NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Rozumiem, że chcą się schłodzić. - Ludzka natura.
Ale żeby wejść do basenu, muszą przejść po słońcu.
- I się nagrzewają. - To bez sensu.
Kompletne fiasko.
- Brzucho. - O cholera.
Jeśli celem jest schłodzenie się w wodzie...
Już mi się podoba.
...niech siedzą w domu.
- I się wykąpią. - Prawda?
Bezbłędna logika.
- Boże. - Czemu się zupełnie nie rozbierzesz?
Poza tym woda w wannie nie zawiera tylu chemikaliów.
Chlor, algicydy.
I wszystkie wydzieliny, o których nie chcę mówić.
- Siki. - Mówiłam, że nie chcę.
Właśnie w tej chwili basen napełnia się litrami sików.
- Nie powinno tu być fontanny do picia. - Te płyny muszą gdzieś wylądować.
Ludzie nie myślą.
- O Boże. - Co?
To Pat.
BASEN MIEJSKI W STARS HOLLOW DZIEŃ PAMIĘCI ROZPOCZYNA LATO
LATO
- Czysto. - Jak na polu minowym.
Cześć.
W porządku. To tylko Andrew. W koszuli.
- Dzięki Bogu. - Witaj z powrotem.
Nie wróciłam. Jestem tu chwilowo.
- Słyszałem inaczej. - Ale nie.
W księgarni mówi się tylko tym, że wróciłaś.
- Nie wróciłam. - Dobra.
Powiedz innym.
Słyszałyście? Ktoś zniszczył szopę na materace.
- O nie. - Wygięli zawiasy i zapchali zamki,
dzieciaki wariują, bo nie mogą się dostać do materacy.
Witaj z powrotem.
- Nie wróciłam. - A tak wygląda.
Luke przekazał pieniądze na szopę. Będzie mu smutno.
Co tam Luke. Steve i Kwan wpadli w szał.
Jest ich dwóch. Wściekli są jak pięciu małych Koreańczyków,
a swój koreański gniew wyładowują na Lane i na mnie.
Gdzie są?
Przy fontannie, ale zaraz idą do basenu.
- Mówiłam. - Typowe.
Jeśli zobaczycie coś dmuchanego, dajcie znać.
- Jak dla mnie to wróciła. - Nie wróciła.
Ale gorąco!
Co my tu w ogóle robimy?
- Witaj. - Nie wróciłam.
- Witaj z powrotem, Rory. - Nie wróciłam.
- Dobrze, że Rory wróciła. - Właśnie!
Zawsze ciągnęło mnie do chemii.
- Uwielbiam laboratoria. - Ja też.
- Zlewki, kleszcze. - Probówki, palniki.
Ale filozofię też uwielbiam. Metafizyka? Nigdy nie mam dość.
Kiedyś złapali mnie na ściąganiu na teście z metafizyki.
Spojrzałam w duszę chłopca z ławki obok.
- Studiowałaś metafizykę? - To Woody Allen.
- Woody Allen studiował metafizykę? - To z Annie Hall.
- Oglądam tylko niemieckie filmy nieme. - Pamiętam tę fazę.
- Kiedy zrobiłaś sobie dziurę w nosie? - Poczytaj konstytucję.
Mam 22 lata. Mogę ozdabiać swoje ciało, jak chcę.
Racja. Dziurkuj się, ile chcesz.
- Dołączysz? - Jak będę mógł.
Odbyłam świetne kursy lingwistyczne.
To MIT. Noam Chomsky chodzi po korytarzach.
Poznałam go. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się.
To mój idol.
Nie można no amo Noama.
To działa?
- Po co wstajesz? - Idę po ser.
- Ja przyniosę. Stoję. - Nie, ja.
Co będziesz robić w czasie wakacji?
Podróżować ze znajomymi.
Będziemy walczyć o legalizację marihuany.
- O co? - Tu chodzi o wolność obywatelską.
Marihuana to pretekst.
Zabrzmiało drętwo.
- Palisz marihuanę? - Nie.
- Co oglądamy? - Powracających.
Po francusku?
Nie wiem, ile wytrzymam.
Weź coś pobudzającego, napij się kawy.
Musimy przełamać twój tragiczny schemat.
Jaki schemat?
Oglądamy jeden odcinek, połowę drugiego,
- potem on zasypia. - Wstaję o 5 rano.
Kończy go dopiero za tydzień.
Zdąża już zapomnieć, co działo się w pierwszej połowie przerwanego,
i w poprzednim odcinku.
I zaczynamy od nowa.
Zamkną cię w więzieniu fanów seriali.
Wezmę prawnika. Idź na prawo, April.
To faszyści.
Pamiętasz pierwszy odcinek?
Tak, grupa Francuzów w małym miasteczku.
- Niektórzy są martwi. - Serio?
O Boże.
CZTERY NOWE WIADOMOŚCI GŁOSOWE
Jak wehikuł czasu. Dziwnie jest tu wrócić?
- Nie wróciłam. - Nie?
Nie. Jestem tu, ale... Nieważne.
No cześć.
- Palę marihuanę. - Domyśliłam się.
Nie mów ojcu.
Nie prowadź na haju wózka widłowego, nie będzie zły.
Zabawne. Wózka widłowego. Świetne poczucie humoru.
- Dzięki. - Ja nie mam poczucia humoru.
Ale się staram. Mam księgę dowcipów.
To dobrze.
Ciężko dziś mieć w koledżu poczucie humoru.
- April? - Nie znam Chomsky'ego. Zmyśliłam to.
Paliłam tylko raz.
- Potem zjadłam mnóstwo sera. - To nic takiego.
- Nadal poszukuję. - Nie ma w tym nic złego.
Chyba mam napad lękowy.
Przynieść ci coś? Wody?
- Tu jest tak dziwnie. - W jakim sensie?
Wróciłaś do tego pokoju z dzieciństwa.
Nie wróciłam.
To jak pocztówka z prawdziwego świata.
- Może dołączymy do mamy i Luke'a? - Boli mnie kolczyk w nosie.
- Chodźcie tu! - Za chwilę!
Boże. „Nie można no amo Noama”. Wreszcie załapałam.
April trochę świruje.
- Co? April! - Spokojnie. Rory się tym zajmie.
Wydaje się dorosła, ale to jeszcze dziecko.
Rory ma jej wyjąć kolczyk z nosa.
Ja go wyjmę. Jest okropny.
Chce jechać do Niemiec. Mówiłem ci?
Lubi niemieckie kino.
Jedzie do jakichś studentów z wymiany.
Skąd weźmie na to pieniądze?
- Ode mnie. - Poważnie?
- A niby skąd? - Z pracy.
- Jakoś dam radę. - Na pewno?
Tak.
Dostaje częściowe stypendium.
Dołożyłeś jej resztę.
Skoro idzie na podyplomowe to może...
- mogłabym się dorzucić... - Poradzę sobie.
W porządku.
April to moja córka. Poradzę sobie.
W porządku. Poradzisz sobie.
Rory pokazuje jej odstresowujące stepowanie.
Niech Bóg jej błogosławi.
- Cześć. - Obudziłam cię?
Chciałbym.
Od godziny wiszę na telefonie z Chinami.
Koleś gada jak automat. Różnica czasu mnie wykończy.
Czemu czas nie jest ujednolicony? Strefy są do dupy.
Owszem, całkowicie do dupy.
- Wszystko OK? - Chyba tak.
Nie wiem. Dziwnie się czuję.
- Mogę pomóc? - Nie.
Tak.
Wiem, że miałam przyjechać za parę tygodni, ale...
Proszę, nie odwołuj tego.
Mam bilety na Matyldę, zaklepałem kucyki,
jest też pokaz osobliwości.
Nie odwołuję. Pomyślałam...
Nic tu nie robię,
nudzę się i pomyślałam, że może przyjadę wcześniej.
Na przykład jutro.
Mogłabym?
Jasne. Niech będzie ten tydzień.
Ulokujemy cię w twoim ulubionym Dorchesterze albo Savoyu.
- Mam mieszkać w hotelu? - No wiesz...
Jest w mieście?
Tak.
Na długo?
Wprowadziła się?
Tak.
Kiedy?
- Parę tygodni temu. - Dobrze.
- Miałeś zamiar mi powiedzieć? - Oczywiście.
Mam czekać w hotelu, aż ty będziesz mógł się wymknąć?
- Nie. - Jak jakaś gejsza?
- To nie w porządku. - Wiem.
Wiedziałam o Odette. Ale...
W hotelu. To dziwne.
Nie musi takie być.
Możemy na razie nie zmieniać planów?
Przyjedź za trzy tygodnie i coś wymyślimy.
Proszę?
Rory?
Dobrze, za kilka tygodni.
Czekam.
Ja też.
O Boże. Czujesz?
- Co? - Nie ma zaduchu.
Zrobili klimatyzację. Nie musimy już pocić się jak świnie.
Poza świnią Kirka.
- Zapomniałam cię przywitać z powrotem. - Nie wróciłam.
Witaj w domu. Wiedziałem, że wrócisz.
Myliłeś się. Nie wróciłam.
- Dla mnie: wróciłaś. - Witaj z powrotem.
- Popytajcie innych. Serio. - Czujecie to powietrze?
Moje pierwsze lato bez klejących pach.
Fantastycznie.
- Słyszałaś o Gangu Trzydziestoparolatków? - Nie, co to?
Grupa dzieciaków w twoim wieku.
Wyjechali do koledżu, do wielkiego świata,
który przeżuł ich i wypluł jak gumę,
a teraz wrócili na stare śmieci, jak ty.
- Nie wróciłam. - Trzymają się razem.
To oni.
Odgrzeb kulę i buty, bo jutro idziecie na kręgle.
Nie mam kuli ani butów.
Słyszałaś o tym gangu?
Każdy o nich słyszał. Hej!
Nie zachęcaj ich.
Proszę wszystkich o zajęcie miejsc.
Mam nadzieję, że cieszy was świeże powietrze.
Mam też nadzieję, że ucieszy was moje dzisiejsze ogłoszenie.
- Brzmi ekscytująco. - Dawaj, Taylor.
Panie i panowie, Stars Hollow...
Co to, do cholery?
- Co? - Co to jest?
- Nie wiem, o czym mówisz! - To klimatyzacja!
To usłyszałem.
Jak trzęsienie ziemi.
- Zjadłabyś pieczeni? - Co?
Mówiłaś o pieczeni!
Taylor, wyłącz to!
Teraz chce mi się pieczeni!
Nie mogę! Samo się włącza i wyłącza!
Wystraszysz Gang Trzydziestoparolatków!
Są bardzo wrażliwi!
Trzeba to będzie wyregulować.
Wracamy do mojego ogłoszenia. Ale najpierw słowo wstępu.
Odwiedza nas coraz mniej turystów.
Nawet basen odnotowuje marne zyski,
co przypisuję ostatniemu aktowi wandalizmu popełnionemu na szopie z materacami.
Na mojej szopie? Co się z nią stało?
Nie chciałeś, by wiedzieli, że ją sponsorowałeś.
Nie, ale to moja szopa.
Zbliża się impreza Leniwe Lato, co na pewno nam pomoże,
ale uznaliśmy, że nowych turystów ściągnie do nas
coś naprawdę wielkiego. A zatem...
Mam zaszczyt ogłosić, że wystawiamy... Stars Hollow: musical!
- Świetny pomysł! - Brzmi nieźle.
Będzie to czarująca muzyczna opowieść o historii Stars Hollow.
Scenariusz i teksty piosenek są mojego autorstwa.
Muzykę skomponował bardzo utalentowany młody muzyk.
Mieszkał na Brooklynie.
Nat Compton.
Oto Nat. Tam, na końcu pierwszego rzędu.
Będzie też reżyserem.
Brawa dla Nata.
Dajcie mu lodowy miecz, to Biały Wędrowiec.
Najtrudniej będzie znaleźć odtwórczynię głównej roli.
Musi być świetną śpiewaczką, wytrawną aktorką,
zwinną tancerką oraz zręczną rzeźbiarką.
- Ma rzeźbić? - Albo udawać.
Jak się udaje rzeźbienie?
Widownia zobaczy, że nic nie wyrzeźbiła.
Produkcja jest ważna, Taylor.
Dziś potrzebuję kilku ochotników
do komitetu doradczego ds. musicalu.
Przyjdziecie na parę występów i poddacie nam parę pomysłów na to,
by wyszło z tego jak najlepsze dzieło. Jacyś chętni?
- Brzmi ciekawie. - Co?
Komitet doradczy. Zgłoszę się.
- Masz czas? - Jest 20.30.
- Zapytał, czy masz czas! - Podałam mu!
- Czas na komitet! - Znajdę czas.
- Też się zgłoszę! - Babette, ostrzegaj, zanim krzykniesz!
- Dla mnie to brzmi ciekawie. - Zgadzam się.
Oby odniósł taki sukces, jakiego życzy sobie Taylor!
Ostrzegaj!
Trzeba zapełnić salę!
Jeśli Taylor chce zapełnić salę, niech zatańczy na scenie
w swoich opadających gatkach.
Wyrwane z kontekstu.
Kto chce się zgłosić do komitetu?
- Ja. - Ja też.
- I ja. - Lorelai, Tom i Sophie.
Tu jestem, Taylor.
- Ja bym dała radę. - Ja też.
Podoba mi się ten duch wspólnoty.
Harmonogram zostanie niedługo ogłoszony.
I ostatnia sprawa.
Niestety mniej przyjemna.
No wreszcie! Szopa z materacami?
Kogo obchodzi ta szopa?
- Mnie nie. Tylko jestem ciekaw. - Jak cię tak ciekawi, to się z nią ożeń.
Po 89 latach Wiadomości ze Stars Hollow kończą działalność.
- Żartujesz? - Będzie mi brakowało kuponów.
- A mi wierszyków z pierwszej strony. - Właśnie, sezonowych wierszy.
Dlaczego? Problemy finansowe?
Nie, gazeta wciąż przynosiła zyski.
Ale redaktor Bernie Roundbottom...
No weź.
Bernie odszedł na emeryturę i nie ma nikogo, kto mógłby go zastąpić.
- Oj. - Było, ale się skończyło.
Niezły wynik: 89 lat.
Serio? Tylko ja jestem w szoku?
Poruszałem już ten temat na poprzednich spotkaniach,
zanim tu wróciłaś.
Nie wróciłam.
Zakładałem, że Gang Trzydziestoparolatków cię wprowadzi w temat.
Nie zadaję się z nimi.
Zatem, jeśli nikt nie porusza już innych tematów...
A co z szopą?
Daj już spokój.
Co z szopą? Zniszczyli ją, więc jest zamknięta.
Znaleziono już sprawców?
Ciekawe, jak będą wyglądać dzieci Luke'a i szopy.
Zamkniesz się wreszcie?
Przepraszam wszystkich.
To znaczy większość...
Muszę powiedzieć, że zamknięcie naszej lokalnej gazety
z całą jej tradycją, historią,
bez podjęcia jakiejkolwiek walki wydaje się...
niewłaściwe.
I tak ją zamkną. Dobranoc, ludzie!
Chwileczkę, a co z moją szopą?
- Czeka w łóżku. - Zamknij się, Bootsy.
- Twój datek przestał być anonimowy. - Trudno.
Jeśli nikogo innego to nie obchodzi, to mnie też nie.
I o to chodzi.
Ależ dziś upalnie, moja droga.
Duszno. Oto jak jest: duszno.
Brandon. Dolej.
Dziękuję ci.
Uwielbiam tego chłopca.
Ileż tu znajomych twarzy.
- Oto i stary Maślany Zad. - I nasz znajomy, Pat Schab.
- Z tych Schabów z Maryland? - Tak mi się zdaje.
Kompletnie zrujnowali tę szopę.
- Do naprawienia? - Próbuję.
Panie Hasselhoff?
RATOWNIK
- Nie rozmawiamy o koszulce. - Jak chcesz.
Troszkę na prawo, Dewey.
Dobrze by było, gdybyś poruszał parasolką wraz ze słońcem.
- Tak, pani. - Kazałam mu się tak nazywać.
Bezwstydnica.
Hej! Nie ma skakania na główkę! Są jakieś zasady!
Dobra, dość tego, wychodzić z basenu.
Natychmiast. Już. Wychodzimy.
Koszulka ratownika uderza do głowy.
Jestem śpiąca. Chyba się zdrzemnę, Brandon.
- Tak, Khaleesi. - Też niezłe.
Dobranoc.
- Witaj z powrotem! - Nie wróciłam.
- Mówię do Michela. - Cześć, Michel.
Cześć, Rory. Wróciłem wczoraj.
- Jak hotel? Prosperuje? - Cóż...
Świetnie. Frederick kazał mi poprzebywać z dziećmi,
żebym się do nich przyzwyczaił, zanim zrobimy własne.
Mówi się „zrobimy”?
- Będziecie mieli. - Nieważne.
Ojcostwo będzie mnie kosztowało dużo udawania.
Dobra, pa pa.
Nawet nie zadzwonił powiedzieć, że wrócił.
- Jest Francuzem. - Nie o to chodzi.
Wiadomości ze Stars Hollow to pierwsza gazeta, jaką czytałam.
Wiadomości.
Dzięki tej gazecie kocham pisać.
- O Boże. - Co?
- Nadchodzi. - Cześć.
- Cześć, Pat. - Hej, Pat.
- Witaj z powrotem, Rory. - Nie wróciłam, schab... To znaczy Pat.
Fanki basenów? Nie pomyślałbym.
- No... - Nie.
- Czasem. - Bywało.
- Dobra, lecę. - Jasne.
- Na razie, Pat. - Na razie.
Jakie to stresujące.
Dewey? Parasol.
Ale fajnie.
Mamy już dane.
Łap za nuty i powal ich na kolana.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Witamy.
Hej, Babette, Patty.
My tu pracujemy!
Ma pan nuty, panie Ciemne Ciacho?
- Owszem. - Kevin, tak?
Ładnie, ale wydaje mi się, że zadzwonię do ciebie jutro.
Babette, nie.
Jest kolejka. Powodzenia, Kevin.
- Wielkie dzięki. - Aleś nas przyblokowała.
Nie zachęcaj jej.
Idź mi stąd, sio.
- O Boże. - Znamy ją?
- Cześć! - Cześć.
Też na przesłuchanie?
Nie, przechodziłam z córką.
- To Rory? - Tak, to Rory.
Rory, to Claudia.
- Dzień dobry. - Moja terapeutka.
Dzień dobry!
- Też się w to angażujesz? - Jestem w komitecie doradczym.
Wstawisz się za mną u reżysera?
No jasne.
- Każda pomoc jest dobra. - Pewnie tak.
No to powodzenia.
Co?
- Ona ma cię leczyć? - Tak sądzę.
Masz przerąbane.
Jestem w siódmym niebie. Udało się. Znaleźliśmy główną aktorkę.
- Świetnie, Taylor. - Niewiarygodne CV.
Tyle osiągnięć. Śpiewa, tańczy, rzeźbi.
Spójrz na nią. Na te nogi.
Najpiękniejsza kobieta, jaką widziałem.
Chyba poza nami, co?
Nie, poważnie, to najgorętsza laska, jaką widziałem.
Grała Kozaczki z pieprzykiem.
- Chyba w Kozaczkach z pieprzykiem? - Nie, grała główną rolę.
Grała Kozaczki.
Ale to nie jej imię.
Bohaterka nie nazywa się Kozaczki. Oglądałam to.
Ja też.
A teraz wybaczcie, drogie panie, muszę wracać do pracy.
Stars Hollow wystawia musical
i nie ma nikogo, kto mógłby o tym napisać.
Dlaczego? Bo zamknęli Wiadomości ze Stars Hollow.
- Lipa. - Tylko tyle?
Ona była Kozaczkami.
Była w Kozaczkach! Nie ma takiej bohaterki!
- Tak nie może być. - Widziałam to dwa razy.
Nie mogą zamknąć Wiadomości.
Wiem, że to nie Spotlight z Boston Globe.
Nie odkryją żadnej afery z księżmi,
ale mamy tylko jednego księdza. I to dobrego.
To nie wina gazety.
- Do zobaczenia w domu. - Pokaż im!
Na mnie czekaliście?
Nie zamykaj Wiadomości ze Stars Hollow!
- Słucham? - Khaleesi przemawia.
Już się nie bawimy, Brandon. Nie zamykaj Wiadomości.
Działa od 90 lat i jest ważna dla wielu osób.
Powiedz to Roundbottomowi.
Ten niewdzięcznik woli łowić marliny w Boca Raton.
Nie ma tylko redaktora, prawda?
Kogoś, kto to pociągnie? Ja to zrobię!
Mogę zapytać, jakie masz kwalifikacje?
- Jestem tu. - Dobry początek.
Skończyłam dziennikarstwo na Yale. Wystarczy?
Nieźle, ale przez tę pracę nie będziesz miała czasu dla Gangu.
- Przemyślałaś to? - Poradzę sobie.
- A pensja? - Zakładam, że jej nie ma?
Masz tę robotę. Przedstawię cię załodze.
Prowadź.
Dobre wieści, moi drodzy!
Znaleźliśmy nowego redaktora. Wiadomości uratowane!
Niektórzy ją znają.
Rory Gilmore, absolwentka Yale, zawodowa dziennikarka.
Zaczyna od zaraz.
Może jej chwilę zająć zapamiętanie waszych imion,
ale chcę, byście z nią współpracowali
i dali z siebie wszystko,
tak jak Berniemu Roundbottomowi. Powitajcie ją na pokładzie.
Cześć, jestem Rory.
- Esther. - Charlie.
Super. Zapamiętam.
Pokoje osiem i dziewięć na cztery noce.
Zapraszamy na kolację o 18.30.
Proszę to wziąć. Dostaną państwo dwa darmowe drinki.
- Cudownie. Dziękuję. - Ale przecież nikogo nie mogę pominąć.
Czy jest tu ktoś malutki? Ktokolwiek?
- My! - Nie zauważyłem was.
Dla małych mapetów darmowe lizaczki.
Jeśli lubicie.
- Tak! - O rany.
Weźcie po jednym. Oczywiście miałem na myśli dwa.
- Dziękujemy. - My dziękujemy. Miłego pobytu.
- Dziękuję. - Tak.
W skali od jednego do dziesięciu, jak bardzo przypominałem pedofila?
- Sześć. - Robię postępy.
- Lorelai. - Tak?
Wiedziałaś, że miałem urodziny?
- Oczywiście. - I to dość ważne. Kamień milowy.
- Pięćdziesiąt? - Czterdzieści.
- Nie mam 50 lat. - Nie masz 40.
- Nie mam 50 lat. - Nie miałeś 17 lat, gdy się poznaliśmy.
To jest problem długich znajomości. Znają za dużo dat.
- Pewnie jesteś gdzieś pośrodku. - Owszem.
Może w takim razie zabrałabyś mnie dziś na drinka? Poświętujemy?
- Jasne. - I porozmawiamy?
Jasne. Porozmawiajmy.
Pewnie państwo Mitchellowie! Czekaliśmy.
A cóż to za mały aniołek?
Wygląda, jakby spadła prosto z nieba.
Zapraszam.
Witamy w Sekretnym Barze. Co podać?
Gin martini. Zimne, wytrawne, z limonką.
Macie tequilę George'a Clooneya?
Tę, którą pija ze swoimi sławnymi znajomymi?
- Mamy Jose Cuervo. - On pija z Clooneyem?
Poproszę shota Jose z solą.
- Robi się. - Dzięki.
Pełno dziś.
Tak. Bar tętni życiem.
A więc...
„Moja żona płacze na górze. Słyszę podjeżdżające samochody.
Mój consigliere, powiedz swemu donowi to,
co wszyscy już wiedzą”.
- Co? - To z Ojca chrzestnego.
- Tylko nie Ojciec chrzestny. - To kopalnia cytatów na każdą okazję.
- Nie masz żony. - Nie dosłownie.
Kto jest donem?
Odchodzę.
Skończyły mi się cytaty.
To nie były tylko wakacje. Miałem rozmowę w hotelu W.
Z moim doświadczeniem, umiejętnościami, urokiem, nie śmiej się...
- Nie śmiałam się. - Drzwi są dla mnie otwarte.
- Drzwi do dobrej, wysokopłatnej pracy. - Nie jestem zaskoczona.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Jednak zanim zrezygnuję, muszę zapytać...
Czy istnieje możliwość rozwoju Ważki?
Powiększenia jej, dodania spa. Urodziłem się, by prowadzić spa.
Po jednej stronie mamy rezerwat przyrody, po drugiej drogę pożarową,
po trzeciej chronione mokradła,
nie mogę kwaterować gości w stodole, o ile nie są końmi.
Potrzebuję czegoś więcej. Obowiązków. Odpowiedzialności. Pieniędzy.
- Mam dziecko w drodze. - Naprawdę?
Tak, Frederick chyba jakieś zamówił, muszę sprawdzić. Tak czy siak...
Nie mogę wiecznie u ciebie pracować.
Wiem.
Chyba przyjmę pracę w W.
Gliny!
Czysto!
A jeśli zaproponuję ci podwyżkę?
I tak już mi za dużo płacisz. I to z własnej wypłaty.
Myślisz, że nie widzę nic poza czubkiem własnego nosa?
Widziałem księgi. Ja potrzebuję więcej pieniędzy, a ty kogoś tańszego.
Zaprzeczysz?
Co robisz? Za kwaśny drink? Co się dzieje?
- Powstrzymuję się od płaczu. - Nie płacz, Lorelai.
Też się popłaczę. Nikt nie może zobaczyć mnie tu płaczącego.
- Wystarczy, że tu jestem. - Staram się.
Lane, ten wolny kawałek nie pomaga.
Zagraj coś wesołego, proszę.
Znacznie lepiej!
Muszę przyznać, że już od dawna nie byłem tak podekscytowany
w redakcji Wiadomości ze Stars Hollow.
Niczym film Aarona Sorkina.
Nie bawisz się dobrze? To ważne, by praca była zabawą.
Ależ bawię się. W tej chwili doświadczam radości z MS-DOS-em.
Jeśli masz problem to Esther jest naszym informatykiem.
- Esther? - Tak?
Co wiesz o MS-DOS-ie?
- To aktor? - Nie, to system operacyjny.
Kojarzę z Halt and Catch Fire,
ale nie oglądałam zbyt dokładnie.
Mam instrukcje od pana Roundbottoma. Zaczekaj.
„Włącz komputer”. Włączyłaś?
Zrobiłam wszystko.
„Włóż dyskietkę”. Włożyłaś?
- Już nieważne, Esther. - Cieszę się, że mogłam pomóc.
Coś tu się nie zgadza.
Wyciągnijmy firmowe liczydło i sprawdźmy.
Na okładce będzie wiersz, tak?
- Wiersz? - Tak, wiersz.
Na każdej okładce inaugurującej porę roku
- pojawia się wiersz. - Wiem. Czytuję nas.
- Ale pomyślałam, że może coś zmienimy. - Zmienimy. Jasne.
No cóż, ty jesteś redaktorem. Zrobisz, jak uważasz.
Na razie, Taylor.
- Trzeba umyć dzbanek do kawy. - Raczej wyrzucić.
Cześć, Taylor. Wpadłam odwiedzić mojego małego Perry'ego White'a.
Jest w pracy. Nie przeszkadzaj jej.
Gliny!
Miałam bardzo długi dzień.
Ja też.
Magiczne biurko.
Stara ta szkocka?
Sądząc po napisie „Nie pić przed Dniem Zwycięstwa”, raczej tak.
Zdrowie.
Obudziłyśmy Charliego.
Wracam ze spotkania z Michelem. To koniec. Odchodzi.
Poważnie?
Dał mi trzy miesiące na znalezienie zastępstwa.
- Zaznaczył, że to może nie wystarczyć. - Jak zawsze skromny.
- Będzie mi go brakowało. - Mnie też.
Co?
- Paul. - Kto?
- No weź. - Nie zerwałaś z nim?
Jeszcze jedna kolejka.
Znów go obudziłyśmy.
Udało się, ludzie.
Nasz pierwszy numer Wiadomości gotowy do sprzedaży.
- Nie mój pierwszy. - Ani nie mój.
Ale mój.
To osiągnięcie. Kamień milowy. Otwórzmy szampana.
Mam po nim gazy.
Jaki jest kolejny krok?
Gdzie rozsyłamy gazety?
Każda lokalna firma dostaje plik.
Ale kto je dostarcza?
Jak leci?
Dobrze, gdyby Eric zanosił dania, póki są gorące!
Przyparli go do muru. Zaraz wróci.
Świetnie. Eric gada o Red Sox, a jedzenie stygnie?
- On nie znosi Red Sox. - A na ciebie jestem wściekły.
- Dlaczego? - Wiesz dlaczego.
Znowu szczujesz mnie tym człowiekiem gór?
Nowojorczycy chcą wiedzieć, czy to mięso Pata LaFriedy.
- Co? - Pat LaFrieda?
Nowojorczycy chcą wiedzieć,
czy zmieliłem gościa o nazwisku LaFrieda i go podałem?
Powiedz, że tak.
Daj im to. Spodoba im się. To trzustka Pata.
Luke, czy już ci dziękowałam
za poprowadzenie Wtorkowego Dnia Burgera w Ważce?
- Nie ma za co. - Ale jeśli cię to tak irytuje...
- Jest OK. - A nie wygląda.
- Staram się to jakoś pociągnąć. - Jasne.
Cześć.
- Potrzebuję pomocy. - Co?
- Z czym? - Z gazetą. Teraz.
Weź wygodne buty.
- Wiesz, że mam swoją pracę? - Wiem.
A zamiast prowadzić mój bufet,
jestem tu i prowadzę rozmowy o mieleniu Włochów
i robieniu z nich burgerów.
Pat LaFrieda to rzeźnik.
- Znajdź kucharza. - Dobrze.
- Jak najszybciej. - Już idę.
Czekaj.
Zostawisz mnie tu?
Halo? Eric?
Ktokolwiek? Halo?
- Lista? Wygodne buty? - Jest i jest.
Do dzieła.
WIADOMOŚCI ZE STARS HOLLOW
Ty bierz zachód, ja idę na wschód.
Robi się.
- Dokąd to? - Na zachód.
- To wschód. - Zachód.
Nie, zobacz. Stomatologia Wschód.
A ten dentysta nazywa się...
Doktor Wschód. O rany, dopiero się domyśliłam?
Ty idź tam,
- ja pójdę tam. - Dobra.
KSIĘGARNIA
DZIŚ: CHINATOWN NIE WNOSIĆ FONDUE, HIBACHI, BLENDERÓW
- Rory, czekaj. - Co tam?
- Gdzie wiersz? - Nie starczyło miejsca.
- Miejsca? - Ale wiersz jest piękny.
To tradycja.
- Teraz są tu tylko słowa. - To są artykuły.
- Artykuły? - Kto czyta Wiadomości dla artykułów?
Dziękujemy za odwiedziny.
- Wyglądasz na wykończoną. - Dzwonię po posiłki.
Dobra. Ja na zachód, ty na wschód.
- To zachód. - To wschód.
Dewey, mówię ci, że to zachód.
Nie. Tu jest 38. Zamawiałem 40.
Doniosę jeszcze dwie.
- Nie przyjmę niekompletnej dostawy. - Przyjmie pan.
Bernie Roundbottom lepiej prowadził ten biznes!
To miasto ma nowego Berniego Roundbottoma!
Skorupiaki im starsze, tym lepsze, pani Cassini.
Każdy to wie.
Bootsy się skarżył. Dostał za mało egzemplarzy.
- Mam to gdzieś! - I ludziom brakuje wiersza!
Tylko informuję!
Hej. Co robicie?
„Piję twój koktajl! Wypijam go!”
- To z Aż poleje się krew. - Z filmu?
Uwielbiamy wszystko Paula Thomasa Andersona.
- Jesteśmy Gangiem Trzydziestoparolatków! - Pa.
Halo?
Rory. Tu Doyle.
- Cześć, Doyle. Co słychać? - U mnie nic.
A co ty chciałaś osiągnąć, rujnując moją recenzję?
Doyle, proszę. Jestem w drodze.
Robiłem ci przysługę, racja?
Poprosiłaś, bym coś napisał.
Zgodziłem się pomóc starej kumpeli,
a ty pocięłaś mój tekst jak kawał mięsa.
Ta recenzja Księgi dżungli
była historią kolonizacji Afryki na 20 000 słów.
Nagle stałaś się antyintelektualistką?
W tym 5000 przymiotników.
- Kto ma coś do przymiotników? - Ty, gdy byłeś redaktorem.
Piszę parę rzeczy dla Michaela Baya,
a on lubi przymiotniki.
Ufasz jego stylistyce bardziej niż mojej?
- Czyli twoim zdaniem się sprzedałem? - Nie.
Wczoraj byłem u niego na snookerze, spoko gość.
- Nie mam czasu. - Co za idiota zrezygnował z wiersza?
Cześć.
Chciałyśmy się przedstawić.
Zbieramy się parę razy w tygodniu, przeglądamy CV naszych dzieci,
wymieniamy się wskazówkami i oferujemy ogólne wsparcie.
Jesteśmy rodzicami Gangu Trzydziestoparolatków.
Pa.
Jaja sobie robisz?
- Była tu jakieś 20 minut temu. - Cześć.
Pani Kim już dostała gazety.
Znalazłam je u dentysty.
Na litość boską... Chodzimy po tych samych miejscach!
To idź na zachód, Rory!
Jestem na zachodzie!
Nie! Dewey powiedział, że to wschód!
To zachód!
Musimy opracować lepszy system!
Piję twój koktajl! Wypijam go!
Idziesz na siłownię?
Tak. Muszę skoczyć do domu po rzeczy.
- Super. Do zobaczenia na miejscu. - Dobra.
Stopy mnie bolą.
- Co jest? - Stopy.
Mówiłam: wygodne buty.
Nawet one nie pomogą przy bataańskim marszu śmierci.
To robota dla frajerów.
Nabyłam szacunku dla dostawców.
Jak spotkam gdzieś kuriera UPS, dam mu buzi.
- Żądam podwyżki. - Porozmawiaj z kierownikiem biura.
- Czyli kim? - Ze mną.
Żądam podwyżki.
Po rocznej ocenie może coś ci wpadnie.
Zamówiłyśmy chińskie, greckie i włoskie?
- I hot dogi. - Nie pamiętam wczorajszej nocy.
Co w końcu oglądałyśmy?
Usłyszeć strach czy Dziewczynę do towarzystwa?
Tori Spelling bym zapamiętała.
Powinni nakręcić film o Tori upadającej w Benihanie.
Teppanyaki: grill śmierci.
Miałam zadzwonić do babci.
Też przypomina mi się moja matka, gdy myślę o poparzeniach III stopnia.
- Halo? - Babciu.
- Tak? - Tu Rory.
- Rory. Cześć. - Wszystko u ciebie w porządku?
Chyba tak. Muszę się napić kawy.
Berta, niech twoi kuzyni zrobią mi kawy!
- Obudziłam cię? - Tylko drzemałam.
- Jesteś chora? - Nie, wszystko w porządku.
Która godzina?
- Prawie południe. - Już?
W południe budzą się pracownicy portów i gwiazdy rocka.
Pracujesz dorywczo czy co?
Nie. Gdzie moje okulary?
Chciałabym się z tobą zobaczyć. Kiedy masz czas?
- Nie wiem. Jaki jest dzień? - Sobota.
W czwartek mam spotkanie Cór Amerykańskiej Rewolucji.
- To może... - Zaczekaj chwilkę.
Berta, ktoś przyszedł?
Przepraszam, Rory. Muszę kończyć.
Babciu.
Nawet mi się to podoba. Słychać cię z daleka.
A to ci się podoba? Jest południe, a babcia spała.
Obudziłam ją!
Słyszysz? Obudziłam Emily Gilmore w południe.
- Słyszę. - To dziwne.
Dziwne.
Dzięki, że ją wspierasz. Bardzo pomocne.
To ona zrezygnowała z terapii,
zmuszając biedaczkę do szukania pracy w show-biznesie.
- Dzieciak z ciebie. - Przywyknij.
Muszę lecieć do redakcji. Newsy nigdy nie śpią.
Witajcie na pierwszej próbie Stars Hollow: musicalu.
Jest to specjalny pokaz dla naszego komitetu doradczego
oraz dla kilkorga znajomych i rodziny.
Myślę, że wam się spodoba. Ale najpierw formalności.
To, co tu dziś zobaczycie, ma pozostać ściśle poufne.
Ale zamiast kazać takim dobrym sąsiadom podpisywać
jakieś bezduszne świstki,
poproszę was o podniesienie rąk i powtarzanie za mną.
Ja, miłośnik teatru w Stars Hollow...
uroczyście przysięgam, że nie ujawnię żadnych szczegółów przedstawienia
...z szacunku do ciężkiej pracy twórców tego musicalu, tak mi dopomóż Boże,
Allahu, Buddo, czy do czego tam się modlicie.
Ależ jesteśmy podekscytowani!
Tego już nie musicie powtarzać.
Musical jest jeszcze niedopracowany,
ale ja i Nat włożyliśmy w niego nasze serca i dusze. Prawda, Nat?
- Brak mu błonnika. - Albo ostatniego namaszczenia.
Pod fotelami znajdziecie notatniki i długopisy,
w których zapiszecie swoje opinie.
Proszę o wszelkie sugestie, nawet te krytyczne.
A teraz zrelaksujcie się i nacieszcie oczy Stars Hollow: musicalem!
Jeden na drogę?
Człowiek już nie może napić się whisky po ciężkim dniu pracy w Stars Hollow?
Człowiek może.
Ale tu nie ma żadnego człowieka.
Co do...
Ale spójrz na...
Zawsze byłeś przebiegłym kocurem, Felix.
Lecz twe pazury się stępiły.
Kot ma dziewięć żyć.
- Moje już przeminęły! - Miau.
Też chciałbym przeminąć. Z tobą nie ma żadnej przyszłości!
Cios poniżej pasa!
- Co się dzieje? - Nie wiem!
Zaczekaj!
Co?
Nie. Co?
Budujemy Budujemy Stars Hollow
Budujemy Budujemy Stars, Stars Hollow
Ta sekwoja wznosi się tak wysoko Aż dotyka niebios
Zróbmy z niej meble do jadalni Na jedenaście osób
Budujemy Budujemy Stars Hollow
Budujemy Budujemy
Oto rzeka płynie tam Więc przesuńmy ją o tam
Wymordujmy wszystkie bobry Wybijmy jelenie
Środowiska nikt nie chroni I nikt nam nie zabroni
Mamy topór i siekierę Młot i nóż
Przystojniaczek.
Rozgrzany pogrzebacz Ostrą kosę
Sztylet, młot I wielki kamień
Mamy topór i siekierę Młotek, nóż
Rozgrzany pogrzebacz Ostrą kosę
Sztylet, młot I wielki kamień
Co za noc!
Wszystko zamarznięte.
Wejdź do środka, ogrzej się.
Weź mój muszkiet i amunicję, a ja się napiję.
Mój Boże! Twoje kule są całe zmarznięte!
Musi być z minus dwadzieścia pięć.
Ale ty przetrwałeś.
Mój dzielny żołnierzu.
Wstrzymaj się z enkomionami!
Enkomionami?
Staliśmy całą noc, ale Brytyjczycy nie nadeszli.
- Nie jestem tym, za kogo mnie masz. - Ależ jesteś.
Mów.
Jesteś mną w spodniach
A ty mną w sukni
Nie bardzo mi pasuje
Przymierzałem, przyznaję
Cóż to było za urocze spotkanie
Byłaś dojrzała i kształtna
Przyniosłeś mi wieniec cytrusów
By wyleczyć cię ze szkorbutu
To miłość, to miłość Rewolucja miłości
W tym czasie rewolucji
Jesteś mi najbliższy
Gdyż jesteś mym bratem
Lecz to nie zbrodnia
- Jeszcze nie - Dzięki Bogu
To miłość, to miłość Rewolucja miłości
W tym czasie rewolucji
Będziemy hodować krowy i świnie
I miód zbierać z ula
Będziemy mieć 14 dzieci
I liczyć, że troje przeżyje
To czas wojny
Gdy wącham cię Chcę zerwać te łachy
Uprawiajmy seks
Zanim Brytyjczycy
Odstrzelą nam głowy
To miłość, to miłość Rewolucja miłości
W tym czasie rewolucji
To miłość, to miłość Rewolucja miłości
W tym czasie rewolucji
Nigdzie się nie wybierajcie.
Szybka zmiana kostiumów i rewolucja przemysłowa.
Mogę pożyczyć długopis?
Jasne. Po co?
Komitet doradczy.
Jasne.
Oto jesteśmy w roku 1891.
Słyszałaś o nowym sporcie wymyślonym przez dr Jamesa Naismitha?
Nigdy się nie przyjmie.
- Jak go zwą? - Koszykówką.
Miałem pewien pomysł.
- Na wynalazek. - Jaki?
Maszynę, która sama umyje naczynia.
Cóż za wspaniały pomysł!
Zbuduję fabrykę w Stars Hollow.
- Będziemy bogaci! - O ile robotnicy będą zadowoleni.
I nierytmiczni.
Nie tak szybko!
Chwilunia.
Zaraz wam powiem, o czym mówię.
Aj waj.
Hej, joł! Rapuję sobie Jak Hamilton na Broadwayu
To mój sposób By opowiedzieć historię miasta
Oddać jego chwałę
Podążajcie za mną do Stars Hollow
Nie.
Magnetyczne joł! Jestem jak Magneto
Wczoraj prowadziłem spotkanie W miejskiej altanie
Jedliśmy kanapki Całonocne rozmowy
A potem zagłosowaliśmy „Strajk!”
Młody człowieku Zrujnuje to Stars Hollow
A ja nie nadążam Za tym twoim rapem
Lin-Manuel Też miał ten problem
Daj sobie czas A przyzwyczaisz się
Dałaś mi mikrofon Rozniosę tę salę
Świat to straszne miejsce
Tyle śmieciowych maili i terroryzmu
Mało miejsca w samolotach
Nowe, dziwne wirusy Drobny druczek
Podkoszulki bez rękawów
Dzieła Jeffa Koonsa
Spam!
Ale nie mielonka
Męskie koczki!
- Ci z Okupuj... - Radykałowie!
Ceny wina w restauracjach
- I Putin - I Putin
Jakżeż tu nie kochać Naszego Stars Hollow?
Jego światełek
Przyjaznych ludzi
Dużych parkingów i zabytkowej wieży
Mamy najpiękniejsze zachody słońca
Tak urocze dzieciaki
Nową kanalizację
Nasze zwierzęta chodzą na smyczy
Jakżeż tu nie kochać
Naszego Stars Hollow
Nie, no błagam.
Lorelai, o co ci chodzi?
Co dalej, kankan?
Nie.
Jestem Nostradamusem.
Nie da się nie kochać
Naszego miasta
Dobra.
No cóż. Wow!
Gdzie się spotkamy, żeby to obgadać?
Siadaj!
Przepraszam.
Waterloo, zostałem pokonany Wygrałeś wojnę
O nie.
Jaja sobie robią.
Waterloo Obiecuję kochać cię na wieki
- Nie wstajesz? - Chyba wstaję.
- Nie masz zamiaru klaskać? - Mam.
Ojejciu.
Czas na opinie, moi drodzy.
Dużo nas to kosztowało,
ale Nat i ja jesteśmy dumni z tego, co do tej pory osiągnęliśmy.
Teraz od moich zaufanych doradców chciałbym usłyszeć
nagą prawdę.
Dawajcie. Bez krępacji.
Przyjmiemy to na klatę.
- Fantastyczne przedstawienie! - Wiedziałem!
Simba, zdetronizowano cię. Ukłon przed nowym królem.
Żyje, oddycha.
Dodaj orkiestrę, a możesz iść z tym wprost na Broadway.
Szkoła rocka może się schować. Musical na szóstkę.
Nie znam się na musicalach, ale ten był fajny.
Książka też wspaniała.
Z drogi, Tewje. W tym mieście jest nowy Żyd.
Wygląda na to, że wszyscy się zgadzają.
A może jednak nie?
Jesteś jakaś cicha.
Dużo pisałaś w notatnikach.
W notatnikach? Zużyłaś więcej niż jeden?
Babette też dużo pisała.
Złośliwości o innych musicalach.
Hasa diga eebowai, wy mormońscy frajerzy. Widownie walą do innych drzwi!
Mam jeszcze 26 takich.
Czekamy zatem na twoją opinię.
No tak.
Cóż...
Jak na pierwszą próbę to... Tak.
„Tak” to nie opinia.
Nie uważasz, że był czarujący? Według mnie był.
Był czarujący.
Ale mam parę pytań i może też sugestii.
- Serio? - Jakich sugestii?
Ma być mniej idealny?
Zaczekajcie. Prosiłem o nagą prawdę.
Posłuchajmy, co zapisała Lorelai. Lorelai?
Dobrze, więc zacznijmy od pierwszej sceny.
Z tym siniakiem, whisky i tym dziwnym czymś.
O co tam chodziło?
Ta scena to fragment sztuki, którą napisałem w koledżu,
a której swego błogosławieństwa udzielił mój mentor, wielki Edward Albee.
Możecie znać go
jako autora sztuki Kto się boi Virginii Woolf?
Imponujące.
- Pracowałeś z Albee'em? Kiedy? - Tak.
Kiedyś byłem w Joe Allenie i podrzuciłem mu tę sztukę
z numerem telefonu, by zadzwonił z komentarzami.
Każdy jego komentarz poprawiłby jej jakość.
A on nie zadzwonił.
Gratulacje, Taylor.
Czyli Edward Albee
jadł w Joe Allenie, ty rzuciłeś mu sztukę na stolik,
on do ciebie nie zadzwonił i uważasz go za mentora?
Nie rozumiesz społeczności teatralnej.
Na to wygląda.
Za 10 min. mam rezerwację. Coś jeszcze?
- A rap? - Co z nim?
- Chodzi o rasę? - Chyba tak.
Nie chodzi o rasę. Tylko... Nie za bardzo przypomina to Hamiltona?
- Hamilton to hit. - Dostał z milion nagród Tony.
Owszem, jest popularny, ale czy nasz nie wydaje się przy nim wtórny?
To już nikt nie może rapować, bo w Hamiltonie też jest rap?
Czy w takim razie powiadomisz RZA i Busta Rhymesa,
że już nie mogą rapować?
Skąd ich zna?
A numer o wojnie secesyjnej z obracającą się sceną?
Co to ma na celu?
W Hamiltonie wykorzystano obracającą się scenę i zadziałało.
Wygląda jak taca obrotowa.
A Carl i Violet jak przyprawy.
Przyprawy? Nat, powinniśmy to obgadać.
Nie o to mi chodzi.
Ten numer dostał owacje na stojąco, to jeden z ulubionych Nata.
Chcesz się go pozbyć, będziesz musiała wyrwać go z jego zimnych, martwych rąk.
Inaczej chyba się nie da.
Żeby była jasność: nikomu innemu to nie przeszkadza?
Nie.
- Skoro to wszystko... - Jeszcze główna aktorka.
- Możemy o niej pomówić? - O Violet?
Czego chcesz? Żeby była mniej idealna?
- Niemożliwe. - Grała Kozaczki!
Chodzi o jej postać. W każdej scenie
zakochuje się w kolesiu z innej epoki.
- No i? Seks się sprzedaje. - Grała Kozaczki.
Podczas przedstawienia uprawia seks 26 razy!
Przeszła tyle tarcia, że myślałam, że się zapali.
- Nie wiedziałem, że jesteś pruderyjna. - Nie jestem.
Liczyłaś, ile razy uprawiała seks.
Grała Kozaczki!
Czyli wszystkim się podoba?
Czyżby nasza stajnia była za mała dla dwóch klaczy?
- Ma piękny głos. - I grała Kozaczki!
Kocham cię, ale Kozaczki z pieprzykiem to tytuł, a nie postać.
Grała w teatrze objazdowym, nie na Broadwayu,
i nie grała Kozaczków. Grała Trish, pracownicę fabryki!
Siedzę obok. Nie musisz krzyczeć!
Nie krzyczę. Krzyczę?
I ostatnia rzecz. Abba?
Dzięki za przypomnienie. Kochamy piosenki Abby.
Ale adwokat ostrzegł mnie, że dziewięć piosenek Abby
może przysporzyć nam problemów prawnych.
Dzwoniłem do Benny'ego Anderssona i Björna Ulvaeusa z Abby...
- Masz ich numery? - Ale wciąż nie otrzymałem odpowiedzi.
Napisałam parę piosenek, Taylor. Przepraszam.
Nie, mów, Sophie.
Nikomu ich nie pokazywałam,
ale możesz ich użyć na końcu spektaklu, jeśli chcesz.
To wspaniale, Sophie.
Wpadają w ucho?
- Mogę jedną zagrać. - Proszę.
Nie wpada w ucho.
Masz rację. Przepraszam.
Serio, wszyscy jesteście tym zachwyceni?
Same enkomiony?
Jestem sama?
Na to wygląda.
Akurat zdążę na rezerwację.
Nie podobam ci się.
Przestraszyłaś mnie. Violet.
- Nie podobam ci się. - Bzdura.
Dlaczego?
Występowałaś kiedyś w musicalu? Podjęłaś to ryzyko?
Nie. Raz.
Lucy w Jesteś dobrym chłopcem, Charlie Brown.
Kiedy Charlie kopnął mnie zamiast piłki, tłum oszalał.
Może i nie grałam Kozaczków, tylko postać drugoplanową, Trish.
- Świetna rola. - Już to słyszałam. W Bostonie.
To ogromne miasto.
- Tak. - Każdy jest krytykiem.
- To było moje zadanie. - Cóż.
Lecę. Za tydzień premiera. Dzięki za podkopanie wiary w siebie.
Świetnie stepujesz!
Nie musisz mi mówić!
Co za znalezisko.
Kawał znaleziska, jeśli mogę się tak wyrazić.
Nie uważasz, Emily?
Tak. Co za znalezisko!
I to na wyprzedaży podwórkowej. Nawet nie w sklepie ze starociami.
Był na dnie pudełka,
pod starym tosterem i zepsutą zabawkową sprężyną.
Odwiedzałabym więcej takich wyprzedaży, ale trzeba wchodzić na cudze podwórka.
Z trampolinami i znakami „Pocałuj ogrodnika”.
A zatem, z waszą aprobatą,
chciałabym wysunąć petycję o sfinansowanie
wystawy pamiętników Abigail Franklin.
Po potwierdzeniu autentyczności?
Nie możemy pozwolić, by powtórzyła się sytuacja z Federalistą.
Z błędem w tytule.
Zatrzymałyśmy to w samą porę.
Świetnie. Zatem po weryfikacji. Kto jest za?
Wspaniale. Zajmę się tym.
Emily, te ptysie są z kraba?
A smakują jak krab?
- Nie wiem. - Ja też nie.
Berta gotuje, ja tylko jem.
I nie mówi ci, co gotuje?
Ależ mówi.
Och! Czy to już 15.00?
- Tak? Mam fryzjera. - Ja też.
- I ja. - Czyli spotkanie skończone.
- Do widzenia. - Wybaczcie.
- Było uroczo. - Dziękuję.
Co za niespodzianka. Zapowiadałaś się?
Zapomniałam? Oficjalnie jestem stara?
Ty? Nigdy. Wpadłam zobaczyć, czy jesteś w domu.
Nie, Señora Emily...
Berta nic nie wie, nic a nic.
Spóźnią się do fryzjera
i to z własnej winy.
- Babciu? - Tak?
Tu jest telewizor.
Owszem. Zjesz coś?
Mam świeże ptysie i tajemniczą zupę z wczoraj.
Nie trzeba.
Dlaczego tu jest telewizor?
Kuzyn Berty usłyszał, jak mówię o operze, którą chciałam obejrzeć
w porze obiadowej,
więc zniósł mi go tutaj.
- I jadłaś w salonie? - Tak.
Przy tym? To Duncan Phyfe!
Nie jadłam przy stoliku kawowym.
Zrobili mi to.
- Wkręcasz mnie? - Przesadzasz.
Babciu, wychodziłaś w ogóle z domu?
Oczywiście. Nie jestem kaleką.
Nie chodzi mi tylko o załatwianie spraw.
Spotykałaś się z kimś?
Przed chwilą.
Nie mówię o spotkaniach Cór Rewolucji. Robiłaś coś dla frajdy?
O tak, mam mnóstwo frajdy.
Ostatnio spałaś w południe.
No i?
To do ciebie niepodobne. Chodzisz do klubu?
Uwielbialiście go z dziadkiem.
Nie wiem, czy wciąż do niego należę.
- To odnów członkostwo. - Po co?
Jesteś za młoda na siedzenie w domu i oglądanie Matlocka.
- To już nie leci. - Lecą powtórki.
Oglądam PBS, nie Matlocka. Nie mam 90 lat.
O tym mówię.
Może powinnaś wyjść się zabawić, potańczyć, coś zrobić.
Pójdę im na ratunek.
Berto, muszą już iść. Mają umówionych fryzjerów.
Debatowałyśmy, czy Andy Griffith żyje.
Potem zjadłyśmy kanapki.
Coś musiało do niej dotrzeć, bo napisała mi maila.
Pierwszego od wieków.
Tak zapowiedziała. Co napisała?
Poruszyła zabawny temat. Grób dziadka.
Czemu miałaby o tym pisać?
- Bo zamówiła nowy. - A co ze starym?
Chyba ze „starymi”. Zobaczmy.
Na pierwszym był cytat z Longfellowa
bez jego nazwiska pod spodem. Wyrzuciła go.
Drugi miał nazwisko,
ale bez myślnika. Wyrzuciła.
Trzeci spadł z naczepy. Nie jej wina.
Czwarty miał nazwisko i myślnik,
ale nie miał cudzysłowu. Wyrzuciła.
Ten jest piąty.
Mamy zrobić korektę?
Nie wiem, Rory. Mamy przyjść.
No to przyjdziemy.
Prawda? Mamo? Babcia nas prosi.
- Dawno nie byłyśmy na cmentarzu. - Wiem.
Martwię się o nią.
Dobrze. Pójdziemy.
Składany stolik w salonie.
Twoje pierwsze imię.
- Pa. - Pa.
Rory Gilmore.
Tak, dziękuję.
Przywrócenie wiersza na okładkę spotkało się z pozytywnym odzewem.
Bardzo inspirujące.
Zdecydowanie już nie mamy głowy w tyłku.
Dzięki za telefon.
Bez cygara?
Wyobrażałem sobie ciebie z wielkim cygarem.
Lekarz kazał mi ograniczyć.
Esther, Charlie, to Jess. Siostrzeniec Luke'a Danesa.
Dzień dobry.
Pamiętam cię, łobuzie.
Miło cię widzieć, Esther.
Ciebie też. Ile to już lat? Cztery?
Może i więcej. Kiedy przyjechałeś?
Przed chwilą. Spotykam się z Lukiem. Musimy pomóc mamie.
Słyszałaś, że przypadkiem wstąpili z T.J.'em do sekty?
Zamieszane są warzywa.
- Umowa na osiem milionów lat. - Słyszałam, że sześć.
Jako redaktor Wiadomości masz lepsze źródła, panie Roundbottom.
Co?
REDAKTOR
Czekam, aż mi opowiesz, jak dostałaś tę robotę.
Zwyczajnie.
Przyniosłam CV i próbki tekstów,
przemaglowali mnie, miałam kilka rozmów.
Potem negocjacje w sprawie pensji, benefitów, parkingu.
- Poprosiłaś Taylora? - Tak.
Nie chcę, żeby mnie tak widział.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
- Może zjemy lunch? - Jasne.
W stylu Lou Granta.
Z tego, co wiem, zboże to produkt spożywczy.
- Do dna. - Za Roundbottoma.
Co u ciebie? Luke mówił, że wydawnictwo odnosi sukcesy.
Działa.
Eggers trzęsie portkami?
Cieszyłbym się, gdyby o nas choć słyszał.
A inne sprawy? Osobiste?
Stabilnie. Nic stałego. A u ciebie?
Cholera.
Czy ty zapisałaś: „zerwać z P”?
Czas na drugie danie?
- Esther, odbierzesz? - Układam coś.
Układasz tę samą kartkę od paru godzin.
Gdy zaczynałaś, Norze Ephron podobała się jej szyja.
Mam odebrać?
Nie. A mogłam być mistrzem.
- Jesteś mistrzem. - Tak?
Jestem spłukana. Ugotowana.
Żebraczka. Nie mam domu ani samochodu.
- Prawko mi się przeterminowało. - Nie gadaj.
Wszystko, co mam, trzymam w pudłach w trzech różnych stanach.
Nie mam pracy. Nie mam osiągnięć. Ani bielizny.
- Co? - Nie mogę znaleźć pudła!
- To kup nową. - Nie słuchałeś? Jestem spłukana!
Pożyczę ci.
Nie o to chodzi.
Chodzi o moje życie!
Ludzie mnie wyczuwają.
Co wyczuwają?
Porażkę. Dyrektor Charleston zasugerował mi magisterkę,
żebym mogła uczyć w Chilton. On mnie wyczuł.
Poszłam na rozmowę w beznadziejnym portalu.
- Podziękowali mi. Też mnie wyczuli. - Nikt cię nie wyczuwa.
Może Paris zatrudni mnie jako surogatkę.
- Uważa, że mam ładne zęby. - Zwolnij.
Pewnie już za późno. Jestem stara.
- Przestań. To chwilowy zastój. - Albo i nie.
Jesteś pisarką. To normalne.
Mój znajomy, Doyle, jest scenarzystą.
Każe mi napisać scenariusz.
Nie rób tego.
Dał mi do przeczytania Tajemnice Laury. To jakiś serial?
Musisz pisać o czymś, co cię pasjonuje.
A cóż to za obce pojęcie?
„Pasja”? To coś istnieje?
Znajdź coś, co czujesz, by twoi czytelnicy też to poczuli.
- Co czujesz? - Mówiłam, że zgubiłam portfel?
Napisz książkę.
Dzięki za przypomnienie o Naomi Shropshire.
Wspaniale.
- Wiem, co powinnaś napisać. - Co?
O tobie i twojej mamie.
- Co? - Macie fajną historię.
To coś, o czym tylko ty możesz napisać.
Przemyśl to.
Muszę lecieć.
Dzięki za lunch.
MŁODA MAMA LORALAI GILMORE PRZYBYWA DO STARS HOLLOW
DOSTAJE PRACĘ W INDEPENDENCE INN
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ...
Hej, będziesz? Rory!! Gdzie jesteś? Halo? Stara.
- Dzięki. Pięknie. - Dobra.
Witaj, Lorelai.
Cześć.
Czekają na ciebie na patio.
Dużo się dzieje.
Kuzyni mają własne drabiny. Ekscytujące.
Pani Gilmore to najmilsza kobieta, jaką znam...
Są na zewnątrz.
Dziękuję.
Przepraszam za spóźnienie.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Jack, to moja córka, Lorelai.
Lorelai, to Jack Smith.
Cześć.
- Miło mi. - Znamy się.
Tak?
Z pogrzebu Richarda. Jack przemawiał.
Przyjaźniłem się z twoim ojcem.
Spędziliśmy wiele godzin na polu golfowym.
- Wspaniały człowiek. - Tak.
Grał w golfa. Tak.
- Wspaniały golfista. - Siadajcie, panie.
Zrobiłem dzbanek gimletu z wódką.
Przywiozłem ją z Rosji. Wyśmienita.
- Spróbujesz? - Jasne.
Rory nie przyszła?
- Lorelai? - Ze mną?
- Tak, z tobą. - Przyjdzie sama.
Jack zaproponował, że zawiezie nas na cmentarz.
Jak miło.
To dla was ciężki dzień. Chcę pomóc.
Proszę, drogie panie. Smacznego.
Dziękuję, Jack.
Kim pan jest?
Albo co, gdzie, jak...
Czym się zajmujesz, Jack?
Przez większość czasu jestem na emeryturze. Venture capital.
Czasem tylko chodzę do biura. Chowają się przede mną.
A co jest... ale...
ten... no...
- no... - Tak?
Wyleciało mi z głowy.
- Drink smakuje? - O, tak. Prawdziwy gimlet.
Pić mi się chce. Strasznie. Pójdę po wodę gazowaną.
- Ja przyniosę. - Nie trzeba.
Zostań, Jack. Przyniosę dla wszystkich.
- Ale zaraz wrócisz? - Wrócę.
- Halo? - Gdzie jesteś?
W redakcji. Straciłam poczucie czasu.
Zatrzymaj druk, bo mam nowy temat numeru.
O czym ty mówisz?
Babcia będzie musiała kupić nowy stolik przed telewizor.
- Co? - Ma chłopaka.
- Nie. - Jacka.
Jacka Smitha. Jack to mój nowy tatuś.
Włączę cię na głośnik. Muszę go wygooglować.
Przestań, nie może być chłopakiem.
Panoszy się, jakby był.
Siedzi z nią, robi drinki w barku taty.
- Na patio czy w salonie? - Na patio.
- To nie tak źle. - Jak to nie źle?
To dodatkowy barek. Ten w salonie bardziej kojarzy mi się z dziadkiem.
Używał ich obu. Oba kojarzą mi się z moim świętej pamięci ojcem.
Super. Są 54 miliony Jacków Smithów.
- Musi się tak nazywać? - Dopisz Connecticut.
Tylko dwa miliony.
Jack to skrót od John. Wpisz John Smith.
Telefon się ze mnie śmieje.
- Skąd go zna? - Z klubu.
- Wróciła do klubu? - I był na pogrzebie taty.
Tata jeszcze był ciepły,
a Jack już zostawiał na mamie swoje feromony.
Jestem w szoku, a ty?
Tak, ja też.
Myślałam, że zrezygnowała z klubu. Od wieków tam nie była.
Możliwe, że zachęciłam ją do powrotu.
- Do klubu? - Tak.
- Zostałaś sutenerem mojej matki? - Nie.
Izolowała się.
Rory, wysłałaś bezbronnego, rannego żółwia
do gniazda napalonych, siwych miodożerów.
- Myślałam, że tam się gra w tryktraka! - Dzięki tobie
popija sobie teraz gimlet z Jackiem.
Pech, że cię to omija.
Spotkamy się na cmentarzu.
Pracuję nad czymś.
- Nad czym? - Niespodzianka.
Chciałam powiedzieć ci osobiście.
Powiedz coś, od czego się nie porzygam.
- Lorelai. - Muszę kończyć.
- Do zobaczenia. - Pa.
Rory spotka się z nami na cmentarzu.
Masz jakiś problem?
- Kto to jest, mamo? - Jack Smith.
Co o nim wiesz?
Wszystko. Przyjaźnimy się od 30 lat.
Przyjaźnicie?
Gracie w golfa, popijacie szampana w klubie?
Co ty bredzisz?
Nie wiesz wszystkiego.
- Na litość boską. - O co mu chodzi?
O nic. Dlaczego?
- Nie mówię, że jest łowcą posagów. - Lorelai...
Jesteś dobrą partią. I bezbronną.
- Jesteś bogata. - On bardziej.
Nie jesteś łowcą posagów.
Jack jest wdowcem i się przyjaźnimy.
- Nie mogę mieć przyjaciół? - Jasne, że możesz.
Inni mogą, a ja nie?
To po prostu dziwne. Muszę to przetrawić.
Może to i dobrze. Idziesz do przodu.
Rozumiem. Dobrze, że idę do przodu,
- ktoś inny będzie miał problem. - Co?
Nie będziesz musiała się mną przejmować, skoro kogoś mam.
Nie powiedziałam tak.
Zwalniam cię z odpowiedzialności.
- Nie chodziło... - Zapomniałaś o ojcu?
Pozwolisz mi skończyć?
Nie odrzucam Richarda, spędzając czas z Jackiem.
Nie idę do przodu.
Dobra. Nie o to...
Jack i dodatkowy barek na nas czekają.
Gdzie Luke?
Więcej nie pominę śniadania.
Skontaktuje się ze mną w sprawie tych nieruchomości?
Jakich?
Razem z twoim „partnerem” oglądaliśmy potencjalne lokale franczyzowe.
To było ostatnie życzenie twego ojca.
- Chciał pomóc Luke'owi. - Luke nie potrzebuje pomocy.
Spędziłam z nim cały dzień.
Dobrze, że nie przeszkadza mu marnowanie mojego czasu.
- Kiedy to było? - Nie powiedział ci?
Powiedział.
Czy ty i twój partner czasem rozmawiacie?
- Zawsze. Bez przerwy. - Prawie się nabrałam.
Musimy już iść.
Jack, musimy się zbierać.
- To ten miodożer? - To on.
- Jak droga? - Ulana wodą kolońską.
- Witaj. - Cześć, babciu.
Jack poczeka na nas w samochodzie. Idziemy?
Tak. Chodźmy.
Przy Gundersonach nie skręcamy w lewo?
A przy Turnerach w prawo?
Znam drogę.
Stanley.
Dzień dobry, pani Gilmore. Drogie panie.
- Dzień dobry. - Witam. Wszystko gotowe?
Owszem.
Dziś rano była polerowana.
Grafitowy to idealny odcień,
przed nazwiskiem Longfellow jest myślnik...
- Pojedynczy cudzysłów. - No i masz.
Miał być podwójny.
Oczywiście.
Wcześniej było dobrze. Dlaczego zmieniliście?
Sprawdzę to.
Idę z panem. To jakiś absurd. To już czwarta.
- Piąta. - Zostańcie tu.
- Dobra. - Jasne.
Może znajdziemy tu kogoś, kto wyryje ten podwójny cudzysłów?
Pięć płyt i pięć pomyłek. Co tu się dzieje?
Trzecia spadła z naczepy.
- Pojedyncze wyglądają dobrze. - Niech ma, co chce.
Możesz na nią liczyć, dziadku.
Przynajmniej wymienię kwiaty.
Weź te.
Co sądzisz o Queens?
O monarchach czy gejach?
O dzielnicy.
Oglądałam mieszkania.
Chyba spróbuję w Queens. Modna dzielnica.
- A Brooklyn? - Przebrzmiały.
- Jestem w tyle. - W Queens są większe mieszkania,
a ja chcę sypialnię z miejscem do pisania.
Zwłaszcza odkąd...
To ten tajny projekt, nad którym pracujesz?
- Może. - Dobre wieści. Mów.
To książka.
- Kupiłaś? - Nie.
- Pożyczyłaś? Spaliłaś? - Nie.
Piszę książkę.
Serio? Walnięta Naomi zmieniła zdanie?
Nie. Tę piszę sama.
Żadnych kolaboracji.
Wiem.
O czym będzie? Umieram z ciekawości.
Sorry, takie wyrażenie.
Romans? Kryminał?
Szczeniaczek, kociak, kucyk lub szop podróżują po kraju,
- żeby wystawić krowę na targu? - To literatura faktu.
Podobnie jak opowieść o zwierzętach na targu.
Żadnych zwierząt na targu.
O mnie i o tobie.
- O mnie i o tobie? - Tak.
- Walczymy ze zbrodnią? - O naszym związku.
O relacji matka-córka, o przyjaźni.
O naszej podróży. I twojej, zanim się urodziłam.
Może opowiedziałam zbyt ogólnie.
Wyobraź sobie.
Początek.
Masz 16 lat, zachodzisz w ciążę.
Pakujesz manatki i uciekasz.
To historia „od milionera do pucybuta”. Wszystko w niej jest.
Kłopoty rodzinne, walka klas, niezależność kobiet.
Opowiem ją chronologicznie
albo nie. Jeszcze nie zdecydowałam, ale...
- Nie. - Co znaczy „Nie”?
- Nie chcę, żebyś o tym pisała. - Nie rozumiesz.
- Opowiem jeszcze raz. - Rozumiem. Nie.
- Dlaczego? - Bo to moje życie.
- Nasze. - To pisz o swoim.
- O moim? - Tak.
I z kim miałabym rozmawiać?
Nie wiem, z panią Muir. Znajdź sobie ducha.
Mamo, przestań. Muszę to zrobić.
Zabraniam ci.
- Powinnyśmy iść gdzie indziej. - Martwi nie słyszą.
Ale za nami stoją ludzie.
Skąd ten pomysł?
Z frustracji. Gadałam z Jessem...
Z Jessem? A on skąd?
- Odwiedzał Luke'a. - Super.
Nie mogę się doczekać opinii Jessa na mój temat. Cudownie.
To nie są jego opinie.
- Znajdź inny temat. - Nie.
Np. swoje związki.
- Z Jessem, z Deanem. - O tym też napiszę.
Nie zapomnij o Loganie, którego nie możesz odpuścić.
- To nie fair. - To moje życie, Rory.
Wiele lat zadawałam sobie trud,
by ludzie wiedzieli tylko tyle, ile ja chcę.
A ty chcesz pisać o tym książkę? Nie chcę, by babcia przeczytała,
że zostawiłam cię w wiadrze w sklepie z narzędziami.
- Żartujesz sobie? - Masz 32 lata.
Wystąpi do sądu o odebranie mi praw rodzicielskich.
Przesadzasz.
Serio? Wiedziałaś, że babcia do drugiego roku życia
- nazywała cię Susan? - Wcale nie.
Napisz o kobiecie, która zostawia dziecko
w wiadrze, i matce, która podaje ją do sądu.
Scenariusz dla Lifetime. Maggie Smith w roli matki.
- Mamo, daj spokój. - Nie przemyślałaś tego.
Przemyślałam. Nie jestem dzieckiem. To nie jest mój kaprys.
Wczoraj nakreśliłam pięć rozdziałów ot tak.
- To znak. - Jaki znak?
Że to jest to. Że tym powinnam się zająć.
Nie.
Przykro mi. Muszę.
Inaczej zostaną mi studia podyplomowe i żebranie o pracę, której nawet nie chcę.
Znajdź inny temat.
Czyli mam nie robić czegoś, co może zmienić moją przyszłość,
bo nie chcesz, by wydało się, że zostawiłaś mnie w wiadrze?
To jest twój problem?
- Mniej więcej. - Ale przecież tak było!
Wiesz co? Rób, co chcesz, Rory.
Jesteś dorosła. Nie powstrzymam cię.
Nie. Nie tak rozwiązujemy problemy. Nie jesteśmy pasywno-agresywne.
Tak rozwiązujesz problemy z babcią. Powinnaś być po mojej stronie.
Potrzebuję tego. Nie rozumiesz?
Rozumiem. Zawsze rozumiem.
Przez ostatnie 32 lata byłam królową wyrozumiałości.
Mamo, przestań. Proszę, pozwól mi.
Nie mogę. Nie tym razem.
Powiedz babci, że później do niej zajrzę.
To by było na tyle dobrych wieści!
- Hej. - Jak poszło?
Liczymy, że szósty będzie udany.
- Co? - Nie ma kawy?
Nie, oni już wychodzą.
- Nie piją kawy. - Ja chcę kawy.
Zrobisz dzbanek, a wypijesz filiżankę. Szkoda.
- Wypiję cały dzbanek. - Nie wypijesz.
Wezmę resztki do domu.
- O co ci chodzi? - Mówię...
- Zabrakło kawy na świecie? - Nie.
Narcos wkurzył Kolumbię i nas odcięli?
Dobra.
Długo jeszcze taki będziesz?
- Jaki? - Naburmuszony.
- Wcale nie. - Tak.
- Możemy w domu? - To jest dom.
Lorelai, proszę. Staram się pracować.
Czemu nie powiedziałeś mi, że szukałeś lokali pod franczyzę?
Kto ukrywa takie rzeczy?
Dzisiaj mnie tym zaskoczyła. Nie lubię tego.
- Ty nie lubisz? - Nie.
Czemu zataiłaś, że nie chodzisz z matką na terapię?
- Nie wiem. - Czemu to ukryłaś?
- Nie wiem. - Powiedziała, że nie chodzi już od dawna.
Gdzie byłaś?
Skoro nie chodzicie na terapię, to gdzie wtedy chodzisz?
- Chodzę na terapię. - Chodzisz.
- Sama. - Jasne.
- Nie wierzysz? - Wierzę.
- Luke. - Nie wiem.
Myślałeś, że gdzie wtedy chodzę?
Że spotykam się z kochankiem we wtorki o 10.30?
Wczesne schadzki.
Zobaczmy. Z kim mogłabym romansować? Może z dostawcą jedzenia?
Albo z Lou, który latem nosi wełnianą czapkę?
Nie wiem, kto to. Nic nie wiem.
Nie mam romansu.
Jasne, że nie. Chodzisz sama na terapię.
Matka cię tam zaciągnęła,
ale tak ci się spodobało, że ją stamtąd wyrzuciłaś.
Ma sens. Podać coś jeszcze?
- Poprosiłbym kawę. - Na miłość...
- Nie wierzysz mi? - Nie wiem, w co wierzyć.
Chcesz zadzwonić do mojej matki i zapytać ją osobiście?
Nie! Nie chcę dzwonić do twojej matki.
Nie dzwonię do twojej matki.
- Mieliśmy umowę. - Jaką?
Ty masz swoje życie, ja swoje.
Trzymamy swoje walnięte rodzinki z dala.
Serio? Tak to działa?
Tak wygląda partnerstwo?
Co to ma być? Co się tu dzieje?
Czemu wszystko musimy rozdzielać?
Skąd mam wiedzieć? To twoja wina.
- Co? - Tak.
Ty decydujesz o naszym życiu, a ja się dostosowuję.
Jakim cudem?
Nie wiem. Spytaj terapeutkę!
Moja terapeutka jest dublerką w tym kretyńskim musicalu!
Skończyłam z nią.
Ty decydujesz, ja się dostosowuję, tak to działa.
A teraz kłócimy się na środku bufetu
i wszyscy wychodzą.
- Dokąd idziesz? - Dokąd?
Piekę muffiny dla twojego hotelu,
bo Sandry Lee jutro nie będzie, bo Ina Garten powiedziała jej:
„Nie idź do Ważki. Tam jest okropnie!”
Ostatnie lata były ciężkie dla Sandry. Nie musisz jej utrudniać.
Na koszt zakładu. Idźcie już!
Była niewiarygodna.
Nagle pokazała swoją szaloną twarz.
Widywałam ją,
gdy zajeżdżano jej drogę albo na wyprzedaży butów.
I gdy mama Marli Tipton nazwała cię nieślubną.
Zaskakująco celnie rzucała w nią brownie.
Książka. Wściekła się przez książkę.
- Dziwne. - Wie, że jestem pisarką.
Wie, że temat jest wszędzie. Opisuj to, co znasz.
- A co znam? - Lorelai?
Tak, Lorelai. I siebie. I nasze życie.
Znam to jak własną kieszeń.
Mogłoby wyjść z tego coś dobrego, ale nie słucha.
Halo?
- Co? - Zadzwoniłam do Logana.
- Co? Dlaczego? - Nie wiem.
Tak po prostu. Odruch.
O Boże. To mój schemat. Jestem smutna, dzwonię do Logana.
A raczej były schemat, bo teraz ona może odebrać.
Odbiera jego komórkę?
- Halo? Rory? - Cholera! Znowu.
- Żartujesz? - Nie.
Dzwoń na pogotowie. Zwariowałam.
Oto kim się stałam?
Ta mądra dziewczyna, którą znałaś w młodości,
została przeżuta i wypluta przez życie
i już jej nie zobaczysz...
- Rory! Co jest? - Cholera!
Musisz wyluzować.
- Chcesz coś na serce? Zach coś ma. - Nie chcę.
Chcę mieć znów 20 lat.
Powinnaś nas wczoraj widzieć. To było straszne.
Stałyśmy na środku cmentarza i się na siebie wydzierałyśmy.
Tam byli żałobnicy.
I tak pewnie mieli niefajny dzień.
- Co mam zrobić? - Przejdzie jej.
Spojrzała na mnie tak, jak na babcię.
Zabolało mnie to. I...
Nie wiem, co sobie myślałam.
To oczywiste, że nie chce, bym o nas pisała.
Nie przyjmowałam tego do wiadomości, bo tak chciałam to zrobić.
- Jestem wykończona. - Hej.
- Tak? - Jestem w tej książce?
Nie zaczynaj.
- Oczywiście. - Nie. Ja odbiorę.
- Nie, Lane. - Przestań dzwonić.
Co? To ona dzwoniła do mnie.
To odruch, poradzimy sobie z tym.
Mamy leki na serce. Już nie będzie dzwonić.
Daj ją, Lane.
- Nie. - Daj mi telefon.
- Nie. Chronię cię, choć nie wiem po co. - Już dobrze.
Dobra.
- Hej. - Co się dzieje?
Nic. Mam zły dzień.
Słyszałem, problem z cholesterolem.
Daj spokój.
Dzwoniłaś dziś kilka razy i cztery razy w nocy.
Zawsze się rozłączasz. Co jest?
Nic. Pokłóciłam się z mamą.
Porozmawiaj ze mną. Jestem tu.
Byłam na nią wściekła i musiałam się wygadać,
a zdałam sobie sprawę, że nie mogę już do ciebie dzwonić.
Dlaczego?
- Logan! - Muszę wyjść.
Bo ona tam jest.
Jest tam.
- Tak. - Dlatego.
Chyba powinniśmy się pożegnać.
- Jeśli tego chcesz. - Nie obarczaj tym mnie.
- Przykro mi. - Czyli to koniec?
Zrywamy.
Pomijając to, że nie możemy zerwać, bo nie jesteśmy parą.
- Boże. - Dorosłość jest trudna, co?
Ciekawe czy Gang Trzydziestoparolatków też ma tak przerąbane.
Lorelai, Taylor z tej strony.
Pewnie nie jesteś już zainteresowana musicalem,
ale z grzeczności informuję cię,
że pojechaliśmy z Natem Comptonem na warsztat pisarski na Cape Cod
i napisaliśmy nową piosenkę.
Zapraszam członków komitetu doradczego
do panny Patty na odsłuch.
Tylko proszę: zostaw swoje złośliwości dla siebie.
SZKOŁA BALETOWA PANNY PATTY
Wiem, że to życie innych
Ma przemijać
I wtedy ktoś mówi
A co z tobą?
A ja tu stoję
Z otwartymi ustami
Wyczyszczonym umysłem
Powinno już ułożyć się
Do dziś
Mapa mego życia Winna być jasna i przejrzysta
Z czerwonymi kropeczkami
Z zaznaczonymi Blokadami
I minami
Nie jestem niezniszczalna
Właśnie się rozpadam
Może nie każdy może marzyć
Może nie każdy żabie da buziaka
Może zostanę sama z psem
I małe pluszowe delfiny Na podłodze
I drzwi dla psa
Nie jestem niezniszczalna
Właśnie się rozpadam
Muszę być niezniszczalna
W jakiś sposób
Teraz
Albo nigdy
- Do wycięcia. - Nuda.
- Luke? - Tutaj!
Ta szafka mnie doprowadza do szału.
Próbuję ją podeprzeć.
Dobrze.
Musimy porozmawiać.
Jestem trochę zajęty.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobra, mów.
Wyjeżdżam.
Wyjeżdżasz?
Może mi to trochę zająć.
- Ile? - Kilka tygodni.
- Kilka tygodni? - Może więcej.
O co chodzi, Lorelai?
Pójdę Dziką drogą.
- Co? - Dzika droga.
- Ten film? - Książka.
Co za różnica?
Film upiększyli. Książka to prawda.
Odtworzę książkę.
Ale co ma znaczyć pójście Dziką drogą?
- Pójdę tam, gdzie ona. - Szlakiem Pacific Crest?
Przejdę go.
- Przewędrujesz. - Niech będzie.
- To ponad 3000 kilometrów. - Nie pokonam całego.
- To szlak. - Wiem.
- Jest na dworze. Pośród natury. - Wiem.
Brud, robale i zwierzęta.
- Wiem. - Komary, rzeki.
- Wiem. - Będziesz musiała nosić plecak.
- Sama. - Wiem.
- Nie weźmiesz chłopców. - Ich matki mi zabronią.
- Będziesz musiała spać na ziemi. - Wiem.
- I gotować. - Wiem.
- I gotować wodę. - Wiem.
- Wodę ze strumienia. - Wiem.
- Wśród natury. - Wiem.
Czyli chyba wiesz, co cię tam czeka.
Ale i tak to zrobisz?
Tak.
Dlaczego?
Bo teraz...
albo nigdy.
Tłumaczenie: Agnieszka Putek