Што сте вие? - Ангели?
Мора да ја одиграш змијата.
Цел живот се подготвуваш за ова.
Спаси го девојчето... и момчето.
Срунг.
Што правам?
Следи го слонот што зборува.
Што...
Сериозно?
Тоа си ти.
Атал.
Мери.
Сигурно има причина зошто сум тука, зар не, Атал?
"Одиграј ја змијата."
Ненга. Мешунка со семки.
Овие се од дрвото. Многу се... масни.
Чау. Масло.
Нуали ал ги. Страф наџане.
Нуали, дрва. Страф...
"Мислам дека се плодовите на големите дрвја."
Нану ту у Страф му лах ла пи ји.
Страф помалку помалку.
Слушам како зборувате за Страф. Што е Страф?
Страф му тау чени ју нечи на пи ј.
Чуни? Спие?
Јас? Спијам?
Мил Мери, му чети на кун нала.
Ни треба за живот.
Гледам се повеќе свенати мешунки со семиња.
Не ви треба маслото што го прават?
Маслото е средиште на нашите мисли и чувства.
Ни дава Страф.
Како би можела...
да научам... како да ви помогнам?
За да ни помогнеш мора да научиш како да го гледаш Страф.
Мери, поради тоа си тука.
НЕГОВИТЕ ТЕМНИ МАТЕРИЈАЛИ
Како е чувството да си олку далеку од него? Од Пан?
Како железна рака да ми го зграпчила срцето и да ми го влече низ ребрата.
И ментално е, нели?
Како нешто приватно и тајно да е извлечено пред сите.
Да...
Секогаш зборуваше дека имам демон, но не ти верував.
Сега се чувствува како да сум го познавал цел живот.
Можеби сега е со Пан.
Ќе си ги вратиме демоните. Знам.
Го имаш ножот. И се имаме еден друг.
Поради некоја причина ти верувам.
Уште колку? - Колку што треба.
Времето тече како што сака тука.
Не плашете се. - Не се плашам.
Сум носел воини, убијци и генерали што ми го рекле истото.
Никој се нема вратено.
Се извинувам, дами и господа. Со среќа.
Ќе не оставиш тука? - Не можам понатаму.
Фала,
Чекајте. Ако ми е уште таму демонот,
може да му пренесете нешто?
Можам да ти кажам веднаш дека нема да биде.
Како знаеме каде...
Нема враќање, изгледа.
Нема враќање.
Не ја јадам вашата храна,
а ако ме тераш ќе ти ги одгризам прстите.
Не се сомневам.
Мислев ќе се вратиш кај Азриел со вести за моето понижување.
Колку и да ужива во ова понижување, не верувам дека сака да умреш.
И ни јас.
Д-р Купер ја подготвува бомбата.
Имам доволно отров за чуварите пред затворот, но не повеќе.
Како ти изгледа д-р Купер? - Уплашена.
Како да е присилена.
Ќе останеме тука. - Бомбата е спремна.
Косата на Лира е во комората во куќиштето.
Планираат да ви го отсечат демонот.
Добро.
Ова не е камен.
Направено е од луѓе.
Лира.
Мртви.
Живи сте? - Да.
Посетуваме. -Не требало да дојдете тука. Вратете се додека можете.
Зошто се криете? -Не сакаат кога разговараме. -Кој не сака?
Не слушаат.
Ни треба помош. Барам некого.
Роџер Парсло. -Те предупредувам. Може не сака да те види.
Дојде од свет со демони? - Да.
Демонот ми се вика Пан.
Мојот се викаше Сендлинг.
Мислеше дека ќе стане птица,
но јас надевав дека нема... сакав да има крзно.
Мојот Кастор се склопчуваше и ми заспиваше в рака.
Мојот се викаше Матепан.
Можете да ни помогнете? - Можеби.
Внимавајте. Привлекувате внимание.
Не е забрането да допираш туѓ демон?
Како се осмелуваш да влезеш без да се најавиш?
Морам да те потсетам пред кого одговараш?
Одговарам пред Моќникот.
Тргни ми се од пред очи и не сомневај се во мене.
Сигурно се тука долго време.
Сите завршуваат вакви? - И вие барате некого?
Само прашувам.
Кого дојдов, и јас барав некого.
Сестра ми. - Не ја најде?
Брзо се откажав.
Ја остави сестра ти сама.
Морам да се вратам.
Чекај, ни требаш. - Извини.
Лира.
Здраво? - Лира. -Лира...
Вил?
- Лира!
Пан!
Пан! Не смееш да бидеш тука.
Тоа го сакаше.
Како...
Лира!
Те молам...
Како дојде? -Ме остави да умрам. - Не вели така.
Знаеш зошто морав. - Отсекогаш знам колку си себична.
Мислиш дека си тука за Роџер? Веќе го уби.
Дојде поради себе. Да си ја смириш совеста.
Да глумиш хероина.
Ова не е стварно. Не е стварно. Вил!
Вил!
Лира!
Што и да ти рекол, не е вистина.
Добар човек си.
Местово е ужасно.
Ова не може да е се, нели?
Мора да има уште нешто.
Не може сите да завршуваме тука, засекогаш.
Роџер...
Роџер!
Роџер?
Роџер!
Јас сум.
Знам.
Роџер Парсло.
Јас сум ти најдобрата другарка.
Дојде.
Ти требав.
Се сменив... многу.
И ти си сменета.
Ми недостигаше.
Многу ми е жал, за се.
Требаше да те оставам да одиш со Ѓупците и малите.
Не требаше да те однесам кај Азриел.
Да не те однесев, немаше да бидеш тука... -Не си виновна.
Сакав да дојдам со тебе.
Би сакал да е поинаку.
Јас сум Вил.
Не смееш да останеш тука.
Ќе ве извадам сите, сериозно.
Тоа е невозможно.
Можно е. Мора да биде.
Тоа што мора да го трпите не е во ред.
Слушај... кога не дојде...
ја изгубив сета надеж.
Засекогаш. Жал ми е.
Те молам. Можеме пак да бидеме заедно... -Престани!
Мислиш сакам да се вратам во светот на живите?
Ваков?
Лира! -Не можеш да кажеш ништо. - Уште можеме да му помогнеме.
Но има право. Не знаеме што ќе му се случи ако си одиме.
Ужасна идеја е. -Рече дека местово е ужасно.
Дека никој не треба да биде тука. Како затвор е.
Полошо е од затвор. - Само ќе се откажеш?
Следи си ги нагоните. Мора да се обидеме.
Му вети на Пан.
Отвори прозорец. - За каде?
Каде било. Мора да излеземе.
Ќе го извлечам Роџер на сила ако морам.
Во ред...
Што е?
- Не работи.
Чувствувам само камен.
Каков Ножоносец не може да го употреби својот нож?
Тој што го води глупаво дете.
Каков син ја напушта мајка си?
Само и праќаш кошмари.
Ќе и викаме додека спие.
Ги уништи животите
на сите што ти значеле.
Ти дојде тука поради себе.
Да се чувствуваш посебно.
Барем да не те сретнеше Вил.
Слушај што зборувам.
Слушај ме. - Слушај ме. -Слушај...
Слушај! - Не!
Си отидоа.
Како? - Верував дека можам.
Размислив за нас и се што поминавме.
Не им дозволив да ми влезат во мислите.
Ножот не работи бидејќи сме предлабоко.
Мора да се искачиме.
Ваше Височество. Ве молам.
Смислив нешто што ќе покаже колку се каам.
Неговата милост и вашата генијалност ќе ја уништат Ева.
Но што со змијата?
Фра Павле заклучи дека е во некој друг свет.
Којзнае за какви изопачености е способна.
Што ако јас ја побарам?
Дозволете ми, ве молам.
Ќе ти дозволам за да се покаеш.
Ќе ми биде најголема чест во животот.
Ќе бидам достоен за вашата верба.
Дж... Джела... ни
Дж... ни.
Ми треба лупа.
Ја имам!
Тоа е Правот. Страф е Правот.
Конечно гледаш.
Погледни од дрвото.
Напушта.
Атал, разбирам.
Извини. Сега разбирам.
Се обидуваше да ми покажеш
дека дрвјата умираат.
И ние исто.
Се сеќаваш на Џордан?
Се сеќаваш, нели?
Го нема веќе.
Не е можно. Го гледам.
Секој отвор, секој таен премин.
Можеме да одиме низ него со затворени очи.
Се сеќаваш кога влеговме во подрумот и завршивме покриени со прашина?
Не знам ни како влеговме.
Лира, чекај!
Ги имавме клучевите на вратарот.
Да.
Го најдовме прастарото шише токај.
Ужасно смрдеше. - И имаше ужасен вкус.
Не можевме да престанеме да се смееме.
Немаше да се извадиме од тоа да имавме родители. -Така е.
И покрив.
Покривот.
Многу високо бевме.
Се сеќаваш на птицата со скршената нога?
Да. Ја излекувавме.
Лира. И тие сакаат да слушаат.
Се викам Лира. Дојдов да го најдам другар ми.
Неговата смрт не беше праведна и не треба да биде тука.
Не разбрав дека никој од вас не треба да е тука.
Ова не е живот по смртта, ова е затворенички логор.
Здраво, јас сум Вил. Имам нож што може да сече низ светови.
Ако дојдете со нас, се надевам ќе можам да ве извадам оттука.
Не можам да ви ветам, но ќе се обидам.
Знам дека се плашите, но можеме да излеземе.
Што ќе се случи со нас ако си одиме?
Не знам. -Не знаеш? Ќе можам ли пак да го видам син ми?
Нема да знаеме додека не се случи. Нема да ве лажам.
Но тука има само мисли.
Таму има стварни работи.
Мислиш оние суштества ќе ни дадат да си одиме?
Кога бевме живи, ни кажаа дека кога ќе умреме одиме во рајот.
Затоа го дадовме животот и со години се молевме
додека целата убавина на животот минуваше покрај нас.
Не ме интересира што ќе се случи.
Се е подобро од ова.
Ете го! Девојчето!
Лира.
Што кажуваше преѓеска?
Какви беа тие приказни? - За надворешниот свет.
Се сеќаваш на претходниот живот?
Се избледува.
Може да ни кажуваш приказни? За да се сетиме?
Стварни работи.
Во ред. Живеев на факултетот Џордан со Роџер.
Имаа прекрасни згради и високи кули
што изгледаа како да можат да го дофатат небото.
Имаше неверојатни места за криење.
Се тркавме... -Низ кујната, по скали, на покривот.
Секогаш победував. - Не. Мамеше секојпат.
Што друго?
Го запознав Вил. Ми направи омлет. Не знаев што е тоа.
Сакав да му направам и јас за возврат. - И ги испржи сосе лушпа.
И Јорек. -Мечокот со оклоп. - Канџите му се колку твојата рака.
Величествен е. Кога го запознав, го имаше изгубено оклопот.
Но му го вратив со помош на алетиометарот.
Отидовме во нивната палата...
Ваќа ќе завршат работите меѓу нас?
Што мислиш дека ќе се случи по ова?
Мислиш ќе биде подобро?
Д-р Купер, Моќникот не го сака ова, знаете.
Ова се желбите на слаб и опасен човек.
Ако е подготвен да ме убие мене, што ќе ви направи вам?
Кога ја развивавме технологијава,
верувавте дека постапувате правилно.
Сите верувавме.
Но бевме грешка.
Ова мора да престане.
Не ми се верува дека дојде овој ден.
Не ја разбираш технологијава, Хју.
Само ќе го разнешеш Магистериумот и сите во него. -Напротив.
Нашата идеја е елегантно едноставна.
Одвојување на човекот и демонот...
Не објаснувај ми ја мојата технологија.
Мапку е понапредна од твојата првична конструкција.
Нашата бомба има механизам за наведување.
Со косата на ќерка ти
ќе ја најдеме и ќе ја уништиме на место.
Во еден момент.
Тоа е уред со божествена прецизност и моќ.
Прекрасен пример за дизајнот на Моќникот.
Неговиот ред е преубав.
Си полудел. Болен си.
Те молам да не се опираш.
Препушти се своеволно и ова може да биде твоето искупување.
Веруваш во тоа?
Дека Тој го одредил ова?
Моќникот те нема напуштено.
Имаш време да се покаеш.
Дозволи ми да ти дадам последен благослов.
Не допирај ме.
Прекрвави се за тоа.
Почнете ја постапката.
Преку Јорек го запознаам мојот пријател Ли, аеронаутот.
Се сеќавам кога летавме со балонот. Беше толку високо, ветерот ме туркаше.
Ако погледнеш надолу, ти се врти.
Но со г. Скорсби се чувствуваш безбедно.
Тој е првиот возрасен на кој му верував.
Твоите приказни направија да се чувствуваме живи.
Се сеќавам
како беше да имаш топло месо и сетила.
Ќе дојдам со тебе.
Ќе дојдеме со тебе.
Ајде.
Претвори ме во дух.
Како ти е името? Сигурно имаш.
Без-Имен.
Одете. И мислете на приказните.
Не можат да не повредат ако мислиме на стварни работи.
Извинете, поминувам, место...
Лира?
Лира!
Жива си.
Жива си. Мала, ме уплаши.
Ли... Ти...
Да. Не е толку лошо како што изгледа. -Како...
Некој војник имаше среќа. Заврши пред да почне, ветувам.
Во ред е. Сега сме заедно. - Кратко.
Не припаѓаш тука.
Слушам дека некое лудо девојче има план да не извади оттука.
Ова е мојот пријател Вил. Ова е Ли.
Балонџијата. - Мило ми е, малечко.
Вил ќе не извади оттука.
Со ова, се надевам.
Го најде Ножоносецот?
Го стигна Шаманот.
Кога мислев дека не можеш веќе да ме изненадиш...
Бараме место каде што можам да расечам прозорец.
Одете. Одам да ги соберам другите. Ќе ве стигнам.
Луѓе, следете ја дамата! И малечкиот со ножот!
Сакате да излезете? Пак да го видите небото? Одете!
Следете го детето со ножот! Одиме!
На колена пред Моќникот, Аларбус.
Носам вести, намеснику.
Какви вести би ме интересирале?
Ме заробија... луѓе.
Смртникот, лорд Азреиел основал Република.
Собира технологја за да ти се спротистави.
Продолжи. - Манипулираат Прав.
И Азриел спомна нов Ножоносец.
Тој нож не ми значи ништо.
Носителот е момче.
Не е заведен од моќта на ножот како тие пред него.
Тогаш можеби е време
да ги предупредиме смртниците.
Можеш да се убедуваш дека е во ред да убиеш дете.
Но тоа не менува ништо.
Веруваш во лага!
Да останеше со нас, да го дадеше нејзиниот живот на Моќникот,
сега ќе одеше кон Царството.
Ти и другите како тебе никогаш нема да бидете слободни.
Низ превезот на корупцијата и солзите...
Магистериумот се плаши од она што не го разбира!
Се врти против своите!
"Метата е најдена"
Твојот сладок гнев нека биде брз.
Твојата одмазда да биде моќна.
"Целта е нанишанета"
Нема... да бидам дел од ова.
Ми пречите, д-р Купер?
Нема да ја повредам.
Не!
Лира...
"Целта е нанишанета"
Моќнику, спасителу на Земјата...
Осветли не со твојата вечна светлина.
Зашто не работи? Клучот!
Мислите Правот ќе ве претвори во богови?
Да видиме што сте без него.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС