„Dzieło sztuki nie odpowiada na pytania, tylko je prowokuje,
a znaczenie owego dzieła skrywa się w napięciu
między sprzecznymi odpowiedziami”. LEONARD BERNSTEIN
Nie wiedzieć czemu, na fortepianie brzmi lepiej.
Zatem...
odpowiadając na pytanie. Tak, ona wciąż ze mną jest.
Widzę, jak pracuje w ogrodzie.
Julia Vega zarzeka się, że widuje ją na schodach,
kiedy idzie robić pranie,
że pewnie sprawdza, czy je dobrze podzieliła.
Dzieci nam zazdroszczą, bo nigdy jej nie widują.
Bardzo za nią tęsknię.
Halo?
Tak.
Oczywiście.
Wiem o tym.
Może pan zaczekać?
To straszne. Nic mu nie będzie?
Nie, rozumiem.
Jest szansa na próbę?
Tak.
Dobrze.
Dostanę trzy bilety na dziś?
Tak.
W porządku.
Tak, dziękuję.
Udało ci się!
Bellissimo, Leonardzie. Spałeś?
Ani trochę, Bruno. „Manfred” zaczyna się pauzą,
a nie miałem próby z orkiestrą.
Mówiłem, że wystąpisz.
Że jest taka możliwość.
Dzień dobry.
United States Rubber Company zaprasza do Carnegie Hall
na koncert Filharmonii Nowojorskiej,
której dyrektorem jest Artur Rodziński.
Bruno Walter, który miał dyrygować, niestety zachorował.
Jego miejsce zajmie młody Amerykanin, zastępca dyrygenta orkiestry symfonicznej,
Leonard Bernstein.
Byli dziś państwo świadkami historycznego występu.
Ten fantastyczny koncert nadawany był na całym świecie.
Muszę też koniecznie nadmienić, że maestro Bernsteina
poinformowano o występie zaledwie o 9.30 dzisiejszego ranka.
- Po raz pierwszy... - I to bez próby.
Bez próby.
Nie potrzebuje próby, bo kocha muzykę, czuje ją.
Od wielu lat czekał na tę okazję, w końcu się udało.
Jestem z niego dumny.
Carnegie Hall i Nowy Jork są z ciebie bardzo dumne.
Leonard Bernstein.
Dziękuję.
Mówię wam, niemal nic z tego nie pamiętam.
Ocknąłem się, kiedy publiczność zaczęła klaskać.
Zejdź na ziemię.
Czas nagli.
Muszę stworzyć choreografię do fragmentu z tancerkami.
Jerry, kocham muzykę.
Jak będę coś miał, to nagram i ci wyślę.
Chodzi o jego nowy balet?
Ten o trzech marynarzach rozrabiających w Nowym Jorku?
- Tak. - Nie kłóć się z nim.
To teraz gwiazda. Sam przeczytaj.
- Proszę cię. - „Mistrz partytury.
Młody dyrygent daje cudowny”...
A obok, że Hitler bombarduje Polskę.
Otwarte.
- Przepraszam. - Lubi otwarte.
Cześć, Isaac. Davida znasz. A to Jerry Robbins.
- Cześć. - Musimy iść na dół.
- Jesteś spóźniony... - Pracuję.
- Rodziński jedzie. - Jest tutaj?
- Już schodzę. - Isaac.
Pamiętaj, że gwiazdor komponuje.
Staram się nie przesadzać.
- Jest idealnie. - Zawsze mnie ponosi.
- Ekscytuję się. - Tak.
Trzymam obie twoje stopy. Nie wiem, co ze sobą począć.
To mnie przerasta.
- To przez... - To za dużo.
...to przebarwienie skóry.
Nie. To zbyt wiele dla jednego człowieka.
Już nigdy nie wyjdę z mieszkania.
- Taka prawda. - Nie wychodź.
Drogi Jerry, to spontaniczne przeprosiny za nagranie,
które nie jest złe, ale specjalnie dobre też nie.
Przeglądam zmęczony partyturę
i do trójki wszystko jest w porządku,
do kontrapunktu z dwoma fortepianami.
Jest tam mały bałagan.
Na dwóch fortepianach trudno to zagrać, z orkiestrą będzie lepiej.
Wybacz błędy.
To wszystko wina Aarona Coplanda.
- Przeze mnie. - Siedzi tam.
- Nieprawda. - Tak czy siak.
Zostawiam to panu, panie Robbins.
Jak tańczyć do takiej muzyki.
Pozdrów wszystkich i tak dalej.
Oby ci się podobało. Powodzenia.
Muszę iść na próbę.
- Zajmę się tym. - Serio?
- Tak. - Wielkie dzięki.
To na dole, a i tak się spóźnisz.
Szepnij o mnie słówko Rodzińskiemu.
Nie przepada za mną, ale dobra.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Opanowana chcę być
Ale mnie ponosi
Chcę być chłodna i oziębła
Ale mnie ponosi
Ponosi cię
Zawsze cię ponosi!
A kiedy idę do kina
I patrzę na aktorów grę
Myślę, że to naprawdę dzieje się
Dziewczyny muszę strzec
Bo bandzior grozi jej
Na niego rzucam się I przebijam pięścią ekran!
Ponosi mnie, ponosi mnie
- Ponosi go - Ponosi nas
Ponosi nas!
Pięknie, ale nikt nie wie,
że to on właśnie nie dawał spokoju swojej młodszej siostrze,
wystawiając opery, kiedy byliśmy mali.
Niech to będzie dla ciebie i wszystkich ostrzeżeniem.
Witaj.
Tak sądziłam, że przyjdziesz. Jest o tobie głośno.
Poznałaś wszystkich?
- Nie. - To Betty i Adolf.
Dobry wieczór.
Ellen. Na pewno spotkałaś ją w innym studiu.
Cześć, Felicio.
Pominęłam kogoś?
Tylko pianistę.
Ciebie przedstawiać nie trzeba.
- Jestem Lenny. - Cześć. Felicia.
Bernstein, jak ona.
Montealegre.
Montealegre?
- Montealegre Cohn. - Cohn?
Montealegre Cohn.
Ciekawe połączenie słów.
To spojrzenie masz
Co zniewala mnie
Ty i twoje spojrzenie Z drugiego końca stołu
Ze strony matki pochodzisz z europejskiej arystokracji,
twój ojciec jest amerykańskim Żydem,
wyjechaliście do Chile...
- Wszystko pamiętam. - Widzę.
To dziwne.
Przenieśliście się przez interesy ojca.
A teraz wróciłaś do Nowego Jorku, żeby uczyć się gry...
na pianinie, choć naprawdę aktorstwa,
które wymaga wszechstronności, by grać te wszystkie postaci.
Stąd właśnie wniosek,
że jesteś bardzo podobna do mnie.
- Dlaczego? - Bo musiałaś pozbierać
rozrzucone po całym świecie kawałeczki swojej osobowości
i stworzyć z nich osobę, która teraz przede mną stoi.
I jestem podobna?
- Właśnie wyjaśniłem. - Rozumiem.
Żyd rosyjskiego pochodzenia.
- Z Bostonu. - Nieźle.
Dziecko imigrantów.
Ojciec biznesmen.
Talmudysta. Byłeś na Harvardzie.
- Potem Curtis School... - Institute.
Institute of Music w Filadelfii.
A teraz mieszkasz w Nowym Jorku, gdzie komponujesz i dyrygujesz.
Pod przykrywką pianisty zwabionego do tej artystycznej mekki.
I też uciekam przed purytańskimi korzeniami.
Ciebie rodzina pewnie bardziej wspierała.
W oczach ojca byłem brzdąkającym za garść kopiejek klezmerem.
- Desperacko chciał, bym u niego pracował. - Czyli gdzie?
W firmie kosmetycznej.
- Poważnie? - Tak.
Dlatego musiałem zdobyć cechy
jak dobre wysławianie się i ogłada.
To dzięki nim mogę być wieloma rzeczami naraz.
To gwarantuje nam przetrwanie,
bo świat chce, byśmy byli jedną rzeczą, co uważam za żałosne.
Jesteś bardzo ładna, Felicio.
Ponosi cię, ponosi cię
Poniosło cię
To już przesada. Przepraszam cię.
Zaczekaj!
Ja zapłacę, ty wsiadaj!
- Lubię to. - Masz dużo energii.
Po prostu za tobą idę.
Nigdy tu nie byłem.
Wiem, wyobrażam sobie.
- Wejdź tam. - Dobrze.
Na scenie zdejmij buty.
Gdzie mam je odłożyć?
Po drugiej stronie.
- A ty gdzie? - Idę po scenariusz.
- Scenariusz? - Tak.
- Będę musiał grać? - Co?
- Mam coś robić? - Może.
Denerwuję się.
I słusznie.
Pięknie tu.
Po prostu pięknie.
Odczytam scenę z maestro Bernsteinem.
- Zrobię z siebie widowisko. - Maestro Bernstein? Brzmi wyniośle.
- Masz. - Będziemy czytać.
- Naprawdę to robimy? - Tak.
- Jestem królem? - A to twój zamek.
Cudownie.
Jesteś królem, ale ja bardzo ci się podobam.
Tak.
Postanawiasz dać mi różę ze swej korony.
Oczywiście.
Jeszcze jej nie masz. Dam ci ją. Twój kwiat.
- Nie znam tego. - Wiem.
Czekaj. Potrzymaj na chwilę.
Skoro jestem królem...
który się zakochał.
„Podarunek, panie?”
Dobre.
Twoja kwestia.
„Z tymi plamkami wosku, biała różo,
wyglądasz jak ekstrawagancko wręcza kwiat”...
Nie.
„Wyglądasz jak oko...
pękniętego księżyca”.
Jesteś okropny.
A twoja kwestia?
„Ciągle się zmieniasz, luby.
Nie widziałam cię wczoraj.
Lecz widziałam twego konia.
Jest przepiękny.
Jednak nie tak piękny jak ty...
bowiem ty jesteś smokiem.
W twych ramionach pękłabym na dwoje,
tak krucha jestem,
niczym szron
w blasku słońca”.
Lepiej, pani Montealegre?
Jak jest jaśniej?
- Dziękuję, Josephie. - Przepraszam.
Wystraszyłem się. Myślałem, że to pająk, i rzuciłem w niego marynarką.
Wychodząc, porządnie trzaśnijcie drzwiami. Zamkną się.
Dziękujemy.
Dobrej nocy. Dziękujemy.
Nie mówiłaś, że to teatr twojego ojca.
Tak tu wabisz zalotników?
O 21 zazwyczaj już śpię.
Zrobiłaś dla mnie wyjątek?
Pomyślałam, że może warto.
Obyś dużo nie zapłaciła.
Jak mogę ci to wynagrodzić? Mam pomysł.
- Coś jest nie tak. - Co?
Jak ma na imię twoja postać?
- Margaret. - Margaret.
- Tak.
- I jesteś dublerką? - Tak.
Powinnaś być Margaret osiem razy w tygodniu.
Na afiszu.
- Jeśli powstrzymuje cię strach... - Wiele rzeczy to robi,
ale na pewno nie strach.
Nie stałabym teraz przed tobą...
Nie byłabym nawet w Nowym Jorku, gdybym się bała.
To nie takie proste.
Tylko głupiec uważa,
że starczy talent, że nie trzeba mieć szczęścia.
- Jestem idealnym przykładem. - Chyba żartujesz.
Gdyby Bruno Walter się nie rozchorował,
a Rodziński nie utknął w śnieżycy, nie wystąpiłbym.
Uczyłbym gry na pianinie marudzące ośmiolatki...
Jak nie wtedy, to kiedy indziej.
- Tak sądzisz? - Jestem tego pewna.
- Czyżby? - Oczywiście.
Nie zapominaj też, że jesteś mężczyzną.
Nigdy nie zapominam.
Racja.
Boże.
Brawo, maestro!
Byłaś wspaniała.
Shirley, jak miło, że przyszłaś.
- Z Richardem Hartem i jego żoną Lil. - Nie.
Odbywa próby na Broadwayu do nowej sztuki z Evą Gabor.
Sypie mu się małżeństwo. Myślę, że jest w twoim typie.
- Czyli jakim? - Takim jak mój.
Jest niedostępny.
Cudownie.
Jak miło, że pan przyszedł.
Uwielbiam Dark of the Moon.
Proszę przestać. Była pani cudowna. Dzięki pani ta sztuka wiele zyskała.
Tylko przez tydzień, ale bardzo dziękuję.
Powinni kazać pannie Jones chorować dalej.
Jest pani wspaniała.
- Kochanie. - Dziękuję. To miłe.
- Proszę. - Dziękuję.
Chodź z nami zjeść.
Nie mogę. Rano jadę do Tanglewood.
Do Tanglewood?
Jedziesz do mojego brata.
- Zdziwiona? - Nie, po prostu...
Nic mi nie mówił.
No cóż...
- Może chce zachować dyskrecję? - Mój brat?
Wątpię.
- Spróbuj jeszcze raz. - Sześć.
- Nie! - Osiem.
- Źle. - Cztery.
- Nie. - Trzy.
Siedem już na pewno.
- Skoncentruj się. - Powinienem się zastanowić.
Powinieneś. Wysyłam ci myśli...
teraz.
- Dwadzieścia. - Nie.
Nie.
Długo musimy to robić?
Aż nawiążemy silną więź.
Nie mogę. Nie wiem, co robisz.
Możesz mi za plecami budować bombę.
Nie.
- Relaksuję się. - Wysadzisz wszystko w powietrze.
Ty nie?
- Też. - Na pewno?
Tak.
Nigdy tyle nie usiedziałeś na miejscu.
- Chcesz się poruszyć? - Nie.
- To dobrze. - W ogóle.
Ja to zrobię.
Boże jedyny.
- Kiepski jestem. - Fakt.
Tutaj?
- Tak. Ten nie. - Dobrze.
- Odpada. - Dlaczego?
Zbyt krzykliwy.
Ten wygląda lepiej.
Podoba mi się to.
Lubię twój zapach.
- Naprawdę? - Tak.
To przez ojca.
Czy to nie dziwne?
Uwielbiałam...
zawijać się
w jego płaszcz,
kiedy wracał nocą z pracy...
Zapach mnie otumaniał.
Zawsze kojarzył mi się z poczuciem bezpieczeństwa.
Jest piękna. Opowiedz o niej.
- To urocza dziewczyna. - Tak.
- My... - Gdzie się poznaliście?
Na przyjęciu u Claudia Arrau.
Jesteś aktorką, Felicio?
- I to świetną. - Tak jakby.
- Oczywiście, że tak. - Racja.
O dziwo, jestem.
- On nie. - Jestem okropny.
- Na zdjęciach próbnych wypadłem fatalnie. - Okropnie.
Postawili mnie w Hollywood przed kamerą i powiedzieli: „Oto bilet powrotny”.
- Och, nie. - Słusznie.
Podczas pierwszego lata był uczniem, a teraz...
jest ulubionym nauczycielem.
Kiedy dyryguje orkiestrą studentów, nie da się wejść na salę,
bo pęka w szwach.
- Bo ich uwielbiam. - A oni ciebie.
Jak to było z filharmonią w Rochester?
- Zignorowali mnie. - Wiem.
Uważali, że za często jestem z tobą w Bostonie.
- To dlatego? - Tak sądzę.
Powinniśmy porozmawiać o „Our Town”...
Uciekłeś do Hollywood?
- Marnujesz czas na musicale. - To już sobie odpuszczam.
Lenny, nie możesz zmarnować swego potencjału.
On może zostać pierwszym, wielkim amerykańskim dyrygentem.
Ale musi w taki sposób dyrygować swoim życiem,
że kiedy wyjdzie z orkiestrą na scenę,
będzie mógł powiedzieć: „Moje życie i praca są czyste”.
Jeszcze nazwisko...
Bernsteinowi orkiestry nie dadzą nigdy.
Ale Burnsowi?
Leonard S. Burns.
- Może... - Kiedyś jeździłem wte i wewte do Moskwy,
zabawiając muzyką pasażerów pociągu.
Kiedy dojeżdżałem na miejsce, musiałem od razu wracać,
bo, jak wiadomo, Żydom wstęp był wzbroniony.
Nie widziałem miasta.
Nawet raz.
Ale mogłem grać.
Chcę to zobaczyć.
Ale co?
To, co maestro Kusewicki chce, żebyś porzucił.
Twoją muzykę.
- Tak? - Tak.
Nie możemy odejść.
Ależ możemy.
Niewiarygodne.
Kto by chciał to porzucić?
- To cudowne. - To nie jest poważna muzyka.
A co to znaczy?
To znaczy...
Mogę być wielkim amerykańskim dyrygentem.
A chcesz tego?
Chcę wielu rzeczy.
Nowy Jork, Nowy Jork!
Co za miasto!
Jak się czujesz?
Trochę lepiej.
Mogę tak położyć głowę?
- Co za upokorzenie. - Nie.
Nie.
Jeśli przestanę oddychać, nic mi nie będzie.
Nie mów tak.
- Zawsze tak jest. - „Zawsze”?
- Co masz na myśli? - Kiedy idę do łóżka,
- w którym zwykle nie śpię. - Rozumiem.
- Coś insynuowałaś. - Nie wiedziałam, o co chodzi.
- Po prostu... - Boże.
- W dole kręgosłupa... - Bierzesz jakieś leki?
Mnóstwo.
To wiem, ale na to konkretnie.
Ojej, współczuję.
Biedactwo.
- Na podłodze jest lepiej. - Tak.
O wiele. To był świetny pomysł.
Porozkładałaś poduszki.
- Dbasz o mnie. - Chciałam, żeby było ci wygodnie.
Możemy zagrać w Zazdrość i Sekrety.
- Znasz tę grę? - Nie.
Wyznajemy sobie tajemnice, mówimy, czego zazdrościmy,
i to nas do siebie zbliża.
Już jestem blisko.
Na pewno bliżej niż 20 minut temu.
- Jasne. - Widziałem cię taką,
- o jakiej wcześniej tylko marzyłem. - Ojej.
No dobrze.
Ja pierwsza.
Powiesz, czego zazdrościsz, czy wyznasz tajemnicę?
Ty tajemnicę.
- Ja mam wyznać? - Tak.
- Poleciało na ciebie? - Nie.
Dobrze.
Kiedy byłem mały...
śniłem o zabiciu mojego ojca.
Nawet budziłem się w nocy, siadałem na łóżku...
i marzyłem o tym...
bo był okrutnikiem.
Czasami...
sam nie wiem, kim jestem.
Cóż...
Przy okazji, zgadzam się.
- Co do czego? - Nazwiska.
Felicia Burns.
Nudziarskie.
Brzmi fatalnie.
- Masz taki kojący głos... - Naprawdę?
Zazdroszczę powietrzu, które się z ciebie wydobywa.
Ustami, mam nadzieję.
- W sumie to obojętnie. - Nie.
O tym nie pomyślałem.
Z pewnością tonacja byłaby zupełnie inna, gdyby wychodziło drugim końcem.
I tak byłaby przyjemna.
- Drżę? - Jesteś obrzydliwy. Tak.
Te oczy...
Nawet nie wiesz, jak bardzo mnie potrzebujesz.
Może wiem.
- Kochany, było lepiej niż w Filadelfii. - Tak?
Powstrzymywałem się, żeby się na ciebie nie rzucić.
To miłe.
Opowiadałem ci o tej dziewczynie? Pisałem ci o niej.
Felicia!
- Pisałem o niej. - Tak.
To David, gra na klarnecie.
- Gram na klarnecie. - Widzę.
- Jest niezwykły. - Tak.
Słuchałam, byłeś cudowny.
Ty również. Gwiazda Broadwayu.
Nie.
Teraz idziemy na lunch z Koussem,
ale może później skoczymy na drinka?
Bardzo chętnie.
- Wiem, że tak znienacka. - Nie szkodzi.
- Gbur ze mnie. - Nie.
Skądże.
- Zobaczymy się później. - Tak.
Chodźmy. Leć, ptaszyno!
- Miło było poznać. - Wzajemnie.
Życie naprawdę nie jest takie poważne.
Żyjemy w czasach, gdzie każdy może być, kim chce,
bez poczucia winy. Co w tym złego?
Dobrze wiem, kim jesteś.
Po prostu...
spróbujmy.
- Tak. - Tak?
- No to... - Nie!
- Nie tutaj! - Nie.
Nie o to mi chodziło.
Leonard Bernstein jest kompozytorem, dyrygentem i pianistą.
Jego żona, Felicia Montealegre, aktorką.
Prowadzą bogate życie zawodowe, ale są niemal nierozłączni.
Pan Bernstein ma 37 lat,
ale opinii publicznej znany jest od dawna.
Od kiedy w wieku 25 lat zastąpił Brunona Waltera,
dyrygował i grał na całym świecie.
Pisał symfonie, balety i opery,
jak również muzykę do broadwayowskiej Zwariowanej ulicy
i filmu Na nabrzeżach.
Felicia Montealegre przyjechała na Broadway
z Santiago w Chile.
Została jedną z pierwszych gwiazd telewizji.
Państwo Bernstein mieszkają wraz z dziećmi,
Jamie i dwumiesięcznym Alexandrem,
w Nowym Jorku, niedaleko Carnegie Hall i Broadwayu.
Są tu już od około trzech lat.
Dobry wieczór, Felicio.
- Cześć, Ed. - Witaj, Lenny.
- Jak się masz? - Dobrze.
Zawsze trudno mi było cię sklasyfikować,
bo zajmujesz się tyloma rzeczami.
Jaki jest twój główny zawód?
Chyba po prostu jestem muzykiem.
Moją domeną jest szeroko pojęta muzyka.
Nieważne, czy jest to komponowanie,
dyrygowanie, uczenie, zgłębianie jej czy granie.
Lubię to, więc to robię.
Felicio, czy nadążasz za pracą Lenny’ego?
Bywa z tym ciężko. Tak wiele robi.
Ten sezon zapowiada się na zwariowany.
Pisze dwa musicale.
Jeden to West Side Story, adaptacja Romea i Julii.
Pracuje z J. Robbinsem, A. Laurentsem
i uzdolnionym tekściarzem Steviem Sondheimem.
Nagrywa też cztery odcinki
serialu Omnibus dla telewizji CBS.
I...
- Dobrze mówię? - Wiesz lepiej ode mnie.
A ty, Felicio? Zajmujesz się czymś poza aktorstwem?
Trudno jest robić coś więcej, gdy trzeba zajmować się domem.
Mąż, dzieci i aktorstwo pochłaniają cały mój czas.
I pamiętanie mojego grafiku.
Nic nie poradzę.
Jaka jest różnica między życiem
Bernsteina kompozytora a Bernsteina dyrygenta?
Pewnie...
Myślę, że jest. Na przykład w osobowości.
Tworzenie muzyki znacznie różni się od jej wykonywania.
Każdy wykonawca,
czy to Toscanini, czy Tallulah Bankhead,
wiedzie żywot publiczny.
Musi być ekstrawertykiem.
Wiem, że trochę upraszczam.
Z kolei osoba kreatywna
siedzi samotnie w pokoju jak ten
i pisze sama.
Ze światem komunikuje się w sposób bardziej stonowany,
wiedzie raczej...
bogate życie wewnętrzne, a nie zewnętrzne.
A jeśli musisz łączyć te osobowości...
w końcu stajesz się schizofrenikiem i już.
Felicio, ty również interesujesz się muzyką.
Tato!
Tatusiu!
Łap!
KOCHAM CIĘ, TATUSIU JAMIE
Ja ciebie też kocham, córeczko.
Bardzo. Dziękuję.
Witajcie, dzieci Zeusa!
Przyjacielu!
- Witaj, Lenny. - Cześć.
Co za miła niespodzianka.
Dlatego kocham Nowy Jork.
Wychodzisz z mieszkania i ot tak wpadasz na bliskich przyjaciół.
- Idę do centrum. - Ja też.
Idziemy przez park do Saksa,
- zanim zejdą się tłumy. - A kim ty jesteś? Cześć.
Jaka ty jesteś śliczna.
Zdradzić ci sekret?
Spałem z obojgiem twoich rodziców.
To zbyt wiele, prawda?
Zbyt wiele miłości, co poradzę? Ale ujarzmiam ją. Z całych sił!
Po drugiej stronie ulicy się na nas gapią.
Mówią: „To nie on. W telewizji jest przystojniejszy”.
„Ale ma uszy Bernsteina”.
„Czy to możliwe, że to on?”
Ale wstyd. Nawet nie mamy sztućców.
- Proszę. - Przepraszam.
A na co nam sztućce?
Zamówiłem chińszczyznę.
Potrzebuję zasłon, żeby się w końcu wyspać.
Wyglądam jak zombie.
Straszę dzieci.
- Mamy w domu dzieci? - Mamy.
- Bergowie mają trójkę. Jak oni to robią? - Nie mam pojęcia. To niewyobrażalne.
Alex to ciche dziecko. Damy radę.
- Na razie. - Cały czas śpi.
- Nasz mały śpioch. - Długo nie pośpi.
- Jakby nie był prawdziwy. - Fakt.
Wyśnione dziecko.
Jakoś jestem smutny.
Jesteś przemęczony. Musisz pospać.
Tak.
Lato wypełniało mnie śpiewem, którego dzisiaj już nie słyszę.
Edna St. Vincent Millay.
Jeśli lato w tobie nie śpiewa,
to nic tego nie robi.
A jeśli nic w tobie nie śpiewa,
nie możesz tworzyć muzyki.
Przebywanie w pobliżu mojego brata ma swoją cenę.
Choć pewnie on chciałby, żeby było inaczej.
Rozumiem, o co ci chodzi.
To bardzo dziwne, ale...
myślę, że każdy tak ma.
Ludzie dążą do tego, by się przystosować.
Ale...
obcowanie z tak silną osobowością
to droga ku śmierci.
Naprawdę.
Kiedy przez to cierpi, dochodzę do wniosku,
że to nie jest tego warte.
Tak naprawdę mnie to nie zabije.
Jeśli daje mu to przyjemność lub zapobiega cierpieniu,
to będę go wspierać.
Ale nie może być żadnych poświęceń.
W przeciwnym razie zniknę.
Fajnie?
Teraz było naprawdę dobrze!
- Wiklina! - Boże!
Stara, biała wiklina z poduszkami Pierre Deux.
Genialne.
Będzie wyglądać jak w wiktoriańskiej oranżerii.
Chcesz mnie zamknąć w szklanej klatce jak jakiegoś egzotycznego ptaka?
Lubię, jak otaczają mnie sami mężczyźni.
Są o wiele lepsi.
Felicia chyba... Sam nie wiem. Nic już nie rozumiem.
Wszystko gra. Ona po prostu...
Wszystko w porządku? Potrzebujesz ręcznika?
Julia!
Przynieś ręcznik.
Ciągle jesteś rozkojarzony.
Idę zrobić wielkie kupsko.
Pięknie.
Boże.
Czy tata wspominał ci coś o Harrym i Amberson?
Nie.
Harry zaoferował mi pracę w Amberson.
Co ty na to?
- A tata? - Myśli, że to świetny pomysł.
A więc ja też.
- Zgadzasz się? - Tak.
- Dzięki. - Kocham cię.
- Już niemal dorosła. - Tylko pozornie.
Mogę.
Bardzo panu dziękuję.
Będziesz świetna.
- Cieszę się. - Dam z siebie wszystko.
Depczą po mnie we własnym domu.
Chciałbym, żebyś kogoś poznał.
Jakiś typ prawie mnie zadeptał.
- Łeb mi urwało... - Posłuchaj.
- Jestem przemęczony. - To jest Lenny.
- Witam. - To Charlie.
Nie mam wolnych rąk.
- Ale jesteś wysoki. - Jim.
Dryblas. Cześć, Charlie.
Miło mi. Dobrze się bawisz?
- Lenny powinien komponować. - Cóż...
A Harry rozprasza go występami, nagraniami i...
banalnymi chłopcami.
- Nie lubię go. - A ja tak.
Wiem, ale ja nie.
- Cóż... - Cóż...
- Świetnie to znosisz. - Tak.
- Ja bym nie umiała. - Naprawdę. Nasza mała Joanna d’Arc.
Ona raczej marnie skończyła.
Ale nudy.
- Cześć, Scott. - Cześć.
Moja rodzina nie używa tego słowa. Felicia go nie lubi.
- Twoja rodzina? - Tak.
Rodzina, Lenny?
Dość.
- Pracujemy razem od dziesięciu lat. - Dobrze wiem.
Wypiera jak Archimedes wodę.
- Hasło z krzyżówki. Osiem liter. - Co?
Kalambur.
- Zgadza się. - Owszem.
- Rozwiązałeś czwartkową? - Tak.
- Dość łatwa. - Tak.
- Cześć. - Jestem Tommy.
Wyskoczyłeś mi z butonierki?
- I już zostanę. - Jesteś dżinem? Mam trzy życzenia?
- Jakie jest pierwsze? - Pierwsze.
Powodzenia. Cześć, Tommy.
Wybacz, nie znamy się.
- Piękny. - Dziękuję.
- Felicia mnie ubiera. - Ładnie.
Gdybym robił to sam, wyglądałbym jak klaun.
Taka prawda. Tylko cicho sza!
Mogę tam zapalić? Kim jesteś? Skąd pochodzisz?
- Z San Francisco. - Czyli z Ziemi.
Pierwotnie.
- Masz piękne włosy. - To miłe.
Idę na dach. Muszę się przewietrzyć.
- Pójdziesz ze mną? - Chętnie.
Świetnie. Chodźmy. Tommy, tak?
- Popularna. - I królowa balu.
- Królowa? Nie żartuj. - Dobrze sobie radzisz.
Zręcznie lawirujesz.
Widziałaś Lenny’ego?
Zawołać go?
Nie trzeba.
Mnie przydałby się golf.
Przydałby się, mówię ci.
Poważnie.
- Jak to rozwiążemy? - Nie wiem.
Martwię się. Jakoś musimy.
Słuchacze wiedzą, jak wyglądasz?
- Powinieneś występować w telewizji. - Daj spokój.
Jesteś taki przystojny. Mogę?
Kochanie, to jest Tommy.
- W porządku? - Tak.
Kochanie.
Idź. Wszystko w porządku.
- Kochanie. - Zostaw.
Wybacz.
Popraw włosy. Coraz łatwiej cię nakryć.
Czy ci się to podoba, czy nie, świat jest tobą całkowicie zafascynowany.
Można nawet rzec, że ma na twoim punkcie obsesję.
Od tego pamiętnego pierwszego występu w Carnegie Hall.
Dowiodłeś swego talentu.
Przez 15 lat uczyłeś widzów o magii muzyki klasycznej.
Young People’s Concerts i Omnibusa
obejrzały miliony ludzi na całym świecie.
Dekada w Filharmonii Nowojorskiej.
Do tego twoje kompozycje.
- West Side Story odmienił musicale. - Chryste.
Do tego Kandyd i Na przepustce.
Gdy się to zsumuje, wcale tak wiele nie napisałem.
Muzyka jest...
To zabrzmi dziwnie. Muzyka była dla mnie najważniejsza,
ale liczba utworów jest dla mnie powodem
wielkiego zawodu.
Gdy je podsumujemy, nie jest ich dużo.
To...
To szansa, żeby świat poznał cię z innej strony.
Dzięki tej książce fani dowiedzą się, o czym myślisz prywatnie.
Co czujesz, jakie masz poglądy na życie.
Świat lada chwila się zawali.
To właśnie czuję.
Nie żartuję.
- Tak. - Spadek kreatywności.
Ona umiera.
W przeciwieństwie do nauki. Ta rozkwita.
Kiedy tak siedzimy, bardzo trudno mi...
myśleć, że...
moje dyrygowanie czy komponowanie ma na coś jakikolwiek wpływ.
Czy w ogóle warto pisać o moim życiu.
Rozumiem cię.
Wielu artystów to prześladuje. Widać to w ich dziełach.
Tkwi to gdzieś w podświadomości.
- Odczuwają wielki smutek... - Wiem, że Felicia głęboko to odczuwa.
To wszechobecne.
Nic jej już nie cieszy.
Prawda?
- To takie smutne. - Piknik...
nad wodą, lunch...
wspólne spędzanie czasu.
Z czego to wynika?
To chyba wielkie poczucie bezcelowości.
Też to zauważyłem.
Pamiętam, że kiedy ją poznałem,
tryskała energią.
Była pełną życia, szczęśliwą kobietą,
a teraz coś w niej pękło.
Ostatnio w Wiedniu powiedziała:
„Chcę zatrzymać autobus i wysiąść”.
A jak ciebie to dotyka?
Mnie ratują dwie rzeczy.
Kocham ludzi i muzykę.
Miłość do muzyki trzyma mnie przy życiu, nawet kiedy jestem w dołku.
A ten bywa bardzo głęboki.
Etyka pracy utrzymuje mnie na powierzchni.
No i kocham ludzi. Tak bardzo, że...
nie potrafię być sam.
Dla kompozytora to problem.
Tak.
Nikt inny, kogo znam,
nie korzysta z łazienki przy otwartych drzwiach.
Czy naprawdę można uważać,
że człowiek to tylko zwierzę w potrzasku?
Ofiara własnych żądz i szaleństw?
Niektórzy wierzą, że tkwi w tym boski pierwiastek, inni nie.
Dopóki ja w to wierzę...
a pewnie dlatego tak kocham ludzi,
muszę też wierzyć,
że gdzieś w odległym zakątku mej duszy jest droga ucieczki.
Dobrze, soprany...
cała presja na was.
Od taktu 44, wchodzicie na końcu „Niech nam ogród rośnie”,
potem a cappella.
Soprany, pamiętajcie,
żeby zrobić miejsce dla wysokich nut.
To znaczy...
„Umieram,
chyba rośnie mi przepuklina”.
Takie chilijskie powiedzenie.
Nie mogłem znaleźć rymu.
- Obudziłem ją w czarną noc, zdesperowany. - Twoja matka była z guberni rówieńskiej.
A ona rzuca idiomem.
Głęboko spałam.
Zawarłem go tutaj.
Hiszpański tekst jest Felicii.
Szczęście, że tu przyszła. Pomoże z wymową.
No tak. Przepraszam.
Przeglądałem Woltera i tam nie ma żadnej guberni rówieńskiej.
Bo ją dopisałem.
Jestem ciekaw opinii.
- Zobaczymy. - Pięknie tu.
Wiem.
- Pomogę. - Dzięki.
Chodźmy.
Co mam zabrać?
Ten wielgachny worek karmy.
Dzięki.
Nie ma sprawy.
To Jamie.
Chcę się napić.
Tata!
Cześć, słonko.
Idź. Nie krępuj się.
To pomysł Felicii?
Na pewno nie mój. Obraz też jest jej.
- Piękny. - Lenny.
- O co chodzi? - Widziałeś się z Jamie?
- Nie. - Nie widziałeś?
Nie.
- A co? Jest tutaj? - Tak.
Jest bardzo zdenerwowana.
Dlaczego?
Doszły ją pewne plotki.
- Słucham? - Plotki.
- Jakie? - O tobie, kochanie.
A konkretnie?
Nie wiem. Siedzi w Tanglewood całe lato.
Chyba chodzi o coś poważnego.
Co jej powiedziałaś?
Nic. Doradziłam, że powinna porozmawiać o tym z tobą.
Jest już duża.
To nieistotne. Miałeś być dyskretny.
Jest już w takim wieku, że powinna wiedzieć. Zasługuje na to.
Nie prosiła się o to.
- To była moja decyzja. - Nasza.
Nie tylko twoja.
Nie waż się jej mówić prawdy.
Moja słodka.
- Witaj w domu. - Patrzcie no.
Cześć.
Nie spodziewałem się.
Napisałaś nową piosenkę?
Czytałam, pisałam pamiętnik. Jak podróż?
- Widziałaś Tommy’ego? - Pomachał mi.
Wiedziałem, że się ucieszysz. Zostanie na weekend.
Cudownie.
Bystry z niego chłopak. Nie daje mi się nudzić.
Mistrz anagramów.
Uroczy chłopak.
Twoja matka powiedziała mi,
że usłyszałaś o mnie jakieś plotki.
Niepotrzebnie o tym mówiłam.
- Jamie... - To nic takiego.
- Zdenerwowałaś się. - Nieprawda.
Pomówmy o tym.
Rozmawiałem o tym z matką,
a teraz chcę porozmawiać z tobą.
Chciałbym rzucić na tę sprawę nieco światła,
jakoś ją wytłumaczyć...
- Chodzi o zazdrość. - Co?
Zazdrość.
Kiedy studiowałem w Curtis, znałem pewnego chłopaka...
Wydawał się miły.
Przyniósł pistolet i chciał mnie zabić, bo zazdrościł mi muzycznego...
talentu.
Zazdrościł talentu.
Tak bardzo, że chciał popełnić morderstwo.
Dyrektorem Filharmonii Nowojorskiej był Artur Rodziński.
Bóg kazał mu mnie zatrudnić.
A on mnie potem dusił na próbie.
Z zazdrości.
Nie wiem, co się stało, kto i co powiedział,
ale cokolwiek to było, wynikało z zazdrości.
Z zazdrości o to...
czym się zajmuję.
Całe życie tak miałem. Wybacz, że dotknęło to też ciebie.
Pomogłem?
Czyli to nieprawda.
Nie, kochanie.
Dziękuję,
że ze mną porozmawiałeś.
Ulżyło mi.
Chodźmy do środka.
Jaki kolor?
Mamy...
Trzy takie same odcienie czerwieni.
Nie są takie same.
To chyba niebieski.
- Może... - Wcale nie.
Koniec z anagramami?
- Zrobisz jakiś wzór. - Malujemy paznokcie.
Artystka.
Mała szachownica.
Uznałem, że jego przyjazd to dobry pomysł.
Jamie uwielbia jego towarzystwo.
- Jamie? - Ty też go lubisz, prawda?
Tak.
- Kochanie, jeśli coś zrobiłem, powiedz. - Nic.
Ale dlaczego akurat Jamie
miałaby się nim interesować?
Tommy to bardzo ciepły człowiek, bardzo inteligentny, jak nasza córka.
- Chodzi mi o to, że... - Owszem. Ja też lubię jego towarzystwo.
Nie będę udawał, że przywiozłem go tu dla niej.
- Oczywiście, że nie. - To jasne.
Po prostu powodów jest kilka.
- Mogę go odesłać. - Nie trzeba.
Źle odczytałem sytuację.
- Nie. - Pomyliłem się.
Nie chodzi o to, ale o...
- O co? - Nieważne.
Dobrze.
Czyli w porządku?
Tak?
- Tak. - Dobrze.
Ja to zrobię.
- Co? - Nic...
Myślałam, że rozmawiamy.
- Bo tak jest. - Nie.
- Myślałem, że skończyliśmy. - Masz pracę.
Wcale nie, ale chcę to dokończyć.
Idź. Nie będę cię zatrzymywać.
Gdzie są wszyscy? O, tutaj.
Mam coś do ogłoszenia.
Skończyłem „Mszę”.
Super, tato.
A mama dokąd?
Ktoś zostawił Snoopy’ego w przedsionku.
Cześć, Brian. Alex!
Kto porzucił w przedsionku Snoopy’ego?
- Kto to zrobił? - Ja. Przepraszam, tato.
To jego dzień.
- Zaczął go podgryzać... - Musisz mnie zobaczyć.
- Ile? - Cicho.
- Czemu ciągle o tym gadasz? - Ile?
- Wybacz. - Była taka kobieta...
Spóźniłeś się o jeden dzień.
Wiem. Jeździłem z Harrym.
Nina źle to zniosła.
Nie wydaje mi się.
Słyszałeś, jak krzyczała o jakiejś kobiecie?
Wreszcie ją namówiłeś.
- Niespodzianka. - Tato!
Oczywiście. Dziękuję, Julio.
Ninie chodziło o ciebie.
Prawie przegapiłeś Święto Dziękczynienia.
Radosnego.
- Mike, zostań. - Dzięki. Muszę iść.
Zajmij się nim.
- Jasne. - Dziękuję.
- Przekąsisz coś? - Nie.
Radosnego święta.
Kochanie?
A już myślałem...
- Niezły numer wywinęłaś. - Co?
- Zrobiłaś mi niezły numer. - Jak to?
Wystawiłaś za drzwi poduszkę, kapcie, pastę do zębów i szczoteczkę.
Unikałaś mnie.
Rozumiem, że się gniewasz. Chryste. Ale...
Bądźmy rozsądni.
Jest w Chile takie powiedzenie,
że nie stoi się pod srającym ptakiem.
A ja wręcz żyję
pod takim pieprzonym ptakiem,
tak długo, że to wręcz komiczne.
Myślę, że...
pozwalasz, by smutek...
- Przestań! Tu nie chodzi o mnie. - Daj dokończyć.
Nie!
Smutek bierze nad tobą górę.
Chodzi o ciebie. A to lubisz, prawda?
Chcesz być zmęczony, zdołowany i chory.
Wtedy możesz unikać obowiązków.
- Jakich? - Względem tego, co masz.
Względem swego talentu.
- Błagam. - Boże.
To również brzemię.
- Brzemię udawania miłości. - Taka jest prawda.
A podobno tak kochasz ludzi. I ta fontanna miłości
jest źródłem twoich problemów.
- Właśnie. - Obudź się! Zdejmij okulary.
To przez złość i nienawiść w twoim sercu.
Jest tego tyle, że ciężko zliczyć. To cię właśnie napędza. Wielki gniew.
Kiedy dyrygujesz, nie pozwalasz nam doświadczać muzyki.
Ty rzucasz nam ją w twarz.
- Jak śmiesz? - Bo my jej nie rozumiemy.
Mamy tylko patrzeć, jak ty ją czujesz,
żebyśmy zdali sobie sprawę, że w porównaniu z tobą jesteśmy malutcy.
Masz kompleksy.
- Ta pycha... - Ustaw się w kolejce.
Paradujesz z kelnerami, których Harry ci nagania,
udając, że podziwiasz ich za intelekt i możliwość ich „nauczania”.
Przynajmniej moje serce jest otwarte.
Co za bezczelność!
Przez cztery lata zwlekałeś,
- żeby się ze mną ożenić. - Podobało cię się
- wyobrażenie o mnie. - Wyobrażenie?
Jak w tym filmie z Chamberlainem.
„Jak mam rywalizować z twoim wyobrażeniem o mnie?”
Przetrwałam ten czas dzięki Dickowi.
- Dick Hart. Richard Hart. - Tak.
- Który wykitował. - Kochał mnie.
- Umarł. - Kochał mnie.
I teraz jest trupem. To ja byłem tym głupcem,
który czekał na ciebie pod szpitalem. To moja prawda.
Twoja prawda to pieprzone łgarstwo!
Wysysa z wszystkich energię, nie daje nam szansy żyć,
czy choćby oddychać i być sobą.
Ciebie czyni odważnym i silnym,
ale z nami robi coś dokładnie odwrotnego.
To męczące, Lenny.
Kochać i akceptować kogoś, kto nie kocha i nie akceptuje siebie.
Tylko to jest twoją prawdą.
Jeśli będziesz nieostrożny, umrzesz jako stary, samotny gej.
Mamo! Tato!
- Tato! - Mamo!
- Jest Snoopy! - Chodźcie.
Mamusiu! Przegapicie!
- Co tam robicie? Już długo siedzicie. - Ale wielki.
- Tato! - Tak.
Chodź.
Ja pójdę.
Witam.
Dzień dobry.
Witam serdecznie.
Cudownie. Witam.
W naszych czwartkowych próbach uwielbiam to,
że możemy pomówić o tym, co sądzimy o muzyce.
Dziękuję wam wszystkim za przyjście.
Dzisiaj omawiamy 14. symfonię Szostakowicza.
Dzięki niej zrozumiałem...
Może to wydać się mroczne, ale ja twierdzę inaczej.
...że kiedy artysta zbliża się do śmierci...
musi pozbyć się
wszelkich hamulców.
Artysta,
w czasie, jaki mu pozostał, musi tworzyć
z nieograniczoną swobodą.
Właśnie dlatego...
muszę to dla siebie zrobić.
Resztę życia...
bez względu na to, jak dużo mi go zostało,
muszę przeżyć tak, jak chcę.
W dzisiejszych czasach to popularne.
Pan Belzebub srogi ma swe wymogi
W hotelu diabła
Gdzie Persefona padła
Jak żandarmów szale Morza błękitne fale
Barmanką miotały wielce
Jak pod Bałakławą chlupnęło lawą Na głowy z góry
A niebiescy żandarmi zdrewniali cali
Wszystkich aresztowali Bo gdy Belzebub zawył o wikt
FASADA
Nie przyszedł nikt!
Cięcie. Dziękuję.
Boże, w życiu tak szybko nie mówiłam.
- Dziękuję, Colin. - Proszę.
Chciałabym powtórzyć.
- Oczywiście. - Jeśli można.
Jeśli będziesz trzymać partyturę niżej, będzie cię lepiej słychać.
Niżej. A trzymałam wysoko.
Powtórzymy od taktu 44.
Perkusja mogłaby być ciszej.
- Głowa wciąż boli? - Dam radę.
Cynthia.
Niedługo zaczniesz wszystkim rozporządzać.
To już się dzieje. Wczoraj dywan był innego koloru.
- I miałam rację. - Zgadzam się.
Zapomniałam już, jak kocham tę pracę.
- Już kończymy. - Rezerwacja poczeka.
- Fajnie tu. - Chwila.
Myślałem, że dziś wychodzisz ze mną.
Przestańcie się tak martwić. Jest dobrze.
- Dużo pracuję. - To nie to samo.
Ale masz rację, uwijasz się.
Za tydzień pokazy Poor Murderer?
- Nie przypominaj. - Nie martwimy się.
Po prostu bardzo chcę spędzać z tobą czas.
Jestem cała wasza.
O czym mówiłeś?
Chyba o...
- O czym mówiłem? - Nie pamiętam.
Może o tym, jacy wszyscy są przystojni.
Dużo ich tu.
Dużo facetów.
Kurczaczków? Tak ich nazywamy.
Nie ma jak kurczaczek.
Lubisz kurczaczki.
- Uwielbiam. - Wiem.
- Chcesz, Harry? - Tak.
- Wciągnij tam. - Dobra.
- Udało się? - Zawodowo.
Wszystko na mnie leci.
Nie szkodzi. Tu dostałem.
Proszę. Wszystkich częstuję.
- Lenny... - Nie szkodzi.
- Wybacz. - Nic się nie stało.
Jerry Robbins miał rację. Trudno dbać o związek,
kiedy mieszka się w hotelach.
Zaraz mnie zdenerwujesz.
Nie, kochanie.
Chciałem cię tylko zapytać, jakie masz plany na weekend.
Za kilka dni wracamy.
Moglibyśmy coś porobić w Fairfield. Tylko musisz przekonać mamę.
„Wy” wracacie?
Nie jest potworem.
To wspaniały człowiek.
Mój mały, genialny leprechaun. Nawet nie jest w moim typie.
Przestań, tato.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Kochanie...
Uwielbiam cię.
Tak bardzo cię kocham, Jamie.
Wiem.
Wiem o tym.
Porozmawiam znowu z mamą.
Dobrze, tato.
Czytałaś?
Wspomnieli o tobie w recenzji w New York Timesie.
- Naprawdę? - Zachowałam ją.
Nie chcę widzieć.
Nie lubię o sobie czytać.
Ale miło z twojej strony.
Dobrze.
Jak było w poniedziałek?
Poniedziałek...
- Chyba nie chcę o tym rozmawiać. - Zaraz.
- A co się stało? - Nic.
- Twoja mama ma zalotnika. - Nie.
Naprawdę? Musimy o tym porozmawiać.
Wystarczy ci romans twojego ojca.
Wcale nie musimy.
A skoro o ojcu mowa,
w Święto Dziękczynienia mam dwa występy
i zostaję w teatrze.
Zjesz z ojcem w mieszkaniu z Niną i Alexem.
Zrób to dla Niny. Zachowajmy resztki normalności.
To nie jest normalna sytuacja.
Nie wiem, co powiedzieć.
- Mam spotkanie z Alexandrem. - Daj spokój.
Muszę tam iść. Na pewno macie o czym pogadać.
- Nie rób tak. - Zostawię was same,
- pogadacie. - Nie robimy tak.
Dorośli tak nie robią.
- Umówiłam się z nim. - Nie. Kochanie.
Nie zostawimy tak tego. Spójrz mi w oczy.
Widzę, że jesteś zła. Nie chcę tego tak zostawiać.
- Nie gniewam się. - Nie wierzę ci.
Zaczekaj.
Nie gniewam się na ciebie, mamo.
Nie potrafisz kłamać.
- I dlatego możesz mi ufać. - Fakt.
- Uciekam. - Nie.
- Wbiję mu szpilę. - Kocham cię.
Bo cię jeszcze nie odwiedził i nie pogratulował.
Byłoby miło.
Teraz opowiedz o zalotniku.
No tak...
A więc...
Bardzo się ucieszyłam.
- Wiesz o tym. - Tak.
- Poszliśmy na lunch. - Dokąd?
Do Café Carlyle.
Denerwowałam się, on również.
W połowie posiłku nachylił się do mnie
i zapytał, czy może mi zdradzić tajemnicę.
- Mówi, że się zadurzył. - Nie wątpię.
Uśmiechnęłam się, oblałam rumieńcem i zapytałam, o kogo chodzi.
Odparł, że o Mendy’ego.
Chce, żebym ich sobie przedstawiła.
- Mendy Wager? - Mendy.
Co się dziwisz? To przystojny mężczyzna.
- Felicio... - Siedzę,
czerwienię się, motylki w brzuchu, a on...
Cóż...
widocznie tacy mnie pociągają.
Posłuchaj...
Lenny naprawdę cię kocha.
To po prostu mężczyzna, starzejący się mężczyzna,
który nie potrafi być w pełni jednym.
Trochę się... pogubił.
Wiedziałam, jaki jest.
Zadzwonił do mnie.
I?
Proponuje rodzinny wyjazd do Fairfield.
- Brzmiał jakoś inaczej. - Felicio...
Nie szukajmy wymówek. Nie zawiódł mnie.
- Felicia... - Nie.
W swej arogancji sądziłam, że wystarczy mi to, co może mi dać.
Co za ironia. Tak było mi żal dzieci,
kiedy usilnie zabiegały o jego uwagę.
Byłam z siebie taka dumna,
że ja jej nie potrzebuję.
A teraz...
spójrz na mnie.
Kogo ja oszukuję?
Brak mi go.
Tego dzieciaka.
Pytania?
Brawo!
- Nie ma żadnej nienawiści. - Czemu przyszłaś?
W twoim sercu nie ma krzty nienawiści.
- Może pan już wrócić. - Świetnie.
- Chcesz usiąść? - Tak.
- Tobie przydałby się pomiar ciśnienia. - Nie trzeba.
Betty wpadnie na kolację.
- Nie wiedziałem. - Tak.
I Mendy. Będzie miło.
Julia poszła po koper włoski, który Betty uwielbia.
Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Wygląda na to, że ma pani guza po prawej stronie lewej piersi.
Możliwe są też przerzuty na płuco.
Biorąc pod uwagę wielkość guza,
zalecałbym usunięcie piersi,
mięśni u jej podstaw oraz sąsiadujących węzłów chłonnych,
a także biopsję płuca,
która potwierdzi, czy faktycznie są przerzuty.
Moglibyśmy to zrobić w przyszłym tygodniu.
Tak.
Ale... Kochanie...
- Zaczynam sztukę. - Nie szkodzi.
- Muszę powiadomić... - Ja to zrobię.
Rekonwalescencja potrwa raczej krótko,
za tydzień lub dwa będzie pani gotowa.
- To wspaniale. - I wróci pani do pracy.
Jaką będziemy mieć pewność, że usunęliśmy wszystko?
- No cóż... - Że to już wszystko?
Nie potraktujemy tego ulgowo ze względu na występy.
Kiedy usuniemy pierś, raka nie będzie.
Musimy tylko potwierdzić płuco.
Ile potrwa biopsja?
Zaledwie kilka minut. Będzie pani pod narkozą.
Czyli...
Oba zabiegi na raz?
Tak. Usunięcie piersi ułatwi biopsję płuca.
Dziękujemy panu.
Wiem.
- Wiem. - Co za beznadzieja.
Rozumiem.
Jestem beznadziejna.
Już dobrze, kochanie.
Nie sądzę, skarbie.
- Proszę. - Dziękuję.
- Chodźmy pieszo przez park. - Chcesz?
Tak.
Przewietrzymy się.
Dobrze.
- Jezu. - W porządku?
Tak.
- Kolano mnie boli. - Mam pomysł.
O nie.
To zapalniczka?
Pilnuj swego nosa.
Myślę o liczbie.
- Nie wiem. Dziewięć. - Nie.
- Pięć. - Nie, zastanów się.
Staram się.
Próbuję.
- Dwa, kochanie. - Dwa.
Dwa.
Jak my.
Para.
Dwie kaczki w stawie.
Oprzyj się o mnie.
Całym ciałem. Właśnie tak.
Głowę też.
Dobrze, kochanie.
Cześć.
Witajcie.
Taka piękna.
Tęskniłem.
Ja za tobą również.
Wszystko w porządku, mamo?
Tak.
- Kochana. - Dojazd koszmarny?
Oczywiście. On prowadził.
- O nie. - Dalej na wschód już się nie da.
Wiesz, że nie lubię prowadzić.
Chciałam przyjechać wcześniej.
Mogę...
Mogę coś dla ciebie zrobić? Cokolwiek?
Nie rób więcej trwałej.
Też jej mówiłem.
Ramone nazwał ją sukcesem.
Tak, olbrzymim.
Gdzie jest Lenny?
Nie wiem, pewnie gdzieś śpi.
Pamiętasz...
bar micwę, na którą mnie zabrałaś,
tę kolegi Alexandra?
- Tę... Tak. - Pamiętam.
Był tam...
Jak on się nazywał?
- Feldman. - Tak!
Poszłyśmy. Ja siedziałam obok Felicii.
Jak zwykle wyglądała bosko. Biedna ja.
Lenny był wtedy dziesięć kilo chudszy.
Opalony na brąz, ubrany cały na biało,
do tego białe lakierki bez skarpetek.
Taka była moda.
Bzdura.
W pewnym momencie
ten ubrany na biało Lenny wstał
i podszedł do pulpitu.
Tak.
Już dobrze...
- Lenny w białym garniturze. - Tak.
Ubrany cały na biało...
podszedł do pulpitu.
- Nikt go nie prosił o przemowę. - Nie.
Ale...
droga zajęła mu ze 20 minut,
przy każdym stole zatrzymywał się na pogawędkę.
W końcu dotarł. Obok przerażony chłopiec.
Felicia nachyliła się do mnie
i poważnym głosem rzekła:
„Dołączyła panna młoda”.
Wstał.
- Boże. - Przedstawienie.
Uważaj, Jamie.
Do zobaczenia.
Dobrze. Pa.
Kocham cię.
Nie chcę więcej gości.
Mam dość. Chcę się położyć.
Dobrze.
Tak. Musisz to odwołać.
Nie wyjadę stąd.
Wykluczone.
Od 15 lat współpracuję z tą orkiestrą, zrozumieją.
Nie.
Nie wyjadę stąd, Harry. Musisz coś wymyślić.
Tak.
Wszystko cacy.
- Korzystasz z toalety? - Nie mogę.
- Musisz pić. - Staram się.
Cały czas jest mi okropnie zimno.
Nie pomagaj mi. Nie chcę pomocy.
Nie potrzebuję jej.
Zostaw.
Połóż się ze mną. Nie rób zamieszania.
- Poduszki wygodne? - Tak. Zostaw.
- Połóż się. - Dobrze.
Wybacz.
Przepraszam.
Wiesz...
jedyne, czego...
człowiekowi potrzeba, to wrażliwość.
Dobroć.
Już dziesięć po wpół do. Wzięłaś leki?
- Nie. - Nie boli cię?
Kazał mi ich nie brać.
- Kto? - Arkell.
Kochanie...
Naszym lekarzem jest Bernard Kruger.
Arkell był nim wiele lat temu.
Oczywiście. Coś mi się...
Może jednak weź tabletkę. Jak ból?
W porządku.
- Nie boli? - Nie.
Ale weź, jak skończymy, dobrze?
- Dobrze? - Koncentruję się.
Zobaczcie.
Co to?
- Wspomnienia z dzieciństwa. - Tak.
- Dobry pomysł. - Dużo ciekawszy.
- Czyżby? - Włącz.
Pamiętasz tę piosenkę?
- Pamiętasz? - A my?
- Taniec pamiętacie? - Nie.
- Byłeś okropny. - Pamiętacie taniec?
Całkowicie beznadziejny.
Małpka żuła tytoń Na tramwajowym drucie
Wtem drut trzasł, małpa plask
Popłynęła do nieba małą łódką
Klask, plask
Teraz ręce.
Podejdźcie.
Chodźcie.
Sweet Gene, do nogi.
Chodź tu. Sweet Gene.
Wracamy do domu.
Gdzie pacjentka?
Gdzie jest pacjentka?
Przyszedł doktor. Dzień dobry, siostro.
Kocham cię.
Pachniesz...
tuńczykiem...
i papierosami.
Przyłapałaś mnie.
Okropność.
- Masz? - Tak.
Weź walizki.
Tu chodzi o stanie się całością.
Nie tylko kotły z tyłu, ale również skrzypce.
To jeden wielki organizm.
Potraktuj to tak i wszystko się ułoży.
Jestem tu. Nie martw się.
Jestem tutaj. Poprowadzę cię.
Dobrze? Zaczynamy.
Oto William.
Od taktu 311.
Raz, dwa, trzy.
Dobrze. Przepraszam.
Widzimy już,
że wchodząc w fermatę celujesz w ritardando...
Nie jestem pewny...
Jest dobrze.
Ale co potem? Co zrobisz? Oni tego nie wiedzą.
Zamierzasz ruszyć pędem czy powoli przyspieszać?
Pokażę.
Na razie się potykasz.
Fermata.
- Takt wcześniej. - Takt wcześniej.
Raz, dwa, trzy.
Nie. Źle.
Nie czułem tego.
Jeszcze raz. Przepraszam.
Mogę...
Bardzo dobrze.
Ale to wciąż takt.
Pokażę ci, do czego wydaje mi się, że dążysz.
Jeśli się mylę, popraw mnie.
Moim zdaniem chcesz zrobić tak.
Pauza i do góry.
Ćwierćnuty. Chyba o to ci chodzi.
Takt przed fermatą.
- Tak? - Tak.
Dobrze? Co zrobiłem?
No tak.
To dla mnie czy dla ciebie?
Jeszcze.
Jeszcze!
Bardzo dobrze.
Zacznij od tego. Dzięki.
Bądźcie wyrozumiali.
Jeśli lato w tobie nie śpiewa, to nic tego nie robi.
A jeśli nic nie śpiewa, nie możesz tworzyć muzyki.
Powiedziała mi tak,
kiedy byłem pewnego dnia smutny.
Cytowałem wiersz Edny St. Vincent Millay,
który zawarłem w Songfest.
Ale lato wciąż we mnie śpiewa.
Nie tak wyraźnie jak kiedyś...
ani nie tak często...
ale na pewno śpiewa.
Inaczej dawno poszedłbym się utopić.
Pytania?
DLA JAMIE, ALEXANDRA I NINY
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger