Powiedz mi prawdę.
Naprawdę musisz to robić?
Powiedz to.
Wiesz, co chcę powiedzieć.
Więc powiedz.
Powiedz teraz!
Poza prawami Dramaworld, są też zasady ułatwiaczy.
Zasada numer jeden.
„Znaj swoją postać”.
- Chcesz? - Daj!
- Na pewno? - Proszę?
Masz. Jest twoje.
To Seo-yeon.
Kocham ją.
Jestem Claire. Młodsza siostra Setha.
Miło mi cię poznać.
Wzajemnie.
Zasada numer dwa.
„Nie wpływaj na zdarzenia bezpośrednio”.
Wpraw obiekt w ruch i się wycofaj.
Zasada numer trzy.
„Nie obserwuj serialu”.
Nie obserwuj serialu.
Innymi słowy, dla nich nie jest to serial telewizyjny.
Podobałoby ci się, gdyby jakiś dziwak gapił się na twoje intymne chwile?
Zasada numer cztery.
Najważniejsza ze wszystkich.
Postacie nie mogą wiedzieć, że grają w serialu.
Jeśli wiesz o sekretach, o których oni nie wiedzą, nie możesz im powiedzieć.
To cztery podstawowe zasady ułatwiaczy.
„Jeśli zasada zostanie złamana przez siłę wyższą, patrz załącznik drugi”.
Ale nie będziesz musiała do niego zaglądać, prawda?
Ale... na wszelki wypadek?
Choćby nie wiem co, nie chcesz być częścią fabuły.
- Uwierz mi. - Dobrze!
Powiedz to!
Muszę wam przerwać.
Mój Boże, to ty!
I ty!
Kocham was!
Bardzo przepraszam.
Co?
Dzięki Bogu.
Oczywiście, że on jej nie kocha. Kocha jej siostrę.
Złamałaś wszystkie zasady w mniej niż dziesięć sekund.
Zafascynowały mnie gwiazdy, ja nie...
Właśnie, że tak.
To zły znak.
To nie ich serial, nie powinni tu być.
Przeplatanki są znakiem, że coś złego dzieje się w Dramaworld,
dlatego tu jesteś.
Pomożesz to naprawić.
Racja.
Czego szukasz?
Soli?
Jest w spiżarni.
Dzięki. To znaczy...
Jestem nowa, staram się wszystkiego nauczyć.
Daj znać, gdy będziesz potrzebować pomocy. Pomogę ci we wszystkim.
Poczekaj chwilę.
Proszę.
Wiem, co to znaczy być nową.
Rozumiem, dlaczego tak bardzo cię lubi.
Kto taki?
Szef?
Nie jest mną zainteresowany. Woli ją.
Jest seksowna i atrakcyjna.
Znają się od wieków.
A ja jestem tylko...
Znam ten moment.
Słucham?
Nic. Tylko...
Jakby...
Jesteś bardzo piękna.
Pokaż mu to.
Jedna chwila.
- Pani Park, co za miła niespodzianka. - Witaj, moja droga.
- Tędy proszę. - Dobrze.
Obsługa!
Wiesz, gdzie jest stolik numer dziesięć?
Dobrze. Pozycja jeden, pozycja dwa.
Wyglądasz inaczej.
Rozpuściłam włosy.
Zepnij je z powrotem. To kuchnia.
Przepraszam.
- Masz te grzyby? - Przepraszam, zapomniałam.
Przynieś też trochę kawioru.
Zawsze przygotowuję dla pani ten stolik.
Doprawdy?
Szefie, przyszła pana mama.
Jak zwykle bez ostrzeżenia.
Podaj jej sałatę, a później boczek.
Tak, szefie.
Możesz jej dotrzymać towarzystwa?
Stolik numer osiem.
Zauważył twój nowy wygląd?
Dostało mi się za brak profesjonalizmu.
Powinnaś...
Może przedstaw się jego mamie?
Podaj jej jedzenie i powiedz:
„Pani Park, miło panią poznać”.
Zaimponuj jej.
Nie mogę.
Możesz.
Pani Park, mam kilka pomysłów dla Park Frozen Gourmet...
Jak pani wie, jest coraz więcej gospodarstw jednoosobowych i...
Przepraszam, pani Park.
Nowy pomocnik kucharza dopiero się uczy.
Obsługa!
Co ty sobie myślisz?
Powiedziałeś, żebym dotrzymała jej towarzystwa...
Nie prosiłem ciebie.
Jesteś moim pomocnikiem. Masz być na stanowisku!
Podgrzej mi boczek i cielęcinę na danie główne.
- Co? - Za bardzo napierasz.
Musisz być delikatna, niewidzialna.
Nie chcesz stworzyć własnej fabuły.
Staram się.
Miło cię tu widzieć.
Chciałam zobaczyć, jak się ma twoja mała restauracja.
Witaj, mamo.
Nie cieszysz się na mój widok.
Czy Joon nie wyglądałby lepiej w garniturze?
Ten fartuch wysysa z ciebie życie.
Joon wygląda dobrze we wszystkim.
Ale ma pani rację.
W ładnym garniturze wyglądałby jeszcze lepiej.
Co się dzieje?
Retrospekcja.
Nie, on jest taki zmartwiony!
To na pewno przez morderstwo ojca.
Samobójstwo.
Muszę wracać.
Nie jest to wyraźnie określone w regułach, ale...
nie możesz zakochać się w głównej postaci. Wiesz o tym?
Słucham?
Odpalmy stoliki cztery i siedem!
Seo-yeon, jak danie główne dla mojej mamy?
Nie ma wydrukowanego zamówienia.
Powiedziałem je!
Odpalaj!
Masz coś innego, co mogę jej podać?
Mam trzy porcje ruote, ale mogę zrobić z niego cztery.
Wystarczy, zajmę się tym. Posprzątaj tutaj.
Nigdy nie mieli takiego wolnego wieczoru jak dziś.
Co mam zrobić?
Nie wiem, ale cokolwiek robisz, to nie pomaga.
- Szefie! - Obsługa!
Pomocniku kucharza!
Menadżer.
Menadżer!
Odnajdziesz mojego pomocnika?
- Co robisz? - Drzwi!
Kto ci pozwolił na przerwę?
Byłam zamknięta.
Zamknięta?
Obsługa! Stoliki dwa, sześć i siedem!
- Pali się! - Który stolik?
Wszystkie stoły są odpalone!
Pożar!
- Nie! Pożar! - Nie, Claire!
Jezu.
Twój ojciec chciałby to widzieć.
Mamo...
Chcę, żebyś myślał poważnie o życiu, jakie tu sobie wybrałeś.
Wygląda to na stratę czasu i pieniędzy!
Drzwi się za mną zamknęły...
O kurczę...
Zamknijcie restaurację.
Przepraszam... Zobaczyłam ogień i chciałam pomóc.
Jeśli pali się patelnia, przykryj ją. Tyle musisz zrobić.
Przepraszam. Przestraszyłam się i...
To moja wina.
Nie powinnam zostawiać włączonego palnika. Możesz mi to obciąć z pensji.
Tu nie chodzi o pieniądze.
Ale o brak profesjonalizmu.
Jak mogę prowadzić restaurację, jeśli nie mogę ufać mojemu pomocnikowi?
- Przepraszam? - Nie mogę na to pozwolić.
Cokolwiek to jest...
Nie może się dziać w mojej kuchni.
Próbuję tu prowadzić interes.
Czy ty...
Czy ty mnie zwalniasz?
Tak.
Tak będzie najlepiej.