- Kim jesteście? - Aniołami.
Musisz odegrać węża.
Szykowałaś się do tego całe życie.
Uratuj dziewczynę i chłopca.
Nie zatrzymuj się.
Co ja wyprawiam?
Idę za gadającym słoniem.
Jak to?
Serio?
To ty.
Atal.
Mary.
Nie znalazłam się tu bez powodu, prawda?
ANIOŁ?
ODEGRAĆ WĘŻA?
Strąk.
Rodzą je te wysokie drzewa. Bardzo... oleiste.
Olejek.
Drzewa umierają. Sraf odpływa.
"Drzewa". "Sraf".
"Spaść".
RODZĄ JE WYSOKIE DRZEWA...
Z każdym dniem Srafu jest mniej.
...Srafu... jest mniej
Słyszałam, jak rozmawiacie o Srafie.
Czym jest Sraf?
Bez Srafu jesteśmy uśpieni.
...Sraf...
Uśpieni.
Ja?
Czy ja śpię?
Nie, Mary, potrzebujemy go, by żyć.
...potrzebujemy go... żyć.
Wyschniętych strąków jest coraz więcej.
Nie potrzebujecie ich olejku?
Olejek jest osią naszego myślenia i czucia.
Daje nam Sraf.
Jak mogłabym...
Nauczyć się...
Nauczyć się wam pomagać?
By pomóc, musisz zobaczyć Sraf.
Dlatego się tutaj znalazłaś.
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPA PULLMANA
ZDJĘCIA
MUZYKA
MROCZNE MATERIE
Jak się bez niego czujesz?
Bez Pana?
Jakby żelazna dłoń wyrywała mi serce spomiędzy żeber.
Ale to też ból psychiczny.
Jakby obnażono twoją najskrytszą tajemnicę.
Tak.
Powtarzałaś, że mam dajmona, a ja ci nie wierzyłem.
Teraz odnoszę wrażenie, że znam ją od zawsze.
Może jest z Panem.
Wrócimy do naszych dajmonów.
Ja to wiem.
Mamy nóż i siebie.
I z jakiegoś powodu ci ufam.
- Długo jeszcze? - Ile będzie trzeba.
Czas robi tutaj, co chce.
- Nie bójcie się. - Nie boję się.
To samo mówili wojownicy, skrytobójcy i generałowie.
Żaden nie powrócił.
Przepraszam, drodzy państwo.
I powodzenia.
- Po prostu nas pan zostawi? - Dalej pójść nie mogę.
Dziękujemy.
Jeśli mój dajmon czeka na pomoście,
- przekaże mu pan wiadomość? - Nie czeka.
Skąd mamy wiedzieć...
Nie ma już odwrotu.
Nie ma.
Mówiłam, że nie tknę tego obrzydlistwa. Odgryźć ci palce?
Nie wątpię, że byś odgryzła.
Nie czmychnąłeś do Asriela donieść mu o moim upokorzeniu?
Zapewne by go uradowało, ale nie życzy ci śmierci.
Ani ja.
Doktor Cooper szykuje bombę.
Trucizny wystarczy mi jedynie na twoich strażników.
- W jakim stanie jest doktor Cooper? - Przerażona.
Działa pod przymusem.
- Zostaniemy w celi. - Bomba jest gotowa.
W komorze umieszczono włosy Lyry.
Odetną ci dajmona.
I dobrze.
To nie skały.
To rzeczy umarłych.
Lyra?
Umarli.
Wy żyjecie?
- Tak. Przybyliśmy z wizytą. - Popełniliście błąd.
Uciekajcie, póki można.
- Dlaczego się chowacie? - Nie chcą, żebyśmy rozmawiali.
Kto?
Nasłuchują.
Potrzebuję pomocy.
Szukam Rogera Parslowa.
Uprzedzam - może nie zechce cię widzieć.
Pochodzisz ze świata z dajmonami?
Tak.
Mój ma na imię Pan.
Mój nosił imię Sandling.
Myślał, że będzie ptakiem,
ale ja lubiłam jego miękkie futerko.
Casti spała zwinięta w mojej dłoni.
Mój miał na imię Mattepan.
Zdołasz nam pomóc?
Może.
Ostrożnie. Przyciągają uwagę.
Zakazane jest dotykać cudzego dajmona.
Jak śmiesz wchodzić tu nieproszony?
Przypomnieć ci, przed kim odpowiadasz?
Przed Zwierzchnością.
Nie waż się kwestionować mojej władzy.
Spędzili tu długi czas.
Każdy kończy w ten sposób?
Też kogoś szukasz?
Po prostu pytam.
Na początku kogoś szukałam.
Siostry.
- Nie znalazłaś? - Szybko się poddałam.
Zostawiłaś siostrę samiuteńką.
Muszę wracać.
- Potrzebujemy cię. - Przykro mi.
Lyra...?
- Halo? - Lyra...
Will?
- Will? - Lyra!
Pan...
Nie powinno cię tu być.
Tego pragnęłaś.
Jakim sposobem...
Lyra!
Przepraszam?
- Gdzie jesteś? - Skazałaś mnie na śmierć.
Nie mów tak. Wiesz, dlaczego to robię.
Zawsze byłaś potwornie samolubna.
Naprawdę wierzysz, że ratujesz Rogera?
Zabiłaś go.
Chcesz zagłuszyć wyrzuty sumienia.
Odegrać bohaterkę.
To nie jest realne.
Will!
Lyra!
Cokolwiek mówiła, to nieprawda.
Jesteś dobra.
Okropne miejsce.
To nie może być koniec.
Na pewno istnieje coś innego.
Tutaj mielibyśmy spędzać wieczność?
Roger...?
Roger?
Roger!
Roger...
To ja.
Wiem.
Cholerny Roger Parslow...
I jego najlepsza przyjaciółka.
- Zjawiłaś się. - Bo mnie potrzebowałeś.
Bardzo się zmieniłem.
Ty również.
Tęskniłam.
Przepraszam za wszystko.
Powinnam była pozwolić ci odejść z Gipcjanami,
a nie zabierać do Asriela.
- Gdyby nie ja, nie trafiłbyś tutaj. - Nie twoja wina.
Chciałem ci towarzyszyć.
Żałuję, że nie jest inaczej.
Mam na imię Will.
Nie zostaniesz tu.
Wyprowadzę was stąd.
To niemożliwe.
Właśnie że możliwe.
Nie godzi się, byście byli skazani na taki los.
Nie przychodziłaś, więc straciłem nadzieję.
Na zawsze. Przykro mi.
Znowu będziemy razem.
Przestań! Myślisz, że chcę wrócić do prawdziwego świata?
W takiej postaci?
- Lyra! - Nic nie mów.
Pomożemy mu.
Ma rację. Nie wiemy, co by się z nim stało.
- Fatalny pomysł. - Powiedziałaś, że to okropne miejsce.
Jak więzienie.
- Gorzej. - Zrezygnujesz?
Słuchaj głosu intuicji.
Spróbujemy. Obiecałaś Pantalaimonowi.
Wytnij okno.
- Dokąd? - Nieważne.
Uciekajmy stąd. Najwyżej wyciągnę Rogera siłą.
W porządku.
Jak to?
- Co jest? - Nie działa.
Wyczuwam jedynie skałę.
Strażnik nie potrafi posłużyć się nożem?
Bo podąża za nieokrzesaną dziewuchą.
Jaki syn porzuca własną matkę?
Ześlemy jej koszmary.
Będziemy krzyczeć do niej w snach.
Zniszczyłaś życie wszystkich,
którzy byli ci bliscy.
Jesteś tu dla siebie.
Żeby czuć się wyjątkowa.
Szkoda, że Will w ogóle cię spotkał.
Słuchaj uważnie.
Słuchaj mnie.
Słuchaj!
Nie!
Odleciały.
Ale jak...?
Uwierzyłam, że potrafię.
Myślałam o wszystkim,
co razem przeszliśmy.
Nie pozwoliłam mieszać sobie w głowie.
Nóż nie działa, bo jesteśmy głęboko pod ziemią.
Musimy wspiąć się wyżej.
Wasza Miłość... Błagam!
Wiem, jak okazać autentyczną skruchę.
Miłosierdzie Pana i geniusz ojca odniosą triumf nad złem.
Ale co z wężem?
Brat Pavel odkrył, że przebywa w innym świecie.
Do jakich niegodziwości jest zdolna?
A gdybym ją wytropił?
Zgódź się, ojcze.
Niech to będzie twoja pokuta.
I najwyższy zaszczyt.
Nie zawiodę ojca.
"Teraz".
Potrzebna mi soczewka.
Mam!
Pył.
Sraf to pył.
W końcu go widzisz.
Przypatrz się z drzewa.
Ucieka.
Atalu, rozumiem.
Wybacz, że tyle to trwało.
Próbowałeś mi powiedzieć,
że drzewa umierają.
My również.
Co pamiętasz z Jordana?
Coś przecież pamiętasz.
Jordan przepadł.
Niemożliwe. Widzę go wyraźnie.
Każdy zakamarek i tajne przejście.
Znaliśmy Kolegium jak własną kieszeń.
Pamiętasz, jak się zakradliśmy do piwnicy z winem?
Nie wiem, jak się tam dostaliśmy.
Zaczekaj!
Świsnęliśmy klucz dozorcy.
Racja.
Znaleźliśmy stary tokaj.
- Strasznie cuchnął. - I smakował.
Pękaliśmy ze śmiechu.
Z rodzicami nie uszłoby nam to na sucho.
No i dach.
Dach.
Byliśmy tak wysoko...
Pamiętasz gawrona ze złamaną nogą?
Odratowaliśmy go.
Lyra?
Chcą posłuchać.
Mam na imię Lyra. Przybyłam po przyjaciela.
Nie powinien był tutaj trafić.
Żadne z was nie powinno tu być.
To nie życie po śmierci, lecz więzienie.
Cześć, jestem Will.
Mój nóż wycina przejścia między światami.
Jeśli do nas dołączycie, postaram się was uwolnić.
Chociaż niczego nie obiecuję.
- Boicie się, ale może się nam udać. - Co będzie po drugiej stronie?
- Nie wiem. - Zobaczę swojego syna czy nie?
Trudno określić. Nie będę was okłamywać.
Tutaj macie tylko myśli. Na zewnątrz liczy się to, co realne.
Sądzicie, że potwory nas wypuszczą?
Wmawiano nam, że po śmierci pójdziemy do nieba.
Dlatego tak wielu zrezygnowało z życia
i spędziło lata na modłach i w milczeniu,
spisując wszelką radość na straty.
Nieważne, co spotka nas na zewnątrz.
Wszystko jest lepsze niż to.
Jest!
Dziewczyna.
Lyra.
Lyra?
Co mówiliście wcześniej?
- O czym opowiadaliście? - O świecie na zewnątrz.
Pamiętasz swoje życie?
Wszystko się zaciera.
Opowiesz więcej?
Żebyśmy sobie przypomnieli to, co realne?
Mieszkałam w Kolegium Jordana z Rogerem.
Są tam piękne gmachy i strzeliste wieże, niemal dotykające nieba.
Mieliśmy świetne kryjówki. Ścigaliśmy się...
Przez kuchnię, po schodach i z powrotem na dach.
- Zawsze wygrywałam. - Nieprawda. Oszukiwałaś.
Co jeszcze?
Poznałam Willa. Usmażył mi omlet. Nie wiedziałam co to.
- Postanowiłam odwdzięczyć się omletem. - Tylko że ze skorupkami.
- No i Iorek. - Niedźwiedź pancerny.
Ma pazury wielkości ludzkiej dłoni. Kiedy go poznałam, był bez pancerza.
Dzięki aletheiometrowi zdołał go odzyskać...
Na tym skończy się nasza znajomość?
Jak to sobie pani wyobraża?
Że wszystko zmieni się na lepsze?
Wie pani, że tego nie życzy sobie Zwierzchność,
lecz słaby i niebezpieczny człowiek.
Skoro jest gotów zabić mnie, ciekawe, co zrobi z panią.
Gdy tworzyliśmy tę technologię,
wierzyła pani, że postępuje słusznie.
Jak inni.
Myliliśmy się.
Trzeba to przerwać.
Nie mogę uwierzyć, że nastał ten dzień.
Nie rozumiesz tej technologii.
Wysadzisz w powietrze Magisterium i wszystkich w nim obecnych.
Przeciwnie.
Nasz projekt cechuje elegancka prostota.
- Separacja człowieka i dajmona... - Nie tłumacz mi mojej technologii.
Została nieco zmodyfikowana.
Bomba jest wyposażona w mechanizm naprowadzający.
Za pomocą włosów zlokalizujemy twoją córkę
i unicestwimy ją na miejscu.
W mgnieniu oka.
To urządzenie o boskiej precyzji i mocy.
Niezwykły przykład dzieła Zwierzchności.
Przepiękny porządek.
Postradałeś rozum. Jesteś chory.
Nie opieraj się. Odejdź po dobroci.
- Odkupisz swoje winy. - Naprawdę tak uważasz?
Że On tego pragnie?
Zwierzchność cię nie opuścił.
Zdążysz odpokutować. Udzielę ci ostatniego namaszczenia.
Ręce przy sobie.
Są zbrukane krwią.
Uruchomić.
Przez Iorka poznałam Lee, aeronautę. Pamiętam pierwszy lot jego balonem.
Unosiliśmy się tak wysoko, że wiatr smagał skórę.
Miałam zawroty głowy,
ale z panem Scoresbym czułam się bezpieczna.
Pierwszy dorosły, któremu zaufałam.
Wasze opowieści tchnęły w nas życie.
Przypomniałam sobie,
jak to jest mieć ciepłe ciało i zmysły.
Pójdę z wami.
Pójdziemy.
Śmiało.
Zrób ze mnie ducha.
Jak ci na imię? Na pewno jakieś masz.
Bez imienia.
Chodźmy. Pamiętajcie o tym, co realne.
Wtedy nie zrobią nam krzywdy.
Przepraszam. Idzie się.
Lyra?
Lyra!
Ty żyjesz.
Żyjesz... Już się bałem.
Lee, ty...
Nie jest tak źle.
- Ale jak...? - Jednemu strzelcowi się poszczęściło.
Nie cierpiałem.
- Znów jesteśmy razem. - Na krótko.
To nie jest twoje miejsce.
Podobno jakiś stuknięty dzieciak zamierza nas uwolnić.
Mój przyjaciel, Will - Lee.
- Od balonu. - Miło cię widzieć.
Will nas wyprowadzi.
Za pomocą tego.
Znalazłaś Strażnika? Uprzedziłaś szamana. Lyro Złotousta,
nie sądziłem, że jesteś w stanie zaimponować mi jeszcze bardziej.
- Musimy wspiąć się wyżej. - Idźcie.
Zajmę się maruderami. Dogonię was.
Podążajcie za dziewczyną i chłopakiem z nożem.
Chcecie się stąd wydostać? Zobaczyć niebo?
Ruszcie się. Za chłopakiem z nożem.
Migiem!
Padnij na kolana przed Zwierzchnością.
Przynoszę wieści.
Jakie wieści mogłyby mnie zainteresować?
Pojmali mnie ludzie.
Śmiertelnik Asriel utworzył Republikę.
Opanował technologię, która ci zagraża.
- Kontynuuj. - Ujarzmili Pył,
a Asriel wspomniał o nowym Strażniku Noża.
Nóż jest dla mnie bez znaczenia.
Strażnikiem jest chłopiec.
Moc noża jeszcze go nie zdeprawowała.
Może pora...
wystosować ostrzeżenie.
Teologiczne uzasadnienia dzieciobójstwa są na nic.
Oddajecie cześć kłamstwu.
Gdyby z nami została
i zgodnie ze swoim planem oddała życie Zwierzchności,
zmierzałaby do Królestwa Niebieskiego.
Nigdy nie będziecie wolni.
...przez zasłonę zepsucia i łez...
Magisterium boi się tego, czego nie rozumie.
Zwraca się przeciw swoim.
Bądź porywczy w Swym gniewie
i potężny w Swej zemście.
Nie przyłożę do tego ręki.
Sprzeciwia mi się pani?
Nie skrzywdzę jej.
Nie!
Lyra...
O, Zwierzchności, zbawicielu świata.
Opromień nas wiekuistym blaskiem.
Dlaczego nie działa?
Klucz!
Sądzicie, że dzięki Pyłowi staniecie się jako bogowie?
Sprawdźmy, jak sobie poradzicie bez niego.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska
PAMIĘCI JOEGO WANDERY