"Sanat eseri sorulara cevap vermez, soru sordurtur
ve eserin temel anlamı, çelişkili cevaplar arasındaki
gerilimde saklıdır." LEONARD BERNSTEIN
Nedendir bilmem, bu eser piyanoda hep daha iyidir.
Gelelim
sorunun cevabına. Evet, onu hâlâ içimde taşıyorum.
Onu sıklıkla bahçede çalışırken görürüm.
Julia Vega her sabah çamaşırları yıkamaya indiğinde
onu merdivenin başında görüyormuş,
beyazlarla siyahları ayırdı mı diye bakıyormuş.
Çocuklarımız kıskanıyor tabii çünkü onlar görmüyor.
Ben...
Onu çok özlüyorum.
Alo?
Evet.
Elbette.
Evet, farkındayım.
Pardon, bir saniye bekleteceğim.
Bu çok kötü bir haber. İyileşecek mi?
Tabii, anlıyorum.
Prova fırsatı yok mu yani?
Evet.
Tamam.
Bana üç bilet ayırır mısınız?
Evet.
Peki.
Tamam, teşekkürler.
Yürü be aslanım!
- Bellissimo. - Evet.
İyi uyuyabildin mi?
Uyuyamadım. "Manfred"in ilk ölçüsü esle başlıyor
ama orkestrayla prova ayarlamadın.
Sen çıkacaksın dedim ya.
Hayır, bir ihtimal var, dedin.
İyi günler.
United States Rubber Company, Carnegie Hall'da
New York Filarmoni Orkestrası konserine sizleri davet eder.
Orkestranın müzikal direktörü Artur Rodziński.
Bugün orkestranın başında Bruno Walter olacaktı fakat hastalandı,
bu yüzden onun yerini Amerika'da doğmuş genç yardımcı şef
Leonard Bernstein alacak.
Bugün tarihî bir performansa tanıklık ettiniz.
Bu muhteşem konser tüm dünyada canlı yayınlandı.
Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim,
Maestro Bernstein'ı sabah 9.30'da aradık
ve ilk defa burada sahneye çıkacağını haber verdik.
- Kendisi yıllardır... - Hem de provasız.
Hem de provasız.
Ama müziğe öyle âşık ki provaya ihtiyacı yok,
iliklerinde hissediyor.
Yıllar sonra nihayet dileği gerçek oldu
ve bu konser gerçekleşti, çok gururluyum.
Carnegie Hall ve New York seninle gurur duyuyor.
Leonard Bernstein.
Teşekkürler. Sağ olun.
İnanmayacaksınız ama o ilk esten sonrasını hatırlamıyorum.
Gözüm kararmış, seyircinin alkışıyla kendime geldim.
Dikkatin dağılmasın,
iyi gidiyorduk güzelim.
Cincinnati'deyken dansçılarla koreografisini yapmak istiyorum.
Jerry, bu müziğe âşığım, biliyorsun.
Ortaya bir şey çıkınca kaydını alıp yollarım.
Yeni balene yazdığı müzik mi?
Hani New York'ta izindeyken yaramazlık yapan üç bahriyeli?
- Evet, o. - Onunla tartışma.
Kendisi yabana atılmaması gereken bir genç, oku bak.
- David, lütfen. -"Bernstein işinin ehli."
"Genç şef çok titiz bir şekilde..."
Hitler Polonya'yı bombaladı haberinin yanında.
Gir, kapı açık.
- Pardon beyler... - O, kapıyı hep açık bırakır.
Selam Isaac, David'i tanıyorsun, bu da Jerry Robbins.
- Merhaba. - Merhaba. Aşağı inmelisin.
- Bir saat geciktin. - Beste yapıyorum.
- Rodziński erken geliyor. - Burada mı?
- Tamam, hemen geliyorum. - Isaac.
Bu ilgi arsızının bestekâr olduğunu unutma.
Çok sert yapmamaya çalışıyorum.
- Mükemmel yapıyorsun. - Hep kendimi kaptırıyorum.
- Çok heyecanlanıyorum. - Evet.
İki ayağın da kucağımda, ne yapacağımı şaşırdım.
Kendimi kaybetmek üzereyim, dayanamıyorum.
- Sanırım... - Bir erkeğe fazla bu.
- Karaciğerine mi denk geldi? - Hayır.
Bir erkek bu kadarını kaldıramaz. Ciddiyim.
Hayatta daireden çıkmam.
- Gerçekten. - Lütfen çıkma.
Sevgili Jerry, kayıt için özür dilemek istiyorum.
Çok kötü değil gerçi ama çok iyi de değil.
Bitap hâlde müziklere göz gezdiriyorum
ve her şey üçüncü parçaya kadar iyi
ama iki piyanoyla kontrpuan başladığında
işler biraz sarpa sarıyor.
Bunu iki piyanoda çalmak zor, orkestra çaldığında daha net olur.
Hatalar için özür dilerim.
Ama tüm kabahat Aaron Copland'da.
- Kabahat bende. - Şimdi de kenara çekildi.
- Doğru değil. - Neyse...
Bu tarz müziklerle nasıl dans edeceğinizi size bırakıyorum Bay Robbins.
Herkese sevgilerimi ilet.
Umarım beğenirsin. Bol şans Jerry.
Pekâlâ, provaya yetişmeliyim.
- Ben hallederim. - Sahi mi?
- Evet. - Bir tanesin ya.
Aşağıda olduğu hâlde geç kalacaksın.
Rodziński'ye benden bahsetsene.
Ederim ama gözdesi ben değilim.
- Seni seviyorum. - Ben de seni.
Kontrolümü kaybetmemeye çalışıyorum
Yine de kendimi kaptırıyorum
İlgisiz ve soğuk davranmaya çalışıyorum
Yine de kendimi kaptırıyorum
Kaptırıyorsun
Kaptırıyorsun Kendini kaptırıyorsun!
Ne zaman sinemaya gitsem
Sahnedeki oyuncuları izlerken
Seyrettiklerimi gerçek sanmaya başlarım
Kızı korumam gerek Kötü adam onu sallamıyor
Kızı korumak için fırlar Bir yumrukla perdeyi delerim
- Kendini kaptırıyor - Kaptırıyorum
- Kaptırıyor - Kaptırıyoruz
Kaptırıveriyoruz!
Tek kelimeyle muhteşem ama kimsenin bilmediği bir şey söyleyeyim,
bu var ya bu, biz çocukken hep birlikte opera söylerdik
ve zavallı kız kardeşini zorla soprano yapardı.
Sana ve odadaki herkese uyarı olsun.
Selam.
Ben de seni görmeyi umuyordum. Kaynaşmaya başlamışsındır.
Bizimkilerle tanıştın mı?
- Hayır. - Betty ve Adolf, matraktırlar.
- Merhaba. - Selam.
Ellen. Eminim onunla bir stüdyoda tanışmışsındır.
Merhaba Felicia.
Tanıştırmadığım kimse kaldı mı?
Sadece piyanist kaldı.
Seni tanıtmaya ne lüzum var!
- Merhaba. Adım Lenny. - Merhaba. Ben de Felicia.
Bernstein, yanındaki gibi.
Montealegre.
Montealegre mı?
- Montealegre Cohn. - Cohn mu?
Montealegre Cohn.
Ne tuhaf bir kelime birlikteliği.
Öyle bir bakıyorsun ki
Bacaklarımı titretiyorsun
Masanın karşısından attığın O bakışların yok mu
Anne tarafın Avrupalı aristokrat bir aileden,
baban ise Amerikalı bir Yahudi ve Şili'ye taşınma sebebiniz...
- Nasıl da hatırlıyorum, değil mi? - Evet. İnanılmaz.
Babanın işi yüzünden Şili'ye taşındınız.
Şu anda New York'ta oturuyor ve piyano dersleri alıyorsun
ama aslında oyunculuk okuyorsun.
Oyuncu olabilmek için farklı karakterleri oynayabilmek lazım.
Bu yüzden tatlım,
bana çok benzediğine kanaat getirdim.
Nasıl yani?
Çünkü farklı coğrafyalara serpiştirilmiş parçaları toplayıp birleştirip
şu anda karşımda duran hakiki insanı oluşturdun.
Nasıl benziyoruz yani?
- Sordun, ben de açıkladım. - Tamam. Peki.
Rus Ortodoks Yahudisisin.
- Boston'da büyüdün. - Dinlemişsin.
- Annen baban göçmen. - Evet.
Baban işini sıfırdan kurdu.
Talmud'u hatmettin. Harvard'lısın.
- Sonra Curtis Müzik Okulu... - Enstitü.
...Enstitüsü, Philadelphia'da.
Şu anda New York'tasın, bestekârlık ve orkestra şefliği yapıyorsun.
Konser piyanisti kisvesi altında bu sanat Mekke'sine geldim,
senin gibi püriten köklerimden kaçtım.
Seninkiler daha çok destek olmuştur.
Babam sokakta üç kuruşa müzik yapan bir klezmer olmamdan korktu,
ekmeğimi kazanayım diye aile işine girmemi isterdi.
Aile işi neydi?
Samuel J. Bernstein Saç Şirketi.
- Sahi mi? - Evet.
Dolayısıyla başka seçeneğim yoktu.
Konuşmam, davranışım, hayata bakışımla
karma bir kişilik oldum, yani birden çok şey oldum.
İşte bu yüzden sen de ben de hayatta kalmayı başardık
çünkü dünya bizden tek şey olmamızı ister ama bence bu içler acısı.
Seni çok çekici buluyorum.
Kendini kaptırdın
Kaptırıverdin
Nasıl da abarttılar. Kusura bakma.
Durun!
Koş!
Sevdim.
İtiraf edeyim, çok enerjiksin.
Sen nereye ben oraya, peşindeyim. Şehrin bu tarafına hiç gelmedim.
Seni böyle bir yerde hayal edemiyorum.
- Sen şimdi şuraya gir. - Tamam.
Sahneye geç. Ayakkabılarını çıkar.
Tamam. Nereye koyayım?
Uzak tarafa.
- Sen nereye? - Senaryoyu alıp geliyorum.
- Senaryo mu? - Evet.
- Ben de mi rol yapacağım? - Ne?
- Bir şey yapmam gerekiyor mu? - Belki. Olabilir.
Gerildim şimdi.
Geril tabii.
Burası tek kelimeyle harika.
Gerçekten harika.
Maestro Bernstein'la bir sahne okuyacağım. Hünerimi göstermeliyim.
Maestro Bernstein mı? Kulağa pek afili geliyor.
- Al. - Tamam. Okuyalım.
- Sahiden yapıyoruz yani. - Evet.
- Kral mıyım? - Evet, burası da kalen.
Muhteşem.
Her ne kadar kral olsan da
bana abayı yakmışsın.
Tabii.
Bu yüzden tacından bana beyaz bir gül veriyorsun.
Pek tabii.
Henüz sende değil. Önce sana vereceğim. Buyur.
- Oyunu okumadım. - Biliyorum.
Bir saniye.
Rica etsem şunu tutar mısın? Tamam.
Madem kralım...
...ve âşığım...
Bana armağan mı veriyorsunuz lordum?
Çok iyi oynuyorsun.
Repliğini oku.
"Beyaz gül, o minik küllenmelerinle
çiçeği tutan gösterişli ellere..."
Olmadı.
"Kırık bir ayın...
...gözü gibisin."
Hiç rol yapamıyorsun.
Senin repliğin ne?
"Sürekli değişiyorsun aşkım.
Seni dün görmedim.
Ama atına baktım.
Çok güzel bir hayvan.
Ama senin kadar güzel değil
çünkü sen bir ejderhasın."
"Kollarınla beni iki parçaya ayırabilirsin
çünkü zayıfım,
güneşte yanmış
kırağı gibi."
Daha iyi olmadı mı Bayan Montealegre?
Daha aydınlık yani?
- Sağ ol Joseph. - Joseph, kusura bakma.
Korktum. Örümcek var sandım, ceketimle öldürmeye çalıştım.
Çıkarken sahne kapısını sağlam çekin, kendi kilitlenir.
Sağ olasın Joseph.
İyi geceler. Harika. Sağ ol Joseph.
Buranın sahibinin baban olduğunu söylemedin.
Tüm taliplerini böyle mi tuzağa düşürüyorsun?
Hayır, ben... Normalde 21.00'den önce yatarım.
Yani benim için bir istisna mı yaptın?
Belki istisna yapmaya değersin diye düşündüm.
Umarım sana pahalıya patlamaz.
Zahmetine değmesi için ne yapabilirim? Buldum.
- Bir terslik var. - Ne gibi?
Karakterinin adı ne?
- Margaret. - Margaret.
- Evet.
- Yedek kastsın, değil mi? - Evet.
Haftada sekiz kere Margaret'ı sen oynamalısın.
En önde ve ortada.
- Seni durduran şey korkuysa... - Beni durduran çok şey var.
Korku bunlardan biri değil.
Korkum olsa şu anda karşında olmazdım.
Hele New York'ta hiç olmazdım.
Bu işler o kadar kolay değil.
Yetenek ve azmin yanında
şansın da payı olmadığını düşünmek saflık olur.
- Ben en güzel örneğiyim. - Şaka yapıyorsun herhâlde.
Bruno Walter o gün hasta olmasaydı,
Rodziński karda mahsur kalmasaydı ilk konserime çıkamazdım,
kafamın etini yiyen çocuklara piyano dersi veriyor olurdum.
O gün olmasa başka gün olurdu.
- Böyle mi düşünüyorsun? - Bundan eminim.
- Sahiden mi? - Elbette.
Ayrıca unutma ki sen bir erkeksin.
Hiç unutmam.
Tabii.
Tanrım.
Bravo!
Muhteşemdin.
Tanrım! Shirley Bernstein, gelmen büyük incelik.
- Richard Hart ve eşi Lil'le geldim. - İnanmam.
Dick yeni Broadway oyunu için Eva Gabor'la prova yapıyor
ve evliliği uzun sürmez. Bence tam senin tipin.
- Hangi tipmiş o? - Benimkiyle aynı.
Başı bağlı.
Muhteşemdiniz.
Gelmeniz büyük incelik.
Dark of the Moon'a bayılıyorum.
Lütfen. Asıl siz muhteşemsiniz.
Sayenizde oyun çok daha güzel.
Bir haftalığına oynuyorum ama teşekkürler.
Azıcık akılları varsa Bayan Jones'a yatakta kal, derler.
Gerçekten muhteşemsiniz.
- Hayatım. - Geldiğiniz için teşekkürler.
- Zevkle. - Teşekkürler.
Bizimle yemeğe gel.
Gelemem, sabah trenle Tanglewood'a gideceğim.
Tanglewood mu?
Abimi görmeye gidiyorsun.
- Niye bu kadar şaşırdın ki? - Hayır... Sadece...
Bahsetmemişti.
Şey...
- Belki de ketum davranmıştır. - Abim mi?
Hiç sanmam.
- Hayır, bir daha dene. - O zaman altı.
- Hayır! - Sekiz.
- Çok kötü. - Dört.
- Hayır. - Üç.
O hâlde kesin yedi.
- Biraz odaklanır mısın? - Belki de durup düşünsem iyi olur.
Evet, dur ve düşün çünkü şu anda sana gönderiyorum.
- Yirmi. - Hayır.
Hayır.
Bunu daha ne kadar yapacağız?
Çok güçlü bir bağ kurmalıyız.
Beceremiyorum. Ne yaptığını bilmiyorum.
Belki de arkamda bomba yapıyorsun, ne malum.
Hayır.
- Son derece rahatım. - Burayı havaya uçurabilirsin.
Ya sen?
- Rahatım. - Öyle mi?
Evet.
Hiç bu kadar kıpırdamadan durduğunu görmedim.
- Sabit durmakta zorlanıyor musun? - Hayır.
- Güzel. - Hiç öyle hissetmiyorum.
Gel, ben yaparım.
Tanrım.
- Çok beceriksizim. - Öylesin.
Ne yapayım?
- Şöyle dur. Bu olmaz. - Peki.
- Beğenmedim. - Niye?
Biraz fazla cicili bicili.
Ama bu fazla sırıtmıyor.
Bu kravatı sevdim.
Kokuna bayılıyorum.
- Öyle mi? - Evet.
Babam gibi kokuyorsun.
Tuhaf değil mi?
Akşamları işten dönüp
eve adımını attığı anda
kendimi onun trençkotuna sarıp sarmalamaya bayılırdım.
O koku başımı döndürürdü.
Bana her zaman güven verirdi.
Gül gibi bir kız. Anlatsana.
- Harikadır. Çok tatlı. - Evet.
- Biz... - Nerede tanıştınız?
Claudio Arrau'nun partisinde.
Felicia, oyuncu musun?
- Muhteşem bir oyuncudur. - Oyuncuyum.
- Elbette öylesin. - Orası doğru.
İnanılmaz ama evet.
- Ama o değil. - Ben çok kötüyüm.
- Aktrisim. - Bir deneme çekiminde
- çok kötüydüm. - Berbat bir aktör.
Beni Hollywood'a çekime çağırdılar,
sonra da New York'a tek yön bilet verip postaladılar.
- Olamaz. - Olamaz tabii.
İlk yaz burada öğrenciydi ama şimdi
herkesin gözde hocası.
Öyle ki öğrenci orkestrasını yönetirken içeri adım atamıyorsun
çünkü salon tıklım tıklım.
- Onları çok seviyorum da ondan. - Onlar da seni seviyor.
Rochester Filarmoni işi ne oldu?
- Beni istemediler. - Biliyorum.
Boston'da sizinle fazla vakit geçirdiğimi düşündüler.
- Sebebi bu muydu? - Sanırım.
"Our Town"ı konuşsak iyi olacak tabii eğer...
Hollywood'a mı koşuyorsun?
- Müzikallerle vaktini boşa... - Söz, müzikalleri bırakacağım.
Lenny, yeteneklerinin hakkını vermek boynunun borcu.
Bu adam ilk büyük Amerikalı orkestra şefi olabilir.
Ama hayatını öyle bir yönetmeli ki
sahnede orkestranın başına geçtiğinde
başı dik bir şekilde kendine "Hayatım ve eserlerim temiz" diyebilmeli.
Bir de şu ismin...
Bernstein adında birine kimse asla orkestra teslim etmez
ama soyadın Burns olsa...
Leonard S. Burns.
- Biraz düşüneyim. - Moskova treninde yolcuları eğlendirirdim.
Moskova'ya vardığımızda beni hemencecik geri gönderirlerdi
çünkü hâliyle Yahudilerin orada yaşaması yasaktı.
Şehri hiç görmedim.
Bir kere bile.
Ama müziğimi yaptım.
Görmek istiyorum.
Neyi?
Maestro Koussevitsky'nin vazgeçmeni istediği şeyleri.
Bestelediğin müzikleri.
- Sahiden mi? Öylece gidemeyiz. - Evet.
Bal gibi de gideriz.
İnanılmaz.
Böyle bir şeyden neden vazgeçesin?
- Çok güzel. - Ciddiye alınacak bir müzik değil.
O ne demek?
Şu demek...
İlk büyük Amerikalı şef olabileceğimi düşünüyor.
İstediğin bu mu?
Çok şey istiyorum.
New York, New York!
Bomba gibi bir şehir!
Nasıl hissediyorsun?
Sanırım böyle daha iyi oldu.
Başımı koymamın sakıncası var mı?
- Çok utanıyorum. - Utanma.
- Hayır. - Sanki...
Nefes almazsam sorun yok gibi.
Yapma... Hayır.
- Her seferinde oluyor. - Her ne yaptığında?
- Ne demek istiyorsun? - Hep olur.
- Bir yerde ilk kez yattığımda. - Anladım.
- Ne ima ediyorsun? - Ne demek istediğini anlamamıştım.
- Sadece... - Tanrım.
- Sorun belimde. - Hap içiyor musun?
- Hem de çok. - Ondan şüphem yok.
Ben bu sorunun için diyorum.
Ah canım ya. Kusura bakma.
Zavallım.
- Aslında yere yatmak iyi geldi. - Evet.
Çok iyi oldu. Sağ ol. Harika fikir.
Yastıkları falan ayarladın.
- Bana iyi bakıyorsun. - Rahat et istedim.
Kıskançlık ve Sırlar oynayalım mı?
- Bu oyunu bilir misin? - Yok.
Birer sır paylaşıp kıskandığımız bir şey söyleyeceğiz,
böylece yakınlaşacağız.
Ben yeterince yakın hissediyorum.
20 dakika öncesine kıyasla daha yakınsın.
Pekâlâ.
Daha önce sadece hayal ettiğim yanlarını gördüm.
Tanrım.
Pekâlâ.
Önce sen.
Kıskandığın bir şeyle mi yoksa bir sırla mı başlamak istersin?
Bir sırrını söyle.
- Ben mi söyleyeyim? - Evet.
- Üstüne kül mü döktüm? - Hayır.
Peki.
Küçükken...
Rüyamda babamı öldürdüğümü görürdüm.
Sonra uyandığımda yatakta oturur...
...ve onu öldürmeyi hayal ederdim...
...çünkü çok zalimdi.
Bazen kendimi...
Kendimi bulamıyorum.
Şey...
Bu arada sana katılıyorum.
- Hangi konuda? - Soyadı konusunda.
Felicia Burns.
Kesinlikle çok donuk.
Kulağa çok kötü geliyor.
- Ama senin sesin müzik gibi. Tanrım. - Öyle mi?
Düşündüm de, senin içinden geçen havayı kıskanıyorum.
Umarım ağzımdan çıkanı.
- Aslında fark etmez. - Yapma.
Hiç öyle düşünmemiştim.
Ama herhâlde diğer taraftan farklı perdeden çıkardı, değil mi?
Yine de hoş olurdu bence.
- Titriyor muyum? - İğrençsin. Evet.
Bu gözler...
Bana muhtaç olduğundan bihabersin, değil mi?
Belki haberim vardır.
- Tatlım, bu Philadelphia'dan daha iyiydi. - Sahiden mi?
Orkestranın önüne atlamamak için kendimi zor tuttum.
Çok naziksin.
Sana kızı anlattım mı? Hani yazmıştım... Felicia.
- Mektupta bahsetmiştim. - Evet.
Bu David, kendisi klarnetçidir. Başka ne hünerleri...
- Klarnetçiyim. - Gördüm.
- Olağanüstüdür. - Evet.
Dinledim, muhteşemdin.
Sen de öylesin. Broadway yıldızı.
Yok canım.
Kouss'la yemek yiyeceğiz yoksa...
Sonra müsait misin? Bir şeyler içeriz.
Çok isterim, evet.
- Emrivaki oldu, kusura bakma. - Önemli değil.
- Düşüncesizlik ettim. - Hayır.
Hiç sorun değil.
- O hâlde sonra görüşürüz. - Tamam.
Pekâlâ, hadi gidelim. Kıpırda küçük kuş!
- Tanıştığımıza memnum oldum. - Ben de.
Hayat o kadar ciddiye alınacak şey değil. Gerçekten bak.
Hangi devirdeyiz?
Suçluluk hissetmeden özgürce yaşayabiliriz.
Kime ne zararı var?
Seni çok iyi tanıyorum.
Hadi...
...deneyelim.
- Olur. - Olur mu?
- O zaman... - Yapma!
- Burada olmaz. - Olmaz.
Hayır, bu şekilde değil.
Leonard Bernstein bir bestekâr, orkestra şefi ve piyanisttir.
Eşi Felicia Montealegre ise aktris.
İkisi de kariyerleriyle meşgul olsa da nadiren ayrı kalırlar.
Bay Bernstein 37 yaşında
ama 10 yılı aşkın süredir kamuoyunda tanınan biri.
25 yaşındayken Bruno Walter'ın yerine
Filarmoni Senfonisi'ni yönettiği günden bu yana
Bernstein dünyanın her yerinde şeflik ve piyanistlik yaptı.
Yazdığı senfoni, bale ve operalara ek olarak
Broadway müzikali Wonderful Town'ın ve Rıhtımlar Üstünde'nin müziklerini yaptı.
Felicia Montealegre, Broadway'e ve ABD televizyonlarına
Santiago, Şili'den geldi.
Kendisi televizyonun ilk dram oyuncularından.
Bernstein'lar, Leonard, Felicia ve çocukları Jamie ve iki aylık Alexander,
son üç yıldır New York'ta, Carnegie Hall'a ve Broadway'e yakın bir yerde oturuyor.
İyi akşamlar Felicia.
- Merhaba Ed. - İyi akşamlar Lenny.
- Nasılsın Ed? - İyiyim.
Lenny, aynı anda birden çok şey yaptığın için
seni tanımlamakta hep zorlanırım.
Ana mesleğin sence hangisi?
Sanırım ana mesleğim müzisyenlik.
Müzikle ilgili her şey uzmanlık alanıma giriyor.
Bestekârlık olsun, orkestra şefliği olsun,
müzik öğretmenliği, öğrenimi ya da çalmak olsun,
işin içinde müzik varsa severek yaparım.
Felicia, eşinin yaptıklarını takip etmek zor mu?
Epey zor, çok işle uğraşıyor.
Bu sezon çok yoğun geçecek gibi.
İki müzikal yazıyor,
biri Romeo ve Juliet uyarlaması, adı Batı Yakası'nın Hikâyesi.
Jerry Robbins, Arthur Laurents
ve yetenekli genç güfteci Stevie Sondheim'la yazıyor.
Ayrıca CBS'in Omnibus adlı TV programı için
dört özel bölüm çekecek.
Ve...
- Doğru mu? - Programımı benden iyi biliyorsun.
Felicia, ya sen? Oyunculuk dışında neler yapıyorsun?
Bu evi çekip çevirmek yeterince vaktimi alıyor.
Kocam ve çocuklarımla ilgilenmediğim zamanlarda oyunculuk yapıyorum.
- Ve projelerimi ezberliyor. - Şey...
Elimde değil.
Lenny, bestekâr Bernstein ile
orkestra şefi Bernstein arasında ne fark var?
Şey...
Sanırım bir fark var.
Bir bestekârla, daha doğrusu bir eser üretenle,
icracı arasında kişilik farkı vardır.
İcracı, ister Toscanini ister Tallulah Bankhead olsun fark etmez,
halkın gözü önünde yaşar.
İcracı dışa dönüktür.
Fazlasıyla basite indirgedim ama özü bu.
Öte yandan yaratıcı bir insan
burada gördüğünüz gibi bir stüdyoda tek başına oturur
ve tek başına üretir.
Dünyayla çok şahsi bir şekilde iletişim kurar.
Yaşadığı hayat
büyük oranda dâhilî bir hayattır, haricî değildir.
Ama iki karakteri de bünyende barındırırsan...
...sanırım sonunda şizofren olursun, başka yolu yok.
Felicia, herhâlde senin de müziğe ilgin vardır...
Babacığım.
Babacığım!
Yakala!
SENİ SEVİYORUM BABACIĞIM JAMIE
Ben de seni seviyorum tatlım.
Hem de çok. Sağ ol.
Zeus'un çocukları, selam olsun size!
Adamım!
- Merhaba Lenny. - Merhaba.
Ne hoş bir sürpriz.
Bu yüzden New York'u seviyorum.
Evinden dışarı çıktığında birden sevdiklerinle karşılaşıyorsun.
- Şehir merkezine iniyorum. - Ben de.
Biz Saks'a gitmek için parktan geçeceğiz.
- Yağmur bastırmadan. - Sen kimsin bakalım? Merhaba.
Merhaba güzel şey. Sen ne tatlısın öyle.
Sana bir sır vereyim mi?
Hem annenle hem babanla yattım.
Çok fazla detay verdim.
Sevgim çok, ne diyebilirim? Dizginlemeye çalışıyorum.
Kendimi dizginliyorum!
Caddenin karşısındakiler bize bakıyor.
"O olamaz, televizyonda çok daha yakışıklı" diyorlar.
"Kulakları Bernstein'ınkiler gibi, orası kesin."
"O mu acaba? Olabilir mi?"
Utanç verici. Gümüş takımımız bile yok.
- Al. - Kusura bakma hayatım.
Gümüşleri takma. İhtiyacımız yok. Çin yemeği söyledim ya.
Asıl sorun perdelerin eksikliği, uyuyamıyorum.
Zombi gibi dolanıyoruz.
Çocukları korkutuyoruz.
- Bu evde çocuğumuz var mıydı? - Var.
Berg'ler üç çocukla nasıl başa çıkıyor?
Üç! İnanılmaz gerçekten. Mantık dışı.
Alex'in gıkı çıkmıyor. Bence idare ederiz.
- Şimdilik, evet. - Hep uyuyor.
- Alexander, uyuyan bebeğimiz. - Yakında uyanır.
- Sanki gerçek değil. - Haklısın.
Rüya bebek.
Canım sıkkın, neden bilmiyorum.
Hayatım, çok yorgunsun. Uyuman lazım.
Evet.
"Yaz içimde şakıdı biraz ama artık şakımıyor."
Edna St. Vincent Millay.
Yaz içinde şakımazsa
başka hiçbir şey şakımaz.
Hiçbir şey içinde şakımazsa
müzik yapamazsın.
Abimin yörüngesinde olmanın bir bedeli var, biliyorsun.
O dilediği kadar aksine inanmak istesin.
Sanırım ne demek istediğini anlıyorum.
Çok tuhaf ama ben...
Bence bu herkes için geçerli.
İnsan bulunduğu duruma uyum sağlamak ister.
Buraya yolla.
Ama...
Güçlü bir karakterin olduğu zaman bu bir anlamda ölüm gibidir.
Sahiden.
Ama bunun ona acı çektirdiğini gördüğümde
buna değmediğini fark ediyorum.
Hayır, değmiyor. Ölecek değilim ya.
Ona zevk verecekse veya acı çekmesini engelleyecekse,
bu da benim elimdeyse, neden olmasın?
Ama bunu yapıyorsam kesinlikle fedakârlıkta bulunmam.
İşin ucunda fedakârlık varsa ortadan kaybolurum.
İyi mi?
Son seferki epey iyi geldi!
- Hasır! - Tanrım!
Pierre Deux minderli beyaz antika hasır.
- Bayıldım. - Uçarı, Viktoryen,
kış bahçesi tarzı bir hava verir.
Beni egzotik bir kuş gibi camdan kafese mi kapatmak istiyorsun?
Etrafım erkeklerle çevrili, çok güzel bir his.
Gerçekten daha iyiler.
Bence Felicia... Bilemedim. Onu çözemedim gitti.
Bir şeyi yok. O sadece, ne bileyim...
İyi misin? Havlu falan ister misin?
Julia!
Galiba havlu lazım.
Sürekli dikkatin dağınık ya o yüzden.
Benim çok fena kakam geldi.
Tamam, harika.
- Pardon. - Tanrım.
Babam hiç bu yazla ilgili Harry ve Amberson'dan bahsetti mi?
Hayır. Harry bana Amberson'da bir iş teklif etti.
Ne dersin?
- Baban ne diyor? - Harika bir fikir, dedi.
O hâlde harika.
- Yani onaylıyor musun? - Evet.
- Sağ ol. Görüşürüz. - Seni seviyorum.
- Ne kadar da büyümüş. - Görünüşe aldanma.
İzin aldım.
Çok teşekkürler.
Çok iyi iş çıkar. Çok iyi.
- Çok sevindim. - Gözümü korkutma. Çalışacağım.
İnanılmaz, kendi evimde ezildim.
Gel, seni birileriyle tanıştırayım.
Adam resmen beni ezdi geçti.
- Kellem uçacaktı! - Beni dinle.
- Biliyorum, yorgunum, lütfen... - Bu Lenny.
- Merhaba! Nasılsın? - Bu Charlie.
Ellerim dolu.
- Ne iri kıyımmışsın böyle. - Jim.
Dev gibisin. Merhaba Charlie.
Memnun oldum. Nasılsın? Eğleniyor musun?
Lenny beste yapmalı.
- Şey... - Ama Harry onu ayartıyor.
Onu kayıtlara ve televizyona götürmeye bayılıyor.
Karaktersiz.
- Favorim değil. - Benim favorim.
Biliyorum, benim değil ama.
- Evet. - Evet.
- İyi dayanıyorsun valla. - Öyle ama.
- Hayal edemiyorum. - Minik Jan Dark'ımız iyi idare ediyor.
Evet ama hatırlarsan onun sonu hazin olmuştu.
Çok sıkıldım.
- Merhaba Scott. - Merhaba.
Ailemizde öyle demeyiz. Felicia'nın hoşuna gitmez.
- Ailenizde mi? - Ailemde.
Ailen mi Lenny?
Tamam, bu kadar yeter.
- On yıldır beraberiz. - Üçünü çok iyi biliyorum.
Deve kuşu gibi kafanı kuma gömüyorsun.
- Bulmacada bunu sordular. Beş harfli. - Sahi mi?
Deyim.
- Evet, "deyim". - Evet.
- Perşembe mi çözdün? - Evet.
- Epey kolay aslında. - Evet.
- Merhaba. - Selam, adım Tommy.
Mendilimden falan mı çıktın sen?
- Artık burada yaşıyorum. - Cin misin?
- Keşke. - Üç dilek hakkım var mı?
- İlk dileğin ne? Merhaba. - İlk dileğim...
Bol şans. Hoşça kal Tommy.
Pardon, şeyi bile bilmiyorum...
- Çok güzel. - Eksik olma.
- Felicia'nın marifeti. - Eline sağlık.
Bana kalsa soytarı gibi giyinirim.
İşin aslı bu. Aramızda kalsın.
Sigara içmemin sakıncası var mı? Nerelisin? Kimsin?
- San Francisco'luyum. - Dünyalısın!
- Aslen evet. - Meleksin.
- Saçın muhteşem. - Çok naziksin.
Çatıya çıkıp biraz hava almam lazım.
- Bana katılmak ister misin? - Hem de çok.
Harika. Gel. Adın Tommy'ydi, değil mi?
- Gecenin rüküşü. - Gecenin güzeli.
Gecenin güzeli!
- Şaka mı bu? - Her nasılsa ikisi de.
Tam bir cambazlık. Düşerse kabak patlar.
Lenny'yi gördün mü?
Bulup getireyim mi?
Gerek yok.
Dediğim o, balıkçı kazağı bana lazımdı.
Balıkçı kazağı bana lazımdı, anladın mı?
Yani... Bir yaslandım, duvar göçtü.
- Bu sorunu nasıl çözeceksin? - Bilmiyorum.
Kendime dert ettim şimdi, çözmeliyiz.
Dinleyicilerin nasıl göründüğünü biliyor mu?
Sorun radyoda olman, televizyona çıkmalısın.
- Yapma. - Çok güzelsin. İzninle.
Hayatım, bu Tommy.
- Her şey yolunda mı? - Yolunda.
Hayatım.
Şöyle içeri geç. Sorun yok.
- Hayatım. - Hayır.
Çok üzgünüm.
Saçını düzelt. İyice kendini kaybediyorsun.
İster beğen ister beğenme, dünya seninle ilgili her şeyi ilgiyle
hatta takıntılı bir şekilde takip ediyor.
İlk konserini vermeni sağlayan o meşhur telefondan beri bu böyle.
Kimseye düş kırıklığı yaşatmadın.
15 yıldır televizyonda klasik müziğin sihrini öğretiyorsun,
Young People's Concerts ve Omnibus'la
dünya çapında yüz milyonlarca insana ulaştın.
New York Filarmoni'de 10 yılın,
üstüne de yazdığın besteler var.
Batı Yakası, müzikali yeniden tanımladı.
- Tanrım. - Üstüne Candide ve On the Town'ı yazdın.
Aslında hepsini toplasan çok da bir şey üretmedim.
Müzik... Bence...
Kulağa tuhaf gelecek ama üretebileceğim en önemli şey müzikti
ve yeterince üretmediğim için
büyük üzüntü duyuyorum.
Alt alta yazsan uzun bir liste olmaz.
Şimdi...
Bu bir fırsat,
dünya seni tüm bu bahsettiklerinden arınmış hâlde görecek.
Bu kitapla özel anlarında neler düşündüğünü anlayabileceğiz.
Sana göre hayatın anlamını, dünyaya dair hislerini anlatırsın.
Bence dünya yıkılmanın eşiğinde.
Böyle hissediyorum.
Çok ciddiyim.
- Evet. - Yaratıcılık bitiyor.
Durma noktasına geldi.
Bilimsel anlamda demiyorum, o alanda büyük patlama yaşandı.
Açıkçası, burada seninle konuşurken...
...şöyle düşünüyorum,
şef ya da bestekâr olarak
kayda değer bir etki yaratmadım.
Hakkımda kitap yazılması dahi bana gereksiz geliyor.
Seni anlıyorum.
Böyle hisseden, bunu eserlerine yansıtan çok sanatçı var.
Bu his âdeta bilinçaltlarına sirayet edip büyük bir buhrana sebebiyet...
Ama biliyorum ki Felicia bunu derinden hissediyor.
Bulaşıcı bir his.
Sanki artık hiçbir şeyden keyif almıyor.
Sorma.
- Çok üzücü. - Piknikten...
Sudan, öğle yemeğinden...
Birlikte vakit geçirmekten...
Sence sorun ne?
Bence büyük bir boşluk hissediyor.
Bunu ben de fark ettim.
Onu ilk tanıdığımda son derece şen şakrak,
olan bitenin farkında ve mutlu bir insandı,
ki aslında hâlâ öyle,
ama içinde bir şey kırılmış gibi.
Geçen ay Viyana'da otobüsü durdurup inmek istedi.
Bu konuda ne hissettin?
Beni kurtaran bir iki faktör var. İnsanları ve müziği çok seviyorum.
Müziği o kadar seviyorum ki depresyonda olsam bile
hayata sıkı sıkıya tutunuyorum.
Depresyon dediysem ağır depresyon.
Ama iş ahlakım beni ayakta tutuyor.
Diğer faktör de insanları çok sevmem, bu yüzden yalnız kalmam çok zor.
- Bestekâr olarak bu yüzden zorlanıyorum. - Evet.
Yalnız kalma korkusu yüzünden
tuvaletin kapısını kapamayan tek insan sensin.
İnsanın kapana kısılmış
bir hayvan olduğu nosyonuna
inanabilir miyiz?
Kendi açgözlülüğün ve hatalarının kurbanı olan...
İnsan ilahi güce ya inanır ya da inanmaz.
Ben inandığım sürece,
ki bence insanları bu kadar sevme sebebim bu,
ruhumun derinliklerinde
bir çıkış yolu olduğuna da inanmak zorundayım.
Pekâlâ sopranolar,
tüm gözler sizde.
"Bahçemizi büyütelim"den sonra
44. ölçüden alalım ve enstrümansız kısma geçelim.
Sopranolar sözüm size,
yüksek notaların parlamasını sağlayın.
- Anlamı... - Anlamı "Ölüyorum
ve fıtık oluyorum."
Eski bir Şili sözüdür.
Kafiye bulamıyordum, çaresizdim.
- Onu uyandırdım... - Annen Rovno Gubernia'lı.
Gecenin bir ortası, çaresizim.
Şili deyimi, kafadan söyleyiverdi.
Çok derin uykudan uyandırdın.
Bire bir aynısı.
Buradaki İspanyolca her şey Felicia'dan.
Bugün iyi ki burada, telaffuzda bize yardım edecek.
Aynen öyle. Pardon...
Voltaire'in eserinde Rovno Gubernia'ya dair bir şey bulamadım.
Canım benim, uydurdum da ondan.
Bakalım ne diyeceksiniz.
- Bakalım. - Çok güzel.
Değil mi, çok güzel.
- Hadi bakalım. - Teşekkürler.
Hadi. Gidelim.
Lenny, neyi alayım?
Şu dev köpek mamasını getirebilirsin.
Tanrım. Teşekkürler.
Bu Jamie.
Bir şey içmek istiyorum.
Babacığım!
Merhaba tatlım.
Rahatına bak. Geç içeri.
- Bunlar Felicia'nın fikri mi? - Hiç katkım olmadı. Tablo da onun.
- Çok güzel. - Lenny.
- Ne oldu hayatım? - Jamie'yi gördün mü?
- Görmedim. - Görmedin mi?
Hayır.
- Niye sordun? Burada mı? - Evet.
Canı çok sıkkın hayatım.
Ne konuda?
Kulağına gelen dedikodular.
- Anlayamadım. - Dedikodular.
- Ne hakkında? - Senin hakkında.
Ne olmuş bana?
Bilmem. Yaz boyunca Tanglewood'daydı.
Kim bilir neler duydu.
Sen ne dedin?
Bir açıklama yapmak bana düşmez dedim. Sana yönlendirdim.
Artık büyüdü, değil mi?
Yaşı umurumda değil, ihtiyatlı olmanı istemiştim.
Bence bilmesi gereken, bilmeyi hak ettiği bir yaşa geldi artık.
Hayatım, bunların hiçbiri onun tercihi değil.
- Benim kararımdı. - Hayır, ikimizin kararıydı.
Yalnızca senin değil.
Sakın ona gerçeği söyleme.
Jamie Kuş Yemi.
- Eve hoş geldin. - Şuna bak hele.
Merhabalar.
- Merhabalar. - Merhaba.
Bunu hiç beklemiyordum.
Yeni şarkı falan mı yazdın?
Kitap okuyordum. Günlük tutuyorum. Yol nasıldı?
- Tommy'yi gördün mü? - Evet, el salladı.
Sevinirsin diye düşündüm. Hafta sonu burada olacak.
Harika.
O çocuk zehir gibi. Beni sürekli tetikte tutuyor.
- Bakalım anagramları nasıl yapacak. - Tatlı biri.
Annen dedi ki bu yaz Tanglewood'da
hakkımda duyduğun dedikodular
canını çok sıkmış.
Keşke sana bir şey söylemeseydi.
- Jamie... - Önemli değil.
- Önemli çünkü canın sıkkın. - Değil.
O yüzden konuşalım.
Annenle konuştuk,
şimdi de seninle konuşmaya geldim.
- Ben... - Ne olmuş olabileceğine
biraz ışık tutmaya çalışayım.
- Bu en iyi kıskançlıkla açıklanır. - Ne?
Kıskançlık.
Curtis'te öğrenciyken
okulda bir çocuk vardı.
İyi birine benziyordu. Silah getirip beni vurmaya çalıştı
çünkü müzikal yeteneklerimi
- kıskanıyordu. - Yeteneklerini...
Kıskançlık onu cinayet işlemenin eşiğine itti.
New York Filarmoni'nin müzikal direktörü Artur Rodziński'ydi.
Tanrı ona beni işe almasını söyledi.
Bir provada beni boğmaya çalıştı.
Sebebi kıskançlıktı.
Sana kim nerede ne söyledi bilemem
ama şunu bil ki bunun tek sebebi kıskançlıktır hayatım.
Her ne yaptıysam
kıskanıyorlar işte.
Ömür boyu bundan çok çektim, seni de etkilediği için üzgünüm.
Umarım anlamışsındır.
Yani dedikodular doğru değil.
Hayır hayatım.
Sağ ol,
gelip anlattığın için.
İçim rahatladı.
- İçeri geçelim. - Ne...
Pekâlâ, hangi renk?
Bunlar...
Aynı kırmızının üç tonu var.
Aynı kırmızı değil.
Anlaşılan bu mavi.
- Deneyeceğim... - Mavi...
Anagram işinden vaz mı geçtik?
Resmen tasarım yapıyorsun.
- Oje seansı yapıyoruz. - Tam bir ressamsın.
Şuna bak, kare kare.
Hafta sonu için gelmesi iyi olur diye düşündüm.
Jamie'nin onunla takılmayı çok sevdiğini biliyorum.
- Jamie mi? - Onu sen de seviyorsun, değil mi?
Severim.
- Bir yanlışım varsa söyle lütfen. - Hayır.
Yani özellikle Jamie'nin ilgilendiğini...
Niye özellikle Jamie'nin ilgilendiğini söyledin anlamadım.
Aslında Tommy çok sıcakkanlıdır, çok da zekidir,
tıpkı kızımız gibi.
- Peki. - Hem...
- Hayır, dediğim şey... - Tamam, ben de onunla görüşmek istiyorum.
Tommy'yi sırf Jamie görsün diye getirdim gibi bir iddiam yok.
- Bu ortada. - Evet, orası kesin.
Sadece pek çok sebepten biri de bu diyorum.
- Ama gelmemesini söylerim. - Hayır.
Tamamıyla yanlış anlamışım.
- Hayır. - Yanlış anlamışım.
Mesele bu değil. Mesele...
- Ne? - Yok bir şey.
Tamam. Peki.
O hâlde sorun yok.
Değil mi?
- Yok. - Tamam hayatım.
Ben yaparım. Tamam.
- Ne? - Sadece...
Hiç. Bir şey konuşuyoruz sanmıştım.
- Konuştuk ya. - Hayır.
- Özür dilerim. Bitti sandım. - Meşgulsün, biliyorum.
Değilim, sadece şu besteyi bitirmek istiyorum.
E, o zaman yap hadi. Sana engel olmuyorum. Hadi.
Herkes nerede? İşte burada.
Selam millet, size bir haberim var.
"Mass"i bitirdim.
Yaşasın.
Anneniz nereye gidiyor?
Julia, Snoopy'yi antrede kim bıraktı?
Merhaba Brian. Alex.
Kim... Snoopy'yi antrede kim bıraktı?
- Kim terk etti? - Ben bıraktım. Pardon baba.
Bugün onun günü.
- Yemeye başladı... - Baba, beni izle.
- Kaç tane? - Dur.
- Neden bunu sorup duruyorsun? - Kaç tane?
- Üzgünüm. - Bir kadın vardı...
Şükran Günü için dün gelecektin.
Biliyorum. Harry beni sağa sola koşturdu.
Nina çok üzüldü.
Bence Nina çok üzülmüş görünmüyor.
Rastgele bir kadın hakkında bağırıp çağırıyordu.
Nihayet onu ikna etmişsin.
- Sana sürpriz yaptım. - Baba!
Elbette. Sağ ol Julia.
Nina kadın yüzünden üzgün değil.
Şükran Günü'nü neredeyse kaçırmana bozuldu.
- Gelmeyeceksin sandık. - Şükran Günün kutlu olsun.
- Mike, lütfen kal. - Sağ ol.
- Dönmeliyim. - Jamie, Mike'ı al.
- Tabii, gel Mike. - Teşekkürler.
- Önce yiyecek bir şey alır mısın? - Hayır. Şükran Günün kutlu olsun.
Hayatım?
Bir an sandım ki...
- Beni oyuna getirdin. - Ne?
- Beni oyuna getirdin diyorum. - Ne demek istiyorsun?
Yastığı, terliklerimi, diş macununu ve diş fırçasını
kapının önüne koydun, sonra da seni hiç görmedim.
Bana kızdığını anlıyorum ama bu kadar da abartma yani,
makul ol lütfen.
Şili'de bir laf vardır,
"Kıçı bok dolu kuşun altında sakın durma" derler.
İşte ben o kuşun altında o kadar uzun zamandır yaşıyorum ki
artık komik olmaya başladı.
Bana sorarsan
- üzüntünün seni fazla... - Kes şunu!
- Bitirmeme izin ver. - Benimle alakası yok!
- Lafımı bitireyim. - Hayır!
Bence üzüntünü abartıyorsun.
Burada konu sensin, sevinmelisin.
Uykusuz, depresif ve hasta olmak istiyorsun.
Sorumluluklarından kaçmak istiyorsun.
- Ne sorumluluğu? - Sana bahşedilen Tanrı vergisini diyorum.
- Yapma. - Tanrım.
Tanrı vergisinin bir bedeli var herhâlde.
- Âşık ve dürüst taklidi yapmak. - Üzgünüm, gerçek bu.
İnsanları seviyorsun ya, hayatındaki sorunların kaynağı
bu sevgi pınarı işte.
- Aynen öyle. - Uyan artık! Gözlüğünü çıkar.
Yüreğinde nefret var. Yüreğinde öfke ve nefret var.
O kadar çok şey var ki saymak zor.
Seni motive eden şey bu çok yoğun nefret.
O podyuma çıktığında müziği olması gerektiği gibi
deneyimlememize izin vermiyorsun. Âdeta suratımıza çalıyorsun!
- Bu ne cüret! - Asla anlayamayacağımızı
yüzümüze vuruyorsun, kolaylıkla yaptıklarına tanık olduğumuzda
ne kadar yetersiz olduğumuzu iliklerimizde hissetmemizi
- umut ediyorsun. - O senin kuruntun.
- Ve o kibrin... - Herkesten farkın yok.
Harry'nin sana bulup getirdiği toy garsonlarla takılıyorsun.
Yok efendim neymiş, entelektüel gençlermiş diye
- onlara sözde "eğitim" veriyorsun. - En azından yüreğim açık.
Bu ne cüret!
Benimle evlenmeye karar veremediğin dört seneyi unuttun mu yoksa?
Sen benimle olma fikrini seviyorsun.
Geçen haftaki filmde Chamberlain
"Hayalindeki ben ile nasıl yarışabilirim?" dedi.
Dick'i tanıdım da senin kararsızlığına dayandım.
- Dick Hart. Richard Hart. - Evet.
- Şu geberen adam. - Beni sevmişti.
- O öldü. - O beni sevdi.
Evet ama artık ölü ve o lanet hastanenin kapısında
seni enayi gibi bekleyen salak bendim. Gerçek bu.
Senin gerçeğin düpedüz yalan!
Odadaki tüm enerjiyi emiyor ve bize gerçek benliğimizle yaşama
hatta nefes alma fırsatı vermiyor.
Seni cesur ve güçlü yaparken
bizim cesaretimizi ve gücümüzü sömürüyor.
Kanımızı emiyorsun Lenny.
Kendini sevmeyen ve kabullenmeyen birini sevip kabullenmek çok yorucu.
Seninle ilgili bildiğim tek gerçek bu.
Bu gidişatı değiştirmezsen yalnız ve yaşlı bir kraliçe olarak öleceksin.
Anne! Baba!
- Baba! - Anne!
- Snoopy geldi, çabuk! - Hadi.
Anne! Snoopy'yi kaçırıyorsun.
İçeride ne yapıyorsunuz?
- Çok büyük. - Saatlerdir içeridesiniz.
- Baba! - Efendim?
Hadi, gel.
Ben giderim.
Merhaba.
Merhaba. Nasılsın?
Merhaba. Merhaba. Nasılsın?
Harika. Merhaba. Merhaba.
Perşembe provalarının en sevdiğim yanı şu,
müzikle ilgili görüş alışverişinde bulunabiliyoruz.
O yüzden geldiğiniz için teşekkür ederim.
Bugün çalışacağımız eser Şostakoviç'in 14. Senfonisi, Opus 135.
Bu eserle ilgili bir şey fark ettim.
Karanlık bir eser olarak görülür ama bence öyle değil.
Bence
ölüm yaklaştıkça...
...sanatçı onu kısıtlayan
prangalardan kurtulmalıdır.
Sanatçı
kalan vaktinde kararlı bir şekilde üretmelidir ve bunu da
mutlak özgürlük içinde yapmalıdır.
İşte bu yüzden...
Bunu kendim için yapmalıyım.
Bundan sonra
artık ne kadar ömrüm kaldıysa tamamen kendi istediğim şekilde
yaşamam gerekiyor.
Bu devirde daha çoğumuz bu şekilde yaşamalı.
Sör Şeytan kendine içki söylemişti
Cehennemdeki otelde
Proserpine'nin kaçırıldığı yerde
Jandarma üniforması kadar maviydi Denizin dalgaları
Bu durum barmaid'i sarstı ve şaşırttı
Kar maskesi gibi indi lav
Çatıdan aşağıya ve deniz mavisi
Tahtadan jandarma
Tutukladı onları Şeytan "rom" diye bağırdığında
Hiçbiri gelmedi!
Kestik. Teşekkürler. Bu sahne tamam.
Tanrım. Ağzımı hiç bu kadar hızlı oynatmamıştım.
- Sağ olasın Colin. - Buyur Felicia.
Bir çekim daha istiyorum.
- Elbette. - Sakıncası yoksa.
Bir şey diyeceğim, pesten başlarsan daha rahat yükselebilirsin.
Pes. Tiz söylüyordum.
Tekrar çekersek 44. ölçüden alalım.
Bir de perküsyon daha sessiz olabilir.
- Hâlâ başın ağrıyor mu? - İyiyim.
- Cynthia. - Yakında yönetmeye de başlarsın.
Zaten yönetiyor. Halı dün başka renkti.
- Halı konusunda haklıydım. - Katılıyorum.
Çalışmayı ne denli sevdiğimi unutmuşum.
- Bitmek üzere. - Rezervasyon bekleyebilir.
- Bu çok eğlenceli. Sahiden. - Bir saniye.
Bu akşam seni dışarı çıkarma sırası bendeydi.
İkiniz de endişelenmeyi bırakın. İyiyim.
- Artık daha meşgulüm. - Daha iyi, daha meşgul değil.
Hay aksi, doğru ya... Yani şey...
Haftaya Poor Murderer'ın ön gösterimi başlıyor.
Hatırlatmasana.
Kim endişelenmekten bahsetti?
Seninle vakit geçirmeye doyamıyorum, o kadar.
Sizinim.
Ne diyordun?
Diyordum ki...
- Ne diyordum? - Hatırlamıyorum.
Galiba bu gece herkes çok yakışıklı diyordum.
Çok erkek var. Çok.
Piliç mi? Biz onlara piliç diyoruz.
Piliç olunca iyi oluyor.
Piliç seviyorsun.
- Hem de nasıl. - Biliyorum.
- Harry... - Evet.
- Oradan çek işte. - Tamam.
- Çektin mi? - İşinin uzmanı gibi.
Burnundan dökülenler yüzüme yağmur gibi yağdı.
Neyse. Burada işte.
Al. Tamam, ben tutarım, sen çek.
- Lenny... - Önemli değil.
- Pardon... - Önemli değil. Teşekkürler.
Jerry Robbins haklıymış, otel odalarında yaşarken
ilişki yürütmek mümkün değil.
- Beni üzmeye başlayacaksın. - Dinle.
Hayır hayatım, hayır, ben sadece
hafta sonu planlarını sormak için aradım.
Birkaç güne evde olacağız.
Hep birlikte Fairfield'da takılırız diye düşündüm. Sen anneni dürt.
Hep birlikte dediğin kim?
Yok, hayır...
Yani canavar değil ya.
Son derece parlak...
...ve eğlenceli bir delikanlı. O benim dâhi leprikonum. Ayrıca tipim değil.
Baba, lütfen.
Lütfen bunları bana anlatma.
Hayatım...
Sana hayranım.
Seni çok seviyorum Jamie... Seni seviyorum.
Biliyorum.
Annenle bir daha konuşurum.
Tamam baba.
Gördün mü bilmiyorum
ama New York Times'da senden övgüyle bahsetmişler.
- Öyle mi? - Senin için sakladım. Belki görmek...
Görmek istemiyorum.
Rahatsız oluyorum.
Ama çok düşüncelisin. Sağ ol.
Peki.
Pazartesi akşamı nasıldı?
- Aslına bakarsan hiç konuşmak istemiyorum. - Bir saniye.
- Pazartesi akşamı ne oldu? - Hiç.
- Annenin talibi var. - Hayır.
Sahiden mi? Lütfen konuşalım.
Bence babanın aşk hayatına maruz kalman yetiyor da artıyor.
O yüzden bunu konuşmayalım.
Ama babandan bahsetmişken
Şükran Günü'nde iki temsilim var, o yüzden...
Ben tiyatroda kalırım, siz de dördünüz dairede birlikte yemek yersiniz.
Nina için iyi olur, normal aile hayatı görsün kız.
- Bana pek normal gelmiyor. - Şey...
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
- Alexander'la buluşacağım. - Yapma.
Sahiden. Belli ki konuşacaklarınız var.
- Böyle yapma. - Ben gideyim.
- Siz rahat rahat konuşun. - Öyle olmaz.
Yetişkinler böyle yapmaz.
- Sahiden Alexander'la plan yaptık. - Hayır. Tatlım.
Bu şekilde ayrılmana izin vermem. Gözüme bak.
Kızdığını görüyorum, bu hâlde gitmeni istemiyorum.
- Kızmadım. - Sana inanmıyorum.
Bir saniye.
Sana kızmadım anne.
Hiç yalan söyleyemiyorsun.
- En azından bana güvenebilirsin. - Doğru.
- Ben gidiyorum. - Hayır.
- Onu sıkıştıracağım. - Seni seviyorum.
Seni görmeye gelmediği ve performansını övmediği için.
Çok iyi olur.
Hadi bakalım, şu talibini anlat.
Ha, evet, talibim...
Anlatayım.
Çok heyecanlıydım.
- Çok heyecanlıydım, biliyorsun. - Evet.
- Öğle yemeğine gittik. - Nereye?
Café Carlyle, sıradan bir yer.
İtiraf edeyim biraz gergindim, keza o da gergindi.
Yemeğin ortasında bana doğru uzandı
ve "Sana bir sır verebilir miyim?" dedi.
- Ve bana birine vurulduğunu söyledi. - Bak sen.
Ben de gülümsedim, biraz kızardım ve "Kim? Hadi söyle" dedim.
Mendy'ye vurulmuş,
benden onları tanıştırmamı istedi.
- Mendy Wager mı? - Mendy.
Şaşırma canım. Mendy yakışıklı bir erkek.
Felicia...
Yanaklarım al al olmuş,
kalbim pır pır ederken karşısında kalakaldım.
Demek ki
belli bir tipi çekici buluyorum.
Dinle...
Lenny seni seviyor, gerçekten seviyor.
O sadece hızla yaşlanan bir adam
ve tek şey olmak ona göre değil.
Yolunu şaşırmış.
Onun kim olduğunu hep biliyordum.
Geçen gün beni aradı.
Ne için?
Birlikte Fairfield'da iki hafta geçirmek istiyor.
- Sesi farklıydı. - Felicia...
Hayır, ben...
Bahaneye gerek yok. Bana düş kırıklığı yaşatmadı.
- Felicia... - Hayır...
Bana sunduğuyla
yaşayabileceğimi düşünmek kendi kibrimdi.
Kaderin cilvesi işte. İlgisine muhtaç hissettikleri için herkese,
hatta çocuklarıma bile acırdım.
Bense ona ihtiyaç duymadığım için gurur duyardım.
Ama ne gurur.
Bir de
şu anki hâlime bak.
Dürüst olmayan kimmiş?
Onu özlüyorum,
çocuğum benim.
Soru var mı?
Bravo!
- İnanılmazdı. - Hayatım, niye geldin?
Hiç nefret yok... Yüreğinde nefret yok.
- Bay Bernstein, gelebilirsiniz. - Harika.
- Oturmak ister misin? - Evet.
Asıl senin tansiyonuna bakmalı.
Hayır, iyiyim.
Betty akşam yemeğe gelecek, haberin var mı?
- Bilmiyordum. - Geliyor.
Mendy de, çok güzel olacak.
Julia rezene almaya gitti, bilirsin, Betty sever.
Girin.
- Merhaba. - Nasılsınız?
Görünüşe göre sol göğsünüzün sağ tarafında bir tümör var
ve akciğere metastaz yapmış olabilir.
Tümörün boyutundan ötürü
göğsü, altındaki kasları
ve bitişikteki lenf bezini toptan alalım derim.
Akciğere de biyopsi yaparak
yayılıp yayılmadığını anlarız.
İsterseniz hepsini hafta başında yapabiliriz.
Yapalım.
Ama... Hayatım...
- Eylülde oyunum var. - Olsun.
- Ama haber vermeliyim... - Ben veririm.
Bence düşündüğünüzden hızlı toparlarsınız,
bir ila iki haftaya iyileşirsiniz.
- Bu harika bir haber. - İşinize dönebilirsiniz.
Tüm kanserli dokunun temizleneceğinin...
- Şey... - ...garantisi var mı?
Oyununuz var diye bu konuda tavizde bulunamayız.
Göğsü alınca lokal olarak kanser kalmayacak.
Ama akciğere bakmamız lazım.
Biyopsi ne kadar sürer?
Sadece birkaç dakika, diğer işlem için zaten uyutulmuş olacaksınız.
Yani şey mi yapıyorsunuz...
İkisi aynı anda mı?
Evet, göğsü alırken biyopsi kolaylıkla yapılır.
Her şey için teşekkürler.
- Biliyorum... - Biliyorum.
- Bu çok saçma.
Hayır, biliyorum.
Çok salağım.
Tamam, üzülme. Geçecek.
Hiç sanmıyorum hayatım.
- Hayatım. - Sağ ol.
- Hayatım, parktan yürüyelim. - Ciddi misin?
Evet.
Biraz temiz hava alalım.
Pekâlâ.
- Tanrım. - İyi misin?
İyiyim, iyiyim.
- Dizimde bir sorun var. - Aklıma bir şey geldi.
Amanın.
O çakmak mı yoksa?
Kendi işine bak.
Bir sayı tuttum.
- Bilmem. Dokuz. - Değil.
- Beş. - Hayır, düşünmelisin.
Deniyorum.
- İki hayatım. - İki.
İki.
Bizim gibi.
Bizim gibi bir çift.
Gölette iki küçük ördek.
Ağırlığını bana ver hayatım.
Aynen öyle. Tüm ağırlığını ver. İşte böyle.
Başını bana yasla. Güzel.
Merhaba tatlım.
Merhaba canlarım.
Merhaba.
Güzelim.
Özledim seni.
Seni çok özledim.
Anne? İyi misin?
İyiyim. Bir şeyim yok.
Yol kâbus gibi miydi?
Tabii ki. Direksiyonda bu vardı.
- Olamaz. - Herhâlde istesek de
- yolu bu kadar uzatamazdık. - Bilirsin, kullanmayı sevmem.
Keşke daha önce gelseydim. Bir şeye...
Bir ihtiyacın var mı?
Benden istediğin bir şey?
Bir daha perma yaptırma.
Ben de öyle dedim.
Ramone başarılı oldu dedi.
Devasa bir başarı!
Lenny nerede?
Bilmem, uyuyor galiba.
Hatırlıyor musun,
beni Alexander'ın bir arkadaşının bar mitzvah'sına götürmüştün?
- Şu ufak... Evet. - Hatırlıyorum.
Şeyle...
Ay, adı neydi?
- Feldman. Evet. - Evet!
Neyse oradaydık, ben de canım Felicia'nın yanında oturuyordum.
Her zamanki gibi büyüleyiciydi. Vay hâlime.
Lenny yaklaşık 10 kilo daha zayıftı.
Mis gibi bronzlaşmış, üstünde beyaz takım,
ayağında beyaz ruganlar, çorapsız...
O zamanlar pek modaydı.
Yalanın batsın.
Neyse, bir noktada Lenny o bembeyaz kıyafetiyle ayaklandı
ve kürsüye yöneldi.
Evet.
İyiyim. Devam...
- Beyazlar içinde Lenny. - Evet.
Beyazlar içindeydi ve...
Şey yaptı...
Kürsüye çıktı.
- Kimsenin böyle bir talebi olmamıştı. - Doğru.
Ama tabii
masadan kürsüye gitmesi 20 dakika sürdü
çünkü yol boyu masalarda oturanlarla muhabbet etti
ama sonunda korkmuş çocuğun yanına vardı.
O sırada Felicia bana eğildi
ve hiç es vermeden şöyle dedi,
"Gelin de teşrif ettiler."
Kalkmış.
- Tanrım. - Temsil var.
Dikkat et Jamie.
Görüşürüz.
Tamam. Güle güle. Görüşürüz.
Seni seviyorum.
Başka ziyaretçi istemiyorum.
Yeter. Yatmak istiyorum.
Tamam, oldu.
Hayır, iptal etmek zorundasın. Evet.
Şöyle ki...
Hayır, gitmiyorum.
Söz konusu bile değil.
Orkestrayla 15 yıldır çalışıyorum, anlayışla karşılarlar.
Hayır, söz konusu...
Buradan ayrılmam Harry, bir yolunu bul.
Evet.
Evet, gayet iyiyiz.
- Tuvalete çıkıyor musun? - Çıkamıyorum.
- Su içmen lazım. - Deniyorum.
Tanrım, sürekli buz gibiyim, üşüyorum.
Hayır, yardım etme. Yardıma ihtiyacım yok.
İhtiyacım yok.
Bırak.
Yat hadi. Bu kadar tantanaya gerek yok.
- Yastıklar iyi mi? - İyi, iyi. Hadi ama.
- Uzan artık. - Tamam.
Kusura bakma.
Çok üzgünüm.
Hayatta...
Tek yapman gereken...
Herkesin tek yapması gereken, başkalarına karşı duyarlı olmaktır.
Hoşgörü.
Hayatım, 40 geçiyor. İlacını aldın mı?
- Hayır, almadım. - Ağrı şiddetin ne durumda?
Sanırım ilaç içme, dedi.
- Kim dedi? - Arkell.
Hayatım...
Doktorun Arkell değil. Bernard Kruger.
Arkell yıllar önce doktorumuzdu.
Tabii, ne dediğimi bilmiyorum...
Bence ilacını al. Ağrın ne durumda?
İyi.
- Ağrın yok mu? - Yok.
Saçımı kesince git iç, tamam mı?
- Tamam mı hayatım? - Konsantrasyonumu bozma.
Bakın ne buldum.
Neymiş?
- Çocukluk anıları demişken... - Evet.
- İyi bir fikir olabilir. - Çok daha ilginç.
- Öyle mi? - Çalsana.
- Bunu hatırlıyor musun? - Tabii.
- Sahiden mi? - Ya biz?
- Dansı hatırlıyor musunuz? - Hayır.
- En kötü sen dans ediyordun. - Hatırlıyor musunuz?
Açık ara farkla en kötü sendin.
Maymun tütün çiğnedi Tramvay hattında
Hat koptu, maymun boğuldu
Küçük bir kayıkla Hepsi cennete gitti
Çak vur Alkış tut
Çak vur
Ellerini kullan.
Gelin bakayım.
Sarılın.
Tatlı Gene, gel. Gel buraya.
Gel. Tatlı Gene, gel.
Hadi, eve gidelim.
Hasta nerede?
Doktor geldi. Merhaba hemşire.
Ve...
Seni seviyorum.
Üstün başın
ton balığı
ve sigara kokmuş.
Yakalandım.
Berbat.
- Tamam mı? - Evet.
Valizi al.
Bu eserin ana fikri bir bütün olmak.
Sadece arkadaki davullar değil, öndeki kemanlar da.
Tek bir organizma gibi gör.
Bunu başarabilirsen gerisi gelir.
Arkandayım. Merak etme.
Bak, buradayım. Sana yol göstereceğim.
- Tamam mı? Hadi. - Tamam.
Huzurlarınızda William.
Ölçü 3-11'den alalım.
Bir, iki, üç.
Tamam. Pardon.
Bölüyorum.
Durak noktasına gelirken yavaşlayacağını açıkça belli ettiğine göre...
Ama şeyden sonrası kararsızım...
Önemli değil, her şey tamam.
Ama sonrasında ne olacak? Ne yapacaksın?
Onlar bilmiyor. Tempoyu yavaşça mı düşüreceksin,
kademeli mi? Ne yapacaksın?
Şöyle yapacağım.
Kulağa yavaşça düşüreceksin gibi geldi.
Durak noktasından.
- Önceki ölçüden al. - Önceki ölçüden.
Bir, iki, üç.
Yok, yeterince açık değil.
Evet, katılıyorum.
Bir daha alalım. Pardon.
İstersen ben...
Bu güzel oldu.
Ama bu hâlâ bir ölçü.
Sanırım ne istediğini biliyorum, izninle göstereyim.
- Yanılmışsam söyle. - Tamam.
Yapmak istediğini sanırım biliyorum.
Amacın kesip tempoyu artırmak.
Çeyrekler. Bence asıl niyetin bu.
Duraktan önceki ölçüden.
- Oldu mu? - Evet.
Tutturdum mu? Ne yaptım?
Aynen öyle.
Alkış sana mı bana mı?
Daha çok.
Daha çok alkış!
Çok iyiydi. Tamam.
Şuradan tekrar al. Teşekkürler.
Ona nazik davranın.
"Yaz içinde şakımazsa başka hiçbir şey şakımaz.
Hiçbir şey içinde şakımazsa müzik yapamazsın."
Canım sıkkınken
Edna St. Vincent Millay'in şiirini okuduğumda
Felicia'nın bana söylediği bir şeydi bu,
sonrasında Songfest'e dönüştü.
Ama yaz hâlâ içimde şakır.
Eskisi kadar gür bir sesle...
...veya sıklıkta olmasa da
kesinlikle şakır.
Öyle olmasa şimdiye çoktan gölün dibindeydim.
Soru var mı?
JAMIE, ALEXANDER VE NINA İÇİN
Alt yazı çevirmeni: Berkcan Navarro