochę wystraszyłam. - Ależ skąd.
Wiedz, że jestem dobra w swoim fachu.
Jestem Pablo Escobarem płodności.
Mam najlepszy produkt i chcę ci pomóc.
- Doceniam to, ale... - Rozumiem.
Jesteś z zaścianka. Pijesz mleko od krowy.
Wszyscy piją mleko od krowy.
Pomyślałam, że trochę ci to ułatwię.
Dziewczęta, to Luke Danes.
Jill i Jane to moje dwie najlepsze sztuki.
Słucham?
Może pogadacie?
Zadawaj im pytania. Z Jill możesz się nawet siłować.
Mile cię zaskoczy.
Pensjonat Ważka.
Michel, daj Lorelai.
- Kto dzwoni? - Michel!
Luke. Jak miło cię słyszeć.
Znajdź Lorelai i powiedz jej, że mam tu siłujące się sztuki rozpłodowe
- i że musi mi pomóc! - Co?
Paris?
- Rory, cześć! - Co tu robisz?
- Pracuję. - Tu?
- Wszędzie tam, gdzie stare, lewe macice. - Nie rozłączyłem się.
- Jesz? - Nie, wpadłam po kawę. Mam jet lag.
Potem idę do ciebie. Mogę?
- Jasne, masz klucz. - Znajdź ją!
Najpierw muszę coś załatwić. Idziesz ze mną?
Jasne. Wracam za chwilę. Dogadajcie się z nim.
Przepraszam? Wi-Fi chyba nie działa.
Maślany przez duże „M”. Tak, Michel, jestem.
- Luke! - Nie teraz, Taylor.
To kiedy? Dzwoniłem, nagrywałem się,
nawet wsuwałem ci liściki pod drzwiami.
Przekazałem je FBI.
Wiem na 100%, że masz problem ze zbiornikiem septycznym.
Taylor, widzisz, że ludzie tu jedzą?
Widzę. A wiesz, co robią później?
Nie działa.
Kocham to miasto, Luke. A ty?
- Nie. - Słucham?
Może to „Bob” ma być dużą literą?
Temu miastu pisana jest wielkość.
Wszystko tu jest.
Trzeba znaleźć coś,
- co dopełni dzieła. - Kanalizację.
Dokładnie, bo jeśli masz kanalizację,
jesteś częścią czegoś większego.
- Higienicznego wszechświata. - Taylor...
Przepraszam. Hasło nie działa.
Jasne, że nie działa! Zmyślił je!
Podaje fałszywe hasła,
odkąd zrobił tu Wi-Fi!
Jesteście głupi?
Nie chce podać wam hasła,
bo nie chce, żebyście tu sprawdzali swoje Facebooki,
odpowiadali na maile, oglądali YouTube'a
czy co wy tam robicie.
To nie wasze biuro. To bufet! Idźcie do domu!
Zapłaćcie sobie za Internet! Ja płacę.
Nie mogę...
Wiecie co? Nieważne.
Myliłem się. Nie zasługujesz na niezapychające się toalety.
Taylor!
Poważnie?
Teraz, gdy...
Co za tydzień.
- Hej! - Cholera!
Wracaj tu!
Przestań! Co z tobą?
Mówiłem! Moje miasto, mój róg!
Jestem twoją siostrą!
- Nie masz dowodów! - Zapytaj mamy!
Mama kłamie! Uciekaj, siostrzyczko!
Chciał zrobić coś kreatywnego.
Rozstałaś się z Doylem.
Jest scenarzystą. Byłaś ostatnio w kinie?
- Wiem. - Nagle nosi dżinsy
i wyblakłe koszulki z zespołami, o których nigdy nie słyszał.
Leci „na wybrzeże”, jakby to nie było wybrzeże.
Pije wódkę, bo ma mniej węglowodanów.
Potem zaczął wyprzedawać swoje rzeczy i dotarło do mnie: „To koniec”.
Przykro mi.
W porządku. Zniszczę go w sądzie.
Jasne.
Jego koszulką Def Leppard umyję okna.
Czekam od pół godziny! Przemarzłam!
Trzeba było o tym pomyśleć, zanim dałaś mi cztery gwiazdki.
Nie wolałabyś załatwić tego polubownie?
Macie dzieci i kiedyś byliście całkiem zgraną parą.
Zanim Brett Ratner dał mu klucze do domku nad basenem.
Szanowne panie, jesteśmy na miejscu.
- Dzięki, Kirk. - Nie ma za co. Zapraszam.
- Lane ma przedłużacz? - Sprawdzę.
Wiem, że się przyjaźniliście,
ale gdyby doszło do tego, że musisz wybierać...
- Tylko Paris. - Dzięki.
Powiesz w sądzie, że obmacywał cię
- na wigilii? - Nie.
Tylko ty mi zostałaś. Niania wygląda jak Benicio Del Toro.
Jesteście.
Zadzwońcie do mojej mamy i mnie oceńcie!
Pamiętasz Paris.
- Tak. Cześć. - Cześć.
- Potrzebujesz jeszcze tych pudeł? - O tak.
Kirk, no chodź tu!
- Zach je wyciągnął. - Nie ma za co.
- Dzięki, Zach. - Nie patrz na mnie. To nie ja.
- Czego szukasz? - Szczęśliwego stroju.
- Cheerleaderki? - Właśnie.
- To twój dom? - Tak.
- Kto go dostanie po rozstaniu? - Co?
- Lane, jest już sobą? - Nie!
Zajmujesz wolny pokój, Rory?
- Nie, jest twój, Brian. - Masz piwo?
Powinnam jakieś mieć.
- Pomóc? - Możesz przeszukać to pudło.
Czerwona, rozkloszowana sukienka.
Czerwona, rozkloszowana. Ta jest ładna. Włóż tę.
Nie, musi być szczęśliwa.
Spotkanie jest za dwa dni. Muszę ją znaleźć.
- Jest już sobą? - Nie!
Nie prosiłem się o ten awans. Daj mi spokój.
Nie ma nic złego w zarabianiu pieniędzy.
Tu jej nie ma.
Jestem sobą. Steve! Kwan! Chodźcie!
Pomóżcie cioci Rory znaleźć sukienkę.
- Kto ich zrobił? - Co?
- Ich. Friedman? - Ja...
- Rasouli? Mandelssohn? - Urodziłam ich.
Dobra, nie mów.
- Hej. - W odpowiedzi na tysiące wiadomości
mówię: w pralni nie ma nic twojego.
- Cholera. - Ale poważnie, Kopelson, nie?
Na pewno nie naturalnie. Twój mąż ma krzywego.
Co?
Nie ma jej tu. Może u babci?
- Jak było w Londynie? - Super.
- Gdzie spałaś? - U Didi, jak zwykle.
Super, że masz koleżankę o imieniu Didi. Jak z serialu familijnego.
Rozmawiałaś z babcią?
- Czemu? - Jakoś cicho ostatnio.
- Byłam zajęta. - Zadzwoń.
- Dogadajcie się jakoś. - Zadzwonię.
- Kiedy? - Kiedy przyjdzie na to czas.
- Obie jesteście uparte. - Ona zaczęła.
Nie możemy jej odpuścić?
W końcu straciła męża.
Wyobrażałaś sobie kiedyś, że babcia może żyć bez dziadka?
- Nie. - Sprawdź, co u niej.
Dobrze. Sprawdzę.
Może poszukasz od razu mojej sukienki?
Uczeń przerósł mistrza.
- Super. - Co?
Znowu przesunęli mi spotkanie.
Przykro mi, kochanie. Czyli sukienka ci jednak niepotrzebna?
Idź do niej.
- O rany. - Co teraz?
Biedny Paul.
- Musisz... - Wiem, wiem.
- Dobra, do dzieła. - Tak!
Oni tak na poważnie?
Raz, dwa!
- Mamo? - Hola, dzień dobry.
Mamo!
Zanieście te pudła na dół.
Wróćcie po prezenty.
- Jesteś tu, mamo? - Lorelai? Nie spodziewałam się ciebie.
O cholera!
Berta, te pudła na zewnątrz.
- Co? - Na zewnątrz.
Pudła. Dobrze, tak.
- Dzwoniłaś? - Czy...
Dziś jest zły dzień.
Co się dzieje? Kim są ci wszyscy ludzie?
- To Berta. - Znam Bertę.
To mąż Berty.
Nie, to jej mąż, to jego brat,
- a to są chyba czyiś rodzice. - A dzieci?
Myślałam, że wszystkie są jej, ale już nie jestem pewna.
- Nie, to wywalamy. - Mamo... Możemy pogadać?
Dobrze. Dacie nam chwilę? Na osobności?
„Na osobności” przypomina gaz.
Nie wiem, jak się z nimi dogadać.
Córka Leonarda Marlina pracuje w ONZ, zaprosiłam ją.
Też nie wiedziała, po jakiemu mówią.
Mamo, co tu się dzieje?
- Z domem? - Zacznijmy od domu.
Odgracam swoje życie.
- Znasz Marie Kondo? - Nie.
- Nie? - Nie.
- Jest Japonką. - OK.
- Nadal nie wiesz? - Japonka?
- Tak. - Nie.
Napisała bestseller o odgracaniu. Zatem odgracam.
Zaczynałam czuć się klaustrofobicznie.
Budziłam się w środku nocy z uczuciem, że ten dom obrasta wokół mnie.
- Jakbym nie mogła oddychać, wiesz? - Wiem.
Jedna z pań z klubu ogrodnika kupiła książkę
Magia sprzątania.
Mówiła, że to odmieniło jej życie. Słuchasz mnie?
- Magia sprzątania? - Znasz?
Japońskiej autorki, Marie Kondo?
- Tak. - Nie.
Zarzekają się, że to działa.
Radzi rozłożyć w kupkach wszystkie rzeczy.
Potem każdą po kolei brać do ręki i trzymać.
Jeśli przynosi ci radość, zatrzymaj ją, jeśli nie, wyrzuć.
Zero radości.
- On wynosi krzesła z jadalni. - Nie przynoszą mi radości.
To pudło trzeba zakleić.
Aha, a jeśli śmiertelnie zachoruję,
chcę umrzeć w Waszyngtonie. Tam to jest legalne.
Umieranie?
Z godnością i w wybranym momencie.
Tam umrę, a potem przewieziesz mnie tu, żeby mnie pochować,
co jak się dowiedziałam, kosztuje fortunę.
W sejfie zostawiłam kopertę z napisem „Gotówka na transport ciała”.
Mogłabym też jechać do Vermont,
ale byliśmy tam na wakacjach i było okropnie.
Wiewiórki.
Zatem Waszyngton.
Jest środek dnia.
Spróbuj. Może przyniesie ci radość.
Boże. Nie siedziałam od sześciu godzin.
Zdrowie.
Mamo, porozmawiaj ze mną.
Dlaczego masz na sobie dżinsy?
- Co? - To przerażające.
Zaczęłam od szafy.
Nic nie dawało mi radości, więc teraz nie mam ubrań.
Nie wiem, skąd je mam.
- Są moje. - Tak?
Nie zauważyłaś naszywki z Billym Squier na tyłku?
- Mogę ci je oddać, jak skończę. - Jakoś mi ich nie brakowało.
Muszę wracać do roboty. Teraz kuchnia.
Przestań. Nic ci nie zostanie.
To nic. To co zostanie, przyniesie mi radość.
Mamo...
teraz nic nie przyniesie ci radości.
Nic. Twój mąż umarł.
Gdy zdasz sobie sprawę, że rozdałaś wszystkie skrupulatnie zbierane rzeczy,
będziesz chciała zamordować Marie Kondo.
I trafisz do więzienia w tych dżinsach,
a ta tajemnicza rodzina będzie tu mieszkać i chodzić w twoich sukniach.
- Nie wiem, jak mam to zrobić. - Co?
- Żyć. - Mamo...
Nie wiem, co robić ani dokąd iść.
Zapomniałam, po której stronie łóżka śpię.
Byłam mężatką 50 lat.
Odeszła połowa mnie.
Nie rozumiesz.
- Rozumiem. - Nie. Nie masz męża.
- Luke i ja jesteśmy prawie małżeństwem. - Współlokatorami.
Kiedyś znajdziesz innego współlokatora.
Przez 50 lat miałam partnera, a teraz jestem sama.
Nadal chodzisz na spotkania wdów?
- Boże, nie. - Dlaczego?
Te kobiety w skechersach z czerwonymi nosami.
- Siedzą i się użalają. - Irytujące wdowy.
Gdy przychodzi moja kolej, oczywiście nie ma dla mnie czasu.
Też mam problemy, nie mogę sobie poradzić.
To może jakieś spotkania indywidualne?
- To znaczy? - No wiesz, tylko ty i ktoś jeszcze.
- Kto? - Jakaś osoba.
- Jaka osoba? - Normalna,
z własnym gabinetem i pliczkiem recept.
- Psychiatra? - Nadałby się.
- Mam iść na terapię? - Dopóki nie staniesz na nogi.
Wiedziałam. Chciałaś mnie wysłać na kozetkę,
od kiedy zobaczyłaś tego Soprano.
Wcale nie. U niego wydawało się to fajne.
- Nie. - O co ci chodzi?
Nie jestem wariatką.
Nie, ale cierpisz. To nieznane terytorium.
Jeśli może ci to pomóc, to dlaczego nie?
- Pomyślę o tym. - Mówię poważnie.
- Dobrze. - Jeśli to zrobisz, to na całość.
Nie na pół gwizdka.
- Dobrze. - Wsiąknij w to.
Pięć, sześć razy w tygodniu. Jak Woody Allen.
- Jasne. - Teraz już jest normalny.
Obiecuję, Lorelai.
Spróbuję odzyskać meble z sypialni.
A nie wolałabyś najpierw...
Co?
Boże drogi.
Hej!
Teraz ubierasz psa też poza domem?
To on chciał się ujawnić. To nowy świat.
Wspieram go, a nie oceniam.
- To ja? - Tak.
- A to... - Notatnik do zamówień i ołówek.
No tak. A bejsbolówka?
Ma dużą głowę. Twoje nie pasują.
- Napijmy się. - Dobra.
Mój człowiek!
- Chcę wiedzieć... - Nie.
Nie chcesz.
- Co? - Nic.
- Co jest? - Paris wysyła mi zdjęcia potencjalnych...
Wysoka. Zakładamy drużynę koszykówki?
Czy nie ustaliliśmy, że rezygnujemy?
Napisałam jej, że jeszcze to rozważamy.
- Rozważamy? - Odkładamy?
Napisz, że nie.
„Rozważamy” znaczy nie.
To znaczy, że w końcu się zdecydujemy. Zdecydujemy się?
- Nie. Nie zgodziłeś się. - Ty też nie.
Żadne z nas się nie zgodziło.
A więc...
Nie potrzebujemy surogatki.
Wysłane. Napijmy się.
Dobra.
Dwa wielkie grzańce.
Hej, Kirk. Dzień wolny od Ööö-bera?
- Nie wiem, o czym mówisz. - No wiesz, Ööö-ber.
- Nie. - Kirk, Ööö...
Przestań.
Gdyby kontaktowali się z wami prawnicy Ubera,
powiedzcie im, że to nie ja,
a mój brat złamał prawo i dopuścił się oszustwa.
Dirk zawsze był czarną owcą w rodzinie.
- Wasze grzańce. Następny! - Kirk...
Dobra. Samochód gotowy.
Nie gwarantuję, że dojedzie do domu, ani nawet na stację.
Na pewno dojedzie.
Chodź po niego. Boję się go zgasić.
Zaraz przyjdziemy. Kocham cię.
Kup nowe auto.
- Gdzie Paul Anka? - Gania łyżwiarzy.
O rany. Cześć, mamo.
- Odebrałaś. Nigdy nie odbierasz. - Owszem.
- Odbieram. - Jesteś pijana?
Mogę ci w czymś pomóc?
Chciałam ci tylko powiedzieć, że cię posłuchałam.
- Jesteś pijana? - Znalazłam terapeutę.
- Żartujesz. - Linda z klubu ogrodnika ma cyklofrenię,
więc zapytałam, czy może kogoś polecić.
- Dobra myśl. - To urocza kobieta.
- Linda? - Nie. Terapeutka.
Linda jest straszna. Płacze z powodu zimnej herbaty.
Ale terapeutka jest wspaniała. Gustownie urządzony gabinet.
Ma ślicznie pachnące świece, kupiłam jedną do domu.
Świetnie.
- Tobie też mogę kupić. - Pewnie.
Chodzę do niej raz w tygodniu. Rozmawiamy sobie o wszystkim.
- Albo o niczym. - Super, mamo.
Kazała mi wyrzucić książkę Marie Kondo.
- Już ją lubię. Coś mi się udało. - Prawo średnich.
Kupiłam notatnik, w którym zapisuję, o czym chcę z nią porozmawiać.
- Żeby nie zapomnieć. - Rozważnie.
- Powiedziałam jej, że to był twój pomysł. - Tak?
Tak. Dziękuję, Lorelai.
Dziękuję za tę sugestię. Tego mi było potrzeba.
Bardzo się cieszę, mamo. Poważnie.
- Chciałabym, żebyś ją poznała. - Jasne.
Może przy mojej kolejnej wizycie?
Bardzo chętnie poznam twoją terapeutkę.
Naprawdę? Super. Jestem umówiona na wtorek o 15.00.
Wtorek mi pasuje.
Cudownie! Polubisz ją.
- Wysłać ci adres? - Wyślij.
- To do zobaczenia. - Na razie, mamo. Pa.
Cóż to za atak?
- Co z tobą? Oszalałaś? - Czemu?
Idziesz na terapię z matką!
- Nie. Chce, żebym ją poznała. - Idziesz.
- Jak myślisz, co to znaczy? - Posłuchaj.
Moja matka posłuchała mojej rady. Wiesz, co to znaczy?
Udzieliłam jej rady, a ona posłuchała.
To się nigdy wcześniej nie zdarzyło.
Cieszy się z tego i chce, żebym ją poznała...
Cholera! Idę na terapię z matką!
- O rany. - Chodź.
PAMIĘCI EDWARDA HERRMANNA
Tłumaczenie: Agnieszka Putek