Dokąd idziesz, Violet?
Zerwać kilka kwiatków.
Nie odchodź za daleko.
FLORYDA 1980
Moja dzika irlandzka różo
Najsłodszy kwiecie, jaki zna świat
Możecie szukać wszędzie
Lecz nic nie dorówna
Mojej dzikiej irlandzkiej róży
No cześć.
Chcesz?
Dziwi cię ten cudaczny kapelusz?
Zawsze noszę ten kapelusz.
Aż stał się częścią mojego imienia.
Moi przyjaciele...
najbliżsi przyjaciele, mówią na mnie Rose Kapelusz.
Wygląda jak kapelusz czarodzieja.
Bo nim jest.
To czarodziejski kapelusz.
Chcesz zobaczyć?
Nic tu nie chowam.
W kapeluszu też.
Nie bój się, to przyjaciel.
Przegapisz sztuczkę.
Sięgnij do środka.
Ale ładny.
Bo jest wyjątkowy.
A skoro o tym mowa,
ty też jesteś trochę czarodziejska?
Kwiatek w mojej dłoni, jakiego jest koloru?
Jest fioletowy.
Fiolet...
jak twoje imię.
Nie je się kwiatów.
Ależ tak.
Ale te są wyjątkowe.
Skarbie, te wyjątkowe smakują najlepiej.
Powinnam wracać do mamy.
Nie, zostań na chwilę. Zobaczysz więcej magii.
Ty też jesteś wyjątkowa, prawda?
DOKTOR SEN
Proszę.
Już dobrze, Doktorku.
Już dobrze.
Proszę.
Wszystko suche.
Co się stało?
Musisz ze mną rozmawiać, Danny.
Nie odezwałeś się, odkąd opuściliśmy...
Proszę, Doktorku.
Proszę.
Zatem...
przestałeś się odzywać, Doktorku?
Kiedy się poznaliśmy, też nie byłeś zbyt rozmowny.
Pamiętasz, jak pierwszy raz gadaliśmy naprawdę?
Kiedy odezwałem się w twojej głowie?
Poczułeś się wtedy lepiej, prawda?
Wiedząc, że nie jesteś sam.
Mnie też ktoś tak kiedyś pomógł.
I ty, Danny Torrance, pewnego dnia też będziesz czyimś nauczycielem.
Nie będę.
Nie będziesz?
Nie będę już lśnił.
Nigdy więcej. To niebezpieczne.
Chyba czasami tak.
Znalazła mnie.
I będzie wracać, aż mnie dopadnie.
Masz rację.
Hotel Overlook zamknięto na dobre.
To stare, wygłodniałe duchy i patrzą na ciebie chciwym okiem.
Nie skończy się na niej.
Obrazki w książce.
Mówiłeś, że są jak obrazki i nie mogą mnie skrzywdzić.
Dla niektórych istot...
mrocznych istot, lśnienie jest jak pokarm.
Tam, w Hotelu Overlook,
dla mnie to były zawsze tylko obrazki.
Ale ja nie lśniłem jak ty.
Nikt nie lśni jak ty.
W tym przeklętym hotelu byłeś niczym milionwatowy akumulator.
Podłączyły się
i czerpały z niego.
Świat to żarłoczne miejsce.
A mroczne istoty są najżarłoczniejsze i żywią się tym, co lśni.
Roją się wokół tego jak komary albo pijawki.
Nic na to nie poradzisz.
Jedyne, co możesz zrobić...
to wykorzystać to, po co przychodzą, przeciwko nim.
Mój dziadek...
był wrednym sukinsynem.
Przepełniał go mrok.
Taki sam jak twojego tatę.
Bił mnie do nieprzytomności i babcię też,
a kiedy umarł, tańczyłem.
Ale wciąż powracał.
Stawał w moim pokoju.
Poszarzały i cuchnący pleśnią, czy czymkolwiek tam obrósł w trumnie.
Więc babcia...
nauczyła mnie pewnej sztuczki.
Dała mi prezent.
Chcę, żebyś poznał to pudełko...
w środku i na zewnątrz.
Nie tylko mu się przyjrzyj. Dotknij go.
Wsadź nos do środka i sprawdź, czy ma jakiś zapach.
Po co?
Bo zbudujesz takie samo w swoim umyśle.
Szczególne pudełko.
A kiedy ta suka zjawi się ponownie...
będziesz gotowy.
Pora odstawić cię do mamy.
Danny!
Tu jesteś.
Gdzie się podziewałeś?
O mało nie umarłam ze strachu.
Nie rób mi tego. Słyszysz?
Nigdy więcej mi tego nie rób.
Nigdy mi tego nie rób.
ZAGINIONE DZIECKO VIOLET HANSEN
Co słychać, Doktorku?
Z czego się pośmiejemy?
Co tam masz na widelcu?
Co mam na widelcu, mały koleżko? Ciebie.
Mnie?
Owszem.
Auć! Zabijasz mnie!
Auć!
Agonia!
Niech spojrzę.
Nie ma wątpliwości, że to nie jest zwykły królik.
Dlatego muszę obmyślić genialną strategię, pomysłową...
Wszystko gra?
A gdybym tak zwabił go...
- Tak, mamo. - ...do kruszarki?
Nie, zbyt skomplikowane.
Owszem, zbyt skomplikowane. A gdybym tak...
Za dużo zachodu.
Racja. Za dużo zachodu.
- To jak masz na imię, słodziaku? - Dan.
Dan.
Teraz zażyjesz swoje lekarstwo.
Zostaw go.
Wstawaj. Wynocha.
Kurde. Chyba go zabiłeś.
A jeśli go zabiłeś?
Mam nadzieję, że tak.
Słyszysz?
Lepiej to pocałuję.
Nie.
Co do... Nie.
Mamusiu?
- Mamusiu? - Mały.
Już, już.
Możesz oddać jej tę forsę, Doktorku.
Możesz zrobić chociaż tyle.
Zabrała moją.
Pewnie kupiła za nią kokę.
Doktorku.
LONG ISLAND, NOWY JORK
Andi?
Zgadza się.
Ładniejsza niż na zdjęciu.
A ty starszy.
Zostajemy tu, czy gdzieś idziemy?
Nie chcesz obejrzeć filmu?
Nie wiem, o co takie halo.
Schadzka z sieci.
Ciut obleśne. Ani trochę ciekawe.
Tylko patrz. Zrobi się ciekawie, obiecuję.
Oby, bo nie wyczuwam w niej za dużo pary.
I zaczęła.
Nie jesteś zmęczony?
Śpij.
No dobra.
Poczekaj. Teraz będzie najlepsze.
To mój trzeci raz i to się nigdy nie nudzi.
Zaśnij głębiej,
najgłębiej jak możesz.
Ból, który czujesz, to tylko sen.
Wytłumaczysz się żonie
ze zgubionego portfela.
Ale z tego już nie.
Będziesz to widział
każdego dnia, kiedy spojrzysz w lustro.
I za każdym razem, kiedy to zobaczysz,
powiesz na głos...
"Lubię małe dziewczynki".
A następnym razem, kiedy zaczniesz szukać w sieci małej dziewczynki,
chcę, żebyś pamiętał chwilę,
kiedy ugryzł cię grzechotnik.
To jest interesujące.
Przepraszam, proszę pani?
Proszę pani, zostawiła pani coś w kinie.
Dasz mi spokój.
No cześć.
Pozwolisz mi odejść.
O nie, słodziutka.
Nie pozwolę.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO ABRA
Mamo, to dla ciebie. Kartka z sekretem.
CZEŚĆ
Dzięki, Abba-du.
Czy któreś z was zna magiczne słowo?
Ty.
Abrakadabra.
Abrakadabra. Doskonale.
Raz, dwa, trzy.
Abrakadabra.
Ja też umiem czarować.
Czasem, kiedy...
Przepraszam.
Czy ktoś widział moje łyżki?
Ja też tak mogę.
Fajnie, złotko.
- Są na tobie! - Na mnie?
Co do cholery?
Dave...
Abrakadabra.
Ups.
No cześć, śpioszku.
Wybacz.
Musiałam cię mocno uśpić.
Twarda jesteś.
Masz silną wolę.
Sprawdziłam.
Sześciu facetów z tatuażem a la ukąszenie węża na poliku w trzy miesiące.
Nie obijałaś się.
Wężowa Andi, oto kim jesteś.
A ja, kim jestem?
Walniętą suką, która mnie porwała.
Od teraz wyłącznie prawda.
Będziesz mówić tylko prawdę.
Jesteś najpiękniejszą kobietą, jaką spotkałam.
Mój Boże. Działa aż za dobrze, co?
Mam propozycję, Wężowa Andi.
Jesteś popychaczką. Popychasz ludzi do różnych rzeczy.
Dawno nie mieliśmy tu kogoś takiego,
więc złożę ci propozycję, jakiej nie składałam nikomu od prawie 40 lat.
Ile masz lat, kochanie?
Piętnaście.
Piętnaście?
O Boże, co za wiek.
Wiosna twojej kobiecości, prawda?
Nie jesteś już dziewczynką, ale nie masz jeszcze żadnej skazy.
Grawitacja jeszcze cię nie zauważyła.
Nie w wieku 15 lat.
Za to mężczyźni...
Nie, nie wstydź się.
Odpłaciłaś im, prawda?
Właśnie to ci proponuję. Wiosnę życia już na zawsze.
Za dziesięć lat będziesz wciąż 15-latką.
Za sto może 17-latką.
Jedz dobrze,
pozostań młoda, żyj długo.
Podoba ci się?
Przepraszam. Tylko...
Nie szkodzi. Ludzie uwielbiają to oglądać.
Kleciliśmy to w bibliotece.
Projekt społeczny, który zaczął żyć własnym życiem.
Pierwsza była ta wieża zegarowa.
- Tak? - Wciąż się rozrasta.
Dzieci mówią na to Nastogród.
Dzieci to zbudowały?
Z małą pomocą, ale tak.
Jeszcze trochę i zabudują nam cały rynek.
Przyjechałeś autobusem czy na stopa?
Autobusem.
Mało kto jedzie tak daleko na północ.
Chyba że rozgląda się za robotą.
Tak.
Zmieniasz otoczenie
czy przed czymś uciekasz?
Nie miej mi tego za złe.
Nowa twarz.
Tak.
Chyba uciekam przed samym sobą.
O tak.
Uciekanie przed sobą. Kłopotliwa sprawa.
Bo siebie masz zawsze przy sobie.
Do dupy, co?
Osiemdziesiąt pięć tygodniowo,
płatne z góry.
Billy zapłacił za pierwsze dwa miesiące, potem już pan.
Żadnych zwierząt, imprez, hałasów.
Jestem spokojnym lokatorem.
Poprzedni mówił to samo. Student matematyki.
Pozwoliłam na czarną ścianę,
żeby mógł tu sobie bazgrać te swoje łamigłówki.
Nie był spokojny. Nie, mój panie.
Nie przemalował tego, zanim się zmył, ale to dobrze,
bo ułatwię panu sprawę
i zobaczy pan to na dzień dobry.
85 $/TYDZIEŃ ZACHOWUJ SIĘ
Na pewno chcesz za niego ręczyć?
Jak najbardziej.
Będzie na ciebie, Billy.
Chłop ma miękkie serce.
Gdybyś czegoś potrzebował, jestem na dole.
Wpadnij jutro, pogadamy o jakiejś robocie.
Dlaczego to robisz?
Nie znasz mnie.
Nie znam.
Ale znam ten wygląd, jak już mówiłem.
I czasem miewam przeczucia co do ludzi.
Pewnie trudno to zrozumieć.
Łatwiej niż sądzisz.
- Dzięki. - Spoko.
Gotowa?
Jest gotowa.
Co to za ludzie?
Dowiesz się po wszystkim.
Ten tam to Dziadzio Flick,
on nas poprowadzi. Połóż się.
Tutaj.
Nie ma się czego bać. Rozumiesz?
Jesteśmy Prawdziwym Węzłem
i trwamy.
Jesteśmy wybrańcami.
Jesteśmy dziećmi szczęścia.
Co związano, nie może być rozwiązane.
Jest tu kobieta.
Czy dołączy do nas?
Czy zwiąże swoje życie z naszym życiem?
Tak.
Powiedz tak.
Tak.
To ktoś wyjątkowy.
Ma na imię Violet.
Niewiele już z niej zostało.
A smakuje...
jak kwiaty.
Weź głęboki oddech.
O tak. Przyjmij to.
Przyjmij to.
Nie!
Jeszcze nas nie znaleźli.
Przywykli do jego płaczu,
bo tak często zostawiałam go samego.
Więc nic nie zrobili.
I jeszcze nas nie znaleźli.
Mamusia?
Cześć.
Mówiłeś, że rozpoznajesz mój wygląd.
Co miałeś na myśli?
Jesteś chory.
Jesteś wyczerpany. To widać od razu.
Potrzebuję pomocy.
Wejdź.
Pogadamy o tym.
Boże, obdarz mnie spokojem, bym akceptował to, czego zmienić nie mogę,
odwagą, bym zmieniał to, co mogę,
i mądrością, bym odróżnił jedno od drugiego.
Bobbie ma dziś wielkie święto.
Trzy lata w trzeźwości.
Tak.
Dzięki, John.
Pora na najważniejszą osobę.
Mamy tu jakiegoś świeżaka?
Ktoś zaliczył 24 godziny?
Tak.
Nowy w mieście?
Tak, ja...
Bez urazy. Przyjąłem na świat połowę z nich.
- Nowa twarz, to wszystko. - Dan Torrance.
Prosto z autobusu.
Na moje oko prosto z życiowego dołka.
Nikogo tu nie osądzamy, bracie.
Wszyscy to znamy.
- I gorsze rzeczy, uwierz. - O tak.
Jeśli ktoś miałby cię wziąć pod swoje skrzydła,
nie ma tu nikogo lepszego niż Billy Freeman.
Dzięki za gościnność. Ja...
Jestem trochę...
Chyba nie przywykłem do tego.
Mawiamy tu:
"Nie osądzaj, aż nie poznasz całej historii".
Myślisz, że rozumiesz,
- ale tak nie jest. - Nie jest.
Jak się trzymasz?
Pociąg wciąż jedzie.
Dobrze słyszeć.
U ciebie dobrze?
Tak.
Miło poznać, Dan.
- Tak. - Wróć tu.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Wrócę.
Naprawdę porządny gość. Ma dar...
Tak. Billy, poczekaj.
Hej, doktorze.
Twój zegarek.
Zgubiłeś zegarek. Martwiłeś się o dzieciaka z...
Goocherem.
Co?
Dzieciak z Goocherem albo Gaucherem. Coś z kośćmi.
Choroba Gauchera.
Zgadza się.
Myłeś ręce w szpitalu
i został na dozowniku mydła.
Sprawdź na tym dozowniku.
- Miło cię poznać. - Tak.
Skąd wiedziałeś?
Nie umiem tego wyjaśnić.
Szczęśliwy traf.
Sranie w banię.
To chyba intuicja. Coś jak przeczucie. Może...
Szczęśliwy traf.
Co chcesz tu robić?
W jakim sensie?
Mówię o Frazier. Dlaczego tu jesteś?
Nie wiem.
Coś innego niż robiłem do tej pory.
Coś lepszego.
Chodzisz do kościoła?
A to istotne?
Wierzysz w coś? W coś...
większego niż ty?
Nie wierzenia czynią nas lepszymi ludźmi.
Tylko nasze czyny.
Billy mówi, że byłeś pielęgniarzem.
Zgadza się.
Masz jakąś pracę?
Pracuję dorywczo w Nastogrodzie. Pomagam przy ciuchci.
Trzy razy w tygodniu mam dyżur w hospicjum Rivington House.
Trudno znaleźć dobrego pielęgniarza.
Trudniej zatrzymać.
Masz problem z umierającymi?
Nie.
Wszyscy umieramy.
Świat to jedno wielkie hospicjum na świeżym powietrzu.
No cześć.
Mówiłaś, że to nie boli.
Teraz już nie boli, prawda?
Czułam, jakbym umierała.
Wiem.
Bo tak było.
Poczujesz się lepiej, jak zjesz.
Jestem jeszcze człowiekiem?
Przejmujesz się tym?
Hej. Daj mu spokój.
Azreel, zostaw go w spokoju.
Azzie?
Azzie, chodź.
No chodź. Azzie.
Doktorze.
To ty, doktorze?
Nie jestem lekarzem.
Mam zawołać lekarza?
Kot na moim łóżku.
Zabiorę ją.
Nie.
Wiedziałem, że się zjawi.
Ta kotka jakby zawsze wiedziała...
kiedy już czas.
- Bo chyba już czas. - Nie.
Azzie to tylko stara, głupia kotka.
Nie.
Tak było, odkąd tu się zjawiłem.
Ten kot wie,
kiedy pora zasnąć.
Każdy tutaj to wie.
Umrę.
Tak.
Zawołam kogoś.
Nie.
Wiedziałem, że to nastąpi.
Ale nie jest przez to mniej straszne.
Tak.
Ale może jest tak, jak mówisz,
po prostu zaśniesz.
Chyba nie ma w tym nic strasznego. Zwyczajnie zasypiasz.
Dziwny z ciebie lekarz.
Mówiłem, nie jestem lekarzem.
Myślę, że jesteś.
Doktorem Snem.
Doktorze, tak się boję, że czeka mnie ból albo mrok,
albo nie będzie tam nic. I nie chcę...
Nie ma się czego bać.
Po prostu zaśniesz.
Wreszcie prawdziwy, kojący sen.
Dziękuję.
Dziękuję ci, doktorze.
Nie powinno mnie tu być. Zawołam kogoś...
Nie, nie.
Jesteś dokładnie tam, gdzie powinieneś być.
Dokładnie.
Widzę moją żonę.
CZEŚĆ
HEJKA
Dan, alkoholik.
OSIEM LAT PÓŹNIEJ
Cześć, Dan.
Nie jestem za dobrym mówcą.
Pomyślałem, że wezmę ten żeton i powiem, co mi przyjdzie do głowy.
I myślę teraz o moim tacie.
Umarł, kiedy miałem pięć lat i mogłem go poznać,
tak naprawdę poznać, kiedy sam wkraczałem w mrok.
Kiedy piłem na umór...
albo...
gdy chciałem rozkwasić komuś twarz,
bo picie, porywczy charakter i gniew...
te rzeczy miałem po nim.
Były wszystkim, co o nim wiedziałem.
Ale teraz mogę zobaczyć go w trochę innym świetle...
bo kiedyś też stał w podobnej sali...
próbując zebrać się do kupy dla mnie i dla mojej mamy.
I trzymał w dłoni żeton,
a ten żeton głosił: pięć miesięcy.
I tamtego dnia, on...
Przed tym wszystkim...
Tamtego dnia pragnął tylko stać w miejscu, gdzie stoję teraz ja.
I oto jestem...
więc chyba muszę podziękować w imieniu nas obu.
To dla Jacka Torrance'a.
Cześć, Charlie.
Doktor?
Chyba nie muszę pytać, co cię sprowadza o tej porze.
Boli cię?
Zawołać Claudette, żeby dała ci tabletkę?
Tabletka nic nie da.
Nie boję się piekła, doktorze.
Wiodłem porządne życie.
Nie sądzę, by w ogóle istniało takie miejsce.
Chyba boję się...
że tam nic nie ma.
Nie kończymy się, Charlie.
Wiem to na pewno.
Nie wiem wiele więcej...
ale wiem, że się nie kończymy.
Jagody.
Czuję smak jagód, które hodowała moja mama.
Czujesz ich smak?
Tak, czuję.
I słyszę Franka w twoim starym radiu.
Tym, które trzymałeś na stole tuż obok narzędzi.
Odleć ze mną
Odlećmy razem stąd
Jeśli wchodzi ci egzotyczny drink
Jest taki bar w dalekim Bombaju
Odleć ze mną
Odlećmy razem
Stąd
DOBEREK
Kopę lat, mały przyjacielu na odległość.
DO SZKOŁY
Abra? Do szkoły.
Dobra, wiem.
Cześć, Dziadziu, widziałeś Rosie?
Na platformie obserwacyjnej.
Dobrze się czujesz?
Klawo jak cholera.
Cześć.
Wybacz, że przeszkadzam.
Jakieś postępy?
Coraz bliżej.
Myślę, że jest gdzieś w Iowie.
Kiedy będę pewny, że go znalazłem, urządzimy sobie miłą wycieczkę.
A dopóki tego nie zrobię, my...
Musisz otworzyć zbiornik, Rosie.
Nabieraliśmy pary pół roku temu, Kruku. To zaledwie chwila.
Ten dzieciak w Delaware nie był zbyt parodajny i są już efekty.
Widziałaś włosy Dziadzia?
Tak.
Chyba marnie z nim.
Z Dziadziem było marnie już za Nixona.
Wiem.
Ale musimy się pożywić. Wszyscy.
Zbiorniki są puste?
Jasne, że nie.
Ale nie chcę marnować żadnego, skoro jesteś tak blisko ofiary.
Rosie.
Mogę tego potrzebować, żeby go znaleźć.
Kiedyś było więcej pary.
Przestań chrzanić.
Gadasz jak ćwoki:
"Pięćdziesiąt lat temu ludzie byli dla siebie milsi".
To prawda, Rosie.
Pary ubywa i robi się słabsza.
Może to te ich komórki, diety,
Netflix albo coś,
ale nie wyczuwam teraz za dużo tropów,
a jeśli już, nie są...
Otworzę zbiornik i się pożywicie.
Dziękuję.
- Wiesz o tym, Rosie. - O czym?
Dlatego tu wchodzisz.
Codziennie, bez względu na to, co mówisz innym.
Świat traci parę,
a ty wypatrujesz czegoś dużego.
Spójrz na małego.
Numer 19.
Dzieciak to urodzony talent.
Trafia za każdym razem.
Jakby czytał miotaczowi w myślach.
Doprawdy?
Widzisz? Mówię ci,
lada dzień jakiś łowca talentów
zakręci się wokół Brada. Zobaczysz.
Hej, 19,
oglądałem twój mecz.
Mógłbyś już grać profesjonalnie.
- Świetny mecz. - Dzięki.
Idziesz do domu?
Może wsiądziesz? Podwiozę cię.
Nie, to naprawdę blisko.
Nie trzeba.
Wszystko gra.
Jesteśmy przyjaciółmi. Chcesz wsiąść. Podwieziemy cię.
Podwieziecie mnie.
Ufasz mi.
Ufam ci.
Nie, proszę! Nie!
Nie! Proszę, puśćcie mnie.
Proszę, nikomu nie powiem. Proszę!
Numer 19.
Młody, dobry byłeś.
Nie!
Nie, proszę, puśćcie mnie.
Nic nie powiem. Proszę.
Wszystko gra.
Proszę.
Chcecie mnie skrzywdzić?
Tak.
Nie!
Ból oczyszcza parę.
Strach też, więc sam rozumiesz.
Przestań.
Przestań, potworze.
Przestań.
Co jest?
Nie! Przestań!
Abra!
Skarbie, obudź się.
Abra, obudź się!
- Abra! - Przestań!
Jezu.
KTO
No dobra.
MAŁY BEJSBOLISTA
Dobra, gotowy?
Zabili go.
- Już dobrze. - Wszystko gra.
Ktoś nas podglądał.
Dziś wieczorem?
Tak.
Z dużą parą?
Ogromną, skarbie.
Gdzie?
Chyba Wschodnie Wybrzeże.
Twierdzisz, że ktoś na nas patrzył z odległości 2400 kilometrów?
Może i większej.
Chłopak czy dziewczyna?
Chyba dziewczyna.
Wycofała się tak szybko.
Ale daję słowo, Papo Kruku,
nie czułam takiej mocy,
takiej dzikiej mocy
od bardzo dawna.
Trzeba się temu przyjrzeć.
- Im szybciej, tym lepiej. - Tak.
Rodzice mogą spanikować
i wysłać ją do psychiatry.
Zaczną jej podawać prochy, to może zepsuć parę.
Przytłumić ją...
Podać tej małej Paxil
to jak przykryć silny reflektor przezroczystą folią spożywczą.
Nie wiem, gdzie jest,
ale kiedy wróci, a wróci...
będę gotowa, skarbie.
Będę gotowa.
MAM NADZIEJĘ, ŻE NIC CI NIE JEST TWÓJ PRZYJACIEL DAN
Dzień dobry.
Wiesz co?
Poznałam nowego przyjaciela.
Ma na imię Dan.
Abs, wszystko gra?
Bo w nocy...
Nic mi nie jest.
Sorki za tamto.
Wiem, że twoja głowa działa czasem jak radio.
I odbierasz różne dziwne stacje.
Nie aż tak dziwne.
Już nie.
Jezu.
Muszę się uczyć. Jak nie będę się uczył...
Rajd z piłką. Podanie do 11 i...
Trener mnie zabije, jak nie załapię.
Dlaczego mu się nie podobam?
Przez włosy? Zmienię fryzurę.
To dziwadło znów się gapi.
Na co tak się gapi?
Dziwadło.
POLE MAGNETYCZNE
NARODOWE BIURO DZIECI ZAGINIONYCH ZADZWOŃ
ZAGINIONY POMÓŻ MI WRÓCIĆ DO DOMU
Cześć, Abba-du.
Cześć, tato.
W szkole w porządku?
Jak tam książka?
Dobrze. Nieźle mi idzie.
Piszę o charlestonie i black bottom.
- To trochę jak... - Idę odrabiać lekcje.
Dobrze. Tak trzymaj, kochanie.
Pomyśl, że Harvard za trzy lata.
Zobaczymy.
Tak. Zobaczymy.
ZAKAZ WSTĘPU
FABRYKA ETANOLU 4 ZAMKNIĘTE DO ODWOŁANIA
Dziękujemy za zakupy.
I pamiętajcie, wszystko mamy zawsze świeże, dla was.
No cześć.
Wynoś się!
Wynoś się! Precz z mojej głowy!
Wynocha!
- Dobrze się pani czuje? - Nie! Nie.
Tak, nic mi nie jest.
Nic mi nie jest.
Jezu.
Danno?
Dan?
No już, wstawaj, Dan.
No dalej, Danno.
- Co się stało? - Padłeś na ziemię.
Myślałem, że dostałeś udaru. Kim jest Tony?
Co?
Mówiłeś: "Pomóż mi, Tony".
Bardzo przepraszam.
Rosie?
Mamy problem.
- Mów. - Podglądaczka.
Znowu mnie znalazła.
- Jak? - Nie wiem.
Wisi mi to.
Musimy ją mieć, Kruku. Musimy.
Wie, kim jesteś? Gdzie jesteśmy?
Nie wiem. Nie sądzę... To nieistotne... Słuchaj.
Mówiłam, że ma mnóstwo pary, prawda?
Ale to coś większego.
Wniknęłam w nią
i przegoniła mnie jak natrętnego owada.
- Bez jaj. - Nigdy mnie to nie spotkało.
Nie sądziłam, że to możliwe.
Pożywi nas
czy ją przemienimy?
Nie przemienimy jej.
Rosie, jesteś pewna?
Skoro ma taką...
To nie chcemy nikogo z taką mocą w Węźle.
Jezu. Zastanów się.
Miłego dnia.
Wzajemnie.
Cześć.
Billy.
Słyszysz mnie.
Rozmawiajmy na głos, dobrze?
Namierzyłaś mnie?
To łatwiejsze niż myślałam. Jak GPS, tylko w mojej głowie.
Słuchaj, nie chcę cię urazić, ale w dzisiejszych czasach dorosły facet
na ławce z nastolatką...
Jestem Abra Stone. A ty jesteś moim wujkiem.
Wujkiem Danem.
I to wcale nie kłamstwo. Nie do końca.
Umiesz czarować, jak ja.
Nie znam się na czarach.
Ja nazywałem to lśnieniem.
I tak, oboje lśnimy.
Twoi rodzice wiedzą?
Że lśnię?
Nie mówią o tym.
A jeśli tego użyję, patrzą na mnie jakoś inaczej.
Kiedy byłem mały, nie rozumiałem lśnienia. Mówiłem na nie "Tony".
Myślałem, że to mój wymyślony przyjaciel.
Ja myślałam, że ty jesteś moim...
przez długi czas.
Dużo jest takich jak my?
Mnóstwo ludzi odrobinę lśni,
nawet o tym nie wiedząc.
Przynoszą kwiaty, kiedy ich żony są smutne.
Zaliczają test, do którego się nie uczyli.
Ale ja spotkałem dwoje, może troje ludzi, którzy wiedzieli, że lśnią.
Mały bejsbolista lśnił.
Nazywał się Bradley Trevor.
Ci ludzie...
wyglądali jak ludzie, porwali go.
I go zjedli.
Zjedli jego lśnienie.
Wyczułaś to?
A oni wyczuli mnie.
Przywieź mi coś jego.
Pojedź do Iowy.
- Czekaj. - Pomogę go znaleźć.
Rodzice wiedzieliby, gdzie jest.
Mogliby go chociaż pochować.
Jego rękawica.
Jeśli jej dotknę, wyśledzę ich.
Spokojnie.
Bo Barry Bysior, chyba tak go nazywają,
na chwilę, zanim go zabili,
włożył do niej rękę.
Abra, idź do domu.
Nie ścigaj tych ludzi.
Nie drażnij ich.
Cokolwiek robisz, nie przyciągaj ich uwagi.
Użyj wszystkich sposobów,
no, prawie wszystkich, żeby powstrzymać swoje lśnienie.
Siedź cicho i módl się,
żeby ci ludzie albo im podobni...
cię nie zobaczyli.
Bo jeśli cię zobaczą, powrócą.
Abra, słyszysz mnie?
Oni powrócą.
Nie wychylaj się. Bądź ostrożna.
Przykro mi.
Cześć, Azzie.
Coś ci się dziś pokićkało.
Ten pokój jest pusty, Az.
W tym pokoju nikogo nie ma.
Poczekaj, Doktorku.
Dick.
Przepraszam.
Myślałem, że...
Jestem z Hotelu Overlook?
Omal mnie nie przymknąłeś.
Wciąż odwiedzają cię stare duchy?
Już od lat nie.
Ostatni był Horace Derwent, z konfetti na garniturze.
Rzucił: "Wspaniałe przyjęcie, prawda?"
Miał arogancki uśmieszek, póki nie wylądował w skrytce.
Już mu nie było do śmiechu.
Wtedy o to nie zapytałem, ale...
Co się z nimi tam dzieje?
Umierają tam?
Przejmujesz się?
Stęskniłem się.
Dużo czasu minęło?
Bo ja nie wiem.
Ten świat jest teraz dla mnie tylko snem we śnie.
Osiem lat. Z kawałkiem.
Dlaczego tu jesteś?
Jestem tu, bo wszystko się powtarza.
Ka jest kołem, Doktorku.
Gdyby te puste diabły znalazły cię,
kiedy byłeś malcem,
gdyby tylko cię wywęszyły,
od dawna byś nie żył.
One żywią się krzykami,
poją się bólem
i dostrzegły tę dziewczynkę.
Mogą ją zabić...
mogą ją przemienić...
albo mogą ją więzić, aż jej moc się zużyje i to byłoby najgorsze.
Nie możesz im na to pozwolić.
Dlaczego ja?
Bo cię znalazła.
Bo się zjawiła. Do diabła, Doktorku, dlaczego ja?
Kiedyś wparowałeś mi do kuchni i dotąd w tym siedzę.
Co miałbym, u diabła, zrobić?
Daj jej to, o co prosiła.
Więcej mnie nie zobaczysz, Doktorku.
To mój ostatni sen.
Wygląda na to, że wyszedłeś na ludzi, synu,
ale wciąż masz dług.
Spłać go.
Cześć.
Cześć, mamo.
Dobrze się czujesz?
Nie zeszłaś na kolację.
Nic mi nie jest. Miałam tylko ciężki dzień.
Rano lecę zobaczyć się z Momo.
Wrócę najszybciej, jak się da.
Abs, czy ona...
Czy tym razem z tego wyjdzie?
Nie wiem.
Mam nadzieję.
Powiedz jej, że ją kocham.
Śpij dalej, księżniczko.
Wy ćwoki.
Przez całe życie kolekcjonujecie szufladki,
błahe wspomnienia.
Myślicie, że czynią z was bogaczy.
Powinnaś zobaczyć moje, mała.
Mój umysł jest jak katedra.
No cześć.
Mówił, że wrócisz.
I wróciłaś.
Dobrze.
Nie!
Cofnij się!
Jesteś tylko jebanym dzieciakiem!
Gdzie jesteś?
Gdzie się...
Co ty... Gdzie się...
Nie!
Wynoś się!
Rose?
Pułapka.
Co się stało?
- Mała suka zastawiła pułapkę. - Twoja ręka.
Rose! Uspokój się.
Wiemy, gdzie jest, prawda? Już wiemy.
Była w mojej głowie!
- Co? - Kradła!
- Co wie? - Nie wiem.
- Jak dużo się... - Nie wiem!
Mamy problem.
Nie teraz!
Dziadzio Flick...
chyba wpadł w cykl.
Wujku Danie! Zrobiłam jej krzywdę.
Tak na serio.
Zasłużyła na to,
a najlepsze z tego, że...
Weszłam do jej głowy. Byłam w jej głowie.
- Wujku? Jesteś tam? - O Boże, Abra.
Słyszysz mnie?
Coś ty narobiła?
Po prostu pogadaj z małą.
Skoro mamy to zrobić, zróbmy to.
Cześć, Abra.
Słyszę cię.
Nie rozumiem.
Zrozumiesz.
Myślałam, że żyjemy wiecznie.
Ktoś ci to obiecywał, Andi?
Ktoś mówił, że będziesz nieśmiertelna?
Powiedziałam: "Żyj długo, jedz dobrze".
Możemy żyć bardzo długo.
I żyjemy,
większość z nas.
Ale nie odżywialiśmy się dobrze.
Już od bardzo dawna.
Rosie, on odchodzi.
Rosie.
Tak, kochany?
Boję się.
Nie, nie boisz.
Widziałeś, jak powstawały
i upadały imperia.
Dopingowałeś w Rzymie gladiatorów.
Żeglowałeś przez oceany
do nowych światów,
pożywiając się
królami, książętami i papieżami.
Pisali o tobie legendy,
stawiali ci posągi
i drżeli przed tobą w swoich wioskach, w łóżkach
i drapaczach chmur.
Więc nie,
ty się nie boisz.
Jesteś królem
i żywisz się strachem.
Hej, brachu.
Jest czwarta rano.
Widziałeś coś we mnie, Billy.
Znasz się na ludziach, chyba można tak powiedzieć?
Tak, co...
Masz mnie za dobrego człowieka?
Tak, Dan...
Musisz mi pomóc.
A przedtem wysłuchać historii
i postarać się z całych sił mi uwierzyć.
Jak ci idzie?
Nie powinnaś szykować się do szkoły?
Tak, ale chciałam tu wbić na chwilę.
Długo już jedziesz?
Dobre kilka godzin. Powinniśmy tam dotrzeć dziś wieczorem.
Kto to?
Mój przyjaciel.
Być może najlepszy przyjaciel.
Gdybyś widział jej minę.
Była przerażona, wujku Danie.
Jak te wszystkie dzieci.
Dzieci, które zabiła.
Wściekła i przerażona, że w nią wniknęłam.
To nowa sztuczka.
Nigdy tego nie robiłam.
Ja też. Jak było w jej głowie?
Jak w bibliotece.
Chyba wszyscy jesteśmy jak biblioteki.
Jak to zrobiłaś?
O tak. Tylko lekko popchnęłam.
Abra!
Sorki, sorki, sorki!
Przepraszam. Nie chciałam.
Nie szkodzi.
Co było w tych pudłach?
Nic.
Kłamczuch.
Kiedy byłem dzieckiem,
młodszym niż ty, zetknąłem się z czymś,
co żywiło się tak jak oni.
Tylko że to nie była osoba, to było miejsce.
Potem je zamknięto i pozwolono mu niszczeć.
Ale istoty, które tam mieszkały, one...
Nigdy więcej tam nie myszkuj.
Dobrze, nie będę, obiecuję.
Załadujemy się i jesteśmy gotowi.
Dobrze.
Ruszymy w drogę i za dzień, dwa będzie nasza.
Myślę, że nie powinnaś jechać, Rosie.
Coś ty, kurwa, powiedział?
Oznaczyła cię. Była w twojej głowie.
To się nie powtórzy.
Kto wie, co zwęszyła, nim ją wykopałaś.
Jest moja, Kruku.
Z tego, co wiemy,
ciebie jako jedyną z nas może namierzyć.
Jeśli cię zobaczy,
może uciec
albo zastawić kolejną pułapkę.
Wiesz, że mam rację.
Spróbuje jakichś sztuczek...
- Tak? - Tak.
Ja też mam parę sztuczek w zanadrzu.
To chyba tutaj.
FABRYKA ETANOLU 4
Dobra.
Sprawdzę, czy mogę ją przywołać.
Abra?
To ten znak. Jedźcie dalej.
Mówi, żeby jechać dalej.
Powiem, kiedy stanąć.
Powie, kiedy stanąć.
Wiesz co, Danno,
nie wiem, czy wolę, żebyś się mylił, czy miał rację.
Jeśli się mylisz, mojemu kumplowi odwaliło.
Tak na maksa,
z wymyślonymi potworami mordującymi wymyślone dzieciaki.
Totalny odjazd.
Lecz z tym jakoś sobie poradzę.
Ale jeśli masz rację...
Wiem.
Jest o wiele gorzej.
Wracaj do domu.
Co?
Nie, nie ty.
Dam radę.
Nie. Załatwimy to sami.
Dobra, zostaliśmy tylko my.
Czujesz to?
Kiedyś polowałem. Wspominałem o tym?
Nie.
Jeleń.
Tamtego lata
postrzeliłem byka.
Tropiłem go przez dwa dni.
Wyszedł mi przed lufę, trafiłem go.
Zwiał, poszedłem jego śladem.
Sądziłem, że to nie potrwa długo.
Ale zniknął.
Jakby nagle wyparował.
Ani śladu. Naprawdę zaskakujące.
Pięć dni później
polowałem w innym miejscu, wiele mil dalej.
Rozglądałem się za dobrym stanowiskiem...
i wtedy go poczułem.
Poczułem jego zapach.
Znalazłem go
schowanego w pustym pniu,
martwego od kilku dni.
Ten zapach...
Nigdy więcej nie polowałem.
To ten sam zapach.
Billy.
O Boże!
Kurwa.
Ja pierdolę, Danno. Co to ma, kurwa, być?
Nawet nie zakopali go głęboko.
Przykro mi, Billy.
W co ty nas wpakowałeś?
Ludzie, którzy to zrobili...
To nie są ludzie.
Nie. Nie są.
Ktokolwiek robi coś takiego małemu chłopcu,
nie jest człowiekiem.
Zabrałeś ją?
Tak, mamy ją.
Wróciła?
Jedziemy do ciebie. Będziemy rano.
Musimy zrobić postój.
Chcę, żebyś pokazała rodzicom, co się dzieje.
Nie.
- Tak. - Nie. Już prawie mają mnie za normalną.
Jeśli im powiem...
Wykorzysta ich, by cię dopaść.
Wiesz o tym, prawda?
Zabije ich bez wahania.
I ona nadchodzi, Abra.
Muszą wiedzieć.
To co z tym postojem?
Masz jeszcze tę starą broń na jelenie?
Wujek Dan?
- Pojebało cię? - Proszę pana...
Ona ma 13 lat!
Abra, miałaś mu pokazać.
- Mówiłam mu. - To nie to samo.
Skopię ci dupę i wezwę gliny.
- Ej, ej, ej! - Nie. Abra.
Nie wymawiaj jej imienia!
Abra...
Przykro mi, panie Stone. Jestem przyjacielem.
Wszystko, co panu mówiła, to prawda.
Nie, dziękuję.
Nie.
Ci ludzie...
wiedzą o mojej córce?
Owszem.
I zjawią się prędzej czy później.
Trzeba coś zrobić.
Zawiadomimy policję, FBI.
Ci ludzie działają już od bardzo dawna.
Są bogaci, wpływowi.
Nie sądzę, żeby obawiali się policji.
Gdzie oni są?
Kiedy się zjawią? Dokąd możemy uciec?
Abra może się dowiedzieć,
jeśli jest gotowa.
Jestem gotowa.
Na pewno chcesz to zrobić?
Muszę.
Droga międzystanowa 95.
Barry, Kruk, Wężyca i kilkoro innych.
Drzewa są podobne,
więc może to Massachusetts,
- ale są blisko. - Rose?
Nie widziałam jej.
Ale jadą tu.
Tylko ten pokój widziała?
Zgadza się.
I trochę tu pozmieniałam. Schowałam parę rzeczy.
W porządku.
Spróbują cię namierzyć,
spróbują cię rozgryźć.
A ty im na to pozwolisz.
Odbiło ci?
Możliwe, ale pozwolisz im na to,
a potem spróbujesz zrobić pewną sztuczkę.
Magiczną sztuczkę?
Jadą naszym śladem.
Skup się. I wytrzymaj, aż się zjawią.
Wiem.
NEW HAMPSHIRE PARKI STANOWE
Powinno się udać.
Tam mamy dobre stanowiska.
Wciąż są blisko?
Chyba coraz bliżej.
To trudne.
Wiem. To nie potrwa długo.
No dobra, Papo Kruku,
dorwij ją.
Wyglądasz na zrelaksowaną.
Czujesz się zrelaksowana, prawda, Abra?
Chyba tak.
Powinnaś.
Po prostu wyluzuj.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Jesteście przyjaciółmi.
Zgadza się.
Tylko przyjaciółmi.
I chcemy cię zabrać ze sobą, żebyś poznała więcej przyjaciół.
Dobrych przyjaciół.
Kurde.
Zrobili ci taką reklamę,
że myślałam, że będzie trudniej.
Co do chuja?
Tania sztuczka. To tylko pierdolona sztuczka.
Nie! Uciekajcie stamtąd!
Uciekajcie!
Nie!
Zasłużyliście na to.
Zasłużyliście na to. Wszyscy.
Nie!
O kurwa!
Przestań.
Mam do ciebie tylko jedno pytanie, kotku.
Nie jesteś śpiący?
Jesteś śpiący.
Śpij.
Obudź się! Wujku Danie!
Obudź się!
Jebani faceci.
Odsuń się, Billy.
Zabij się.
Nie!
Billy!
Jednego brakuje.
Nie widziałam Kruka. Gdzie jest Kruk?
Cześć, Abra.
Abra!
Dobrze, ocknęłaś się.
Dan...
Odpuść sobie.
Co się ze mną dzieje?
Podałem ci narkotyk, panienko.
Naprawdę końską dawkę.
Może tu i ówdzie się ockniesz,
ale twoja para śpi głęboko.
Mój tata...
Co się stało z moim tatą?
Zabito dziś wielu dobrych ludzi.
Wielu dobrych ludzi.
Chciałbym móc powiedzieć, że ktoś zapłaci
za te smutne wydarzenia, które miały dziś miejsce,
ale to tak nie działa.
I tak byśmy cię dopadli.
Kilku naszych nie żyje.
Kilku waszych też.
A jednak nic to nie zmieniło.
Zastanów się nad tym.
Nic to nie zmieniło.
Więc ich śmierć,
każdego z nich,
to tylko strata.
Strata, którą zafundowałaś nam wszystkim ty, młoda damo.
Po co?
Proszę, usłysz mnie...
Nikt cię nie słyszy.
Więc radzę ci się uspokoić i cieszyć jazdą.
Jak już powiedziałem,
nic to nie zmieniło.
Nie.
Proszę.
Abra!
Abra.
Tony?
Proszę, pomóż mi, Tony.
Boże.
Okej.
No dobra.
Zawsze mówiłaś,
że twój mózg jest jak radio.
Nikt nie odpowie ci na wołanie, więc nie wołaj.
Tylko słuchaj.
Dan.
Pomóż.
Cześć.
Dan.
Podał ci narkotyk?
Tak mi przykro.
Spróbuję czegoś, dobra?
Ale jesteś słaba.
On cię blokuje.
Prawie cię nie słyszę.
Musisz mi zaufać, dobrze?
Dobrze?
Znowu się zbudziłaś?
Chyba dam ci szprycę na następnym postoju.
Dokąd jedziemy?
Wiesz dokąd.
Kurwa, mam kaca.
Mówiłem, że to mocny towar.
Od lat nie męczył mnie kac. I wcale nie tęsknię.
Ani trochę.
Zachód?
Z dala od głównych dróg. Sprytnie.
Crownville. Stan Nowy Jork.
Kim jesteś?
Facetem, który zabił twoich przyjaciół.
Miło poznać.
Niezła sztuczka.
Takiej jeszcze nie widziałem.
Chcesz zobaczyć jeszcze jedną?
Rose chyba nie będzie zadowolona, jeśli zastrzelisz jej trofeum.
Nie sądzę, by była zadowolona z czegokolwiek, co się stało.
A kiedy ta kobieta wpada w szał,
cóż...
chyba wiesz już na tyle dużo, że nie chciałbyś być w pobliżu.
Zmów dziękczynny paciorek.
Idź swoją drogą.
Co cię tak bawi, kolego?
To aroganckie. Naprawdę aroganckie.
Ale ma sens, gdy myślisz, że będziesz żył wiecznie.
To oczywiste, że ktoś taki jak ty nie zapiąłby pasów.
Nie!
Dan?
Mam nadzieję, że to boli.
Rosie...
I to bardzo.
Ty mała suko.
Coś to zrobiła?
No dobra, smarkata suko.
No dobra.
Przepraszam.
Przysnęłam.
Nie przepraszaj, zasłużyłaś.
Gdzie jesteśmy?
W Ohio.
Dokąd jedziemy?
Do Kolorado.
Dlaczego Kolorado?
Ona będzie dalej przychodzić.
- Wiem. - Zawsze.
Musimy to zakończyć
i raczej nie zdołamy jej pokonać.
Nie własnymi siłami.
Jest takie miejsce.
Niebezpieczne dla takich jak my.
Miejsce, o którym mi mówiłeś? Żarłoczne miejsce?
Zgadza się.
Skoro jest takie niebezpieczne, po co tam jechać?
Jeśli zagraża takim jak my,
zakładam, że zagraża też takim jak ona.
Może nawet bardziej.
Dobrze.
Podąża naszym śladem.
Dobrze. Pozwól jej.
Przykro mi z powodu twojego taty.
A mnie z powodu twojego przyjaciela.
To mama.
Co mam jej powiedzieć?
Cześć, mamo.
Dzięki Bogu!
Abra,
nic ci nie jest? Gdzie jesteś?
Kocham cię.
Jak będziemy bezpieczni, powiesz jej, gdzie nas znaleźć.
Tak zrobię.
Okej.
To już niedaleko. Na szczycie wzgórza.
Oto co zrobimy.
Ty zostaniesz w aucie, nie wyłączaj ogrzewania.
Nie chcę, żebyś wchodziła tam bez potrzeby.
Może nadejść tylko stąd.
Zobaczysz ją z daleka.
Zauważysz światła tam na wzgórzu,
dasz mi znać, jasne?
Ale nie wchodź tam. Nie, dopóki się nie zjawi.
Nie poczekasz ze mną?
Nie mogę.
Dlaczego?
Muszę to przebudzić.
Pobudka.
UWAGA WYSOKIE NAPIĘCIE
Mały ruch, panie Torrance.
Nie na długo, jak sądzę.
Pan gustuje w whiskey, prawda?
Tak było, przez większość czasu.
Na koszt firmy.
Twoja ulubiona marka.
Jack Daniel's.
Widywałem takie butelki w domu.
Prawdziwym domu, przed tym wszystkim.
Kiedyś jedną powąchałem. Pachniała czymś ekscytującym...
i chyba tym była.
Obawiam się, że pan mnie z kimś pomylił.
Jestem Lloyd.
Lloyd.
Przepraszam, panie Torrance.
Nie wiem, gdzie się wszyscy podziali, ale zrobi się tłoczno.
Wiem, gdzie są.
I masz rację,
zrobi się tłoczno.
Jeśli wolno mi zauważyć, panie Torrance, wydaje się pan...
wyeksploatowany.
Wyeksploatowany?
Problemami innych ludzi.
Pozwolę sobie zauważyć, że cały czas to widzę.
Zamieszkaliśmy na Florydzie.
Słucham?
Mama i ja.
Nie chcieliśmy już nigdy oglądać śniegu,
więc mieszkaliśmy na Florydzie.
W klitce, ale wygodnej, i byliśmy szczęśliwi.
Miałem 20 lat, kiedy umarła.
Wtedy wiedziałem, kiedy ktoś miał umrzeć.
Widziałem muchy. Czarne muchy.
"Muchy śmierci", jak je nazywałem, łażące po twarzach.
I w ostatnich tygodniach pokryły jej
całą twarz.
Prawie nie widziałem jej oczu.
Próbowałem ją pocieszać, ale ledwo mogłem na nią patrzeć.
A ona to widziała.
Może coś na rozgrzewkę, żeby odegnać te okropieństwa.
Nie chcesz posłuchać? Była twoją żoną.
Chyba bierze mnie pan za kogoś innego.
- Jestem tylko barmanem. - Tak?
Barman Lloyd, polewający radość w Hotelu Overlook.
Naleję panu, czego pan zechce, panie Torrance.
Wypijasz drinka...
drink przyciąga kolejnego...
a potem drink wypija ciebie.
Czyż nie tak, tato?
Lekarstwo.
To jest lekarstwo.
Prawdziwe panaceum na wszystko.
Umysł to tablica.
A to...
jest gąbka.
Człowiek się stara.
Zapewnia utrzymanie.
Ale otaczają go gęby.
I rodzina.
Żona, dzieciak.
Te gęby zjadają jego czas.
Zjadają jego ziemskie dni.
Po prostu je pożerają.
To wystarczy, żeby człowiek się rozchorował.
A to...
jest lekarstwo.
Więc powiedz mi, szczeniaku,
zażyjesz swoje lekarstwo?
Nie.
Dan!
Już tu jest.
Dobra.
To miejsce jest chore.
Tak jak moja Momo.
To coś jak rak,
tylko gorsze.
Co robimy?
Wejdziemy do środka. Znajdzie nas.
Proszę, proszę.
No cześć.
Kiedy się zacznie, uciekaj.
Tak, uciekaj, złotko.
A wtedy cię znajdę
i będziesz wrzeszczeć latami aż do śmierci.
Zobaczymy, kto będzie wrzeszczał.
O tak, zobaczymy.
Ona ma rację.
Powinnaś się bać.
A to czemu?
Bo nie wiesz, gdzie się znalazłaś.
Przepraszam, a ty to kto, przystojniaku?
To ty zabiłeś mojego Kruka, prawda?
Już.
Sprytnie.
Zrobiłaś parę ulepszeń, prawda?
Odkąd ostatnio byłam w twoim umyśle.
Skąd wiesz, że nie jesteśmy w twoim?
Gdzie jesteś, smarku?
Umrzesz tutaj.
Odważne słowa, złotko.
Naprawdę tak myślisz?
Że zrobisz mi krzywdę?
Tak.
Wiesz, przypominasz mi mnie samą.
Teraz to widzę.
Masz w sobie ciemność, złotko.
I chyba jedyną rzeczą, która nas różni, jest czas.
Jeszcze nie wiesz...
czego się nie zrobi...
by zyskać czas.
Ale obiecuję ci, złotko, będziesz zaskoczona.
Ból oczyszcza parę.
Strach też, więc sama rozumiesz.
Kiedy byłam młodsza, byłam taka jak ty.
Wyjątkowa...
i samotna.
Ale ktoś obdarował mnie poczuciem celu i przynależności.
Mogłaś dostać to samo,
gdyby sprawy potoczyły się inaczej.
Nie?
Walczysz do końca, co?
Jesteśmy takie podobne.
Twój umysł jest taki...
To nie jest twój umysł, prawda?
To wcale nie jesteś ty.
Jesteś tylko przynętą.
Dość tego!
Uciekaj.
Jak my cię, u diabła, przeoczyliśmy?
Powinniśmy się byli spotkać lata temu.
Danny.
Tak masz na imię, prawda?
Kiedy ćwoki się starzeją, coś się dzieje z ich parą.
Staje się skażona.
Brudna.
Wiesz o tym.
Cały jesteś pokryty mazią.
Już nie lśnisz jak dawniej.
Chyba dorastanie to psuje.
Poważnie, przystojniaku,
gdzie ty się chowałeś?
Mogę ci złożyć ofertę.
Składam ją bardzo rzadko.
O tak? Nie mogę się doczekać.
Chłopak z takim darem
tak długo ukrywający swoje zdolności.
Mógłbyś żyć bardzo długo. Dobrze żyć.
Pofolgować sobie, bez konsekwencji,
bez kaców.
Jeść dobrze, żyć długo.
Musisz czuć się samotna, jako ostatnia.
Ostatnia na świecie.
Kotku, nie jestem ostatnia. Bynajmniej.
Jestem tylko najładniejsza.
Chyba znasz moją odpowiedź.
Szkoda.
Robisz to czy nie?
Oj, skarbie.
Spójrz na to.
Chyba naruszyłam ci tętnicę udową.
No i wykrwawimy się na śmierć, co?
No proszę, co za temperament.
Ile w tobie ikry.
Taka strata.
A może i nie.
O w mordę.
Mimo twojego wieku
jest taka dobra.
Smakujesz jak whiskey.
Danny!
Tyle strachu.
Przez całe twoje życie, co?
Wyśmienite.
Nie rób mi krzywdy!
O w mordę.
Nie jesteś tam sam.
Co tam ukrywasz?
Co w nich jest?
Coś wyjątkowego?
Nie są wyjątkowi. Są wygłodniali.
Nie.
Nie!
Cześć, Danny.
Pobaw się z nami...
na zawsze...
zawsze...
i zawsze.
Wujku Danie.
Wujku Danie, udało się?
Nie żyje?
Wspaniałe przyjęcie, prawda?
Abra!
Spróbuj.
O, tu jesteś.
Abra.
Byłaś bardzo, bardzo niegrzeczna.
Nie jesteś wujkiem Danem.
Jesteś tylko maską. Fałszywą twarzą.
A kim miałbym być?
Hotelem.
Ale on wciąż tam jest.
No to maska opadła.
Dlaczego się uśmiechasz?
Bo nie wiesz, gdzie się znalazłeś.
Znam te korytarze jak własną kieszeń, mała.
Mówię o ciele, w którym jesteś.
O twarzy, którą nosisz.
To Dan Torrance, a ty go nie znasz.
Dan Torrance.
Dan Torrance,
gdy tylko tu się zjawił, zaszedł w pewne miejsce.
Do kotłowni.
Jesteś.
Miałaś uciekać.
Nie chciałam cię zostawić.
Jestem tam, gdzie powinienem być.
Nie powstrzymam tego za długo. Uciekaj.
Nie.
Bez ciebie nigdzie nie idę.
Muszę zamknąć za nami drzwi, prawda?
Uciekaj!
No już, wujku Danie.
Wyjdź stamtąd.
No już.
Ogień szybko się rozprzestrzenił,
niszcząc hotel.
Oczyszczając go.
Prawie mogłam go usłyszeć...
jego wrzaski.
Słyszałam, jak umiera.
A w głębi ducha, wiedziałam...
Wiedziałam, że nic ci nie jest.
Przepraszam, że cię naraziłem.
To był jedyny sposób.
Wiem.
Myślisz, że miała rację,
kiedy mówiła, że nie jest ostatnia?
Świat to żarłoczne miejsce.
Mroczne miejsce.
Może jest ich więcej, im podobnych albo gorszych,
ale są też ludzie tacy jak ty.
Którzy stawiają opór.
Kiedy się spotkaliśmy,
powiedziałem, że powinnaś się ukryć.
Że masz siedzieć cicho.
Nie ujawniać światu, że lśnisz.
Ale myliłem się.
Lśnij, Abro Stone.
Lśnij dalej.
Kolacja gotowa.
Z kim rozmawiałaś?
Z nikim.
To nieprawda.
Rozmawiałam z Danem.
Trwamy dalej... potem.
Trwamy dalej.
I ma się dobrze.
Tak jak tatuś.
Naprawdę.
Dobrze.
Idziesz, kochanie?
Za chwilę.
Napisy: Bartek Fukiet
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.