("ศิลปะมิได้ให้คําตอบ แต่กลับกระตุ้นให้เกิดคําถาม)
(และความหมายที่แท้จริงของงานนั้น ขึ้นอยู่กับความตึงเครียดขัดขืน)
(ระหว่างคําตอบที่ขัดแย้งกันเอง" เลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์)
เล่นเป็นเปียโนเสียงดีกว่าเสมอ ไม่รู้ว่าทําไม
ก็ ถ้าจะให้...
ตอบคําถามของคุณ ใช่ เธออยู่ในใจผมแทบตลอด
ผมมักเห็นเธอทําต้นไม้อยู่ในสวน
ฮูเลีย เวก้าสาบานเลยว่า เธอมายืนที่หัวบันไดทุกเช้า
เวลาฮูเลียเอาผ้าลงมาซัก
เธอคอยจับตาดูว่าฮูเลียแยกผ้าขาวกับผ้าสี
แล้วลูกๆ ก็อิจฉาฮูเลีย เพราะลูกทุกคนไม่เคยได้เห็นเธอ
ผม...
ผมคิดถึงเธอสุดหัวใจ
ฮัลโหล
ครับ
แน่นอน
ครับ ผมทราบ
ช่วยถือหูรอสักครู่นะ
ข่าวร้ายจริงๆ เขาเป็นอะไรมากไหม
ไม่ๆ ผมเข้าใจ
ไม่มีเวลาให้ซ้อมเลยเหรอ
ครับ
ก็ได้
ผมขอตั๋วของวันนี้สามใบได้ไหม
ครับ
ตกลง
ได้เลย ครับ ขอบคุณ
ได้สักทีโว้ย!
- เลนเนิร์ด คนดี - ว่าไง
ได้นอนหรือยัง
จะนอนได้ยังไง บรูโน "แมนเฟรด" เริ่มที่จังหวะหยุดก่อนโน้ตแรก
แต่นายดันไม่ยอมให้ฉันซ้อมกับวงก่อน
ฉันบอกแล้วไงว่านายจะขึ้นเวที
เปล่า นายบอกว่าอาจจะได้ขึ้น
สวัสดียามบ่ายครั้งทุกท่าน
บริษัทยางรถยนต์สหรัฐ ขอต้อนรับทุกท่านอีกครั้งเข้าสู่คาร์เนกี้ฮอลล์
เพื่อฟังการแสดงดนตรีจาก วงนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิคซิมโฟนีออร์เคสตรา
อํานวยการดนตรีโดยอาร์ทูร์ ร็อดจินสกี้
บรูโน วอลเทอร์ ผู้ควรจะเป็นวาทยกรในบ่ายนี้เกิดล้มป่วย
ดังนั้นผู้ช่วยวาทยกรหนุ่มชาวอเมริกัน จึงจะรับหน้าที่ควบคุมการบรรเลง
ของวงฟิลฮาร์โมนิคซิมโฟนี เลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์ครับ
วันนี้พวกท่านได้รับชมการแสดงครั้งประวัติศาสตร์
การแสดงดนตรีแสนอัศจรรย์ครั้งนี้ ได้รับการถ่ายทอดไปทั่วโลก
และผมต้องขอกล่าวว่ามาเอสโตรเบิร์นสไตน์
เพิ่งได้รับโทรศัพท์เมื่อเช้าตอนเก้าโมงครึ่ง
เขาเพิ่งทราบข่าวว่าจะต้องมากํากับดนตรีที่นี่
- เป็นครั้งแรกหลังจากหลายปีที่... - โดยไม่ได้ซ้อมเลย
โดยไม่ได้ซ้อมเลย
แต่เขารักดนตรีมากจนไม่จําเป็นต้องซ้อม
เขาสัมผัสดนตรีได้ล้ําลึกนัก
หลังจากเฝ้ารอและต้องการโอกาสนี้มาหลายปี
ในที่สุดก็เป็นจริง ผมภูมิใจเหลือเกิน
คาร์เนกี้ฮอลล์ก็ภูมิใจ และนิวยอร์กก็ภาคภูมิใจในตัวคุณ
เลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์
ขอบคุณครับ ขอบคุณ
บอกเลยนะ หลังจังหวะหยุดนั่น ฉันก็จําอะไรบนเวทีไม่ได้เลย
คงหมดสติไป มารู้ตัวอีกทีตอนที่ได้ยินเสียงปรบมือของผู้ชม
อย่าเอาเรื่องนี้มาขัดจังหวะ
เรากําลังไปได้สวยอยู่แล้ว
ฉันอยากคิดท่าฉากสุดท้ายกับเหล่านักเต้น ตอนอยู่ซินซินเนติ
เจอร์รี่ แต่ฉันตกหลุมรักดนตรีนี่ บอกแล้วไง
ทันทีที่แต่งอะไรได้เป็นเรื่องเป็นราว ฉันจะอัดส่งไปให้นาย
พูดถึงบัลเลต์ใหม่ที่เขาแต่งให้นายเหรอ
เรื่องของกะลาสีสามคนแวะพักที่นิวยอร์ก และเที่ยวซุกซนไปทั่วใช่ไหม
- ใช่แล้ว - อย่าไปเถียงเขา
เขาคือชายหนุ่มที่เราต้องจับตาดูให้ดี อ่านจากบทความนี้ได้เลย
- เดวิด ขอที - "เบิร์นสไตน์ถ่องแท้กับโน้ตในสกอร์
วาทยกรหนุ่มแน่น อํานวยเพลงได้แม่นยํา..."
แหง ลงข้างๆ ข่าวฮิตเลอร์ทิ้งระเบิดโปแลนด์
เข้ามาเลย ไม่ได้ล็อก
- ขออภัยครับ พวกคุณ... - ไม่เป็นไร เขาชอบเปิดประตูทิ้งไว้
สวัสดี ไอแซค รู้จักเดวิดอยู่แล้วนี่ นั่นเจอร์รี่ ร็อบบินส์
- สวัสดี - นี่ คุณต้องลงไปได้แล้ว
- ช้าไปชั่วโมงหนึ่งแล้ว... - กําลังศึกษาสกอร์อยู่...
- ร็อดจินสกี้จะเข้ามาเร็ว... - ร็อดจินสกี้มาเหรอ
- โอเค เดี๋ยวผมจะลงไปเลย - ไอแซค
อย่าลืมว่านายดาราเด่นนี่เป็นคีตกวีด้วยนะ
ฉันเริ่มนวดได้แบบไม่หนักไปแล้วใช่ไหม
- ไร้ที่ติเลย - ปกติแล้วฉันจะ...
ขะมักเขม้นเกินไป
- ตื่นเต้นเกินไป - อ้อ
เท้านายทั้งสองข้างอยู่บนตักฉันเมื่อใด ฉันก็ทําอะไรไม่ถูก
ไม่รู้จะจัดการตัวเองยังไง มันท่วมท้นเกิน
- ฉันว่า... - เกินที่ชายสักคนจะรับไหว
- เพราะโดนจุดอ่อนไหวหรือไง - เปล่า
มันหนักเกินใครสักคนจะทนได้ จริงๆ นะ เดวิด
แบบนี้ฉันไม่มีทางได้ออกจากห้องไปไหน
- นั่นแหละความจริง - อย่าพูดเลย
ถึงเจอร์รี่
นี่คือคําขอโทษจากใจเรื่องเพลงนั้น
ซึ่งก็ไม่ได้แย่มากแต่ก็ไม่ได้ดีมากเช่นกัน
ฉันกําลังดูสกอร์เพลงทั้งหมดอย่างอ่อนล้า
ทุกอย่างใช้ได้ไปจนถึงเพลงที่สาม
ที่มีจุดสวนเคาน์เตอร์พอยต์เต็มไปหมด ช่วงเปียโนสี่มือ
เกรงว่าตรงนั้นยังเละๆ อยู่
แต่นั่นแหละ ใช้เปียโนสี่มือเล่นก็ยาก
แต่ถ้าใช้วงออร์เคสตรา ฉันว่าจะชัดเจนขึ้นมาก
และขอโทษที่เล่นผิดด้วยนะ
แต่ทั้งหมดเป็นความผิดของแอรอน โคปแลนด์
- เป็นความผิดฉันเอง - แล้วยังนั่งเสนอหน้าอยู่ได้
- ไม่จริงเลย - นั่นแหละ...
ฉันจะปล่อยให้นายคิดละ คุณร็อบบินส์
เรื่องจะใส่ท่าเต้นกับดนตรีแบบนี้ยังไง
ฝากบอกทุกคนที่นั่นและสิ่งนั้นด้วยว่ารักนะ
หวังว่านายจะชอบ โชคดีนะ เจอร์รี่
เอาละ ต้องไปซ้อมแล้ว
- ฉันจัดให้ - จริงเหรอ
- ได้ - นายช่วยได้เยอะมาก
แค่ลงไปข้างล่างนายก็ยังจะไปสาย
ฝากฉันให้ได้เล่นในวงกับร็อดจินสกี้หน่อยสิ
ได้ ฉันไม่ใช่คนโปรดเขาหรอก แต่จะฝากให้
- รักนะคนเก่ง - รักจ้ะ
พยายามหนักหนาจะอดกลั้นไว้
แต่กลับเผลอใจจนได้
พยายามเต๊ะท่าเย็นชาเข้าไว้
แต่กลับเผลอใจจนได้
เผลอใจจนได้
สุดท้ายกลับเผลอใจจนได้!
และยามไปชมภาพยนตร์ทีไร
เห็นนักแสดงโลดแล่นในฉาก
จะเริ่มเชื่อเรื่องในนั้นเป็นจริงเป็นจังมาก
สาวนั้นฉันต้องคุ้มครองไว้
วายร้ายทําเสียมารยาท
ฉันโดดเข้าไปช่วยหล่อน
สุดท้ายชกจนจอเงินทะลุขาดเป็นรู!
เผลอใจจนได้ เผลอใจจนได้
- เขาเผลอใจ - เราเผลอใจ
เผลอใจจนได้!
ยอดจริงๆ แต่เรื่องที่คนในนี้ไม่รู้
คือเขาเคยเค้นเสียงโซปราโน จากน้องสาวผู้น่าสงสาร
ยามที่เอาโอเปร่าเหล่านี้ไปแสดงสมัยเรายังเด็ก
ขอให้เป็นเรื่องเตือนใจคุณและทุกคนเลยนะคะ
สวัสดีจ้ะ
คิดแล้วว่าน่าจะมา ได้ข่าวว่าก็ไปทั่วทุกงาน
ได้เจอแก๊งของฉันหรือยัง
- ยัง - เบ็ตตี้กับอดอล์ฟ สองคนนี้ตัวป่วน
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
เอลเลน คนนี้เธอเคยเจอที่สตูดิโออื่นมาแน่ๆ
สวัสดีจ้ะ เฟลิเซีย
ขาดใครไปนะ ลืมแนะนําใครรึเปล่า
ลืมแค่มือเปียโน
แหม ก็นึกว่าดังจนไม่ต้องแนะนําแล้ว
- สวัสดีครับ ผมเลนนี่ - สวัสดีค่ะ ฉันเฟลิเซีย
เบิร์นสไตน์ เหมือนคนนั้น
มอนเตอาเลเกรค่ะ
มอนเตอาเลเกรเหรอ
- มอนเตอาเลเกร โคห์น - โคห์น
มอนเตอาเลเกร โคห์น
นั่นเป็นการผสมเสียงคําที่น่าสนใจดี
เธอส่งสายตาแบบนั้น
สายตาที่ฉันเห็นแล้วใจอ่อน
เธอส่งสายตาข้ามโต๊ะแสนออดอ้อน
ฝั่งคุณแม่ของคุณมาจากตระกูลผู้ดีเก่ายุโรป
ส่วนคุณพ่อเป็นอเมริกันและเป็นยิว
ส่วนคุณย้ายไปชิลีเพราะว่าคุณพ่อ...
- ทึ่งใช่ไหมล่ะที่ผมจําได้หมด - ใช่
คุณจําได้ยังไง
คุณย้ายไปชิลีเพราะคุณพ่อมีธุรกิจที่นั่น
แต่ตอนนี้คุณปักหลักอยู่ที่นิวยอร์กซิตี้เพราะเรียน...
เปียโน แต่จริงๆ แล้วคุณเรียนการแสดง
นั่นเป็นอาชีพซึ่งต้องปรับตัวเก่ง เพื่อจะได้รับบทตัวละครได้หลากหลาย
นั่นคือบทสรุปที่ผมได้
ว่าที่จริงแล้วคุณคล้ายกับผมมาก
- คล้ายยังไง - เพราะคุณจะต้อง
เก็บทุกเศษเสี้ยวของตัวตนคุณ ซึ่งกระจัดกระจายอยู่หลากหลายแห่ง
มาประกอบหลอมรวม เป็นบุคคลแท้ๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมนี้
แล้วมันคล้ายกันยังไง
- คุณถาม ผมก็เพิ่งตอบไปไง - อ้อๆ เข้าใจแล้ว
ยิวนิกายออร์โธด็อกซ์รัสเซีย
- โตที่บอสตัน - ก็ฟังผมอยู่นี่นา
- ลูกผู้อพยพ - ใช่
คุณพ่อเป็นนักธุรกิจที่ตั้งต้นจากศูนย์
ตั้งหลักที่ทัลมูด ฮาร์วาร์ด
- เข้าโรงเรียนดนตรีเคอร์ทิส... - สถาบัน
สถาบันดนตรีเคอร์ทิสที่ฟิลาเดลเฟีย
แล้วตอนนี้ปักหลักอยู่ในนิวยอร์กซิตี้ อยากแต่งเพลงและเป็นวาทยกร
ในคราบของนักเปียโนรับจ้าง ที่หลงแสงสีนครเมกกะแห่งศิลปะนี้
หนีจากรกรากเข้มงวดเคร่งศาสนา เหมือนกับคุณ
บ้านคุณน่าจะเห็นชอบกว่าบ้านฉัน
พ่อเห็นผมเป็นนักดนตรีเคลซเมอร์ เล่นเพลงพื้นบ้านแลกเหรียญโคเปคตามมุมถนน
พ่ออยากให้ผมสานต่อธุรกิจครอบครัวสุดใจ จะได้หาเลี้ยงตัวเอง
ครอบครัวทําธุรกิจอะไร
ผลิตภัณฑ์เส้นผมซามูเอล เจ. เบิร์นสไตน์
- จริงสิ - จริง
ผมจึงไม่มีทางเลือก ได้แต่กลายเป็นผลรวมส่วนผสม
จากสําเนียง กิริยา และมุมมองชีวิตที่รับไว้
ส่วนผสมนั้น ทําให้ผมเป็นได้หลายสิ่งในคราวเดียว
ดังนั้นเราสองคน คุณกับผมจึงสามารถอดทนและอยู่รอด
เพราะโลกนี้อยากให้เราเป็นแค่สิ่งเดียว ผมว่านั่นเลวร้ายมาก
ผมติดใจคุณมากๆ เฟลิเซีย
เผลอใจจนได้ เผลอใจจนได้
พวกเธอเผลอใจจนได้
นี่หนักหนาไปจริงๆ ขอโทษด้วยนะ
เดี๋ยวสิ! เดี๋ยว!
ไปเลย ไปสิ
แหม ฉันชอบนะคะ
คุณกระฉับกระเฉงมาก ต้องบอกเลย
ผมแค่เดินตามคุณมา ไม่รู้จะพาไปไหน
ไม่เคยมาฟากนี้ของเมือง
ใช่สิ ฉันก็นึกภาพคุณอยู่ในที่แบบนี้ไม่ออก
- เอ้า เข้าไปตรงนี้ค่ะ - ได้เลย
ขึ้นเวทีไปเลย ถอดรองเท้าด้วยนะคะ
ได้ แต่ถอดแล้วให้วางที่ไหน
วางอีกข้างหนึ่งเลยค่ะ
- แล้วคุณจะไปไหน - ขอไปหยิบบทสักเดี๋ยว
- บทเหรอ - ใช่
- ผมต้องแสดงด้วยหรือเปล่า - อะไรนะ
- ผมต้องทําอะไรไหม - ก็อาจต้องทํา
คุณทําผมหวั่นใจแล้ว
ก็ควรต้องหวั่น
ที่นี่สวยมาก
ที่นี่สวยจริงๆ
ฉันจะซ้อมบทกับมาเอสโตรเบิร์นสไตน์
ต้องอวดฝีมือให้เขาเห็นหน่อย
มาเอสโตรเบิร์นสไตน์เหรอ ฟังดูหรูเลิศเลอไปมาก
- นี่ค่ะ - โอเค เราจะต่อบท
- เราจะต่อบทกันจริงๆ ด้วย - ใช่
- ผมเป็นพระราชาเหรอ - เป็นพระราชา นี่ปราสาทของคุณ
เยี่ยม
แต่ถึงคุณจะเป็นพระราชา
- คุณก็ติดตาต้องใจฉันไม่น้อย - ใช่
คุณจึงมอบกุหลาบขาวจากมงกุฎให้ฉัน
แน่นอนสิ
อย่าเพิ่ง ยังไม่มี ฉันต้องมอบให้คุณก่อน
- นี่ค่ะดอกไม้ของคุณ - ผมไม่เคยอ่านบทละครนี้
- ฉันรู้ - เดี๋ยวนะ
ถือให้ผมหน่อยได้ไหม เอาละ
ไหนๆ ก็เป็นพระราชา...
ผู้มีรัก
ให้เป็นของกํานัลแด่ข้ารึ พระองค์
เล่นดีมาก
บทคุณแล้ว
"เจ้ากุหลาบขาว พราวหยดน้ําตาเทียน
ท่านดูเหมือนท่าสูงศักดิ์และส่งดอกไม้ให้เธอ..."
ไม่ใช่
"ท่านดูเหมือนใจกลาง...
ดวงจันทร์ที่แหว่งหาย"
คุณเล่นไม่ได้ความเลย
แล้วบทคุณเป็นยังไง
"ท่านจะแปรผันไปเสมอ สุดที่รัก
วานนี้ข้ามิได้พบท่าน
แต่ได้เห็นอาชาของท่าน
ช่างงามนัก
แต่ไม่อาจงามเทียบเท่าตัวท่าน...
เพราะท่านคือมังกรทรงพลัง"
"ข้าเชื่อว่าวงแขนของท่าน สามารถโอบรัดข้าจนร่างขาดเป็นสอง
ในยามอ่อนไหว...
ดั่งเกล็ดน้ําแข็ง
ไหม้เหือดในแสงตะวัน"
ดีขึ้นใช่ไหม คุณมอนเตอาเลเกร
สว่างแล้วค่อยยังชั่ว
- อ้อ ขอบคุณค่ะ โจเซฟ - โจเซฟ ขออภัย
ผมตกใจ เมื่อกี้นึกว่าเห็นแมงมุม พยายามโยนสูทไปฆ่ามัน
ตอนจะกลับก็ผลักประตูหลังเวทีไปเลย ปิดแล้วมันล็อกได้เอง
ขอบคุณครับ โจเซฟ
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ เยี่ยมเลย ขอบคุณนะคะ โจเซฟ
ไม่บอกก่อนว่าคุณพ่อเป็นเจ้าของที่นี่
คุณล่อชายที่จะมาจีบทุกคนด้วยวิธีนี้เหรอ
ไม่เลย ปกติฉันนอนก่อนสามทุ่มทุกคืน
เดี๋ยวก่อน คุณยกให้ผมเป็นกรณีพิเศษสินะ
คิดว่าคุณน่าจะเป็นคนที่ควรค่า แก่การยกให้เป็นกรณีพิเศษ
หวังว่าคุณคงไม่เสียอะไรไปมากนัก
ทําอะไรดี คุณจะได้คุ้มค่า นึกออกแล้ว
- มีเรื่องไม่เข้าเค้า - อะไรคะ
ตัวละครคุณชื่ออะไรนะ
- มาร์กาเร็ต - มาร์กาเร็ต
- ใช่
- และคุณเป็นตัวสํารอง - ใช่
ผมว่าคุณน่าจะเล่นเป็นมาร์กาเร็ต ทั้งแปดรอบในหนึ่งสัปดาห์
เป็นดาวเด่นกลางเวที
- ถ้าความกลัวคือสิ่งที่ขวางคุณไว้... - มีอะไรหลายอย่างขวางฉันไว้
แต่ไม่ใช่ความกลัว
ฉันไม่มีทางมายืนอยู่ต่อหน้าคุณแบบนี้
ฉันคงไม่มานิวยอร์กซิตี้เลยด้วยซ้ํา ถ้าเอาชนะความกลัวในใจไม่ได้
มันแค่ไม่ได้ง่ายดายแบบนั้น
เราคงโง่นักหากไม่คิด
ว่าโชคก็มีส่วนพอๆ กับความเก่งและความตั้งใจ
- เรื่องนั้นผมเป็นตัวอย่างที่ดี - ล้อกันเล่นแล้ว
ถ้าวันนั้นบรูโน วอลเทอร์ไม่บังเอิญล้มป่วย
และร็อดจินสกี้ไม่ติดหิมะอยู่ที่อัพสเตท ผมจะไม่มีทางได้ขึ้นเวที
ป่านนี้ผมคงสอนเปียโนให้เด็กแปดขวบที่บ่นว่า...
ถ้าไม่ใช่วันนั้น คุณก็จะได้โอกาสอื่น
- คุณคิดอย่างนั้นเหรอ - ใช่ ฉันแน่ใจเลยล่ะ
- จริงรึ - แน่สิ
และอย่าลืม คุณเป็นผู้ชาย
ผมไม่เคยลืม
ค่ะ
ตายจริง
บราโว!
เธอเล่นดีมากๆ
อุ๊ยตายแล้ว เชอร์ลีย์ เบิร์นสไตน์ ดีใจมากที่เธอมา
- ฉันพาริชาร์ด ฮาร์ทกับลิล ภรรยาเขามาด้วย - ไม่จริงน่ะ
ดิ๊กกําลังซ้อมละครบรอดเวย์เรื่องใหม่ เอวา กาบอร์เป็นดารานํา
เขาไม่ค่อยถูกใจกับการแต่งงานครั้งนี้ แต่ฉันว่าเขาเป็นคนแบบที่เธอชอบ
- คนแบบไหนกัน - แบบเดียวกับที่ฉันชอบ
คนมีเจ้าของไม่ควรจะรัก
เยี่ยมมากครับ
ขอบคุณมากค่ะที่มาชม
ฉันชอบเรื่อง "ดาร์กออฟเดอะมูน" มาก
อย่าพูดเลย คุณต่างหากที่ยอดเยี่ยม
ละครทั้งเรื่องดีขึ้นเมื่อคุณมารับบท
ก็แค่สัปดาห์นี้ค่ะ แต่ขอบคุณมากที่ชม
ถ้าเขาคิดได้ คงขอให้คุณโจนส์นอนพักต่อไป
คุณวิเศษมากจริงๆ ครับ
- คุณคะ - ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากที่มาชม
- ยินดี - ขอบคุณ
ไปทานมื้อค่ํากับเราสิ
ไปไม่ได้ ฉันต้องจับรถไฟไปแทงเกิ้ลวู้ดแต่เช้า
แทงเกิ้ลวู้ดเหรอ
จะไปหาพี่ชายฉันสินะ
- แหม ไม่เห็นต้องแปลกใจ - เปล่า... ฉันแค่...
พี่ไม่ได้บอกเลย
ก็
- เขาอาจไม่อยากให้เป็นข่าว - พี่ฉันน่ะเหรอ
ไม่น่าจะใช่
- ไม่ใช่ ลองใหม่สิ - อ้าว งั้นหก
- ไม่ใช่! - แปด
- แย่มาก - สี่แล้วกัน
- ไม่ใช่ - สาม
ถ้าอย่างนั้นก็เหลือเจ็ด
อย่างน้อยช่วยตั้งสมาธิดีๆ สิ
หรือไม่ก็ควรจะหยุดเดาแล้วคิดเอา
คุณควรหยุดเดาแล้วคิดเอาจริงๆ เพราะฉันส่งเลขให้คุณ
ตอนนี้เลย
- ยี่สิบ - ไม่ใช่
ไม่ใช่เลย
เราต้องเล่นเดากันไปอีกนานแค่ไหน
เราต้องสร้างสัมพันธ์เชื่อมใจที่แกร่งมากๆ
ไม่ได้หรอก ผมไม่รู้ว่าคุณทําอะไรอยู่
นั่งอยู่ข้างหลังผมนั่น อาจสร้างระเบิดอยู่ก็ได้
ไม่สิ
- ฉันแค่ผ่อนคลายสบายใจที่สุด - ระเบิดที่นี่ทิ้งเลย
คุณไม่สบายใจเหรอ
- สบายสิ - สบายจริงรึ
ใช่
ไม่เคยเห็นคุณนั่งนิ่งๆ นานขนาดนี้
- ครั่นตัวอยากขยับแล้วสิ - ไม่เลย
- ดีค่ะ - ไม่เลยจริงๆ
มาค่ะ ฉันผูกให้
ตายจริง
- ผมนี่ใช้ไม่ได้เลยนะ - ใช่
จะให้ผมไปไหน
- นี่ ยืนตรงนี้ เส้นนี้ไม่เหมาะ - โอเค
- ไม่เอา - ทําไมล่ะ
ก็... มันฉูดฉาดบาดตาไปหน่อย
อย่าทําตัวซําเหมานัก
ผมชอบแบบนี้จัง
ฉันชอบกลิ่นตัวคุณ
- ชอบเหรอ - ชอบสิ
กลิ่นเหมือนคุณพ่อ
แปลกดีไหมล่ะ
เมื่อก่อนฉันชอบ...
ห่อตัวเอาไว้
ด้วยเสื้อโค้ทของพ่อ
เวลาพ่อกลับจากทํางานมาตอนค่ําๆ
กลิ่นนั้นจะกล่อมใจฉัน
ได้กลิ่นนั้นทีไรฉันจะรู้สึกปลอดภัย
เธอสวยมาก เล่ารายละเอียดมาหน่อย
- เธอแสนดี สาวสวยน่ารัก - ใช่
- แล้วเราก็เพิ่ง... - ไปเจอกันที่ไหน
ในงานปาร์ตี้ที่บ้านเคลาดิโอ อาร์เรา
เฟลิเซีย ได้ข่าวว่าคุณเป็นนักแสดง
- นักแสดงชั้นเลิศครับ - ไม่เชิง แต่ใช่ค่ะ
- ต้องใช่อยู่แล้ว - ค่ะๆ ใช่ค่ะ
อาจไม่น่าเชื่อ แต่เป็นจริงๆ
- เขาน่ะไม่ได้เป็น - ไม่เลย ฝีมือแย่มาก
- แต่ฉันเป็นนักแสดง - เคยคัดตัวที่แอลเอ
- ไม่จืดเลย - แสดงไม่เก่งเลย
เขาให้ผมเดินทางไปฮอลลีวูด ให้แสดงหน้ากล้อง
แล้วบอกเลยว่า "ขอบคุณ นี่ตั๋วเที่ยวเดียวกลับนิวยอร์กซิตี้ไปเลย"
- โอ๊ย ไม่นะ - "โอ๊ย ไม่นะ" ถูกแล้ว
เขาเคยเป็นนักศึกษาที่นี่ ตอนเปิดสอนฤดูร้อนปีแรก แต่ตอนนี้...
เขาเป็นอาจารย์คนโปรดของทุกคน
แถมเวลาเขาควบคุมวงออร์เคสตรานักศึกษา เราเข้าไปในหอประชุมไม่ได้ด้วยซ้ํา
เพราะคนแน่นเต็มไปหมด
- ก็แค่เพราะผมรักเด็กๆ มาก - เด็กๆ ก็รักคุณ
เล่าหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น กับวงโรเชสเตอร์ฟิลฮาร์โมนิค
- เขาไม่รับผม - เรื่องนั้นรู้แล้ว
เขาคิดว่าผมอยู่ที่บอสตันกับคุณมากไป
- เขาให้เหตุผลนั้นเหรอ - คิดว่าใช่
เราควรคุยกันเรื่อง "อาวร์ทาวน์" ถ้ามี...
จะหนีไปฮอลลีวูดเหรอ
- ไปเสียเวลาทําละครเพลง... - สัญญาครับ
ผมจะเลิกทําละครเพลงแล้ว
เลนนี่ คุณต้องรับผิดชอบต่อพรสวรรค์ที่ได้รับ
เขาอาจได้เป็นวาทยกรใหญ่ชาวอเมริกันคนแรก
แต่เขาจะต้องกํากับชีวิตให้ดี
ในแบบที่เมื่อเดินขึ้นเวทีไปนําวงออร์เคสตรา
เขาจะได้บอกตัวเองตามสัตย์จริงว่า "ชีวิตและงานของฉันไร้มลทิน"
และชื่อ...
ถ้าชื่อเบิร์นสไตน์ ไม่มีทางได้คุมออร์เคสตรา
แต่ถ้าชื่อเบิร์นส์
เลนเนิร์ด เอส. เบิร์นส์
- ผมต้องขอเก็บไปคิดก่อน - ผมเคยเล่นดนตรี
บนรถไฟสายไปกลับจากมอสโก
เมื่อไปถึงแต่ละครั้ง ผมต้องกลับเลยทันที
เพราะว่าแน่ละ เราเป็นยิว เราไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นั่น
ผมไม่เคยได้เห็นเมืองนั้นเลย
แม้แต่ครั้งเดียว
แต่อย่างน้อยก็ได้เล่น
ฉันอยากดู
ดูอะไร
ทุกอย่างที่มาเอสโตรคูสเซวิทสกี้อยากให้คุณเลิก
ดนตรีที่คุณแต่งไว้
- อยากดูเหรอ แต่เราลุกไปเฉยๆ ไม่ได้ - ได้สิ
เราไปได้สิ
ไม่อยากเชื่อเลย
ทําไมถึงอยากเลิกทําอะไรแบบนี้
- มันวิเศษจะตาย - แต่มันไม่ใช่ดนตรีจริงจัง
ดนตรีจริงจังคืออะไรล่ะ
ก็คือ...
เขาคิดว่าผมอาจได้เป็น วาทยกรใหญ่ชาวอเมริกันคนแรก
คุณต้องการสิ่งนั้นเหรอ
ผมต้องการอะไรหลายอย่าง
นิวยอร์ก นิวยอร์ก!
เมืองนี้ช่างเรี่ยมนัก!
รู้สึกยังไง
ผมว่าดีขึ้นนะ
ฉันเอาหัวซบคุณแบบนี้ได้ใช่ไหม
- น่าอายมาก - ไม่หรอก
- ไม่เลย - อย่างกับผมไม่...
ถ้าผมไม่หายใจเสียได้ก็จะดี
แค่... ไม่นะ
- เป็นทุกครั้ง - ทุกครั้งที่อะไร
- หมายความว่ายังไง - ทุกครั้งที่นอน
- ในที่ไม่คุ้นเคย - เข้าใจแล้ว
- ก็คุณพูดแฝงนัย - ฉันไม่รู้นี่ว่าคุณพูดถึงอะไร
- ผมแค่... - โอย ตายจริง
- เป็นเพราะเอวล่าง... - คุณกินยาอะไรหรือเปล่า
- ผมกินยาตั้งเยอะ - ไม่ ฉันรู้น่ะว่ากิน
แต่หมายถึงกินยาเพื่อการนี้
โถ โอ๋นะคะ
น่าสงสาร
- แต่นอนกับพื้นแล้วค่อยยังชั่วนะ - ค่ะ
ช่วยได้เยอะ ขอบคุณ ไอเดียดีจริง
คุณเอาหมอนมารองไว้ด้วย
- คุณช่วยดูแลผมจริงๆ - ฉันอยากให้คุณสบาย
มีเกมอยากเสนอให้เล่น "อิจฉาลับลวง"
- เคยเล่นรึเปล่า - ไม่เคย
เราสองคนจะเล่าความลับให้กันฟัง แล้วค่อยเล่าเรื่องอะไรก็ตาม
ที่เราอิจฉาคนอื่น แล้วเราก็จะเข้าใจใกล้ชิดกันมากขึ้น
แต่ฉันรู้สึกใกล้ชิดคุณอยู่แล้ว
คุณดูใกล้ขึ้นกว่าเมื่อ 20 นาทีก่อนมาก
- ยอมก็ได้ - ผมได้เห็นอีกด้านของคุณ
- ที่เคยแต่ฝันถึง - อุ๊ย ตายจริง
ก็ได้
คุณเริ่มก่อน
คุณอยากพูดถึงเรื่องที่คุณอิจฉา
หรือเรื่องที่เป็นความลับ
บอกความลับมาสิ
- ให้ผมบอกความลับเหรอ - ใช่
- ขี้บุหรี่ตกใส่คุณรึเปล่า - เปล่าค่ะ
โอเค
เอาว่า สมัยผมยังเด็ก
ผมเคยฝันว่าได้ฆ่าพ่อ
แต่ประเด็นอยู่ที่ผมจะตื่นจากฝันมานั่งบนเตียง
แล้วก็จินตนาการเรื่องนั้นจริงๆ จังๆ
เพราะพ่อโหดร้ายมาก
บางครั้งผมก็...
หาตัวเองไม่เจอ
ก็...
แต่ฉันเห็นด้วยนะ
- เรื่องไหน - เรื่องชื่อ
เฟลิเซีย เบิร์นส์
เป็นชื่อที่น่าเบื่อจืดชืดที่สุด
แค่เสียงก็ฟังดูไม่ใช่แล้ว
- แต่เสียงของคุณประโลมใจผม... พระเจ้า - เหรอคะ
ผมอิจฉาอากาศที่ได้แทรกผ่านเข้าออกร่างคุณ
หวังว่าเป็นที่ออกจากปาก
- ที่จริงออกจากทางใดก็ได้ - ไม่ดี
ผมไม่เคยคิดในเชิงนั้นเลย
แต่ลมนั่นจะต้อง
ส่งเสียงท่วงทํานองต่างกัน ถ้าออกมาจากอีกด้าน
น่าจะดีเหมือนกันนั่นแหละ
- ผมตัวสั่นรึเปล่า - คุณนี่ไม่ไหวเลย สั่นค่ะ
ดวงตาคู่นี้...
คุณไม่รู้ตัวเลยใช่ไหมว่าต้องการฉันแค่ไหน
อาจพอรู้
ที่รัก เล่นดีกว่าที่ฟิลาเดลเฟียเสียอีก
- จริงเหรอ - ฉันต้องห้ามใจแทบแย่
- ที่จะไม่โดดเข้ากลางวงออร์เคสตรา - ชมกันมากไป
ฉันได้เล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นหรือยัง คนที่เขียนบอก... เฟลิเซีย
- คนที่ฉันเขียนไปเล่าให้ฟัง - อ้อ
นี่เดวิด เขาเล่นคลาริเน็ต เขามีอะไรดี...
- ผมแค่เล่นคลาริเน็ต - เห็นแล้วค่ะ
- แล้วเขาก็เก่งน่าทึ่งมาก - ใช่ค่ะ
เมื่อกี้ฉันก็นั่งฟังอยู่ คุณเล่นได้ดีมาก
คุณก็เช่นกัน ดาวเด่นจากบรอดเวย์
ไม่หรอก
เราจะไปกินมื้อเที่ยงกับคูส ไม่อย่างนั้นเราจะ...
เอาเป็นทีหลังไหม ไปดื่มกันหน่อย
เยี่ยมเลย ไปสิ
- ไม่ได้ตั้งใจจะทําให้ไม่ทันตั้งตัว - เปล่าๆ ไม่เป็นไร
- ฉันอาจทําอะไรไม่ทันคิด - เปล่า
ไม่เลย
- งั้นเอาไว้เจอกันทีหลังนะ - ได้
โอเค ไปกันเถอะ มาเร็ว มาเลย สาวน้อย
- ยินดีที่ได้พบครับ - ยินดีที่ได้พบค่ะ
ชีวิตคนไม่ได้จริงจังขนาดนั้นหรอก จริงๆ นะ ไม่เลย
นี่เราอยู่ในยุคไหนแล้ว คนเรามีอิสระได้ตามใจฝัน
ไม่ต้องรู้สึกผิดหรือต้องสารภาพบาป ขอเลย เสียหายตรงไหน
ฉันรู้ตัวตนจริงๆ ของคุณอยู่แล้ว
เรามา...
ลองกันสักตั้ง
- ได้ - ได้เหรอ
- คือว่า... - อย่าสิ!
- ตรงนี้ไม่เหมาะ - ไม่ ไม่เหมาะ
ไม่ ฉันไม่ได้คิดไว้แบบนี้
เลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์ เป็นคีตกวี วาทยกรและนักเปียโน
เฟลิเซีย มอนเตอาเลเกร ภรรยาของเขาเป็นนักแสดง
ทั้งคู่ต่างมีชีวิตการทํางานที่รุ่งโรจน์ แต่แทบไม่เคยอยู่ห่างกัน
คุณเบิร์นสไตน์อายุ 37 ปี
แต่เขาอยู่ในสายตาสาธารณชนมา 12 ปีแล้ว
ตั้งแต่เขาขึ้นแทนบรูโน วอลเทอร์
ในการควบคุมวงฟิลฮาร์โมนิคซิมโฟนี เมื่ออายุเพียง 25 ปี
นับแต่นั้น เลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์ได้อํานวยเพลง และบรรเลงเปียโนทั่วโลก
อีกทั้งยังประพันธ์ซิมโฟนี บัลเลต์และโอเปร่า
รวมถึงประพันธ์ดนตรีประกอบ ละครเพลงบรอดเวย์ "วันเดอร์ฟูลทาวน์"
และเพลงประกอบภาพยนตร์ "ออนเดอะวอเตอร์ฟรอนท์"
เฟลิเซีย มอนเตอาเลเกรเป็นนักแสดง บรอดเวย์และโทรทัศน์อเมริกัน
โดยมาจากเมืองซานติอาโก ประเทศชิลี
เธอเป็นหนึ่งในดาราเจ้าบทบาท คนแรกๆ แห่งละครจอแก้ว
ครอบครัวเบิร์นสไตน์ ทั้งเลนเนิร์ด เฟลิเซียและลูกๆ
เจมี่ และอเล็กซานเดอร์ที่เพิ่งอายุสองเดือน
อาศัยอยู่ในนิวยอร์กซิตี้ ใกล้กับคาร์เนกี้ฮอลล์และบรอดเวย์
พวกเขาย้ายมาอยู่ที่นี่ได้สามปีแล้ว
สวัสดีครับ เฟลิเซีย
- สวัสดีค่ะ เอ็ด - สวัสดีครับ เลนนี่
- เป็นไงบ้าง เอ็ด - สบายดี
เลนนี่ ผมรู้สึกมาตลอดเลยครับ
เราจัดคุณตามหมวดอาชีพได้ค่อนข้างยาก
เพราะคุณทําหลายอย่างพร้อมๆ กัน
คุณว่าอาชีพหลักของคุณคืออะไรแน่
ผมคงต้องบอกว่าอาชีพหลักของผม คือเป็นนักดนตรี
ทุกอย่างที่เกี่ยวกับดนตรีเข้าข่ายงานของผม
เรียกอย่างนั้นคงได้ ไม่ว่าจะเป็นการแต่ง
หรืออํานวยดนตรี การสอน การศึกษาหรือการเล่นดนตรี
ตราบใดที่เป็นเรื่องของดนตรี ผมก็ชอบและทําหมด
เฟลิเซีย เคยรู้สึกว่าตามเลนนี่ไม่ทันบ้างไหม
บางช่วงก็ลําบากค่ะ เขาไปรับทําอะไรมากมาย
ยิ่งฤดูกาลนี้เห็นจะเป็นช่วงที่วุ่นวายน่าดู
ในบรรดางานที่มี เขากําลังแต่งละครเพลงสองเรื่อง
หนึ่งในนั้นเป็นบทละครดัดแปลง
จากโรเมโอกับจูเลียต นั่นคือเรื่อง "เวสต์ไซด์สตอรี่"
ทํากับเจอร์รี่ ร็อบบินส์และอาร์เธอร์ ลอเรนส์
โดยมีผู้แต่งคําร้องเป็นหนุ่มฝีมือดี ชื่อสตีวี่ ซอนไฮม์
แล้วเขาก็กําลังถ่ายรายการสี่ตอน
ให้กับออมนิบัส รายการของช่องซีบีเอส
และ...
- ถูกไหมคะ - คุณรู้ตารางงานผมดีกว่าผมเองอีก
เฟลิเซีย แล้วคุณล่ะ คุณทําอย่างอื่นนอกจากงานแสดงด้วยไหม
แหม ยากอยู่นะคะที่จะทําอะไรได้ นอกจากคอยดูแลบ้านและครอบครัว
ทั้งสามี ทั้งลูกๆ เวลาที่เหลือใช้ไปกับการแสดงหมดแล้ว
- แถมจําว่าผมต้องทําอะไรบ้างด้วย - ใช่...
เรื่องนั้นอดไม่ได้
เลนนี่ อะไรคือความแตกต่าง
ในชีวิตของเบิร์นสไตน์ คีตกวี กับเบิร์นสไตน์ วาทยกร
ก็ ผม...
ผมว่ามันคงต่างกันอยู่ คือ...
บุคลิกที่แตกต่างกัน ระหว่างผู้เป็นนักประพันธ์
เทียบกับผู้ทํางานรังสรรค์ และผู้เป็นนักแสดง
นักแสดงทุกคน ไม่ว่าจะ
ทอสกานินี, ทัลลูลาห์ แบงก์เคด หรือใครก็ตาม
พวกเขามีชีวิตอยู่ในสายตาสาธารณชน
ชีวิตที่เข้าสังคม เรียกแบบนั้นก็ได้
คํานั้นง่ายเกินไปหน่อย แต่อะไรทํานองนั้น
ในขณะที่ผู้เป็นนักสร้างสรรค์
ชอบนั่งตามลําพังในสตูดิโอดีๆ อย่างที่เห็นตรงนี้
และเขียนแต่งไปคนเดียว...
สื่อสารกับโลกอย่างเป็นส่วนตัว
และใช้ชีวิตที่ค่อนข้าง...
ยิ่งใหญ่ภายในจินตนาการ มากกว่าชีวิตหรูหราภายนอก
แต่ถ้ามีสองบุคลิกนั้นในตัว...
ผมว่าเราก็กลายเป็นจิตเภทเท่านั้นเอง
เฟลิเซีย คุณคงต้องสนใจเรื่องดนตรีด้วยสินะ
พ่อ
พ่อจ๋า!
รับสิ!
(รักพ่อนะคะ - เจมี่)
พ่อก็รักลูกจ้ะ
รักมาก ขอบคุณ
อ้าว สวัสดี บุตรหลานแห่งซูส!
เพื่อนรัก
- สวัสดีค่ะ เลนนี่ - สวัสดี
บังเอิญดีจริง
เพราะอย่างนี้ถึงได้รักนิวยอร์กซิตี้
แค่ออกมาจากอพาร์ตเมนต์
จู่ๆ ก็บังเอิญเจอคนที่เรารัก
- ผมกําลังจะเข้าเมือง - เหมือนกัน
เราจะเดินตัดสวนไปห้างแซคส์
- ก่อนคนจะแน่น - นี่ใครเนี่ย สวัสดีจ้ะ
สวัสดีจ้ะ งามเหลือเกิน หนูเลอค่ามาก
แอบบอกความลับหนูได้ไหม
รู้ไหมว่าลุงเคยนอนกับทั้งพ่อและแม่หนู
มากไปสินะ ป้อนข้อมูลมากไป
ก็รักมากไป จะว่ายังไงได้ แต่พยายามหักห้ามใจอยู่นะ
พยายามห้ามใจอยู่
เห็นคนอีกฝั่งถนนที่มองเราอยู่ไหม
พลางพูด "ไม่ใช่เขาหรอก คนในโทรทัศน์หล่อกว่านี้มาก"
"แต่หูเหมือนเลนเนิร์ด เบิร์นสไตน์มาก ว่าไหม"
"ใช่เขาหรือเปล่า จะเป็นไปได้เหรอ"
น่าอายจริงๆ ไม่มีกระทั่งช้อนส้อมเครื่องเงิน
- นี่ค่ะ - เสียใจด้วยนะ ที่รัก
จะใช้เครื่องเงินทําไม ไม่เห็นจําเป็น
ผมสั่งอาหารจีนมา ลืมเหรอ
ปัญหาคือต้องติดม่าน ผมจะได้หลับบ้าง
ทุกวันนี้ใช้ชีวิตเหมือนผีดิบ
ทําลูกๆ กลัวหมด
- บ้านเรามีเด็กด้วยไหมนะ - มีสิ
ไม่รู้ครอบครัวเบิร์กรับมือยังไง ลูกตั้งสามคน
สามคน! ใช่ ไม่น่าเชื่อเลย ไร้เหตุผลมาก
อเล็กซ์ไม่ร้องสักแอะ ผมว่าเราอยู่ไหว
- ตอนนี้ยังไม่ร้อง - นอนทั้งวัน
- อเล็กซานเดอร์ เจ้าชายนิทราของเรา - แต่นอนอีกไม่นานหรอก
- เหมือนเขาไม่มีอยู่จริง - ใช่
ลูกในฝัน
ผมเศร้าอีกแล้วที่รัก ไม่รู้ทําไมถึงเศร้า
ที่รัก คุณเหนื่อยมาก คุณแค่ต้องนอนเสียหน่อย
ใช่
ฤดูร้อนเคยบรรเลงในใจฉัน บัดนี้นั้นไร้ทํานองขับขาน
เอ็ดน่า เซนต์วินเซนต์ มิลเลย์
ถ้าฤดูร้อนไม่อาจบรรเลงในใจ
ก็ไม่เหลืออะไรบรรเลงอยู่ในนั้น
แล้วถ้าไม่เหลืออะไรบรรเลงอยู่ในนั้น
คุณก็จะทําเพลงไม่ได้
อยู่ในวงโคจรพี่ชายฉัน ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย เธอรู้ดีนี่นา
ถึงเขาจะอยากเชื่อว่าความจริงเป็นตรงกันข้าม
ฉันเข้าใจจริงๆ นะว่าเธอพูดถึงอะไร
มันแปลกมากเหมือนกัน แต่ฉัน...
ฉันเชื่อว่าของพรรค์นี้ใครๆ ก็เป็นกันได้
คนเราอยากปรับเปลี่ยนตัวเอง
ทางนี้
แต่...
เกิดมาเป็นคนมีลักษณะเฉพาะแบบนี้
ก็เหมือนอยู่รอวันตาย
จริงๆ นะ
แล้วพอฉันเห็นว่ามันทําให้เขาทรมาน
ฉันรู้เลยว่ามันไม่คุ้มหรอก
ไม่คุ้มเลย เพื่ออะไร แล้วฉันก็ไม่ตายเสียหน่อย
ถ้าทําแล้วจะช่วยให้เขามีความสุข หรือช่วยให้เขาเลิกทรมาน
และฉันมีอํานาจจะทําได้ ก็ช่างปะไร
แต่ต้องทําโดยไม่เสียอะไรไปทั้งนั้น
เพราะหากต้องเสีย ฉันจะไปทันที
ยืนอยู่นะ
รอบนี้แหละ รอบนี้ดีมาก!
- หวาย! - อุ๊ย ตกใจ!
เก้าอี้หวายโบราณสีขาวกับเบาะปิแอร์ เดอซ์
- ชอบมากเลย - มันจะให้อารมณ์
น่ารักกุ๊กกิ๊ก คล้ายเรือนกระจกสมัยวิคตอเรียน
แปลว่าอยากขังฉันไว้ในกรงแก้ว เหมือนเป็นนกหายากสินะ
มีผู้ชายรายล้อมแล้วรู้สึกดีมากๆ
พวกนี้ดีกว่าจริงๆ
เธอคิดว่าเฟลิเซีย... ไม่รู้สิ... ช่วงนี้ไม่เข้าใจเขาเลย
เขาไม่เป็นอะไรหรอก ก็แค่ คือว่า...
ยังไหวไหม ต้องใช้ผ้าขนหนูหรือเปล่า
ฮูเลีย!
ต้องขอผ้าขนหนูสักผืน
เป็นเพราะใจพี่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
ขอตัวไปถ่ายหนักก่อนนะ
ได้ เยี่ยมไปเลย
- อุ๊ยตาย - พ่อได้บอกแม่หรือยัง
- เรื่องแฮร์รี่กับแอมเบอร์สันในหน้าร้อนนี้ - ยังจ้ะ
แฮร์รี่จะให้หนูไปทํางานที่แอมเบอร์สันหน้าร้อนนี้
แม่ว่ายังไงคะ
- แล้วพ่อว่ายังไง - พ่อบอกว่าเป็นไอเดียที่ดีมาก
งั้นแม่ก็ว่าดี
- แปลว่าแม่อนุญาตนะ - ใช่จ้ะ
- ขอบคุณค่ะ บาย - รักนะจ๊ะ บาย
- ลูกดูโตเป็นสาวมาก - ดูภายนอกอาจหลอกตา
แม่อนุมัติแล้ว
ขอบคุณมากค่ะ
ทําให้ดีเลยล่ะ ทําให้ดี
- ดีใจมาก - พูดจนหนูหวั่นใจแล้วเนี่ย จะพยายามค่ะ
ฉันเพิ่งโดนถล่มในบ้านตัวเองเลย
มานี่ มีคนที่อยากให้นายรู้จัก
หมอนั่นเกือบจะเหยียบฉันมิด
- ฉันโดนตัดหัว... - ฟังก่อน...
- ฉันรู้ ฉันเหนื่อย ขอ... - นี่เลนนี่
- สวัสดีครับ เป็นอย่างไรบ้าง - นี่ชาร์ลี
มือไม่ว่างสักข้าง
- คุณตัวโตมาก ใหญ่โตจริงๆ - ผมจิม
คุณตัวใหญ่จังแฮะ สวัสดีชาร์ลี
ยินดีที่รู้จัก เป็นอย่างไร สนุกกันดีนะ
เลนนี่ควรจะไปตั้งใจแต่งเพลง
- ก็... - ไม่ได้ แฮร์รี่ชอบเล่นกับ
ด้านที่เขาชอบออกสื่อ ออกแผ่นเสียง และ...
หนุ่มๆ พิมพ์เดียวกันหมด
- ฉันไม่ได้ชอบเขาน่ะ - ชอบเขา
ไม่เลย เขาไม่ใช่คนโปรดของฉัน
- แต่... - ก็...
- คุณรับมือได้เก่งมาก - เก่งจริงๆ
- ไม่บอกไม่มีทางรู้ - รับมือได้ดีจริงๆ
- โจนออฟอาร์คของเรา - ใช่
แต่อย่าลืมว่าโจนต้องเจอกับอะไร สุดท้ายจบไม่สวย
เบื่อมาก
- สวัสดี สก็อตต์ - สวัสดี
คํานั้นครอบครัวเราไม่พูดกัน เฟลิเซียไม่ชอบ
- ในครอบครัวนาย - ในครอบครัวฉัน
ครอบครัวนายเนี่ยนะ เลนนี่
โอเค พอแล้ว
- เราอยู่ด้วยกันมาตั้งสิบปี - เชื่อเถอะ ฉันรู้จักทั้งสามคน
หนีความจริงเก่งยิ่งกว่าเก้งอีกมั้ง
- นั่นอยู่ในอักษรไขว้ สามอักขระ - ถามจริง
มุก
- ใช่ มันเป็น "มุก" - ใช่น่ะสิ
- เล่นวันพฤหัสสินะ - ใช่
- มันก็ง่าย แต่... - ใช่
- สวัสดี - หวัดดีครับ ผมทอมมี่
จู่ๆ ก็โผล่มาจากผ้าเช็ดหน้าเหรอ
- ตอนนี้อยู่ที่นี่ - หรือเป็นยักษ์ในตะเกียง
- อธิษฐานสิ - ขอได้สามข้อรึเปล่า
- ข้อแรกจะเอาอะไร - อุ๊ย ข้อแรก
โชคดีนะ ไปละทอมมี่
ขอโทษ ไม่รู้ด้วยซ้ําว่านาย...
- สวยมาก - ขอบคุณ
- เฟลิเซียแต่งให้ - ทําได้ดีมากนะ
ถ้าปล่อยให้แต่งเองต้องออกมาเป็นตัวตลก
นั่นเรื่องจริงนะ แต่อย่าเอาไปบอกใคร
ขอไปสูบบุหรี่อีกห้องได้ไหม นายอยู่ที่ไหน นายเป็นใคร
- ผมมาจากซานฟรานซิสโก - อ้าว มาจากโลกนี้
ตอนแรกก็ใช่
- ผมนายสวยมาก - ขอบคุณที่ชม
ฉันต้องขึ้นไปดาดฟ้า อยากหายใจหายคอหน่อย
- ไปกับฉันไหม - ไปสิ
เยี่ยมเลย มาสิ ทอมมี่ใช่ไหม
- คนที่ใครๆ ต้องดื่มให้ - เด่นสุดในงาน
เด่นที่สุดในงาน
- โอ๊ย พูดจริงรึเปล่า - เป็นทั้งสองอย่างพร้อมกัน ทําได้
สมดุลเหมือนเดินบนลวดสูง เด่นแล้วดื่ม
เธอเห็นเลนนี่ไหม
ฉันไปตามให้ไหม
ไม่ ฉันไปเองได้
ก็ว่าอย่างนั้น ต้องหาเสื้อคอเต่าบ้างละ
ฉันนี่ต้องหาคอเต่ามาใส่ เข้าใจใช่ไหม
คือนั่น... ฝ่ากําแพงมาพูดด้วยเลย
- แล้วจะแก้ปัญหานี้ยังไง - ผมก็ไม่รู้จะทํายังไง
น่าเป็นห่วงมาก เราต้องคิดให้ออก
แต่พวกเขา... ผู้ฟังรู้ไหมว่านายหน้าตายังไง
ปัญหาคือนายทํารายการวิทยุ แต่นายควรออกโทรทัศน์
- พอเลย - นายดูดีมาก ได้ไหม
ที่รัก นี่ทอมมี่
- มีอะไรหรือเปล่า - ไม่มีหรอก
ที่รัก
นายเข้าไปตรงนี้ก่อน ไม่เป็นไร
- ที่รัก - อย่า
ผมขอโทษ
ไปหวีผมใหม่ เดี๋ยวนี้ชุ่ยนักนะ
ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ โลกนี้ก็สนใจใคร่รู้
เรียกว่าหมกมุ่นกับทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคุณ
ตั้งแต่ได้รับสายแสนโด่งดัง ซึ่งทําให้ได้เริ่มเป็นวาทยกรที่คาร์เนกี้ฮอลล์
และคุณก็ไม่เคยทําให้คนผิดหวัง
ออกโทรทัศน์มา 15 ปี คอยสอนมนตร์ขลังดนตรีคลาสสิกให้เรา
ทั้งใน "ยังพีเพิ่ลส์คอนเสิร์ต" และ "ออมนิบัส"
ซึ่งสื่อไปถึงหลายร้อยล้านคนทั่วโลก
สิบปีที่อยู่กับวงนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิค
แล้วยังมีบทเพลงที่ประพันธ์ไว้มากมาย
"เวสต์ไซด์สตอรี่" พลิกโฉมละครเพลงอเมริกัน
- ให้ตายเถอะ - ไหนจะ "ก็องดิด" กับ "ออนเดอะทาวน์"
อันที่จริงถ้านับทั้งหมด ผมไม่ได้สร้างสรรค์ผลงานมากมายขนาดนั้น
ดนตรีไม่... ผมไม่ได้...
พูดไปแล้วก็ฟังดูประหลาด แต่ดนตรีเป็นสิ่งสําคัญที่สุดที่ผมทําได้
และเป็นเหตุให้หงุดหงิดคาใจอย่างยิ่งที่ไม่ได้
สร้างสรรค์อะไรไว้มากเลย
นับรวมแล้วรายชื่อผลงานก็ไม่ได้ยาวนัก
แต่...
นี่คือ...
นี่เป็นโอกาสให้โลกได้รู้จักคุณ นอกเหนือจากเรื่องนั้น
หนังสือเล่มนี้เขียนเพื่อให้เข้าใจ ความคิดของคุณในช่วงเวลาส่วนตัว
ความรู้สึกที่มีต่อชีวิตตามที่คุณเข้าใจ
ผมรู้สึกว่าโลกใกล้จะถล่ม
นั่นแหละความรู้สึกของผม
ผมพูดจริง
- ใช่ - การถดถอยของความคิดสร้างสรรค์
ตอนนี้แทบจะหยุดนิ่งแล้ว
ไม่ใช่ด้านวิทยาศาสตร์นะ ด้านนั้นระเบิดได้สวย
แต่ทั้งที่เรานั่งคุยกันอยู่ตรงนี้ ผมกลับรู้สึกยากที่จะ...
คิดว่า...
ไม่ว่าผมจะเป็นวาทยกรหรือคีตกวี
สําคัญเพียงไหนก็แทบไม่ส่งผลอะไรเลย
การมีชีวิตอยู่ของผมไม่ได้มีค่า ควรแก่การพูดถึงในหนังสือนี้ด้วยซ้ํา
ครับ ผมเห็นด้วยๆ
ความคิดนั้นอยู่ในใจศิลปินหลายคน เราเห็นได้ในงานพวกเขา
ราวกับมันซึมเข้าสู่จิตใต้สํานึก
- จนกระทั่งเกิดอารมณ์หดหู่ซึมเศร้า... - แต่ผมรู้ว่าเฟลิเซีย...
เธอรับรู้ได้อย่างรุนแรงทีเดียว
มันแพร่ไปทั่ว
เหมือนเธอแทบไม่มีความสุขกับอะไรได้เลย
ผมเข้าใจ
- ดูแล้วชวนเศร้ามาก - จะไปปิกนิก...
เล่นน้ํา มื้อเที่ยง
แค่นั่งอยู่ด้วยกัน
เธอเป็นอะไร
ผมว่าเธอคงสัมผัสได้ว่าทําไปก็ไร้ประโยชน์
ผมก็สัมผัสได้จากเธอเหมือนกัน
ผมไม่เคยรู้เลยเพราะตอนแรกผมรู้สึกว่าเธอเป็น
คนที่มีชีวิตชีวาคล่องแคล่ว ซึ่งก็ยังเป็น
เธอตื่นตัวและรอบรู้เรื่องราวต่างๆ
แถมดูเป็นคนที่มีความสุข
แต่มีสัญญาณบางอย่างทําให้เห็นว่าเธอดูใจสลาย
เดือนที่แล้วเธอพูดกับผมที่เวียนนา
"ฉันอยากลงจากรถแล้ว อยากจะหยุดและเดินลงเสียที"
แล้วคุณรู้สึกยังไง
ผมมีคุณสมบัติที่ช่วยกู้หน้าอยู่สองข้อ ข้อแรกคือผมรักมนุษย์
และผมรักดนตรี ผมรักดนตรีมากจนผมยังยึดมั่นที่จะมีชีวิต
แม้ในยามสลดหดหู่ใจที่สุด
และอาจถึงขั้นจมดิ่ง
แต่ผมมีวินัยในการทํางาน นั่นทําให้ผมยังไปต่อได้
อีกข้อก็คือผมรักมนุษย์มากเสียจน...
ผมอยู่คนเดียวตามลําพังไม่ค่อยได้
นั่นก็เป็นอุปสรรคส่วนหนึ่งในการเป็นนักแต่งเพลง
จริง
คุณเป็นคนเดียวที่ผมเคยเจอ
ที่เปิดประตูห้องน้ําไว้เพราะกลัวต้องอยู่คนเดียว
เราจะเชื่อแค่นั้นจริงหรือ
ว่ามนุษย์ล้วนติดกับ
เป็นเพียงสัตว์ชนิดหนึ่ง
เป็นเหยื่อความโลภและความโง่เง่าของตัวเอง
เราทําได้แค่จะเชื่อหรือไม่เชื่อ ในปัจจัยศักดิ์สิทธิ์เหนือธรรมชาติของชีวิต
ตราบใดที่ผมยังเชื่อ...
ซึ่งนั่นคงทําให้ผมรักเพื่อนมนุษย์มากเหลือเกิน
ถ้าอย่างนั้นผมก็ต้องเชื่อด้วยว่า
ในซอกหลืบลึกๆ ของจิตวิญญาณนี้จะมีทางออก
โอเค โซปราโน...
งานนี้แบกหนักหน่อยนะ
เริ่มจากบาร์ที่ 44 จากตอนท้ายของ "ขอให้สวนงดงาม
ขอให้สวนงดงาม" แล้วเข้าช่วงประสานเสียง
และโซปราโน อย่าลืมเผื่อ...
เผื่อเสียงไว้ให้ไฮโน้ตได้เด่นด้วย
- แปลว่า... - บอกว่า "ฉันกําลังจะตาย
แถมกําลังจะเป็นไส้เลื่อน"
เป็นสํานวนเก่าของชิลี
ตอนนั้นคิดคําคล้องจองไม่ออก คิดไม่ออกเลย
- ต้องปลุกเธอขึ้นมา... - แม่คุณมาจากรอฟโนกูเบอร์เนีย
ตอนกลางดึกเพราะอับจนหนทางแล้ว
สํานวนชิลีนี้หลุดจากปากเธอเป็นคําแรก
ก็คุณปลุกฉันตอนหลับลึกมากๆ
ในนี้เขียนไว้ตามนั้นเป๊ะเลย
อันที่จริง ภาษาสเปนทั้งหมดในนี้มาจากเฟลิเซีย
เราโชคดีมาก เธอมาช่วยดูเรื่องการออกเสียงวันนี้
จริงด้วย ขอโทษนะ แต่ผม...
ไปค้นดูงานของโวลแตร์แล้ว แต่ไม่เห็นเจอรอฟโนกูเบอร์เนีย
เพราะฉันสมมติมันขึ้นมาไงล่ะพ่อหนุ่ม
มาดูกันว่าจะคิดยังไง
- ดูว่าคิดยังไง - สวยมาก
ใช่ไหมล่ะ บ้านสวย
- เอาละ ไปเลย - ขอบคุณ
มาเร็ว ลงมา
เลนนี่ จะให้ผมยกอะไรลงบ้าง
เอาไอ้อาหารหมาถุงโคตรใหญ่ลงก่อน
โอ๊ย ขอบคุณ
อ้าว เจมี่
ฉันอยากดื่มละ
พ่อขา!
ไง ลูกรัก
จัดการเองเลยนะ ไปทางนั้น
เฟลิเซียทําเองหมดเลยเหรอ
ฉันไม่ได้ช่วยเลย ภาพเขียนก็ของเธอ
- สวยมาก - เลนนี่
- มีอะไร ที่รัก - เจอเจมี่รึเปล่า
- ยังไม่เจอเจมี่เลย - เข้ามาไม่เห็นลูกเลยเหรอ
ไม่เห็น
- ทําไม ลูกมาเหรอ - ใช่ ลูกมา
ลูกไม่สบายใจมากๆ ที่รัก
ไม่สบายใจเรื่องอะไร
ไปได้ยินเรื่องซุบซิบมา
- ว่าไงนะ - เรื่องซุบซิบ
- ซุบซิบเรื่องอะไร - เรื่องคุณน่ะสิ
เรื่องอะไรของผมล่ะ
ฉันไม่รู้ ลูกทํางานที่แทงเกิ้ลวู้ดช่วงหน้าร้อน
ไม่รู้หรอกว่าไปได้ยินอะไรมาบ้าง
แล้วคุณบอกลูกว่าอะไร
ที่รัก มันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะไปบอก ฉันให้ลูกมาคุยกับคุณเอง
ลูกก็โตพอแล้วไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่สนว่าลูกอายุเท่าไหร่ ฉันขอให้คุณเก็บอาการ
ผมว่าลูกถึงวัยที่ถ้าต้องการรู้ก็ควรได้รู้
ที่รัก แต่ลูกไม่ได้ขอมาเจออะไรแบบนี้
- เป็นการตัดสินใจของฉัน - ไม่ใช่ เป็นการตัดสินใจของเรา
ไม่ใช่ของคุณคนเดียว
อย่าได้คิดจะบอกความจริงลูกเชียว
เจมีรี่ ครีมเมอรี่
- ขอต้อนรับกลับบ้านค่ะ - โห ดูสิ
ไงจ๊ะ
- ไง - สวัสดี
ไม่ได้คาดคิดไว้นะ
แต่งเพลงใหม่อยู่เหรอ
อ่านหนังสือค่ะ แล้วก็เขียนบันทึก เดินทางเป็นไงบ้าง
- เห็นทอมมี่รึเปล่า - เห็น เขาโบกมือให้
คิดอยู่ว่าลูกน่าจะดีใจที่เขามา เขาจะอยู่ช่วงสุดสัปดาห์นี้
เยี่ยมเลย
ฉลาดเป็นกรดเลยนะเด็กคนนั้น พ่อก็ต้องตามให้ทัน
เห็นที่เขาเล่นสลับอักษรไหม
เขาเป็นคนน่ารัก
อ้อ แม่บอกพ่อว่าลูก
ไม่สบายใจเพราะได้ยินข่าวลือเรื่องของพ่อ
ตอนไปทํางานที่แทงเกิ้ลวู้ดช่วงหน้าร้อน
แม่ไม่น่าไปบอกพ่อเลย
- เจมี่ - ไม่มีอะไรค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่
- ถ้าลูกไม่สบายใจก็เรื่องใหญ่ - เปล่าเสียหน่อย
งั้นก็มาคุยกัน
พ่อกับแม่คุยกันแล้ว...
พ่อเลยบอกว่าจะมาคุยกับลูกให้
- หนู... - พยายามไขข้อสงสัยหรือช่วยให้
เข้าใจว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้น งั้น...
- พ่อจะใช้คําว่าริษยา - อะไรนะ
ริษยา
สมัยที่พ่อยัง...
เรียนอยู่ที่เคอร์ทิส มีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
ดูเผินๆ ก็เป็นเด็กดีนะ แต่พกปืนมาโรงเรียน พยายามจะฆ่าพ่อ
เพราะเขาอิจฉาที่พ่อมีพรสวรรค์...
- ด้านดนตรี - พรสวรรค์ด้านดนตรี
ริษยาจนแทบจะฆ่าคน
อาร์ทูร์ ร็อดจินสกี้เป็นผู้อํานวยการดนตรี ของวงนิวยอร์กฟิลฮาร์โมนิค
พระเจ้าสั่งให้เขาจ้างพ่อ
แต่ก็เคยพยายามบีบคอพ่อตอนซ้อม
เพราะริษยาเหมือนกัน
ทีนี้ พ่อไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น หรือใครพูดอะไรที่ไหน
แต่พอจะจินตนาการได้ว่า ต้องเกิดจากความอิจฉาริษยาแน่ๆ เลยลูก
อิจฉาเรื่อง...
อะไรก็ตามที่พ่อทําได้
เรื่องนั้นตามรังควานพ่อมาทั้งชีวิต ขอโทษนะที่มันลามไปถึงชีวิตลูกด้วย
แต่หวังว่าเล่าแล้วจะช่วยได้
แปลว่าข่าวลือไม่จริงเหรอ
ไม่จริงเลยลูก
ขอบคุณค่ะ...
ที่มาคุยกับหนู
โล่งใจเลยเนี่ย
- เข้าบ้านกันเถอะ - อะไร
เอาละ สีอะไร
ตรงนี้มี...
มีสีแดงเดียวกันเป๊ะตั้งสามเฉด
ไม่ใช่แดงเดียวกันเป๊ะซะหน่อย
อันนี้เขาบอกว่าเป็นสีน้ําเงิน
- นี่จะลอง... - น้ําเงิน
นี่ไม่เล่นสลับอักษรกันแล้วเหรอ
จะวาดเป็นลายเลยใช่ไหมเนี่ย
- กําลังทําเล็บกันอยู่ - เป็นศิลปินนะเรา
ดูสิ เป็นลายตารางจิ๋ว
ผมว่าให้เขามาอยู่ช่วงสุดสัปดาห์ก็คงดี
ผมรู้ว่าเจมี่ชอบอยู่กับเขามาก
- เจมี่น่ะนะ - คุณก็ชอบเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
ใช่ ก็ชอบ
ที่รัก ถ้าผมทํา
- อะไรผิดไป บอกมาสิ - ไม่มี
ไม่ๆ ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทําไมเจมี่ถึง...
ทําไมคุณถึงบอกว่าลูกสนใจ...
ทอมมี่เป็นคนอบอุ่นน่ะ แล้วเขาก็ฉลาดมาก
เหมือนกับลูกสาวของเรา
- โอเค - และ...
- ไม่ ฉันไม่ได้พูดนะ - ไม่ ผมก็สนใจ
อยากจะอยู่กับเขาเหมือนกัน
ไม่ได้จะกลบเกลื่อนว่าพาเขามาเพื่อลูก
- ไม่ใช่อยู่แล้ว - ไม่ใช่แน่ๆ
แค่จะบอกว่ามันมีเหตุผลอีกทาง
- แต่ผมบอกเขาไม่ให้มาก็ได้ - ไม่ต้อง
สงสัยผมอ่านสถานการณ์ผิด
- เปล่า - ผมอ่านสถานการณ์ผิด
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เรื่องนั้น มันอยู่ที่...
- อยู่ที่อะไร - เปล่า ไม่มีอะไร
โอเค ก็ได้
แปลว่าไม่มีอะไรใช่ไหม
หรือเปล่า
- ค่ะ - โอเค ที่รัก
ฉันยอมก็ได้ โอเค
- อะไร - เปล่า ฉันแค่...
ไม่มีอะไร ฉันนึกว่าเรากําลังคุยกันอยู่
- ก็คุยไง - ไม่ใช่
- ขอโทษ นึกว่าคุยจบแล้ว - ฉันรู้ว่าคุณยุ่ง
ผมไม่ได้ยุ่ง ผมแค่อยากคุยให้จบไวๆ
งั้นก็เอาเลยที่รัก ฉันไม่ห้ามหรอก ทําไป
ทุกคนอยู่ไหนกัน อ้าว อยู่นี่เอง
ว่าไง ทุกคน พ่อมีเรื่องมาประกาศ
พ่อแต่ง "แมส" จบแล้ว
ไชโย พ่อเก่ง
แม่จะไปไหนนั่น
ฮูเลีย ใครวางสนูปี้ไว้ที่โถงหน้าบ้าน
ว่าไง ไบรอัน อเล็กซ์
ใครทิ้ง... ใครทิ้งน้องสนูปี้ไว้ที่โถงหน้าบ้าน
- ใครทิ้งสนูปี้ไว้ - ผมเองฮะ ขอโทษฮะพ่อ
วันนี้วันของเขาเลยนะ
- เขาเริ่มกิน... - พ่อๆ ต้องมาดูหนู
- กี่ชิ้น - หยุด
- ทําไมถึงพูดเรื่องนี้ไม่จบ - กี่ชิ้น
- ขอโทษๆ - มีผู้หญิงคนหนึ่ง...
พ่อมาขอบคุณพระเจ้าช้าไปหนึ่งวัน
พ่อรู้ แฮร์รี่ลากพ่อไปทั่วเลย พ่อต้อง...
นีน่าเสียใจมากๆ
พ่อว่าไม่นะ ไม่เห็นนีน่าจะเสียใจ
ได้ยินน้องตะโกนเรื่องผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ไหมน่ะ
ในที่สุดก็พามาจนได้
- พามาเซอร์ไพรส์... - พ่อคะ
นี่เลย ขอบคุณนะ ฮูเลีย
นีน่าไม่ได้เสียใจเรื่องผู้หญิงคนนั้น
น้องเสียใจเพราะพ่อเกือบไม่มาขอบคุณพระเจ้า
- เราไม่รู้ว่าพ่อจะมาไหม - สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า
- ไมค์ อยู่ต่อก่อน - ขอบคุณครับ
- ผมต้องกลับไปข้างล่าง - เจมี่ ส่งหน่อย
- ค่ะ มาเลย ไมค์ - ขอบคุณ
- เอาของว่างก่อนไหมคะ - ไม่เป็นไรครับ
สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า
ที่รัก
ตอนแรกผมนึกว่า...
- คุณก็เล่นใหญ่เอาเรื่องนะ - อะไร
- คุณเล่นใหญ่เอาเรื่อง - หมายถึงอะไร
แหม ที่รัก ถึงกับเอาหมอน กับรองเท้าแตะมาวางหน้าห้อง
พร้อมยาสีฟันแปรงสีฟัน ตั้งแต่นั้นผมก็ไม่ได้เจอคุณอีกเลย
เข้าใจนะที่โกรธ ให้ตาย แต่คือว่า...
ใช้เหตุผลคุยกันได้ไหม
มีสํานวนชิลี
เขาว่าอย่าไปยืนใต้นกที่พร้อมขี้
แต่ฉันนี่เหมือนใช้ชีวิต
อยู่ใต้ไอ้นกห่าตัวนั้นเลย
อยู่นานจนกลายเป็นเรื่องชวนขํา
แต่ผมคิดว่า...
- คุณปล่อยให้ความเศร้าเข้า... - พอเลย!
- ขอให้จบ... - มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน...
- เรื่องที่ผมจะพูดก่อน คิดว่า... - ไม่ต้อง
คุณปล่อยให้ความเศร้าเข้าครอบงําใจ
นี่มันเรื่องของคุณ เพราะงั้นคุณน่าจะชอบใจ
คุณนั่นแหละอยากเป็นฝ่ายที่นอนไม่หลับ ซึมเศร้าและป่วย
เพื่อจะได้ไม่ต้องทําตามหน้าที่ที่รับปากใครๆ ไว้
- หน้าที่อะไร - หน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย
พรสวรรค์ที่คุณได้รับมา
- ขอที - ให้ตาย
พรสวรรค์มาพร้อมกับภาระหนักอึ้ง คุณจะไปเข้าใจอะไร
- ภาระที่ต้องแสร้งทําเป็นจริงใจและรักกัน - ขอโทษ แต่นั่นความจริง
ทําเป็นพูดว่าคุณรักเพื่อนมนุษย์ที่สุด และจากความรักพลุ่งพล่านนั้น
จึงทําให้เกิดปัญหาสลับซับซ้อนในชีวิต
- นั่นถูกต้อง - ตื่นเสียที! ถอดแว่นเสียด้วย
ใจคุณมีแต่ความเกลียดชัง ใจคุณมีแต่ความเกลียดชังโกรธเคือง
มีอะไรหลายอย่างจนนับไม่ถ้วน
นั่นแหละสิ่งที่ขับเคลื่อนคุณ ความโกรธขึ้งฝังใจเป็นสิ่งที่ผลักดันคุณ
คุณไม่ได้ขึ้นไปยืนบนโพเดียม และอนุญาตให้เราได้เปิดประสบการณ์ดนตรี
แบบที่ผู้แต่งตั้งใจไว้ คุณปาดนตรีใส่หน้าพวกเราต่างหาก
- กล้าดียังไง - พวกเราช่างต้อยต่ําไม่มีทาง
จะทําความเข้าใจมันได้ และให้เราได้เห็นคุณทําได้อย่างง่ายดายที่สุด
คุณหวังว่าเราจะได้รู้ รู้ซึ้งลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของใจ
- ว่าเราทุกคนอ่อนด้อยกว่าคุณแค่ไหน - นั่นปัญหาของคุณ
- ความหลงตนของคุณ... - เชิญพูดตามๆ กัน
เดินหย่งไปทั่วพร้อมกับ บ๋อยตาซื่อตาใสที่แฮร์รี่คอยจัดหาให้
แกล้งทําเป็นว่าพวกนั้นช่วยลับสมองลองปัญญา
- ตอนที่คุณ "ช่วยสอน" เขา - อ้อ แต่อย่างน้อยผมก็เปิดใจ
ช่างกล้าพูดออกมาได้!
ลืมช่วงเวลาสี่ปี
ที่คุณตัดสินใจไม่ได้ ว่าจะแต่งงานกับฉันดีไหมไปแล้วเหรอ
- ผมก็คิดว่างั้น - แค่คิดเรื่องตัวเอง
ไอ้หนังของแชมเบอร์เลนที่เราดูอาทิตย์ก่อน
เขาบอกว่า "ผมจะแข่งกับ คนในจินตนาการของคุณได้ยังไง"
ดีนะที่ฉันเจอดิ๊ก ถึงรอดพ้นความสองจิตสองใจของคุณมาได้
- ดิ๊ก ฮาร์ท ริชาร์ด ฮาร์ท - ใช่
- ซึ่งตายไปแล้ว - ซึ่งเคยรักฉัน
- แต่ตาย - แต่รักฉัน
เออ แต่ตอนนี้เขาเป็นแค่ศพ ผมกลับเป็นคนที่งี่เง่า
ยืนรอคุณอยู่หน้าโรงพยาบาล เหมือนไอ้โง่ที่มีแต่ความจริง
ความจริงของคุณมันแค่คําโกหก!
มันดูดพลังไปจากทุกห้อง ทําให้เราทุกคนไร้ซึ่งโอกาสใดๆ
ที่จะใช้ชีวิตหรือแม้แต่หายใจเป็นตัวของตัวเอง
ความจริงของคุณทําให้คุณเข้มแข็งแกร่งกล้า
แต่ดูดความกล้าและความแกร่งใดๆ ไปจากพวกเราทุกคน
เพราะเรื่องนี้มันชวนเหนื่อยล้าเต็มที เลนนี่
มันเหนื่อยที่ต้องรักและยอมรับใครสักคน
ที่ไม่รักและไม่ยอมรับตัวเองด้วยซ้ํา
นั่นแหละความจริงของคุณที่ฉันรู้จัก
ถ้าคุณไม่ระวังให้ดี เดี๋ยวจะได้ตายอย่างเกย์แก่อ้างว้าง
แม่จ๋า! พ่อจ๋า!
แม่! พ่อ!
- พ่อจ๋า! - แม่!
- สนูปี้มาแล้ว เร็วเข้า - มาเลย
แม่ เดี๋ยวจะพลาดสนูปี้นะ
ทําอะไรกันในนั้น
- ตัวเบ้อเร่อเลย - ไปหมกอยู่ในนั้นกันนานจัง
- พ่อ! - ฮื่อ
มาเร็ว
ฉันไปละ
สวัสดีครับ
สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง
สวัสดีๆ สบายดีกันไหม
เยี่ยมมาก สวัสดี
เรื่องที่ชอบมาก
ในการซ้อมวันพฤหัสแบบนี้
เพราะเราจะมีโอกาสคุยให้ฟังว่า เราคิดยังไงกับดนตรีชิ้นนั้นๆ
ดังนั้น ขอบคุณที่มากันและสวัสดียามบ่าย
วันนี้เราจะวิเคราะห์ชอสตโกวิช ซิมโฟนีหมายเลข 14 โอปุส 135
สิ่งที่ผมได้รู้จากงานชิ้นนี้...
อาจระคายหูระคายใจบ้าง แต่ผมคิดว่าไม่นะ
นั่นคือ...
ยิ่งใกล้ตาย...
ผมเชื่อว่าศิลปินจะต้อง
ปลดเปลื้องพันธนาการที่ผูกมัดเรา
และศิลปิน
ต้องแน่วแน่กับการสร้างสรรค์ ภายในเวลาที่เหลืออยู่
อย่างอิสรเสรีที่สุด
นั่นคือสาเหตุที่...
ผมเองก็ต้องทําแบบนั้น
ผมต้องใช้เวลา...
ที่เหลือของชีวิต ไม่ว่าจะสั้นหรือยาวแค่ไหน
ในแบบที่ผมปรารถนาเท่านั้น
เหมือนที่พวกเราทํากันมากขึ้นทุกทีในยุคนี้
ยามท่านบีอัลเซลบับเรียกหาซิลลาบับ
ในโรงแรมในนรก
ซึ่งโพรเซพินีเพิ่งตก
น้ําเงินดั่งชุดตํารวจบก คือสีคลื่นทะเลที่ซัดโบก
เห่กล่อมจนสาวคาเฟ่เซซ่ก
เช่นบาลาคลาว่า ลาวาซัดลงมา
จากหลังคา และสีซ่าของทะเล
หุ่นกระบอกตํารวจไม้
เข้าควบคุมพวกนั้นไว้ ยามบีอัลเซบับคํารามเรียกเหล้ารัม
(ฟาซาด - กาพย์บันเทิง)
ไม่ได้สักคํา!
คัทครับ ขอบคุณ จบซีนแล้ว
โอ้โฮ ไม่คิดว่าเคยขยับปากเร็วขนาดนี้
- น่ารักมากค่ะ โคลิน - นี่ครับ เฟลิเซีย
ฉันอยากถ่ายอีกเทค
- ได้แน่นอน - ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
ที่บอกน่ะ ถ้าถือโน้ตต่ําหน่อยจะได้ขยับปากดีขึ้น
ต่ําหน่อย ฉันถือสูงไปสินะ
ถ้าจะถ่ายใหม่ ขอเริ่มที่บาร์ 44 นะคะ
คิดว่าเพอร์คัสชั่นเบากว่านี้ได้หน่อย
- ยังปวดหัวอยู่ไหม - ไม่เป็นไรค่ะ
- ซินเธีย - คนรู้กันไหมนี่
รออีกไม่นานเธอได้กํากับทั้งรายการแน่
ทําอยู่แล้วครับ เมื่อวานนี้พรมยังคนละสี
- ฉันคิดถูกเรื่องพรม - ผมเห็นด้วย
ฉันแค่ลืมว่าตัวเองชอบทํางานแค่ไหน
- เกือบเสร็จแล้วนะจ๊ะ - โต๊ะที่จองไว้รอได้
- ตรงนี้สนุกมาก จริงๆ นะ - เดี๋ยว
นึกว่าคืนนี้ผมจะได้พาคุณไปเที่ยว
ทั้งสองคนต้องเลิกห่วงฉันได้ละ ฉันไม่เป็นไร
- ตอนนี้ยุ่งกว่าเดิมเสียอีก - ดีขึ้น ไม่ได้ยุ่งขึ้น
แต่นั่นก็จริงอีกสินะ คือไม่ใช่ว่า...
"พัวร์เมอร์เดอร์เรอร์" ฉายรอบพิเศษสัปดาห์หน้านี่
อย่าย้ําสิ
แล้วใครบอกว่าเป็นห่วง
แค่โลภอยากอยู่ด้วยกันให้มากๆ ต่างหาก
ยกให้ทั้งตัวเลย
เมื่อกี้พูดเรื่องอะไรนะ
กําลังพูดถึงเรื่องที่...
- เมื่อกี้พูดเรื่องอะไรนะ - จําไม่ได้แล้ว
อาจจะพูดว่าคืนนี้ทุกคนหล่อมากมั้ง
พา "ออมเบร" มาเยอะมาก เยอะ
ไก่เหรอ เดี๋ยวนี้เรียกไก่แล้วเหรอ
ผู้ชายก็เข้ากับไก่เสมอ
ชอบไก่จริงจังสินะ
- ชอบไก่จริงๆ - รู้ว่าชอบ
- แฮร์รี่ ผมจะ... - ได้
- สูดจากตรงนั้นเลย - ได้
- สูดได้หรือยัง - อย่างโปร
โปรยตกลงมาโดนฉันจากจมูกนายด้วย
ไม่เป็นไร แต่ลงมาตรงนี้
เอาเลย ฉันบริการทุกคนแล้วกัน
- เลนนี่... - ไม่เป็นไร ขอบคุณ
- ขอโทษครับ... - ไม่เป็นไร ขอบคุณ โอเค
เจอร์รี่ ร็อบบินส์พูดถูก เรารักษาสัมพันธ์กับใครไม่ได้นาน
ถ้าต้องย้ายห้องโรงแรมอยู่ไปเรื่อยๆ
- จะพูดให้หนูรู้สึกแย่สินะ - ไม่ๆ ฟังก่อน
ไม่ใช่ ลูกพ่อ แค่อยากจะ...
โทรมาเพราะอยากถามว่าสุดสัปดาห์นี้จะทําอะไร
เพราะพ่อคิดว่าอีกไม่กี่วันเราจะกลับบ้านละ
เลยนึกว่าเราทุกคนจะไปเจอกันที่แฟร์ฟิลด์ได้ ลูกก็แค่ต้องไปกล่อมแม่
"เรา" คือใครบ้าง พ่อ
ไม่ๆ พ่อ...
เขาไม่ใช่ปีศาจนะ
เขาเป็นคนฉลาด...
น่ารักน่าคบ เป็นมารตัวน้อยอัจฉริยะ ไม่ใช่สเปคพ่อด้วยซ้ํา
พ่อ ขอร้อง
พ่อคะ อย่าเอาเรื่องนี้มาคุยกับหนู
ลูกพ่อ...
พ่อทึ่งกับลูกมาก
พ่อรักลูกนะ เจมี่ รักลูก
หนูรู้ๆ
หนูรู้
พ่อจะไปคุยกับแม่อีกรอบ
โอเคค่ะ พ่อ
ไม่รู้แม่เห็นรึเปล่า
แต่แม่ได้คําวิจารณ์ดีมากๆ จากหนังสือพิมพ์นิวยอร์กไทมส์
- จริงเหรอ - หนูตัดเก็บไว้ให้ คิดว่าจะ...
แม่ไม่อยากเห็น
อย่า มีแต่จะทําให้อึดอัด
แต่ลูกน่ารักจริงๆ ขอบใจมากนะจ๊ะ
ก็ได้ค่ะ
เมื่อคืนวันจันทร์เป็นยังไง
วันจันทร์... ฉันว่า
- ฉันไม่อยากพูดถึง - เดี๋ยว
- คืนวันจันทร์เกิดอะไรขึ้น - ไม่มีอะไร
- มีคนมาจีบคุณแม่ - ไม่จริงน่ะ
จริงเหรอ ขอเลยค่ะ คุยเรื่องนั้นกันเลย
แม่ว่าแค่ลูกต้องรับรู้เรื่องคนรักของพ่อก็พอแล้ว
เพราะฉะนั้น ไม่จ้ะ เราไม่จําเป็นต้องคุย
แต่ พูดถึงพ่อของลูก
วันขอบคุณพระเจ้าแม่ต้องแสดงสองรอบ งั้น...
แม่จะอยู่ที่โรงละคร ลูกไปกินข้าวกับพ่อ
ที่อพาร์ตเมนต์เรา กับนีน่าและอเล็กซ์ด้วย
เพื่อนีน่า ช่วยกันรักษาความเป็นปกติสุขสักนิด
- หนูไม่รู้สึกว่ามันปกติ - แม่...
แม่ไม่รู้จะตอบยังไง
- หนูจะไปเจออเล็กซานเดอร์สายแล้ว - ไม่เอาน่ะ
จริงค่ะ พวกแม่ดูมีเรื่องต้องคุยกัน
- อย่าทําอย่างนี้สิ - ไม่ หนูจะได้ปล่อยให้อยู่กันเอง
- จะได้คุยกัน - ไม่ๆ ลูกจ๊ะ เราไม่ทํากันแบบนั้น
ผู้ใหญ่เขาไม่ทํากัน
- หนูนัดกับอเล็กซานเดอร์ไว้จริงๆ - ไม่ได้ ลูก
เราจะไม่ทิ้งไว้อย่างนี้ มองตาแม่ก่อน
แม่ดูออกว่าหนูหงุดหงิด ไม่อยากให้กลับไปทั้งอย่างนั้น
- หนูไม่ได้โกรธแม่ - แม่ไม่เชื่อ
เดี๋ยวก่อน
หนูไม่ได้โกรธค่ะ คุณแม่
โกหกไม่เก่งเอาเสียเลย
- อย่างน้อยแม่ก็รู้ว่าไว้ใจหนูได้ - นั่นก็จริง
- หนูจะเผ่นละ - อย่าสิ
- ต้องไปล้อเขาหน่อย - รักนะจ๊ะ
ที่ยังไม่ได้มาดูละครของแม่เลย ไปคุยโม้เรื่องการแสดงของแม่ด้วย
นั่นก็ยอดเลยจ้ะ
โอเค ทีนี้เล่าเรื่องคนที่มาจีบให้หมด
อ๋อ ใช่ คนที่มาจีบ...
คือ...
ฉันตื่นเต้นมาก เธอก็รู้
- ฉันตื่นเต้นมาก เธอก็รู้ - ฉันรู้
- เราออกไปทานมื้อเที่ยง ไม่ใช่มื้อค่ํา - ที่ไหน
คาเฟ่คาร์ไลล์ ไม่ใช่อะไรหรูหรา
ฉันประหม่านิดหน่อย ยอมรับ แต่เขาก็เหมือนกัน
ทานกันไปได้ครึ่งทาง เขาโน้มตัวเข้ามา
ถามว่าฉันเก็บความลับเป็นไหม
- เขากําลังตกหลุมรักน่ะ - แหม
ฉันก็ยิ้ม หน้าแดงเล็กน้อย กดดันให้เขาบอกมา
ปรากฏว่าตกหลุมรักเมนดี้
อยากขอให้ฉันแนะนําให้รู้จัก
- เมนดี้ เวเจอร์ - เมนดี้นั้นแหละ
ไม่เห็นต้องประหลาดใจ เมนดี้เป็นผู้ชายที่หล่อมาก
- เฟลิเซีย... - ฉันนั่งตรงนั้น...
หน้าแดง สะท้านปั่นป่วนมวนท้อง แต่...
ก็...
ฉันคงถูกใจคนประเภทหนึ่ง
ฟังก่อน...
ที่จริงเลนนี่รักเธอนะ รักมากจริงๆ
เขาแค่เป็นผู้ชาย ผู้ชายที่ใกล้จะแก่...
และไม่สามารถเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งได้
เขาแค่... หลงทาง
ฉันรู้มาตลอดว่าเขาเป็นอะไร
เขาโทรมาหาฉันนะ
แล้ว
เขาอยากให้เราไปอยู่แฟร์ฟิลด์กันสองอาทิตย์
- น้ําเสียงเปลี่ยนไป - เฟลิเซีย
ไม่ๆ ฉัน...
อย่ามาหาข้อแก้ตัวกันเลย เขาไม่ได้ทําผิดต่อฉัน
- เฟลิเซีย... - ไม่ใช่ มัน...
คือความหลงตนของฉันเอง
หลงคิดว่าแค่อยู่กับสิ่งที่เขาให้ก็จะเพียงพอ
พูดไปก็ตลก ฉันมองทุกคน แม้แต่ลูกๆ
ด้วยสายตาสมเพชเวทนา เพราะทุกคนโหยหาความสนใจจากเขา
เหมือนเป็นป้ายที่ฉันรับมาแบกอย่างภาคภูมิ
ฉันไม่จําเป็นต้องได้ ไม่จําเป็น
แต่...
ดูสภาพฉันตอนนี้สิ
ใครเป็นฝ่ายที่ไม่จริงใจกันแน่
ฉันคิดถึงเขา...
พ่อเด็กน้อยของฉัน
จะถามอะไรต่อไหม
บราโว!
- มหัศจรรย์มาก - ที่รัก ทําไมถึงมา
ไม่มีความเกลียด... หัวใจของคุณไม่ได้มีความเกลียดชัง
- คุณเบิร์นสไตน์ กลับเข้ามาได้แล้ว - เยี่ยมเลย
- นั่งก่อนไหมคะ - ดี
คุณต่างหากที่ดูเหมือนต้องวัดความดัน
ไม่ ผมไม่เป็นไร
รู้ใช่ไหมว่าคืนนี้เบ็ตตี้จะมากินมื้อค่ําด้วย
- ผมไม่รู้ - ใช่ค่ะ
เมนดี้ก็มา ซึ่งจะดีมาก
ฮูเลียไปซื้อเฟนเนลมา คุณก็รู้ว่าเบ็ตตี้ชอบ
เชิญค่ะ
- สวัสดีค่ะ - เป็นอย่างไรครับ
เหมือนจะมีเนื้องอกที่ส่วนขวาของเต้านมด้านซ้าย
ซึ่งอาจจะลามเข้าไปถึงปอดแล้ว
ดูจากขนาดของเนื้องอก
ผมอยากแนะนําให้ผ่าเอาเต้านมออก
พร้อมกับกล้ามเนื้อรอบๆ และต่อมน้ําเหลืองที่เชื่อมกัน
พร้อมตัดชิ้นเนื้อปอดมาตรวจดูด้วย
จะช่วยให้ยืนยันได้ว่ามันลามไปหรือยัง
เราทําการผ่าตัดทั้งหมดได้ต้นสัปดาห์หน้าเลย
ครับ
แต่ฉัน... ที่รัก...
- เดือนกันยาฉันมีละครเวทีอีกเรื่อง - ไม่เป็นไร
- ไม่ ฉันควรบอกพวกเขาก่อน - ผมจะบอกให้
ผมว่าคุณจะฟื้นตัวได้เร็วกว่าที่คิด
น่าจะพร้อมทํางานได้ภายในหนึ่งหรือสองสัปดาห์
- เป็นข่าวดีมาก - คุณจะทําสิ่งที่อยากทําได้
เราจะมั่นใจได้อย่างไรว่าจะเอามะเร็งออกหมด
- ก็... - ว่าต้องเอามะเร็งออกให้หมด
เรื่องนั้นเราคงยั้งการรักษา รอให้เล่นละครก่อนไม่ได้
เมื่อตัดเต้านมออกแล้วจะไม่เหลือมะเร็งตรงนั้น
แต่เราคงต้องดูที่ปอดต่อไป
จะใช้เวลาตรวจชิ้นเนื้อนานแค่ไหน
ตรวจชิ้นเนื้อ แค่ไม่กี่นาที จังหวะนั้นคุณยังสลบจากการผ่าส่วนอื่นอยู่
แปลว่าจะทํา...
จะทําทั้งสองอย่างพร้อมกัน
ใช่ครับ ผ่าเต้านมแล้วจะตัดชิ้นเนื้อปอดได้ง่าย
ขอบคุณครับ ขอบคุณสําหรับทุกอย่าง
- ผมเข้าใจ... - ฉันรู้
- ผมเข้าใจ - ไม่มีเหตุผลเลย
ใช่ ผมเข้าใจ
ฉันไม่มีเหตุผลเลย
นิ่งนะ ไม่เป็นไรนะ ที่รัก
ไม่ รอบนี้คงเป็นจริงๆ ค่ะ ที่รัก
- ที่รัก - ขอบคุณ
- ที่รัก เดินเล่นในสวนกันเถอะ - จริงเหรอ
จริง
ไปสูดอากาศบริสุทธิ์กัน
ก็ได้
- โอ๊ย ตายจริง - คุณไหวไหม
ไหว ไม่เป็นไร
- เข่าฉันเป็นอะไรไม่รู้ - คิดออกแล้ว
ไม่นะ
นั่นเสียงไฟแช็กเหรอ ที่รัก
อย่ายุ่งเรื่องคนอื่นเถอะ
ผมคิดถึงเลขจํานวนหนึ่ง
- ไม่รู้สิ เก้าเหรอ - ไม่ใช่
- ห้า - ไม่ ต้องคิดสิ
พยายามอยู่
พยายามคิดอยู่
- เลขสองไง ที่รัก - สอง
แค่สอง
เหมือนเราสองคน
สองคน คู่กัน
เป็ดน้อยสองตัวในสระจ้อย
พิงมาเลยสิที่รัก
นั่นแหละ ทิ้งน้ําหนักลงมาเลย อย่างนั้น
เอนหัวลงมา นั่นแหละ
เอาละ เธอจ๋า
สวัสดีจ้ะ
สวัสดี
คนสวย
คิดถึงนะ
คิดถึงมากเลย
แม่คะ ไหวไหม
ไหวจ้ะ ไม่เป็นไร
กว่าจะมาถึงนี่ฝันร้ายเลยไหม
แน่สิ เพราะหมอนี่เป็นคนขับ
- ไม่นะ - คิดว่าชีวิตนี้
- คงขับไปทางตะวันออกกว่านี้ไม่ได้แล้ว - เธอรู้ว่าฉันไม่ชอบขับรถ
ฉันน่าจะมาเยี่ยมให้เร็วกว่านี้ มีอะไร...
ต้องการอะไรรึเปล่า
มีอะไรที่ฉันช่วยได้ไหม
อย่าได้ไปดัดผมอีกเชียว
ผมก็พูดเหมือนกันเลย
ราโมนบอกว่าสวยจะแย่
สวยฟูฟ่องเลยล่ะ
เลนนี่ไปไหนล่ะ
ไม่รู้สิ หลับอยู่ล่ะมั้ง
จําไอ้งาน...
งานบาร์มิตซวาห์ที่ลากฉันไปได้ไหม
งานของเพื่อนอเล็กซานเดอร์สักคน
- เจ้าหนู... นั่นแหละ - จําได้
กับ...
โอ๊ย ชื่ออะไรนะ
- เฟลด์แมน นั่นแหละ - ใช่
เราไปงานกัน ฉันก็นั่งข้างเฟลิเซียตรงนี้
เธอสวยตะลึงเหมือนเคย ฉันจะไปสู้อะไรได้
เลนนี่ยังผอมกว่านี้สัก 10 กิโล
ผิวแทน แทนมาก ใส่ชุดขาวจากหัวจรดเท้า
พร้อมรองเท้าหนังแก้วสีขาวไม่ใส่ถุงเท้า
สมัยนั้นมันล้ําสมัยมาก
โกหก
ไปถึงจุดหนึ่ง เลนนี่
เขาลุกขึ้นนะ ทั้งที่ใส่ชุดขาวทั้งชุด
เดินขึ้นไปถึงแท่นเทศนา
ฮื่อ
ไม่ ไม่เป็นไรจ้ะ ไหน...
- เลนนี่ใส่ชุดขาว - ใช่
เขาใส่ชุดขาว แล้ว...
เขา...
เดินขึ้นไปถึงแท่นเทศนาและ...
- คิดว่าไม่ได้มีใครขอให้เขาพูดนะ - ไม่มี
แต่...
แค่เดินจากโต๊ะเรากว่าจะไปถึงก็ 20 นาที
แวะทุกโต๊ะที่ผ่าน คุยทักทายไปตลอด
ในที่สุดก็เดินไปถึงเวที ยืนข้างเด็กชายที่แตกตื่น
เฟลิเซียโน้มตัวมาบอกฉัน
โดยไม่ชะงักสักนิดแล้วบอกว่า
"เจ้าสาวมาแล้ว"
เขาตื่นแล้ว
- โอ๊ย ตาย - ทําโปรดักชั่นเลยนะ
ระวังนะ เจมี่
แล้วเจอกันนะ
โอเค ได้ๆ บาย แล้วเจอกัน
รักนะครับ
ไม่อยากให้มีใครมาเยี่ยมแล้ว
ไม่เอาแล้ว ฉันอยากไปนอน
ได้ โอเค
ใช่ ไม่เอา ต้องยกเลิกไปก่อน ใช่
ก็...
ไม่ ฉันจะไม่ไปไหน
ไม่มีทางเลย
ฉันผูกพันกับออร์เคสตราที่นั่นตั้ง 15 ปี ทางนั้นต้องเข้าใจ
ไม่ นั่น...
ฉันจะไม่ไปไหน แฮร์รี่ นายต้องคิดหาทางเอาเอง
ใช่
ใช่ เราอยู่กันได้ดี
- จะเข้าห้องน้ําไหมคะ - เข้าไม่ได้
- แม่ต้องดื่มน้ําเยอะๆ - พยายามอยู่
โอ๊ย แม่หนาวจะแข็งตายตลอดเวลา
ไม่ อย่ามาพยุง ไม่ต้องช่วย
ไม่จําเป็น
ปล่อยสิ
ขึ้นมานอน เร็วเข้า ไม่ต้องมาวุ่นวายกับแม่
- หมอนพอดีไหมคะ - จริงๆ นะ ดีแล้ว พอเถอะ
- นอนไปสิ - โอเค
ขอโทษจ้ะ
แม่ขอโทษ
คือว่า...
เราก็แค่ต้อง...
ทุกคนแค่ต้องเอาใจเขามาใส่ใจเรา
ใจดีต่อกัน
ที่รัก เกินครึ่งชั่วโมงมาสิบนาทีแล้ว กินยาหรือยัง
- ยัง ฉันไม่... - แล้วทนปวดได้เหรอ
นึกว่าเขาบอกว่าอย่ากิน
- ใครบอก - อาร์เคลไง
ที่รัก...
ไม่ใช่ อาร์เคลไม่ใช่หมอเราแล้ว หมอชื่อครูเกอร์... เบอร์นาร์ด
อาร์เคลเป็นหมอเก่าเมื่อหลายปีมาแล้ว
แน่สินะ ฉันไม่รู้ว่า...
คุณไปกินยาหน่อยดีไหม ปวดรึเปล่า
ไม่เป็นไร
- ไม่ปวดเหรอ - ไม่
โอเค แต่เสร็จนี่แล้วกินนะ ตกลงไหม
- ที่รัก ตกลงไหม - ไม่ ฉันตั้งสมาธิอยู่
ดูสิว่าหนูเจออะไร
อะไรจ๊ะ
- พูดถึงความทรงจําวัยเด็ก - จริงด้วย
- นั่นอาจเป็นไอเดียที่ดี - น่าสนใจกว่าเยอะเลย
- จริงเหรอ - เปิดเลย
(เชอร์ลีย์ เอลลิส - เดอะ แคลปปิ้ง ซอง)
จําเพลงนั้นได้ไหม ที่รัก
- จําได้เหรอ - พี่คิดว่าเราจําได้ไหม
- จําท่าเต้นได้รึเปล่า - ไม่ได้
- ลูกเต้นแย่... - จําท่าเต้นได้ไหม
เนี่ยเต้นไม่เป็นที่สุดเลย
ลิงนั่งเคี้ยวยาสูบอยู่บนรถราง
รถรางกระตุก เจ้าลิงสําลักตาย
ทั้งหมดขึ้นสวรรค์กันด้วยเรือพาย
ตบแปะ ตบแปะ
ตบแปะ
ตบให้โดนมือสิ
มานี่เลย ทุกคน
มาเร็ว
สวีทจีน มานี่ มาเร็ว
มาเลย สวีทจีน มาๆ
เข้าบ้านกันดีกว่า
คนไข้อยู่ไหน
คุณหมอมาแล้ว สวัสดีครับ พยาบาล
และ...
ผมรักคุณ
คุณกลิ่นเหมือน...
ปลาทูน่า...
กับบุหรี่
โดนจับได้แล้ว
กลิ่นแย่มาก
- ต่อได้นะ - ได้
หยิบกระเป๋าด้วย
ฉันว่าประเด็นของงานนี้คือการรวมเป็นหนึ่ง
ไม่ใช่แค่เสียงทิมปานีจากด้านหลัง แต่เสียงไวโอลินด้านหน้าด้วย
ต้องทําให้ทุกอย่างเป็นหนึ่งเดียวกัน
ถ้าทําได้ ก็ไปต่อจากตรงนั้น
ฉันพร้อมช่วย ไม่ต้องห่วง
โอเคนะ ฉันอยู่ตรงนี้ จะช่วยประคองให้ผ่านไป
- โอเคนะ เอาเลย - โอเค
วิลเลียมครับ ทุกคน
บาร์ 3-11 ครับ
หนึ่ง สอง สาม
โอเค ขอโทษ
โทษที
เมื่อทําให้ทุกคนรู้แน่แล้วว่า
จะลดจังหวะเข้าเฟอร์มาตา...
ครับ ผมยังไม่แน่ใจว่าหลังจาก...
ไม่เป็นไร ทุกอย่างยังเป็นเนื้อเดียว
แต่หลังจากนั้นจะยังไง จะทําอะไรต่อ
เพราะวงก็ไม่รู้ จะค่อยๆ บลีดเสียงไหลออกนิ่มๆ
หรือดริป ค่อยๆ สะเด็ดออกไป เอาทางไหนแน่
จะเอาทางนี้ครับ
ตอนนี้เหมือนรั่วออกน่ะนะ
จากเฟอร์มาตา
- บาร์ก่อนหน้านั้น - บาร์ก่อนนั้น
หนึ่ง สอง สาม
ไม่ ยังไม่ชัด
ผมไม่เห็นรู้สึก
ขออีกครั้งครับ
ให้ฉัน...
โอเค นั่นก็ดี
แต่ยังเหลือบาร์ห้องหนึ่ง
เพราะงั้น ขออนุญาตทําให้ดู อย่างที่คิดว่านายต้องการ
- ถ้าเข้าใจผิด นายค่อยบอก - โอเค
คิดถึงสิ่งที่อยากทํา จุดที่อยากพาไปให้ถึง... จะต้อง...
จบสั้นแล้วเร่ง
ตัวดําจังหวะเดียว คิดว่านายตั้งใจจะทําอย่างนั้น
ห้องก่อนเฟอร์มาตา
- ใช่ไหม - ใช่
ฉันทําถูกไหม แล้วฉันทําอะไรไป
ฉันทํางั้นสินะ
ปรบให้ฉันหรือให้นาย
เอาอีก
เอาอีกๆ
ดีมาก โอเค
เริ่มจากตรงนั้น โอเค ขอบคุณ
ใจดีกับเขาหน่อย
ถ้าฤดูร้อนไม่อาจบรรเลงเพลงในใจ ก็ไม่เหลืออะไรบรรเลงอยู่ในนั้น
แล้วถ้าไม่เหลืออะไรบรรเลงอยู่ในใจ เราจะทําเพลงไม่ได้
เป็นคําที่เธอบอกผมไว้
ตอนที่ผมเศร้าเรื่องอะไรก็ไม่รู้
จนท่องบทกวีของเอ็ดน่า เซนต์วินเซนต์ มิลเลย์
ซึ่งสุดท้ายกลายเป็นซองเฟส
แต่ฤดูร้อนยังบรรเลงอยู่ในใจผม
อาจไม่แรงกล้าอย่างที่เคยหรือ...
ไม่บ่อยเท่าที่เคย...
แต่ยังบรรเลงอยู่แน่
ไม่อย่างนั้น ผมคงโดดลงทะเลสาบไปนานแล้ว
จะถามอะไรต่อไหม
(มาเอสโตร)
(แด่เจมี่, อเล็กซานเดอร์ และนีน่า)
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์