"Ένα έργο τέχνης δεν απαντά σε ερωτήσεις, τις προκαλεί,
και το ουσιαστικό του νόημα
βρίσκεται στην ένταση μεταξύ των αντιφατικών απαντήσεων".
ΛΕΟΝΑΡΝΤ ΜΠΕΡΝΣΤΑΪΝ
Πάντοτε είναι καλύτερο στο πιάνο, δεν ξέρω τον λόγο.
Λοιπόν,
για να απαντήσω στην ερώτησή σας, την έχω μέσα μου.
Τη βλέπω να εργάζεται στον κήπο.
Η Χούλια Βέγκα ορκίζεται
ότι είναι στη σκάλα κάθε πρωί που κατεβαίνει για μπουγάδα.
Ελέγχει αν ξεχωρίζει τα λευκά από τα σκούρα.
Τα παιδιά μας ζηλεύουν που δεν την έχουν δει ποτέ.
Μου...
Μου λείπει φρικτά.
Εμπρός;
Ναι.
Ασφαλώς.
Ναι, το γνωρίζω.
Περιμένετε μια στιγμή;
Πολύ άσχημα νέα. Θα συνέλθει;
Καταλαβαίνω.
Αποκλείεται να γίνει πρόβα;
Ναι.
Εντάξει.
Μπορώ να έχω τρία εισιτήρια για σήμερα;
Ναι.
Εντάξει.
Εντάξει, ευχαριστώ.
Τους κατάφερες, αγόρι μου!
Λένι, μπελίσιμα! Κοιμήθηκες καθόλου;
Όχι, Μπρούνο. Το "Μάνφρεντ" αρχίζει στην παύση,
κι εσύ δεν μου κανόνισες πρόβα.
Σου είπα ότι θα βγεις.
Όχι, μου είπες ότι ήταν πιθανόν.
Καλησπέρα σας.
Η United States Rubber Company σας προσκαλεί στο Κάρνεγκι Χολ
για να ακούσετε κονσέρτο της Φιλαρμονικής Νέας Υόρκης,
της οποίας αρχιμουσικός είναι ο Άρτουρ Ροτζίνσκι.
Ο Μπρούνο Βάλτερ, που θα διηύθυνε απόψε, ασθένησε, και θα τον αντικαταστήσει
ο νεαρός Αμερικανός βοηθός μαέστρου της Φιλαρμονικής,
ο Λέοναρντ Μπερνστάιν.
Σήμερα, βρεθήκατε εδώ για μια ιστορική συναυλία.
Αυτή η εκπληκτική συναυλία μεταδόθηκε σε όλο τον κόσμο.
Και αισθάνομαι την υποχρέωση να πω ότι ο μαέστρος Μπερνστάιν
έλαβε ένα τηλεφώνημα το πρωί στις 9:30
και έμαθε ότι θα διηύθυνε την ορχήστρα.
- Πρώτη φορά μετά από χρόνια... - Χωρίς πρόβα.
Χωρίς πρόβα.
Όμως αγαπά τη μουσική, δεν χρειάζεται πρόβα, την αισθάνεται πολύ.
Πολλά χρόνια το ήθελε πολύ αυτό,
και συνέβη, και είμαι πολύ υπερήφανος.
Το Κάρνεγκι Χολ και η Νέα Υόρκη σε καμαρώνουν.
Λέοναρντ Μπερνστάιν.
Σας ευχαριστώ.
Να το ξέρετε, δεν θυμάμαι τίποτα μετά την παύση.
Έπαθα μια σκοτοδίνη και συνήλθα στο χειροκρότημα.
Μη μας σταματάει αυτό. Έχουμε ρέντα, αγόρι μου.
Θέλω να χορογραφήσω το κομμάτι όσο είμαστε στο Σινσινάτι.
Τζέρι, έχω ερωτευτεί τη μουσική σου.
Μόλις έχω κάτι, θα σου το στείλω.
Είναι το μπαλέτο που συνθέτει;
Τρεις ναύτες σε άδεια που κάνουν τρέλες στη Νέα Υόρκη;
- Αυτό είναι. - Μη διαφωνείς.
Είναι αξιόλογος νέος. Το γράφει εδώ.
- Ντέιβιντ. -"Ο Μπερνστάιν δείχνει μαεστρία".
"Νεαρός εκτελεί απαιτητικό πρόγραμμα..."
Δίπλα στον βομβαρδισμό της Πολωνίας από τον Χίτλερ.
Ανοιχτά είναι.
- Συγγνώμη, κύριοι. - Όχι, θέλει την πόρτα ανοιχτή.
Άιζακ, ξέρεις τον Ντέιβιντ κι από δω ο Τζέρι Ρόμπινς.
- Γεια. - Πρέπει να κατεβούμε.
- Άργησες. - Δουλεύω την παρτιτούρα.
- Ο Ροτζίνσκι ήρθε νωρίς. - Εδώ είναι;
- Κατεβαίνω αμέσως. - Άιζακ.
Μην ξεχνάς πως είναι συνθέτης.
Μαθαίνω να μην τρίβω πολύ δυνατά.
- Τέλειο είναι. - Πάντα με πιάνει υπερβολικός ζήλος.
- Ενθουσιάζομαι. - Ναι.
Τα πόδια σου στα πόδια μου. Δεν ξέρω τι να κάνω.
Είναι υπερβολικό.
- Μάλλον επειδή σε πιέζουν. - Υπερβολικό για έναν άνθρωπο. Όχι.
Δεν είναι για έναν αυτό. Ειλικρινά.
Δεν θα βγω ποτέ απ' το διαμέρισμα.
- Είναι γεγονός. - Μη βγεις.
Αγαπητέ Τζέρι,
σου ζητώ συγγνώμη για τον δίσκο
που δεν ήταν κακός, αλλά ούτε καλός.
Κοιτάζω την παρτιτούρα, εξουθενωμένος,
και όλα είναι εντάξει ως το τρίτο μέρος,
που η αντίστιξη γίνεται με τα δύο πιάνα.
Εκεί χρειάζεται δουλειά.
Τέλος πάντων, είναι δύσκολο με δύο πιάνα.
Με ορχήστρα θα είναι πολύ ξεκάθαρο.
Και συγγνώμη για τα λάθη.
Το φταίξιμο είναι του Άαρον Κόπλαντ.
- Εγώ φταίω. - Και τώρα κάθεται.
- Ψέματα. - Τέλος πάντων...
Αφήνω εσένα, κε Ρόμπινς, να βρεις πώς χορεύουν με τέτοια μουσική, αλλά...
Δώσε την αγάπη μου σε όλους,
κι ελπίζω να σου αρέσει. Καλή τύχη.
Πρέπει να πάω στην πρόβα.
- Το κάνω εγώ. - Αλήθεια;
- Ναι. - Είσαι φιλαράκι.
Η πρόβα γίνεται κάτω, κι όμως θ' αργήσεις.
Πες για μένα στον Ροτζίνσκι.
Θα του πω. Αλλά δεν με συμπαθεί.
- Σ' αγαπώ, μωρό μου. - Σ' αγαπώ.
Προσπάθησα να συγκρατηθώ
Όμως παρασύρομαι
Θέλησα να δείξω χαρακτήρα ψυχρό
Όμως παρασύρομαι
Παρασύρεσαι
- Παρασύρομαι - Παρασύρεσαι. Αχ, παρασύρεσαι!
Κι όταν παρακολουθώ ταινία στο σινεμά
Βλέπω τα δρώμενα με τους ηθοποιούς
Αρχίζω να σκέφτομαι Αν όλα αυτά είναι αληθινά
Το κορίτσι τσιρίζει
Ο κακός το ταλανίζει
Ορμώ να το υπερασπιστώ Κάνω τρύπα στην οθόνη και περνώ!
- Παρασύρομαι - Παρασύρεσαι
- Παρασύρεται - Παρασυρόμαστε
Αχ, παρασυρόμαστε!
Θαυμάσιο. Όμως, κανείς εδώ δεν ξέρει
ότι έδερνε τη μικρή του αδελφή για να την κάνει σοπράνο
στις όπερες που ανεβάζαμε μικροί.
Αυτό είναι προειδοποίηση για εσένα και για όλους.
Γεια σου.
Το φαντάστηκα ότι θα ερχόσουν. Κυκλοφορείς πολύ.
Γνώρισες την παρέα;
- Όχι. - Μπέτι και Άντολφ, φοβερή πλάκα.
- Γεια. - Γεια.
Η Έλεν. Σίγουρα θα τη συνάντησες σε κάποιο άλλο στούντιο.
Γεια, Φελίσια.
Ποιον ξέχασα; Ξέχασα κανέναν;
Μόνο τον πιανίστα.
Σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεσαι συστάσεις.
- Γεια. Με λένε Λένι. - Γεια. Φελίσια.
Μπερνστάιν, ο γνωστός.
Μοντεαλέγκρε.
Μοντεαλέγκρε;
- Μοντεαλέγκρε Κον. - Κον;
Μοντεαλέγκρε Κον.
Ενδιαφέρον πάντρεμα λέξεων.
Έχεις το βλέμμα αυτό
Το βλέμμα που προκαλεί αδυναμία
Με τα μάτια σου Εφαρμόζεις την τεχνική με μαεστρία
Η μητέρα σου από αριστοκρατική οικογένεια της Ευρώπης,
ο πατέρας σου Εβραίος της Αμερικής. Μετακομίσατε στη Χιλή εξαιτίας του...
- Απίστευτο, τα θυμάμαι όλα. - Όντως.
Δεν ξέρω πώς.
Μετακομίσατε στη Χιλή λόγω του πατέρα σου.
Τώρα εγκαταστάθηκες στη Νέα Υόρκη για να μελετήσεις
πιάνο, αλλά σπουδάζεις ηθοποιός.
Καριέρα που απαιτεί ευελιξία ώστε να παίζεις πλειάδα ρόλων.
Και συμπεραίνω, αγαπητή μου, ότι μου μοιάζεις πολύ.
Πώς;
Αναγκάστηκες να μαζέψεις όλα τα κομμάτια σου
που είχες σκόρπια από εδώ κι από εκεί
και να δημιουργήσεις τον άνθρωπο που βλέπω τώρα.
Και πώς σου μοιάζω;
- Με ρώτησες και σου είπα. - Ξέρω. Εντάξει.
Ορθόδοξος Εβραίος της Ρωσίας.
- Μεγάλωσες στη Βοστώνη. - Άκουγες.
- Γιος μεταναστών. - Ναι.
Ο πατέρας σου αυτοδημιούργητος.
Βουτηγμένος στο Ταλμούδ. Χάρβαρντ.
Μετά, Ωδείο Κέρτις...
- Ινστιτούτο. - Στη Φιλαδέλφεια.
Εγκαταστάθηκες στη Νέα Υόρκη ως συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας.
Κάνοντας τον πιανίστα, εισχώρησα στην καλλιτεχνική Μέκκα
για να αποφύγω τις πουριτανικές μου ρίζες.
Θα είχες πιο υποστηρικτική οικογένεια.
Ο πατέρας μου φοβόταν μη γίνω μουσικός κλέζμερ για λίγα καπίκια.
Με ήθελε στην οικογενειακή επιχείρηση.
Τι ήταν η επιχείρηση;
Μαλλιά Σάμιουελ Ζ. Μπερνστάιν.
- Αλήθεια; - Ναι.
Αναγκάστηκα να υιοθετήσω τρόπο ομιλίας, συμπεριφορά και απόψεις,
να συνδυάζω πολλά μαζί.
Γι' αυτό εμείς, εσύ κι εγώ, μπορούμε να αντέχουμε, να επιβιώνουμε,
διότι ο κόσμος θέλει να είμαστε ένα πράγμα, και το θεωρώ οικτρό.
Είσαι πολύ ελκυστική, Φελίσια.
Παρασύρομαι, παρασύρομαι
Παρασυρθήκατε
Είναι αφόρητο. Με συγχωρείς.
Στάσου!
Τρέξε!
ΘΕΑΤΡΟ
- Μες στη ζωντάνια. - Μ' αρέσει.
Έχεις πολλή ενέργεια.
Σε ακολουθώ. Δεν ξέρω πού πάμε. Δεν έχω ξανάρθει στη γειτονιά.
Δεν σε φαντάζομαι σε ένα τέτοιο μέρος.
- Πήγαινε εδώ μέσα. - Εντάξει.
Στη σκηνή. Βγάλε τα παπούτσια σου.
Εντάξει. Πού να τα βάλω;
Από την άλλη πλευρά.
- Πού πηγαίνεις; - Να φέρω το κείμενο.
- Το κείμενο; - Ναι.
- Πρέπει να παίξω κι εγώ; - Τι;
- Πρέπει να κάνω κάτι; - Ξέρεις... Ίσως.
Τώρα έχω τρακ.
Πρέπει να 'χεις τρακ.
Είναι υπέροχα εδώ.
Υπέροχα.
Θα κάνω πρόβα με τον μαέστρο Μπερνστάιν.
- Πρέπει να τα δώσω όλα. -"Με τον μαέστρο Μπερνστάιν"; Εντυπωσιακό.
- Ορίστε. - Ωραία. Θα διαβάσουμε.
- Όντως θα το κάνουμε. - Ναι.
- Είμαι ο βασιλιάς; - Ναι, στο κάστρο σου.
Υπέροχα.
Αν και είσαι ο βασιλιάς,
εγώ σε έχω συνεπάρει.
Ναι.
Κι αποφάσισες να μου δώσεις ένα λευκό ρόδο από το στέμμα σου.
Ασφαλώς.
Δεν το έχεις ακόμα. Θα σου το δώσω.
- Ορίστε. - Δεν έχω διαβάσει το έργο.
- Ξέρω. - Περίμενε.
Μου κρατάς αυτό, παρακαλώ; Ωραία.
Αφού είμαι ο βασιλιάς...
που είναι ερωτευμένος.
Δώρο για εμένα, άρχοντά μου;
Είναι πολύ καλό.
Εσύ μιλάς.
"Με τις μικρές σου κέρινες κηλίδες, λευκό ρόδο,
μοιάζεις σαν... Της δίνει με υπερβολή το άνθος..."
Όχι.
"Μοιάζεις σαν οφθαλμός...
κατεστραμμένης σελήνης".
Είσαι απαράδεκτος.
Εσύ τι λες;
"Όλο αλλάζεις, αγάπη μου.
Δεν σε είδα χθες.
Μα κοίταξα το άλογό σου.
Είναι τόσο όμορφο.
Όχι, όμως, όμορφο όσο εσύ,
αφού εσύ είσαι ένας δράκος.
Θα μπορούσες να με σπάσεις στα δύο με τα χέρια σου,
έτσι αδύναμη που είμαι.
Σαν πάγο
που τον ζέστανε ο ήλιος".
Κάπως καλύτερα έτσι, δις Μοντεαλέγκρε. Έτσι; Με λίγο παραπάνω φως.
- Ευχαριστώ, Τζόζεφ. - Τζόζεφ, ζητώ συγγνώμη.
Νόμιζα πως ήταν αράχνη και προσπάθησα να τη σκοτώσω με το σακάκι μου.
Σπρώξτε την πόρτα όταν βγείτε. Θα κλειδώσει μόνη της.
- Ευχαριστώ, Τζόζεφ. - Καληνύχτα. Υπέροχα. Ευχαριστούμε.
Το θέατρο ανήκει στον πατέρα σου;
Έτσι δελεάζεις τους μνηστήρες σου;
Όχι, σπανίως μένω ξυπνητή μετά τις 9:00.
Έκανες μια εξαίρεση για χάρη μου;
Θεώρησα ότι άξιζες να κάνω μια εξαίρεση.
Ελπίζω να μη σου στοιχίσει πολύ.
Πώς να σου το ανταποδώσω; Το βρήκα.
- Κάτι δεν πάει καλά. - Τι;
Πώς λένε τον χαρακτήρα σου;
- Μάργκαρετ. - Μάργκαρετ.
- Ναι.
- Είσαι η αντικαταστάτρια; - Ναι.
Να 'σαι Μάργκαρετ σε όλες τις παραστάσεις.
Πρωταγωνίστρια. Ο φόβος σε σταματάει...
Πολλά είναι που με σταματάνε,
αλλά ο φόβος όχι.
Δεν θα στεκόμουν μπροστά σου
ούτε θα ήμουν στη Νέα Υόρκη αν με νικούσε ο φόβος.
Απλώς δεν είναι τόσο εύκολο.
Θα ήμασταν ανόητοι
αν δεν πιστεύαμε ότι και η τύχη παίζει ρόλο.
- Είμαι το τέλειο παράδειγμα. - Θ' αστειεύεσαι.
Αν ο Βάλτερ δεν είχε αρρωστήσει κι ο Ροτζίνσκι δεν είχε αποκλειστεί,
δεν θα έκανα ντεμπούτο.
- Θα δίδασκα πιάνο σε οκτάχρονα που... - Μετριοφροσύνες, καλέ μου.
Θα γινόταν μια άλλη μέρα.
- Έτσι πιστεύεις; - Ναι, είμαι βέβαιη.
- Αλήθεια; - Ασφαλώς.
Και μην ξεχνάς, είσαι άνδρας.
Ποτέ δεν το ξεχνώ.
Μάλιστα.
Θεέ μου.
Μπράβο!
Ήσουν υπέροχη.
Θεούλη μου. Σίρλεϊ Μπερνστάιν, καλοσύνη σου που ήρθες.
- Έφερα τον Χαρτ με τη γυναίκα του. - Όχι.
Ο Ντικ κάνει πρόβες στο Μπρόντγουεϊ με την Εύα Γκαμπόρ.
Ο γάμος του πήρε την κάτω βόλτα, και πιστεύω ότι είναι ο τύπος σου.
- Δηλαδή; - Ίδιος με τον δικό μου.
Μη διαθέσιμος.
Υπέροχη.
Καλοσύνη σου που ήρθες.
Λατρεύω το Dark of the Moon.
Σταμάτα. Είσαι υπέροχη.
Η παραγωγή είναι καλύτερη μ' εσένα.
Μόνο για μία εβδομάδα, αλλά καλοσύνη σου.
Αν είχαν μυαλό, θα έλεγαν στη δίδα Τζόουνς να μην έρθει. Είσαι καταπληκτική.
- Αγάπη μου. - Καλοσύνη σας που ήρθατε.
- Χαρά μου. - Ευχαριστώ.
Έλα να φάμε μαζί.
Πρέπει να πάρω το τρένο για Τάνγκελγουντ το πρωί.
Για Τάνγκελγουντ;
Θα δεις τον αδελφό μου.
Μην κάνεις την έκπληκτη.
Δεν κάνω την έκπληκτη, απλώς...
Δεν μου το ανέφερε.
Μάλιστα...
- Ίσως έδειξε διακριτικότητα; - Ο αδελφός μου;
Αμφιβάλλω.
- Δοκίμασε πάλι. - Είναι το έξι.
- Όχι! - Οκτώ.
- Χάλια. - Τέσσερα.
- Όχι. - Το τρία.
Τότε, θα είναι το επτά.
- Μπορείς να συγκεντρωθείς; - Πρέπει να σταματήσω και να σκεφτώ.
Σταμάτα και σκέψου, επειδή σου το στέλνω
αυτήν τη στιγμή.
- Είκοσι. - Όχι.
Όχι.
Πόση ώρα θα το κάνουμε αυτό;
Πρέπει να δημιουργήσουμε δυνατή σύνδεση.
Δεν μπορώ. Δεν ξέρω τι κάνεις.
Μπορεί να κατασκευάζεις βόμβα εκεί πίσω.
Όχι.
- Απλώς είμαι πολύ ήρεμη. - Για να ανατινάξεις τα πάντα.
Εσύ δεν είσαι;
- Ναι, είμαι. - Αλήθεια;
Ναι.
Δεν σ' έχω ξαναδεί ακίνητο τόση ώρα.
- Ανυπομονείς να κινηθείς; - Όχι.
- Ωραία. - Καθόλου, θα 'λεγα.
Έλα, θα το κάνω εγώ.
Θεούλη μου.
- Είμαι άχρηστος, έτσι; Πού να πάω; - Είσαι.
- Στάσου εκεί. Όχι αυτή. - Εντάξει.
- Όχι. - Γιατί όχι;
Είναι κάπως φανταχτερή, ίσως;
Αυτή δεν είναι τόσο κραυγαλέα.
Μ' αρέσει αυτή.
Μ' αρέσει πώς μυρίζεις.
- Αλήθεια; - Αλήθεια.
Σαν τον πατέρα μου.
Δεν είναι παράξενο;
Κάποτε μ' άρεσε
να τυλίγομαι
στην καμπαρντίνα του,
όταν επέστρεφε από τη δουλειά.
Εκείνη η μυρωδιά με μεθούσε.
Την είχα συνδυάσει με το αίσθημα ασφάλειας.
Πολύ όμορφη. Μίλα μου γι' αυτήν.
- Είναι μια θαυμάσια κοπέλα. - Ναι.
- Και είμαστε... - Πού γνωριστήκατε;
Σε ένα πάρτι του Κλαούντιο Αράου.
Φελίσια, είσαι ηθοποιός;
- Θαυμάσια ηθοποιός. - Όχι, είμαι.
- Ασφαλώς κι είσαι. - Είμαι.
Απίστευτο, εγώ είμαι.
- Αυτός δεν είναι. - Είμαι φρικτός.
Έκανα δοκιμαστικό στο Λ.Α. Φρίκη.
- Φρικτός ηθοποιός. - Φρικτός.
Μ' έστειλαν στο Χόλιγουντ, κάναμε γύρισμα κι είπαν "Ορίστε το εισιτήριο επιστροφής".
- Αμάν. -"Αμάν" σίγουρα.
Ήταν φοιτητής εδώ κατά το εναρκτήριό μας έτος, και τώρα
είναι αγαπημένος καθηγητής
και δεν πέφτει καρφίτσα από τον κόσμο όταν διευθύνει τη σπουδαστική ορχήστρα.
- Επειδή τους αγαπώ τόσο πολύ. - Και σε αγαπούν.
Πες μου τι συνέβη με τη Φιλαρμονική του Ρότσεστερ.
- Με απέρριψαν. - Ναι, το ξέρω.
Θεώρησαν ότι αφιέρωνα πολύ χρόνο στη Βοστώνη.
- Αυτός ήταν ο λόγος; - Έτσι πιστεύω.
Πρέπει να συζητήσουμε το Η Μικρή μας Πόλη.
Πας κρυφά στο Χόλιγουντ;
- Χάνεις χρόνο στα μιούζικαλ; - Το υπόσχομαι, θα αφήσω τα μιούζικαλ.
Λένι, έχεις υποχρεώσεις λόγω των χαρισμάτων που έχεις.
Μπορεί να γίνει ο πρώτος μεγάλος Αμερικανός διευθυντής ορχήστρας.
- Ας αφήσουμε τώρα... - Σε παρακαλώ, αγάπη μου.
Αλλά πρέπει να διευθύνει τη ζωή του
με τέτοιο τρόπο ώστε όταν ανεβαίνει στη σκηνή για να διευθύνει την ορχήστρα,
να λέει στον εαυτό του "Η ζωή μου και η δουλειά μου είναι καθαρές".
- Σεριόζα, σε παρακαλώ. - Εντάξει.
Και το όνομα...
Σε έναν Μπερνστάιν ποτέ δεν θα δώσουν μια ορχήστρα.
Αλλά σε έναν Μπερνς;
Λέοναρντ Σ. Μπερνς.
- Πρέπει να το σκεφτώ. - Ψυχαγωγούσα κόσμο παλιά.
Στο τρένο που πηγαινοερχόταν στη Μόσχα.
Μόλις φθάναμε, έπρεπε να επιστρέψω αμέσως
επειδή, ασφαλώς, καθώς ήμουν Εβραίος, δεν μου επέτρεπαν να ζω εκεί.
Ποτέ δεν είδα την πόλη.
Ούτε μία φορά.
Αλλά μπορούσα να παίζω.
Θέλω να τα δω.
Ποια να δεις;
Όσα ο μαέστρος Κουσεβίτσκι θέλει να απαρνηθείς.
Τη μουσική που έγραψες.
- Ναι; - Ναι.
Δεν μπορούμε να φύγουμε.
Ναι, μπορούμε.
Απίστευτο.
Γιατί να το απαρνηθείς αυτό;
- Είναι υπέροχο. - Δεν είναι σοβαρή μουσική.
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι...
Ίσως γίνω ο πρώτος μεγάλος Αμερικανός μαέστρος.
Αυτό θες εσύ;
Πολλά πράγματα θέλω.
Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη!
Τι υπέροχη πόλη!
Πώς αισθάνεσαι;
Καλύτερα, νομίζω.
Μπορώ να βάλω το κεφάλι μου έτσι;
- Ντρέπομαι φριχτά. - Όχι.
- Είναι λες και...
- Αν δεν αναπνέω, θα 'μαι εντάξει. - Απλώς... Όχι.
- Συμβαίνει κάθε φορά. - Κάθε φορά, τι;
- Τι εννοείς; - Όποτε πέφτω σε ξένο κρεβάτι.
Μάλιστα.
- Τι υπονοείς; - Δεν ήξερα τι εννοούσες.
- Εγώ απλώς... - Θεούλη μου.
- Χαμηλά στη σπονδυλική... - Παίρνεις χάπια;
- Παίρνω πολλά χάπια. - Είμαι σίγουρη.
Ειδικά γι' αυτό, εννοώ.
Θεέ μου. Λυπάμαι.
Κακομοιρούλη.
- Είναι πολύ καλύτερα στο πάτωμα. - Ναι.
Πολύ καλύτερα. Είναι σπουδαία ιδέα.
Έβαλες και τα μαξιλάρια.
- Με φροντίζεις πολύ. - Ήθελα να νιώσεις άνετα.
Να παίξουμε Ζήλια και Μυστικά.
- Ξέρεις πώς παίζεται; - Όχι.
Λέμε από ένα μυστικό
και μετά λέμε κάτι που ζηλεύουμε,
κι ερχόμαστε πιο κοντά.
Νιώθω ήδη πολύ κοντά σου.
Είσαι πιο κοντά απ' ό,τι 20 λεπτά πριν.
Εντάξει.
Έχω δει πλευρές σου που μόνο τις είχα ονειρευτεί.
Θεούλη μου.
Εντάξει.
Πρώτος εσύ.
Θες να πούμε κάτι που ζηλεύουμε
ή ένα μυστικό;
Πες ένα μυστικό.
- Να σου πω ένα μυστικό; - Ναι.
- Σου έριξα στάχτη. - Όχι.
Εντάξει.
Όταν ήμουν μικρός...
ονειρευόμουν ότι σκότωνα τον πατέρα μου.
Ξυπνούσα από το όνειρο και καθόμουν στο κρεβάτι...
και το φαντασιωνόμουν...
επειδή ήταν πολύ σκληρός.
Ορισμένες φορές...
νιώθω χαμένος.
Μάλιστα...
Συμφωνώ, παρεμπιπτόντως.
- Για ποιο; - Για το όνομα.
Φελίσια Μπερνς.
Δεν έχει καμιά γοητεία.
Ακούγεται απολύτως λάθος.
- Σ' ακούω και ηρεμώ. Θεέ μου. - Αλήθεια;
Ζηλεύω τον αέρα που περνά από μέσα σου.
Απ' το στόμα, ελπίζω.
- Απ' οπουδήποτε, θα 'λεγα. - Όχι.
Ποτέ δεν το σκέφτηκα έτσι.
Οπωσδήποτε θα ήταν
μια παραλλαγή τονικού ύφους αν έβγαινε από την άλλη.
- Το ίδιο ευχάριστη, υποθέτω. Τρέμω; - Είσαι αηδιαστικός. Ναι.
Αυτά τα μάτια...
Δεν ξέρεις καν πόσο με χρειάζεσαι, έτσι;
Ίσως να ξέρω.
- Γλυκέ μου, καλύτερο από τη Φιλαδέλφεια. - Αλήθεια;
Προσπάθησα πολύ να μην πηδήσω στην ορχήστρα.
Πολύ ευγενικός.
Σου είπα για την κοπέλα; Αυτή για την οποία σου έγραψα. Φελίσια!
- Γι' αυτή σού έγραψα. - Ναι.
Από δω ο Ντέιβιντ. Παίζει κλαρινέτο. Τι άλλο...
- Παίζω κλαρινέτο. - Το βλέπω.
- Και είναι εκπληκτικός. - Ναι.
Το άκουσα, ήσουν υπέροχος.
Κι εσύ επίσης. Σταρ του Μπρόντγουεϊ.
Όχι.
Θα φάμε με τον Κους, αλλιώς θα...
Μήπως μετά; Να πιούμε κάτι;
Θα το ήθελα, ναι.
- Δεν ήθελα να σ' το πω ξαφνικά. - Δεν πειράζει.
- Ίσως ήταν γαϊδουριά. - Όχι.
Καθόλου.
- Θα σε δούμε αργότερα. - Ναι.
Πάμε. Έλα. Έλα, πουλάκι!
- Χάρηκα. - Χάρηκα.
Η ζωή δεν είναι τόσο σοβαρή. Ειλικρινά δεν είναι.
Στην εποχή μας μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι,
χωρίς ενοχές και τύψεις. Τι πειράζει;
Ξέρω ακριβώς ποιος είσαι.
Ας...
το δοκιμάσουμε.
- Ναι. - Ναι;
- Θέλω να πω... - Όχι!
- Όχι εδώ. - Όχι, όχι εδώ.
Όχι, δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.
Ο Λέοναρντ Μπερνστάιν είναι συνθέτης, μαέστρος, πιανίστας.
Η Φελίσια Μοντεαλέγκρε, η σύζυγός του, ηθοποιός.
Και οι δύο έχουν απαιτητικά επαγγέλματα, αλλά σπανίως χωρίζουν.
Ο κος Μπερνστάιν είναι 37 χρόνων,
αλλά βρίσκεται στο προσκήνιο δώδεκα χρόνια.
Διηύθυνε τη Φιλαρμονική στα 25 του, αντικαθιστώντας τον Μπρούνο Βάλτερ.
Από τότε ο Λέοναρντ Μπερνστάιν έχει διευθύνει σε όλον τον κόσμο
και έχει γράψει συμφωνίες, μπαλέτα, όπερα,
καθώς και τη μουσική για το μιούζικαλ Wonderful Town
και για την ταινία Το Λιμάνι της Αγωνίας.
Η Φελίσια ήρθε στο Μπρόντγουεϊ και στην αμερικανική τηλεόραση
από το Σαντιάγο της Χιλής.
Ήταν φτασμένη αστέρας τηλεοπτικών δραματικών σειρών.
Ο Λέοναρντ, η Φελίσια και τα παιδιά τους,
η Τζέιμι και ο δύο μηνών Αλεξάντερ,
ζουν κοντά στο Κάρνεγκι Χολ και το Μπρόντγουεϊ.
Μένουν εδώ περίπου τρία χρόνια.
Καλησπέρα, Φελίσια.
- Γεια, Εντ. - Καλησπέρα, Λένι.
- Πώς είσαι, Εντ; - Καλά.
Λένι, για μένα είναι δύσκολο να σε κατατάξω επαγγελματικά,
αφού κάνεις τόσα ταυτοχρόνως.
Ποια απασχόλησή σου θεωρείς κύρια;
Θα έλεγα ότι κύρια απασχόλησή μου είναι αυτή του μουσικού.
Ό,τι έχει να κάνει με μουσική είναι ο τομέας μου, δεν νομίζεις;
Τη συνθέτω, τη διευθύνω, τη διδάσκω, τη μελετώ, την παίζω.
Αν είναι μουσική, μ' αρέσει.
Φελίσια, σε δυσκολεύουν οι δραστηριότητες του Λένι;
Δυσκολεύομαι πολύ. Έχει αναλάβει πολλά.
Αυτή η σεζόν θα είναι πολύ φορτωμένη.
Τώρα γράφει δύο μιούζικαλ.
Το ένα είναι προσαρμογή του Ρωμαίος και Ιουλιέτα,
το West Side Story με τον Τζέρι Ρόμπινς και τον Άρθουρ Λόρεντς
και τον υπερταλαντούχο νεαρό στιχουργό Στίβι Σόντχαϊμ.
Μετά κάνει τέσσερις παρουσιάσεις
στο τηλεοπτικό πρόγραμμα Omnibus του καναλιού CBS.
Και...
- Σωστά; - Ξέρεις καλύτερα το πρόγραμμά μου.
Φελίσια, ασχολείσαι με άλλα πράγματα εκτός της ηθοποιίας;
Είναι δύσκολο να ασχοληθώ με άλλα με τόσο νοικοκυριό.
Ο σύζυγός μου, τα παιδιά και η ηθοποιία απορροφούν ό,τι χρόνο έχω.
Και θυμάται τις δουλειές μου.
Το κάνω αυθορμήτως.
Λένι, ποια είναι η διαφορά
ανάμεσα στον συνθέτη και τον μαέστρο Μπερνστάιν;
Υποθέτω...
Υποθέτω ότι υπάρχει διαφορά.
Αλλάζει η προσωπικότητα, όπως με κάθε συνθέτη,
κάθε δημιουργό, βασικά, και κάθε ερμηνευτή.
Κάθε ερμηνευτής, είτε είναι
ο Τοσκανίνι είτε η Ταλούλα Μπάνκχεντ,
έχει δημόσια ζωή.
Εξωστρεφή ζωή, αν θέλεις.
Υπεραπλουστευμένη λέξη, αλλά κάτι τέτοιο.
Ένας δημιουργικός άνθρωπος
κάθεται μόνος σε αυτό το μεγάλο στούντιο εδώ
και γράφει ολομόναχος,
επικοινωνεί με τον κόσμο με έναν προσωπικό τρόπο
και ζει μάλλον μια εσωστρεφή ζωή, και όχι μια λαμπερή, εξωστρεφή ζωή.
Αν έχεις και τις δύο προσωπικότητες...
μάλλον τότε γίνεσαι σχιζοφρενής, και αυτό είναι το τέλος.
Φελίσια, και εσένα ενδιαφέρει η μουσική, έτσι;
Μπαμπά.
Μπαμπά!
Πιάσε!
ΣΕ ΑΓΑΠΩ, ΜΠΑΜΠΑ ΤΖΕΪΜΙ
Κι εγώ σε αγαπώ, γλυκιά μου.
Πάρα πολύ. Ευχαριστώ.
Γεια σας, τέκνα του Διός!
Φίλε μου!
- Γεια σου, Λένι. - Γεια.
Τι ωραία έκπληξη.
Γι' αυτό αγαπώ τη Νέα Υόρκη. Βγαίνεις από το σπίτι
και συναντάς ανθρώπους που αγαπάς.
- Πηγαίνω στο κέντρο. - Κι εγώ.
Κόβουμε από το πάρκο για να πάμε στο Saks.
- Πριν τον κατακλυσμό. - Πώς σε λένε εσένα; Γεια σου.
Είσαι πολύ όμορφος. Πολύ γλυκός.
Να σου πω ένα μυστικό;
Κοιμήθηκα και με τους δύο γονείς σου.
Υπερβολικό, δεν είναι;
Αγαπώ πολύ, τι να πω. Το χαλιναγωγώ, όμως.
Το χαλιναγωγώ!
Βλέπεις αυτούς απέναντι που μας κοιτούν;
Λένε "Δεν θα 'ναι αυτός. Είναι πιο ωραίος στην τηλεόραση.
Όμως έχει τα αφτιά του Λέοναρντ Μπερνστάιν.
Είναι δυνατόν να 'ναι αυτός;"
Ντρέπομαι. Δεν έχουμε καν μαχαιροπίρουνα.
- Ορίστε. - Συγγνώμη, αγάπη μου.
Δεν χρειαζόμαστε μαχαιροπίρουνα. Παράγγειλα κινέζικο, θυμάσαι;
Όμως, χρειαζόμαστε κουρτίνες για να κοιμάμαι.
Τριγυρίζω σαν το ζόμπι.
Τρομάζω τα παιδιά μας.
- Έχουμε παιδιά στο σπίτι αυτό; - Έχουμε.
- Πώς τα καταφέρνουν οι Μπεργκ με τρία; - Τρία! Είναι απίστευτο. Παράλογο.
Ο Άλεξ είναι ήσυχος. Πάλι καλά.
- Προς το παρόν. Δεν θα κοιμάται για πολύ. - Κοιμάται όλη μέρα. Κοιμήσικο μωρό.
- Σαν να είναι ψεύτικος. - Όχι.
Ονειρεμένο μωρό.
Νιώθω θλίψη και δεν ξέρω γιατί.
Αγάπη μου, είσαι κουρασμένος. Χρειάζεσαι ύπνο.
Ναι.
"Το καλοκαίρι τραγούδησε μέσα μου, μα δεν τραγουδά μέσα μου πια".
Έντνα Σεν Βίνσεντ Μιλέι.
Αν το καλοκαίρι δεν τραγουδά μέσα σου,
τίποτα δεν τραγουδά μέσα σου.
Κι αν τίποτα δεν σου τραγουδά,
δεν δημιουργείς μουσική.
Έχει τίμημα το να είσαι δορυφόρος του αδελφού μου, το ξέρεις.
Όσο κι αν θέλει να πιστεύει το αντίθετο.
Μάλλον καταλαβαίνω τι εννοείς.
Είναι πολύ παράξενο, αλλά πιστεύω ότι όλοι το έχουν αυτό.
Σε όλους αρέσει να προσαρμόζονται.
Από δω!
Αλλά...
με μια τόσο έντονη προσωπικότητα,
είναι μια μορφή θανάτου.
Αλήθεια.
Αλλά όταν τον βλέπω να υποφέρει, καταλαβαίνω ότι δεν αξίζει τον κόπο.
Όχι. Γιατί; Δεν θα πεθάνω κιόλας.
Αν κάτι τον ευχαριστεί, αν παύει να υποφέρει,
κι είναι στο χέρι μου να το κάνω, γιατί όχι;
Όμως πρέπει να γίνεται χωρίς να θεωρείται καθόλου θυσία.
Γιατί αν χρειάζεται θυσία, εγώ εξαφανίζομαι.
Ωραία;
Εκείνη τη φορά ήταν καλό!
Όχι, να το κάνουμε!
Προσπάθησα να το παίξω Ηρακλής.
Ωραία. Να κλέψουμε τα παπούτσια της μαμάς.
Όχι! Θέλω τα παπούτσια σου.
Περήφανος πατέρας.
- Χωράμε κι εμείς; - Εννοείται.
- Ψάθα! - Θεέ μου!
Λευκή ψάθα αντίκα με μαξιλάρια Pierre Deux.
Το λατρεύω.
Θα του δώσει εκείνο το παιχνιδιάρικο, βικτοριανό ύφος ωδείου.
Θέλεις να με κλείσεις σε γυάλινο κλουβί σαν να είμαι εξωτικό πουλί.
Είμαι περικυκλωμένη από άνδρες και αισθάνομαι όμορφα.
Είναι πολύ καλύτεροι.
Νομίζω ότι η Φελίσια είναι... Δεν ξέρω. Δεν μπορώ να την ψυχολογήσω.
Μια χαρά είναι. Απλώς είναι, δηλαδή...
Είσαι καλά; Να σου φέρω μια πετσέτα;
Χούλια!
- Χρειαζόμαστε πετσέτα. - Γι' αυτό είσαι αφηρημένος συνεχώς.
Πάω να ρίξω ένα καλό χέσιμο.
Εντάξει, υπέροχα.
Θεέ μου.
Ο μπαμπάς σού ανέφερε για τον Χάρι και το Άμπερσον το καλοκαίρι;
Όχι.
Ο Χάρι μού πρόσφερε δουλειά στο Άμπερσον.
Τι λες;
- Τι λέει ο μπαμπάς; - Το βρίσκει υπέροχη ιδέα.
Κι εγώ επίσης.
- Έχω την ευλογία σου; - Ναι.
- Ευχαριστώ. Γεια. - Σ' αγαπώ. Γεια.
- Δείχνει πολύ ώριμη. - Τα φαινόμενα απατούν.
Πήρα το πράσινο φως.
Ευχαριστώ πολύ.
Να 'σαι πολύ καλή σ' αυτό.
- Χαίρομαι πολύ. - Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ.
Με ποδοπάτησαν στο ίδιο μου το σπίτι.
Έλα δω. Θα σου γνωρίσω κάποιους.
Αυτός παραλίγο να με ποδοπατήσει.
- Αποκεφαλίστηκα... - Άκουσέ με.
- Είμαι κουρασμένος. - Αυτός είναι ο Λένι.
- Γεια! Πώς είσαι; - Από δω ο Τσάρλι.
Δεν έχω ελεύθερο χέρι.
- Είσαι ψηλός. - Τζιμ.
Είσαι τεράστιος. Γεια, Τσάρλι.
Χαίρομαι. Πώς είσαι; Περνάς καλά;
- Ο Λένι πρέπει να συνθέτει. - Όχι.
Στον Χάρι αρέσει να είναι δίπλα στις εμφανίσεις, στις ηχογραφήσεις...
Να 'ναι παρατρεχάμενος.
- Δεν τον συμπαθώ. - Τον συμπαθώ.
Ξέρω, εγώ δεν τον συμπαθώ.
- Ξέρεις... - Ξέρεις...
- Το αντιμετωπίζεις γενναία. - Όντως.
- Εγώ δεν θα ήξερα. - Το χειρίζεσαι καλά.
- Ιωάννα της Λωραίνης. - Ναι.
Θυμήσου τι έπαθε η Ιωάννα. Δεν είχε καλό τέλος.
Βαριέμαι πολύ.
- Γεια σου, Σκοτ. - Γεια σου.
Δεν το λέμε στην οικογένεια. Δεν θέλει η Φελίσια.
- Στην οικογένειά σου, Λένι; - Ναι.
Εντάξει, αρκετά.
- Ήμασταν μαζί δέκα χρόνια. - Πίστεψέ με, κάτι ξέρω κι εγώ.
Το κρύβει κάτω από το χαλί.
- Λέξη του σταυρόλεξου. Έξι γράμματα. - Σοβαρά;
"Άρνηση".
- Ναι, "άρνηση". - Ναι.
- Κι εσύ το έλυσες; - Ναι.
- Είναι εύκολο, αλλά... - Ναι.
- Γεια. - Γεια. Τόμι.
Βγήκες μέσα από το μαντήλι μου;
- Μένω εδώ τώρα. - Είσαι τζίνι;
- Μακάρι. - Έχω τρεις ευχές;
- Πες την πρώτη. Γεια. - Η πρώτη ευχή.
Καλή τύχη. Γεια, Τόμι.
- Είναι σαν να σε ξέρω χρόνια. Ευχαριστώ. - Όμορφο αυτό.
- Η Φελίσια με ντύνει. - Μπράβο της.
Με το δικό μου γούστο, ντύνομαι σαν κλόουν.
Είναι η αλήθεια. Μην το πεις.
Να καπνίσω στο άλλο δωμάτιο; Πού μένεις; Ποιος είσαι;
- Είμαι απ' το Σαν Φρανσίσκο. - Γήινος;
Η καταγωγή μου, ναι.
- Έχεις μαλλιά αγγέλου. - Είσαι γλυκός.
Πρέπει ν' ανέβω στη στέγη να πάρω αέρα.
- Θα έρθεις; - Ευχαρίστως.
Υπέροχα. Έλα εδώ. Σε λένε Τόμι, έτσι;
- Η ατραξιόν. - Η ωραία του χορού.
- Η ωραία του χορού! Πλάκα κάνετε; - Ταυτόχρονα. Με κάποιον τρόπο.
- Ακροβατικό νούμερο. Ατραξιόν, ωραία. - Η ωραία...
Γεια.
Είδες πουθενά τον Λένι;
Θέλεις να τον φωνάξω;
Όχι, άσ' τον.
Αυτό λέω, ότι χρειαζόμουν ζιβάγκο.
Ήθελα το ζιβάγκο, καταλαβαίνεις;
Θέλω να πω... Μεγάλη μάχη.
- Πώς θα λύσουμε το πρόβλημα; - Δεν ξέρω.
- Ανησυχώ. Να βρούμε λύση. - Οι παραγωγοί έχουν θυμώσει.
Οι ακροατές σου ξέρουν την όψη σου;
Άσε το ραδιόφωνο, βγες στην τηλεόραση.
- Σταμάτα. - Είσαι κούκλος. Μπορώ;
Αγάπη μου, από δω ο Τόμι.
- Όλα καλά; - Μην ανησυχείς.
Αγάπη μου.
Έλα. Μη φοβάσαι.
- Αγάπη μου. - Όχι.
Λυπάμαι πολύ.
Φτιάξε τα μαλλιά σου. Γίνεσαι απρόσεκτος.
Είτε σου αρέσει είτε όχι, αυτός ο κόσμος είναι απολύτως συνεπαρμένος,
έχει εμμονή, θα έλεγα, με οτιδήποτε σχετικό με εσένα.
Από εκείνο το διάσημο τηλεφώνημα που οδήγησε στο ντεμπούτο σου.
Δεν πρέπει να τους απογοητεύσεις.
Δεκαπέντε χρόνια στην τηλεόραση, μας μαθαίνεις κλασική μουσική.
Τα Young People's Concerts και Omnibus τα είδαν εκατομμύρια θεατές.
Δέκα χρόνια στη Φιλαρμονική.
Χώρια οι συνθέσεις.
Το West Side Story άλλαξε το μιούζικαλ.
Ακολούθησε το Candide και το On the Town.
Αν τα βάλεις όλα μαζί, δεν δημιούργησα και πολλά.
Η μουσική είναι... Δεν...
Θα ακουστεί παράξενο. ήταν ό,τι πιο σημαντικό μπορούσα να κάνω.
Και μεγάλη πηγή δυσαρέσκειας που δεν δημιούργησα
και τόσο πολλά.
Αν τα προσθέσεις όλα, η λίστα δεν είναι μεγάλη.
Οπότε...
Λοιπόν, αυτό είναι...
Είναι μια ευκαιρία να σε μάθει ο κόσμος πέρα απ' όλα αυτά.
Αυτό το βιβλίο είναι οι σκέψεις σου στις προσωπικές σου στιγμές.
Τα προσωπικά σου συναισθήματα για τη ζωή όπως τη βιώνεις εσύ.
Ο κόσμος είναι στο χείλος της κατάρρευσης.
Αυτό αισθάνομαι.
Μιλώ πολύ σοβαρά.
- Ναι. - Ελάχιστη δημιουργικότητα.
Έχει πέσει σε τέλμα.
Όχι στον επιστημονικό τομέα. Η επιστήμη έχει εκτιναχθεί.
Όμως, όπως καθόμαστε εδώ, το θεωρώ δύσκολο να...
σκεφτώ
πως το αν είμαι μαέστρος ή συνθέτης έχει κάποια βαρύτητα.
Ή ότι η ύπαρξή μου αξίζει να αναφέρεται σε αυτό το βιβλίο.
Όχι, συμφωνώ.
Αυτό σημάδεψε πολλούς καλλιτέχνες, το βλέπεις στη δουλειά τους.
Φαίνεται να εισχωρεί στο υποσυνείδητο και υπάρχει μεγάλη απογοήτευση.
Ξέρω ότι η Φελίσια
το συναισθάνεται απολύτως.
Είναι διάχυτο.
Λες και τίποτα δεν απολαμβάνει πλέον.
Το ξέρω.
Φαίνεται πολύ θλιμμένη.
Ένα πικνίκ,
το νερό, ένα γεύμα,
να καθόμαστε συντροφιά.
Τι είναι αυτό;
Εκείνη έχει συναίσθηση της ματαιότητας.
Το συναισθάνομαι κι εγώ.
Δεν είχα ιδέα, διότι μου είχε δώσει την αίσθηση
ότι ήταν πολύ ζωντανός άνθρωπος
με θαυμαστή επαγρύπνηση, αντίληψη
και μεγάλη χαρά,
όμως κάτι μέσα της κατέρρευσε.
Τον περασμένο μήνα στη Βιέννη είπε
"Θέλω να σταματήσω το λεωφορείο και να κατεβώ".
Πώς αισθάνεσαι γι' αυτό;
Έχω δυο σανίδες σωτηρίας. Η μία είναι ότι αγαπώ τους ανθρώπους.
Και τη μουσική. Τόσο, που με κρατά αγκιστρωμένο στη ζωή
ακόμα και όταν έχω κατάθλιψη. Και με πιάνει μεγάλη κατάθλιψη.
Αλλά ο επαγγελματισμός με κρατά στα πόδια μου.
Κι η άλλη είναι ότι αγαπώ τόσο τους ανθρώπους,
που δεν μπορώ να μένω μόνος.
Είναι μέρος του αγώνα μου ως συνθέτη.
Ναι. Δεν ξέρω άλλον που αφήνει την πόρτα του μπάνιου ανοιχτή
για να μη μένει μόνος.
Μπορεί κανείς να πιστέψει
ότι ο άνθρωπος είναι ένα παγιδευμένο
ζώο,
θύμα της απληστίας και της τρέλας του...
Ή πιστεύεις ότι εμπεριέχει ένα θεϊκό στοιχείο ή δεν το πιστεύεις.
Αφού το πιστεύω εγώ,
και μάλλον γι' αυτό αγαπώ τους ανθρώπους, πρέπει επίσης να πιστέψω ότι,
σε κάποια γωνιά της ψυχής μου, υπάρχει διέξοδος.
Λοιπόν, οι σοπράνο...
Το παίρνετε πάνω σας.
Από το μέτρο 44, μετά το "Κάνε τον κήπο μας να πρασινίζει",
πάμε στο α καπέλα.
Οι σοπράνο να αφήσετε χώρο ώστε οι υψηλές νότες να ανέλθουν.
Δεν καταλαβαίνω τι λέει εδώ.
- Σημαίνει... -"Πεθαίνω και μου βγαίνει κήλη".
Παλιά χιλιανή έκφραση.
Δεν μπορούσα να βρω ρίμα.
- Την ξύπνησα μες στη νύχτα απελπισμένος. -"Η μαμά σου ήταν απ' το Ρόβνο Γκουκίλι".
- Και είπε έναν χιλιανό ιδιωματισμό. - Με ξύπνησες από βαθύ ύπνο.
- Ήθελες ρίμα. - Αυτό ακριβώς.
Όλα τα ισπανικά είναι της Φελίσια.
Είμαστε τυχεροί, θα μας βοηθήσει με την προφορά.
Σωστά. Συγγνώμη, εγώ...
Έψαξα τα έργα του Βολταίρου και δεν βρήκα το Ρόβνο Γκουκίλι.
Απ' το μυαλό μου το έβγαλα.
Να δούμε πώς σου φαίνεται.
- Πώς σου φαίνεται; - Υπέροχο.
Δεν είναι θαυμάσιο;
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Ελάτε. Πάμε.
Λένι, τι θέλεις να πάρω;
Πάρε εκείνη την τεράστια σακούλα με κροκέτες.
Θεέ μου. Ευχαριστώ.
Η Τζέιμι.
Και ήθελα να πιω κάτι.
Μπαμπά!
Γεια, αγάπη μου.
Σαν στο σπίτι σου. Πέρασε μέσα.
Όλα επιλογές της Φελίσια;
Δεν ασχολήθηκα. Και ο πίνακας δικός της.
- Πολύ όμορφος. - Λένι.
- Τι είναι, αγάπη μου; - Είδες την Τζέιμι;
- Δεν είδα την Τζέιμι. - Δεν την είδες;
Όχι.
- Γιατί; Είναι εδώ; - Ναι, είναι εδώ.
- Είναι πολύ ταραγμένη, αγάπη μου. - Γιατί είναι ταραγμένη;
Άκουσε κάποια κουτσομπολιά.
- Ορίστε; - Κουτσομπολιά.
- Για ποιο θέμα; - Για σένα, αγάπη μου.
Τι λένε για μένα;
Δεν ξέρω. Ήταν στο Τάνγκελγουντ όλο το καλοκαίρι.
Δεν φαντάζομαι τι άκουσε.
Εσύ τι της είπες;
Αγάπη μου, εγώ δεν λέω τίποτα. Της είπα να μιλήσει σ' εσένα.
- Είναι μεγάλη πια, δεν νομίζεις; - Δεν με νοιάζει.
Σου ζήτησα να είσαι διακριτικός.
Πιστεύω ότι είναι σε ηλικία που πρέπει, δικαιούται να ξέρει.
Αγάπη μου, δεν ζήτησε τίποτα απ' όλα αυτά.
- Δική μου απόφαση ήταν. - Όχι, δική μας απόφαση ήταν.
Όχι μόνο δική σου.
Μην της πεις την αλήθεια.
Τζεμούλα Κρεμούλα!
- Καλωσόρισες. - Κοίτα ομορφιές.
Γεια σου.
- Γεια. - Γεια σου.
Δεν το περίμενα αυτό.
Έγραψες καινούριο τραγούδι;
Διάβαζα, κρατούσα ημερολόγιο. Κάνατε καλό ταξίδι;
- Είδες τον Τόμι; - Ναι, χαιρέτησε.
Σκέφτηκα ότι θα χαιρόσουν.
- Θα μείνει το σαββατοκύριακο. - Υπέροχα.
Είναι πανέξυπνος. Με κρατά σε εγρήγορση.
- Να δούμε πώς θα τα πάει απόψε. - Είναι γλυκός.
Η μητέρα σου μου είπε
ότι ταράχθηκες από κάποιες φήμες
για μένα στο Τάνγκελγουντ το καλοκαίρι.
Θα προτιμούσα να μην είχε πει τίποτα.
- Τζέιμι... - Δεν είναι σπουδαίο.
- Είναι, επειδή ταράχτηκες. - Δεν ταράχτηκα.
Να το συζητήσουμε.
Η μητέρα σου κι εγώ το συζητήσαμε, και είπα ότι θα ερχόμουν να σου μιλήσω.
- Δεν χρειάζεται. - Να προσπαθήσω να σε διαφωτίσω.
Να καταλάβεις τι μπορεί να συνέβη.
- Θα χρησιμοποιούσα τη λέξη ζήλια. - Τι;
Ζήλια.
Όταν ήμουν
μαθητής στο Κέρτις, ήταν ένα αγόρι...
Φαινόταν καλός. Έφερε όπλο για να με σκοτώσει,
επειδή ζήλευε το μουσικό μου
ταλέντο.
Το μουσικό σου ταλέντο.
Κόντεψε να φτάσει στον φόνο.
Ο Άρτουρ Ροτζίνσκι ήταν ο αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής.
Ο Θεός τού είπε να με προσλάβει.
Προσπάθησε να με στραγγαλίσει σε πρόβα.
- Το θυμάμαι. - Από ζήλια.
Δεν ξέρω τι συνέβη ή ποιος είπε τι και πού,
αλλά φαντάζομαι ότι η ζήλια το προκάλεσε, αγάπη μου.
Η ζήλια
για ό,τι κι αν είναι αυτό που κάνω.
Με βασανίζει μια ζωή. Συγγνώμη που τώρα βασανίζει κι εσένα.
Ελπίζω να βοήθησα.
Οι φήμες δεν είναι αληθινές;
Όχι, αγάπη μου.
Σ' ευχαριστώ.
Που ήρθες να μου μιλήσεις.
Ανακουφίστηκα.
- Πάμε μέσα. - Τι...
Εντάξει, τι χρώμα;
Εδώ έχουμε...
Έχουμε τρεις αποχρώσεις του ίδιου κόκκινου.
- Δεν είναι ακριβώς το ίδιο. - Αυτό είναι προφανώς μπλε.
- Θα προσπαθήσω... - Μπλε.
Δηλαδή, δεν θα παίξουμε Αναγράμματα;
Θα δημιουργήσεις.
- Φτιάχνουμε νύχια. - Είσαι καλλιτέχνης.
Κοίτα, μια μικρή ντάμα.
Θεώρησα καλή ιδέα να έρθει το σαββατοκύριακο.
Ξέρω πόσο αρέσει στην Τζέιμι να είναι μαζί του.
- Στην Τζέιμι; - Και σ' εσένα αρέσει, έτσι;
Ναι, μ' αρέσει.
- Αγάπη μου, αν έκανα κάποιο λάθος, πες το. - Όχι.
Όχι, δεν ξέρω γιατί στην Τζέιμι ειδικά...
Δεν ξέρω γιατί είπες ότι αυτή ειδικά ενδιαφέρεται για...
Ο Τόμι είναι ζεστός άνθρωπος και είναι πολύ έξυπνος,
σαν την κόρη μας.
- Εντάξει. - Και...
- Όχι, δεν λέω ότι... - Κι εγώ θέλω να περάσω χρόνο μαζί του.
Δεν προσπαθώ να περάσω ότι τάχα τον έφερα για εκείνη.
- Ασφαλώς όχι. - Προφανώς όχι.
Λέω απλώς ότι είναι άλλος ένας λόγος.
- Μπορώ να του πω να μην έρθει. - Όχι.
- Ψυχολόγησα λάθος, προφανώς. - Όχι.
Δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι...
- Τι είναι; - Τίποτα.
Εντάξει. Ωραία.
Οπότε, όλα εντάξει;
Ναι;
- Ναι. - Εντάξει, αγάπη μου.
- Θα το κάνω. Εντάξει. - Ποιο;
Όχι, απλώς... Τίποτα. Νόμιζα ότι κάναμε συζήτηση.
- Μα κάναμε. - Όχι.
- Συγγνώμη. Νόμιζα ότι τελειώσαμε. - Έχεις δουλειά.
Όχι, θέλω μόνο να το τελειώσω αυτό.
Τότε, κάν' το, αγάπη μου. Δεν σε σταματώ.
Πού είναι όλοι; Εδώ είναι.
Γεια σας. Έχω να κάνω μια ανακοίνωση.
Τελείωσα το Mass.
Μπράβο, μπαμπά!
Πού πάει η μαμά;
Είναι καλά η μαμά;
Θεέ μου!
Χούλια, ποιος άφησε τον Σνούπι στην είσοδο;
Γεια σου, Μπράιαν. Άλεξ.
Ποιος εγκατέλειψε τον Σνούπι στην είσοδο;
- Ποιος άφησε τον Σνούπι; - Εγώ. Συγγνώμη.
Είναι η μέρα του.
- Άρχισε να το τρώει... - Πρέπει να με ακούσεις.
- Πόσα; Μέτρησες; - Σταμάτα.
- Μπαμπά, ήταν μια γυναίκα... - Πόσα;
- Συγγνώμη. - Ήταν μια γυναίκα...
Χθες ήταν οι Ευχαριστίες.
- Το ξέρω. Ο Χάρι με καθυστέρησε... - Η Νίνα ταράχτηκε πολύ.
Η Νίνα δεν φαίνεται ταραγμένη.
- Την άκουσες να ουρλιάζει για μια γυναίκα; - Επιτέλους την έπεισες να έρθει.
- Έκπληξη για σένα. - Μπαμπά!
Φυσικά. Ευχαριστώ, Χούλια.
Δεν ταράχτηκε για μια άγνωστη, αλλά που έχασες τις Ευχαριστίες.
- Δεν ξέραμε αν θα έρθεις. - Χρόνια πολλά.
- Μάικ, μείνε. - Ευχαριστώ.
- Πρέπει να κατεβώ. - Τζέιμι. Ανάλαβε.
- Ναι, έλα, Μάικ. - Ευχαριστώ.
- Θέλεις να φας κάτι; - Όχι, είμαι εντάξει.
Καλές Ευχαριστίες.
Αγάπη μου;
Για μια στιγμή νόμισα...
- Νόμισα ότι ήταν κάποιο κόλπο. - Τι;
- Φοβερό κόλπο. - Τι εννοείς;
Αγάπη μου, έβγαλες έξω το μαξιλάρι και τις παντόφλες και την οδοντόβουρτσα,
και δεν σε ξανάδα έκτοτε.
Καταλαβαίνω ότι μου είσαι θυμωμένη. Όμως, σε παρακαλώ,
ας φανούμε λογικοί.
Λένε μια παροιμία στη Χιλή.
"Μη στέκεσαι κάτω από πουλί που χέζει".
Κι εγώ ζω
κάτω από το γαμημένο πουλί
τόσο πολύ καιρό, που κατήντησε κωμικό.
Νομίζω...
ότι αφήνεις τη θλίψη σου...
Σταμάτα!
- Άσε με να ολοκληρώσω. - Δεν έχει σχέση μ' εμένα. Όχι.
- Η θλίψη σου σε καταβάλλει. - Όχι! Δεν έχει σχέση μ' εμένα.
Μ' εσένα έχει σχέση, θα σ' αρέσει.
Θέλεις να ξαγρυπνάς και να νιώθεις κατάθλιψη.
- Για να αποφεύγεις τις υποχρεώσεις σου. - Ποιες υποχρεώσεις;
- Αυτές που έχεις λόγω του ταλέντου σου. - Σε παρακαλώ.
Έχεις ιδέα πόσα βάρη έχει το ταλέντο;
- Το βάρος της προσποιητής αγάπης. - Αυτή είναι η αλήθεια.
- Αγαπάς τάχα τους ανθρώπους. - Τους αγαπώ.
Κι αυτή η αγάπη περιπλέκει τη ζωή σου.
- Ακριβώς αυτό. - Ξύπνα! Βγάλε τα γυαλιά σου.
Μίσος έχεις στην καρδιά σου. Μίσος και θυμό. Για αμέτρητα πράγματα.
Αυτό είναι που σε οδηγεί. Ο θυμός που έχεις βαθιά μέσα σου.
Δεν ανεβαίνεις στο πόντιουμ για να μας χαρίσεις μουσική
όπως θα έπρεπε. Μας την πετάς στα μούτρα.
- Πώς τολμάς; - Μας λες ότι δεν θα καταλάβουμε ποτέ.
Κι ελπίζεις ότι, βλέποντας εσένα να το κάνεις με τόση ευκολία,
θα συνειδητοποιήσουμε βαθιά μέσα μας πόσο ανεπαρκείς μάς θεωρείς.
- Πρόβλημά σου. Όπως και πολλών άλλων. - Είναι ύβρις.
Γυροφέρνεις τους αφελείς σερβιτόρους που σου πασάρει ο Χάρι,
με την πρόφαση ότι σου προσφέρουν κάτι πνευματικό
όσο τους "διδάσκεις".
Τουλάχιστον η δική μου καρδιά είναι ανοιχτή.
Τι θράσος που το λες αυτό!
- Τέσσερα χρόνια πήρε να με παντρευτείς. - Ήμουν μια ιδέα για σένα. Αυτήν ήθελες.
- Αυτό πιστεύω. - Ήσουν μια ιδέα;
Το είπε ο Τσάμπερλεϊν στην ταινία.
"Πώς να ανταγωνιστώ αυτόν που νομίζεις ότι είμαι;"
Χάρη στον Ντικ άντεξα τους ενδοιασμούς σου.
- Στον Ντικ Χαρτ. Τον Ρίτσαρντ Χαρτ. - Ναι.
- Που πέθανε. - Που με αγαπούσε.
Και τώρα είναι πτώμα,
ενώ εγώ ήμουν ο βλάκας
που σε περίμενε έξω απ' το νοσοκομείο με τη γυμνή αλήθεια του.
Η αλήθεια σου είναι γαμημένο ψέμα!
Ρουφάει όλη την ενέργεια και δεν επιτρέπει σ' εμάς τους υπόλοιπους
να ζούμε ως οι εαυτοί μας.
Η αλήθεια σου σου δίνει θάρρος, δύναμη,
ενώ απομυζά από εμάς κάθε ίχνος τους.
Είναι εξουθενωτικό, Λένι.
Είναι εξουθενωτικό ν' αγαπάς κάποιον
που αγαπά μονάχα τον εαυτό του.
Αυτή είναι η μόνη αλήθεια που ξέρω για σένα.
Αν δεν προσέχεις, θα πεθάνεις μόνη και γριά αδερφή.
Μαμά! Μπαμπά!
- Μπαμπά! - Μαμά!
- Ήρθε ο Σνούπι, γρήγορα! - Ελάτε.
Μαμά! Έλα να προλάβεις τον Σνούπι.
- Τι κάνετε τόση ώρα εκεί μέσα; - Είναι τεράστιος. Ελάτε!
- Μπαμπά! - Ναι.
Έλα.
Πάω.
Γεια σας.
Γεια σας. Πώς είστε;
Υπέροχα. Γεια σας.
Αυτό που αγαπώ
στις πρόβες της Πέμπτης
είναι ότι σας μιλώ για το τι πιστεύουμε για τη μουσική.
Σας ευχαριστώ που ήρθατε. Καλησπέρα.
Σήμερα μελετάμε την 14η συμφωνία του Ντμίτρι Σοστακόβιτς, το έργο 135.
Συνειδητοποίησα γι' αυτό το έργο...
Θα μπορούσε να είναι μακάβριο, αλλά δεν είναι.
Θεωρώ
ότι καθώς πλησιάζει ο θάνατος...
ένας καλλιτέχνης πρέπει
να απαλλάσσεται από οτιδήποτε τον περιορίζει.
Και ένας καλλιτέχνης
πρέπει να αφιερώνει στη δημιουργία όσο χρόνο τού έχει απομείνει,
με απόλυτη ελευθερία.
Και γι' αυτό...
πρέπει να το κάνω για τον εαυτό μου.
Πρέπει να ζήσω...
την υπόλοιπη ζωή μου, όσο μεγάλη ή μικρή κι αν είναι,
ακριβώς όπως θέλω.
Όπως κάνουν όλο και πιο πολλοί στην εποχή μας.
Όταν ο κος Βελζεβούλ ζήτησε κρεμούλα
Στης κόλασης το ξενοδοχείο
Εκεί που πρωτόπεσε η Περσεφόνη
Μπλε ήταν σαν τη χωροφυλακή Της θάλασσας τα κύματα
Που πήγαιναν κι έφερναν τη σερβιτόρα
Σαν μπαλακλάβα κύλησε η λάβα
Από τη στέγη, και της θάλασσας το μπλε
Ξύλινη χωροφυλακή
Τους πήρε υπό κράτηση καθώς Ο Βελζεβούλ έσκουζε για ρούμι
FAÇADE ΜΙΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ
Κανείς δεν ήρθε!
Και στοπ. Σας ευχαριστώ.
Θεέ μου. Πρώτη φορά κινήθηκε έτσι γρήγορα το στόμα μου.
- Είσαι γλυκός, Κόλιν. - Ορίστε, Φελίσια.
Θα 'θελα να κάνω άλλο ένα.
- Ναι, ασφαλώς. - Αν δεν σε πειράζει.
Να θυμάσαι να κρατάς την παρτιτούρα πιο χαμηλά, για καλύτερο φως.
Πιο χαμηλά. Την είχα ψηλά.
Να το πάμε από το μέτρο 44.
Τα κρουστά θα μπορούσαν να είναι πιο χαμηλά.
- Έχεις πονοκέφαλο; - Καλά είμαι. Σίνθια.
Καταλαβαίνουν ότι είναι θέμα χρόνου να σκηνοθετήσεις;
Ήδη σκηνοθετεί. Το χαλί ήταν άλλο χρώμα χτες.
- Είχα δίκιο για το χαλί. - Συμφωνώ.
Είχα ξεχάσει πόσο πολύ αγαπώ τη δουλειά.
Τελειώσαμε σχεδόν.
Η κράτηση ας περιμένει. Έχει πλάκα αυτό.
Περίμενε.
Νόμιζα ότι ήταν η σειρά μου να σε βγάλω.
Μην ανησυχείτε για μένα. Είμαι καλά.
- Με πιο πολλή δουλειά από ποτέ. - Πιο καλή.
Αν και, είναι αλήθεια, έτσι; Θέλω να πω...
- Ανεβαίνει και το Poor Murderer. - Μη μου το θυμίζεις.
Ποιος είπε ότι ανησυχώ; Απλώς είμαι άπληστος και δεν σε χορταίνω.
Είμαι όλη δική σου.
Τι λέγατε;
Έλεγα για το πώς...
- Τι έλεγα; - Δεν θυμάμαι.
Ίσως έλεγα πόσο όμορφοι είναι όλοι απόψε.
Πολλοί άντρες. Πολλοί.
Τεκνά; Έτσι τους λέμε.
Πάντα είναι καλά τα τεκνά.
Σ' αρέσουν τα τεκνά.
- Λατρεύω τα τεκνά. - Το ξέρω.
- Χάρι, εγώ... - Ναι.
- Κάν' το εκεί. - Ναι.
- Το κατάφερες; - Σαν επαγγελματίας.
Στάζει πάνω μου μέσα απ' τη μύτη σου.
Δεν πειράζει. Ακριβώς εδώ.
Ορίστε. Θα τους σερβίρω όλους.
- Λένι. - Είμαι καλά. Ευχαριστώ.
- Συγγνώμη. - Δεν πειράζει. Ευχαριστώ.
Ο Τζέρι Ρόμπινς είχε δίκιο, δεν διατηρείς σχέση
όταν μένεις σε ξενοδοχεία.
- Θα μ' εκνευρίσεις. - Άκου.
Όχι, αγάπη μου, ήθελα μόνο...
Τηλεφώνησα να σε ρωτήσω τι σχέδια έχεις για το γουικέντ.
Θα γυρίσουμε σε δύο μέρες.
Μπορούμε να το περάσουμε στο Φέρφιλντ. Τσίγκλησε λίγο τη μαμά.
Ποιοι θα είμαστε, μπαμπά;
Όχι, εγώ...
Δεν είναι τέρας.
Είναι μεγαλοφυής...
Αξιαγάπητος. Το μεγαλοφυές ξωτικό μου. Και δεν είναι καν ο τύπος μου.
Μπαμπά, μη σε παρακαλώ.
Μπαμπά, μη μου μιλάς γι' αυτά.
Αγάπη μου...
Σε θαυμάζω.
Σ' αγαπώ πολύ, Τζέιμι. Σ' αγαπώ.
Το ξέρω.
Θα ξαναμιλήσω στη μαμά.
Εντάξει, μπαμπά.
Δεν ξέρω αν το είδες,
αλλά πήρες μια υπέροχη κριτική στους New York Times.
- Αλήθεια; - Σου τους κράτησα. Σκέφτηκα...
Δεν θέλω να τη δω.
Με κάνει να αισθάνομαι αμηχανία. Είσαι πολύ γλυκιά. Ευχαριστώ.
- Εντάξει. - Πώς πέρασες τη Δευτέρα το βράδυ;
Τη Δευτέρα...
Όχι, δεν νομίζω ότι θέλω να το συζητήσω.
- Περίμενε. Τι έγινε τη Δευτέρα το βράδυ; - Τίποτα.
- Η μητέρα σου έχει θαυμαστή. - Όχι.
Αλήθεια; Σε παρακαλώ, να το συζητήσουμε.
Αρκεί που εκτέθηκες στην εξωσυζυγική σχέση του πατέρα σου.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται. Αλλά μια και λέμε για τον πατέρα σου,
έχω δύο παραστάσεις την Ημέρα των Ευχαριστιών, οπότε...
Θα μείνω στο θέατρο, κι εσείς θα φάτε μαζί με τη Νίνα και τον Άλεξ.
Για χάρη της Νίνα, ας διατηρήσουμε μια κανονικότητα.
- Εμένα δεν μου φαίνεται κανονικό. - Δεν ξέρω τι να πω.
- Πρέπει να συναντήσω τον Αλεξάντερ. - Έλα τώρα.
Αλήθεια. Εσείς έχετε πολλά να πείτε.
- Μην το κάνεις αυτό. Όχι. - Όχι, θα σας αφήσω να τα πείτε.
- Δεν κάνουμε τέτοια. Είμαστε μεγάλοι. - Πρέπει να μιλήσετε.
- Έκανα σχέδια με τον Αλεξάντερ. - Όχι. Αγάπη μου.
Δεν φεύγουμε έτσι. Κοίτα με στα μάτια.
Είσαι θυμωμένη. Δεν θέλω να φύγεις έτσι.
- Όχι μαζί σου. - Δεν σε πιστεύω.
Περίμενε.
Δεν είμαι θυμωμένη μαζί σου, μαμά.
Δεν ξέρεις να λες ψέματα.
Τουλάχιστον μπορείς να μ' εμπιστεύεσαι.
- Να του δίνω. - Όχι.
- Θα τον κοροϊδέψω. - Σ' αγαπώ.
Που δεν ήρθε να σε δει.
- Θα εγκωμιάσω την ερμηνεία σου. - Θα ήταν υπέροχο.
Πες μου για τον θαυμαστή σου.
Ναι, ο θαυμαστής μου...
Λοιπόν...
Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη.
- Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. - Το ξέρω.
- Βγήκαμε για γεύμα, όχι δείπνο. - Πού;
Στο Café Carlyle, κάτι απλό. Ομολογώ ότι ήμουν κάπως νευρική, όπως κι εκείνος.
Καθώς τρώγαμε, λοιπόν, εκείνος έγειρε
και με ρώτησε αν μπορεί να μου πει ένα μυστικό.
- Είναι τσιμπημένος, βλέπεις. - Πράγματι.
Χαμογέλασα, κοκκίνισα και τον ενθάρρυνα να μου πει.
Είναι τσιμπημένος με τον Μέντι
και θέλει να τους συστήσω.
- Τον Μέντι Γουέιτζερ; - Ναι. Μην εκπλήσσεσαι. Είναι πολύ όμορφος.
- Φελίσια... - Πού να με έβλεπες.
Κοκκίνισα, αγχώθηκα, έτρεμα, και...
Τέλος πάντων.
Μάλλον με ελκύει συγκεκριμένος τύπος.
Άκου...
Ξέρεις ότι ο Λένι σε αγαπά, ειλικρινά.
Όμως, είναι άνδρας. Ένας άνδρας που γερνά φρικτά
και δεν μπορεί να είναι ένα και μόνο πράγμα.
Είναι απλώς χαμένος.
Πάντοτε ήξερα ποιος είναι.
Μου τηλεφώνησε.
Και;
Θέλει να πάμε δύο βδομάδες στο Φέρφιλντ.
- Ακουγόταν διαφορετικός. - Φελίσια...
Όχι, εγώ...
Ας μη δικαιολογούμαι. Δεν με απογοήτευσε.
- Φελίσια... - Όχι, είναι...
Φταίει η έπαρσή μου
που νόμισα ότι θα επιβίωνα με ό,τι μου προσέφερε.
Ειρωνεία. Κοιτούσα ακόμα και τα παιδιά μου με λύπηση
επειδή αποζητούσαν την προσοχή του.
Ήταν ένα παράσημο που το φορούσα με υπερηφάνεια.
"Δεν έχω ανάγκη".
Και...
Κοίτα με τώρα.
Ποιος είναι ο ανέντιμος;
Μου λείπει
αυτό το παιδί μου.
Καμιά ερώτηση;
- Μπράβο! - Μπράβο!
- Εκπληκτικό. - Αγάπη μου, γιατί ήρθες;
Δεν υπάρχει μίσος... Δεν υπάρχει μίσος στην καρδιά σου.
- Κύριε Μπερνστάιν, ελάτε μέσα. - Υπέροχα.
- Θέλεις να καθίσεις; - Ναι.
- Να σου πάρουν την πίεση; - Όχι, είμαι καλά.
Ξέρεις ότι απόψε θα έρθει η Μπέτι;
- Δεν το ήξερα. - Θα έρθει.
Και ο Μέντι, θα είναι ωραία.
Η Χούλια θα πάει να πάρει μάραθο που αρέσει στην Μπέτι.
Περάστε.
Φελίσια.
- Γεια σας. - Πώς είστε;
Έχετε έναν όγκο στη δεξιά πλευρά του αριστερού στήθους.
Ίσως έχει κάνει μετάσταση στον πνεύμονα.
Δεδομένου του μεγέθους,
θα πρότεινα αφαίρεση του στήθους,
των μυών από κάτω και των παρακείμενων λεμφαδένων,
καθώς και μια βιοψία στον πνεύμονα,
ώστε να μάθουμε αν έχει εξαπλωθεί ή όχι.
Το κάνουμε την άλλη βδομάδα αν θέλετε.
Ναι.
- Μα... Ξεκινάω παράσταση τον Σεπτέμβριο. - Δεν πειράζει.
- Πρέπει να τους ειδοποιήσω. - Εγώ θα το κάνω.
Θα αναρρώσετε πιο σύντομα απ' όσο νομίζετε
και θα σας έχουμε έτοιμη σε μία ή δύο βδομάδες.
- Υπέροχα νέα. - Θα κάνετε αυτό που θέλετε.
Πώς θα βεβαιωθούμε ότι αφαιρέσαμε όλο τον καρκίνο;
- Ξέρετε... - Ότι τον αφαιρέσαμε όλο;
Δεν θα το ριψοκινδυνέψουμε για χάρη της παράστασης. Θα είστε...
Μόλις αφαιρέσουμε το στήθος, πάει ο καρκίνος εκεί.
- Αλλά πρέπει να εξετάσουμε τον πνεύμονα. - Πόσο θα πάρει η βιοψία;
Η βιοψία, λίγα λεπτά, και θα κοιμάστε από την άλλη επέμβαση.
Οπότε, κάνετε...
Τα κάνετε ταυτοχρόνως;
Ναι, αφαιρούμε το στήθος κι η βιοψία του πνεύμονα είναι εύκολη.
Ευχαριστούμε. Μας αφήνετε λίγο;
- Ξέρω... - Ξέρω.
- Αυτό είναι γελοίο.
Όχι, ξέρω.
Είμαι πολύ γελοία.
Όλα θα πάνε καλά, αγάπη μου.
Δεν το νομίζω, αγάπη μου.
- Αγάπη μου. - Ευχαριστώ.
- Αγάπη μου, να περπατήσουμε στο πάρκο. - Αλήθεια;
Ναι.
Να πάρουμε λίγο αέρα.
Εντάξει.
- Θεέ μου. - Είσαι εντάξει;
Είμαι καλά.
- Κάτι έπαθε το γόνατό μου. - Έχω μια ιδέα.
Αμάν.
Αναπτήρα άκουσα, αγάπη μου;
Κοίτα τη δουλειά σου.
Σκέφτομαι έναν αριθμό.
- Δεν ξέρω. Εννέα. - Όχι.
- Πέντε. - Όχι, πρέπει να σκεφτείς.
Προσπαθώ.
- Το δύο, αγάπη μου. - Δύο.
Είναι το δύο.
Σαν εμάς.
Σαν εμάς, ζευγάρι.
Δύο πάπιες σε μια λίμνη.
Στηρίξου πάνω μου, αγάπη.
Έτσι. Στηρίξου καλά πάνω μου. Ναι, αυτό είναι.
Γείρε το κεφάλι σου πίσω.
Εντάξει, αγάπη μου.
Γεια σας, αγάπες μου.
Γεια σου.
Κούκλα.
Μου έλειψες.
Μου έλειψες πάρα πολύ.
Μαμά; Είσαι καλά;
Είμαι καλά. Μια χαρά.
Ήταν εφιαλτική η διαδρομή;
Φυσικά. Αυτός οδηγούσε.
Όχι.
Δεν γινόταν να πάμε πιο ανατολικά.
Ξέρεις ότι μισώ την οδήγηση.
Μακάρι να ερχόμουν νωρίτερα. Μήπως...
Μήπως χρειάζεσαι κάτι;
Μπορώ να κάνω κάτι;
Δεν θα ξανακάνω περμανάντ.
Αυτό είπα κι εγώ.
- Ο Ραμόν είπε πως ήταν θρίαμβος. - Είναι γιγάντιος θρίαμβος.
Πού είναι ο Λένι;
Δεν ξέρω, νομίζω πως κοιμάται.
Θυμάσαι εκείνο...
Εκείνο το μπαρ μίτζβα όπου με έσυρες,
ενός φίλου του Αλεξάντερ;
- Του μικρού... Ναι. - Θυμάμαι.
Του...
Πώς τον λένε;
- Φέλντμαν. Ναι. - Ναι!
Πήγαμε εκεί και φυσικά με κάθισαν δίπλα στην αγαπημένη μας Φελίσια.
Ήταν εκθαμβωτική ως συνήθως. Αλίμονό μου.
Ο Λένι ήταν 11 κιλά πιο αδύνατος.
Ηλιοκαμένος, φορούσε άσπρα από την κορυφή ως τα νύχια,
μαζί και άσπρα λουστρίνια χωρίς κάλτσες.
Ήταν πολύ στη μόδα.
Ψέμα αυτό.
Κάποια στιγμή, ο Λένι
σηκώθηκε με την ολόλευκη περιβολή του
και πήγαινε προς το αναλόγιο.
Ναι.
Όχι, είμαι καλά. Το...
- Ο Λένι με το άσπρο κοστούμι. - Ναι.
Φορούσε ολόλευκα, και...
Και...
Και πάει στο αναλόγιο και...
- Δεν του ζήτησε κανείς να μιλήσει. - Όχι.
Όμως,
του πήρε 20 λεπτά να πάει από το τραπέζι μας ως εκεί,
σταματούσε σε κάθε τραπέζι και κουβέντιαζε, φυσικά,
και κάποια στιγμή φτάνει δίπλα στο φοβισμένο αγόρι.
Η Φελίσια έγειρε προς εμένα
χωρίς να διστάσει και είπε
"Και τώρα έχουμε τη νύφη".
Σηκώθηκε.
- Θεέ μου. - Μια παραγωγή.
Πρόσεχε, Τζέιμι.
Τα λέμε.
Εντάξει, γεια. Τα λέμε.
Σ' αγαπώ.
Δεν θέλω άλλους επισκέπτες.
Φτάνει. Θέλω να πάω στο κρεβάτι.
Ναι, εντάξει.
Ναι. Πρέπει να το ακυρώσεις.
Ξέρεις...
Όχι, δεν φεύγω.
Αυτό αποκλείεται.
Είχα σχέση με την ορχήστρα 15 χρόνια, θα καταλάβουν.
Όχι, αυτό...
Δεν φεύγω από δω, Χάρι. Πρέπει να βρεις λύση.
Ναι.
Ναι, τα πάμε καλά.
- Χρησιμοποιείς την τουαλέτα; - Δεν μπορώ.
- Πρέπει να πιεις το νερό. - Προσπαθώ.
Θεέ μου. Συνέχεια ξεπαγιάζω.
Όχι, μη με βοηθάς.
Δεν το χρειάζομαι.
Άσε με.
Πήγαινε για ύπνο.
Μην το κάνουμε θέμα.
- Τα μαξιλάρια είναι εντάξει; - Είναι μια χαρά.
- Ξάπλωσε. - Εντάξει.
Συγγνώμη.
Σου ζητώ συγγνώμη.
Ξέρεις...
χρειάζεσαι μόνο...
Το μόνο που χρειάζεται κάποιος είναι ευαισθησία προς τους άλλους.
Καλοσύνη.
Αγάπη μου, είναι και σαράντα. Πήρες το φάρμακό σου;
- Όχι, δεν... - Αντέχεις τον πόνο;
Μου είπε να μην το πάρω.
- Ποιος σου το 'πε; - Ο Αρκέλ.
Αγάπη μου...
Δεν είναι ο Αρκέλ γιατρός μας. Ο Κρούγκερ είναι. Ο Μπερνάρντ.
Ο Αρκέλ ήταν χρόνια πριν.
Ασφαλώς, δεν ξέρω τι...
Πρέπει να πάρεις το φάρμακο. Πώς πάει ο πόνος;
Καλά πάει.
- Δεν πονάς; - Όχι.
Εντάξει, πάρ' το μετά από αυτό.
- Αγάπη μου, εντάξει; - Όχι, συγκεντρώνομαι.
Κοιτάξτε τι βρήκα.
Τι είναι;
- Παιδικές αναμνήσεις... - Ναι.
- Είναι καλή ιδέα. - Πολύ πιο ενδιαφέρουσα.
- Είναι; - Βάλ' το.
ΣΙΡΛΕΪ ΕΛΙΣ THE CLAPPING SONG
Θυμάσαι αυτό το τραγούδι;
- Το θυμάσαι; - Λέτε να το θυμόμαστε;
- Θυμάσαι τον χορό; - Όχι.
- Ήσουν ο χειρότερος... - Θυμάσαι τον χορό;
Ήσουν τραγικός στον χορό.
Η μαϊμού μάσησε ταμπάκο Σε καλώδιο του τρόλεϊ
Το καλώδιο έσπασε, η μαϊμού πνίγηκε
Και πήγαν στον παράδεισο Με μικρή βαρκούλα
Παλαμάκι Χτυπηματάκι
Χτυπηματάκι Παλαμάκι
Παλαμάκι
Χτυπήστε τα χέρια.
Ελάτε όλοι εδώ.
Ελάτε δω.
Γλυκέ Τζιν, έλα εδώ.
Έλα δω. Γλυκέ Τζιν, έλα δω.
Πάμε στο σπίτι.
Πού είναι η ασθενής;
Ο γιατρός ήρθε. Γεια σας, αδελφή.
Και...
Σ' αγαπώ.
Μυρίζεις
ψάρι τόνο
και τσιγάρα.
Με μυρίστηκες.
Είναι απαίσιο.
- Άνοιξες; - Ναι.
Πάρε τη βαλίτσα.
Το σημαντικό είναι αυτό το κομμάτι να γίνει ενιαίο.
Όχι μόνο τα τύμπανα πίσω, αλλά και τα βιολιά μπροστά.
Όλα σαν ένας οργανισμός.
Αν το πετύχετε αυτό, θα το δουλέψετε από κει.
Εγώ είμαι εδώ. Μην ανησυχείτε.
Εντάξει; Εδώ είμαι εγώ. Θα σας καθοδηγήσω.
- Εντάξει; Πάμε. - Εντάξει.
Ο Γουίλιαμ.
Μέτρο 311, παρακαλώ.
Ένα, δύο, τρία.
Εντάξει. Συγγνώμη.
Συγγνώμη.
Τώρα που ξεκαθάρισες
ότι επιβραδύνεις στην κορόνα...
Δεν είμαι σίγουρος για...
Μην ανησυχείς, όλα δένουν. Αλλά τι θα κάνεις μετά;
Εκείνοι δεν ξέρουν. Θα ολοκληρώσεις
ή θα διαχωρίσεις; Τι θα κάνεις;
Θα κάνω αυτό.
Θα ολοκληρώσεις. Έτσι ακούγεται.
Κορόνα.
- Ένα μέτρο πριν. - Ένα μέτρο πριν.
Ένα, δύο, τρία.
Όχι, δεν είναι ξεκάθαρο.
Ναι, δεν το ένιωσα.
Άλλη μια φορά, παρακαλώ.
Μήπως...
Εντάξει, είναι πολύ ωραίο.
Όμως ακόμα είναι ένα μέτρο.
Λοιπόν, θα σου δείξω τι νομίζω ότι ήθελες.
- Αν κάνω λάθος, πες. - Εντάξει.
Σκέψου τι θέλεις να κάνεις. Τι χρειάζεσαι.
Μια παύση και μια άρση.
Τέταρτα. Πιστεύω ότι αυτό εννοείς.
Μέτρο πριν την κορόνα.
- Έτσι; - Ναι.
Το κατάφερα; Τι έκανα;
Αυτό έκανα.
Αυτό είναι για μένα;
Κι άλλο.
Κι άλλο!
Είναι πολύ καλό. Εντάξει.
Άρχισε από δω. Ευχαριστώ.
Φερθείτε του καλά.
Αν το καλοκαίρι δεν τραγουδά μέσα σου, τίποτα δεν τραγουδά,
κι αν τίποτα δεν τραγουδά, δεν δημιουργείς μουσική.
Μου το είπε εκείνη
όταν ήμουν λυπημένος για κάτι.
Απήγγειλα ποίημα της Έντνα Σεν Βίνσεντ Μιλέι,
το οποίο έγινε Songfest.
Το καλοκαίρι τραγουδά ακόμα μέσα μου.
Όχι τόσο δυνατά όσο παλιά ή...
τόσο συχνά,
αλλά τραγουδά.
Αλλιώς, θα είχα πηδήξει στη λίμνη.
Καμιά ερώτηση;
Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ
Υποτιτλισμός: Γιώργος Λυκούδης
ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΖΕΪΜΙ, ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΝΑ