Na początku człowiek otrzymał dar Pyłu.
Rozpalił jego umysł i uwolnił jego wolę.
Jednak wolna wola ludzi zdeprawowała.
Pył zostanie ponownie wchłonięty przez wiekuistą ciemność.
To, co dano,
zostanie odebrane.
Pani Coulter? Co się stało?
Powiedz, czy moja córka żyje.
Natychmiast.
Przebywa...
w mroku.
Co jeszcze?
Lyra?
Lyra!
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPA PULLMANA
ZDJĘCIA
MUZYKA
MROCZNE MATERIE
Wskaźniki Pyłu szaleją.
O nie...
Udało się.
Alarbus przekazał naszą wiadomość.
To ona.
Wróciłaś!
Świetnie.
Spójrz.
Pamiętasz, jaki wpływ wywierała komora na naszego przyjaciela, anioła?
Komora jest w stanie zassać i uwięzić Pył na zawsze.
Czeluść robi to samo, ale w niewyobrażalnej skali.
Wykorzystamy to.
Nie żyje.
Lyra nie żyje.
Opowiedzieć ci, jak umarła,
czy wolisz swoje zabaweczki?
Jeśli jest, jak mówisz, to bardzo mi przykro.
Ale próbuję dokonać czegoś najwyższej wagi.
- Wszystko się zmieni. - W jaki sposób?
- Co się niby zmieni? - Nie teraz.
Magisterium zbudowało bombę,
która za pomocą DNA miała namierzyć naszą córkę.
Wczoraj chcieliśmy bombę rozbroić. Lord Roke zginął.
- Nie twoja wina. - Jestem tego świadoma.
Znam tę technologię. Sama ją zaprojektowałam.
Zapobiegłam detonacji.
Ale wtedy strumień światła uderzył w komorę do rozrzedzania,
uruchomił mechanizm i bomba zabiła Lyrę.
Anielskie światło.
Odpowiedź Metatrona na twoje wojenne pohukiwania.
Gdybyś go nie drażnił, Lyra by żyła.
Rozumiesz?
Odebrałeś mi córkę.
Nigdy ci nie wybaczę.
Lyra?
Obudź się.
Pobudka!
Proszę...
W porządku?
Chyba.
Co to było?
Nie rób tego.
Bez obaw.
Postępujesz lekkomyślnie.
Asrielu?
Pył.
Musimy jakoś zahamować ucieczkę Srafu.
Wcześniej strumień był niemrawy. Teraz zamienił się w rwącą rzekę.
Wypływa z waszego świata...
w swoistą pustkę.
Drzewa stawiały opór.
Próbowały zatrzymać Pył.
Bez Srafu nie przeżyjemy.
Nie wiem, co robić. Potrzebujemy czasu.
Jakieś wieści od Siergieja?
Poleciał na zwiad. Wezwałam Serafinę.
Zabezpieczamy teren.
- Ruta! - Siergiej cierpi.
Nie słyszy mnie.
- Wytrzymaj. - Nie panuję nad nim.
Wciąga go ciemność.
O nie...
- Uratujesz go. - Nie mogę.
Nie potrafię.
Yambe-Akka...
Nie!
Ruta...
- Lee? - Lyra!
Nic ci nie jest? Nieźle rąbnęło.
- Myślisz, że to sprawka harpii? - Nie są na tyle potężne.
- Wybuch, że hej. - To nasza wina?
Jak uważasz?
Musimy iść dalej.
Wyprowadzić ich na zewnątrz.
Tędy!
Lyra! Droga prowadzi w górę.
Naprzód, ku wyżynom!
- Wszystko gra? - Tak.
Eksplozja rozerwała Krainę Umarłych.
Lyra!
Przeskoczymy.
- Poradzą sobie? - Jeśli będą musieli.
Co by było, gdybyśmy spadli?
Stój!
Podążają za nami, bo myślą, że ich stąd wyprowadzę.
A co, jeśli nie? Jeżeli nóż nie zadziała?
Spójrz na mnie...
Opuścimy to miejsce.
Wszystko przez rozpadlinę. Też to czuję. Patrz na mnie.
Podziwiaj.
- Teraz ja. - A nie, bo ja. - Dam radę. - Ja też.
Idziesz?
Will?
Asriel!
Zaczęło się.
Otchłań to bezpośredni atak.
Wciągnęła dajmona Ruty, ponieważ składał się z Pyłu.
- Tak jak anioły. - Posłuchaj.
Chciałeś, byśmy ci zaufali, odrzucając zarazem swoje wierzenia.
- Dlatego królowa Ruta nie żyje. - Otwórz oczy.
To nie porażka, lecz cholerny dar.
Zatrzymaj się!
Wracaj!
- Kim jesteś? - Serafina Pekkala,
królowa klanu znad jeziora Enara. Co się stało z moją siostrą?
- Nie strzelać. - Witaj w Republice, królowo.
Ruta Skadi była sojuszniczką i wojowniczką naszej rebelii.
Wzywała swoją śmierć.
Wyczuła obecność wielkiej ciemności i odeszła.
Ale nadal tu jest...
Mówię to z żalem, lecz Rutę spotkał los gorszy od śmierci.
Otchłań to szczelina w wieloświecie,
która zasysa Pył w pustkę pomiędzy światami.
Widziałem, jak wciąga dajmona Ruty.
Sądzę, że nie wydostanie się stamtąd żadna istota, ani z ciała, ani z Pyłu.
Nie odnajdzie spokoju?
Cząstka jej duszy będzie spadała w nieskończoność?
Wieczność w zawieszeniu?
Lecąc tu, obejrzałam rozpadlinę.
Przecina wszystkie światy.
- To twoje dzieło. - Nie.
Arogancie... Igrasz z siłami, o których nie masz pojęcia!
- Opuśćcie broń. - Zrób ze mną, co zechcesz.
Ale wiedz, że odejście królowej Ruty Skadi
to bolesny cios również dla mnie.
Stoi za tym Metatron. Odpowiedział na naszą prowokację.
Zwrócił na nas uwagę. Zaatakuje. Jeśli chcesz pomścić siostrę,
uczynisz to jedynie u mojego boku.
- Parszywe ptaszyska. - Bywało gorzej.
Pamiętasz, jak uwolniliśmy dzieci z Bolvangaru?
Z Iorkiem wskoczyliśmy do balonu Lee i odfrunęliśmy.
- Iorek to niedźwiedź pancerny. - Poznałem go.
W balonie go sobie nie wyobrażam.
To nie był zwykły balon, lecz prawdziwe cacko.
- Owszem. - Dygotałeś ze strachu.
Gdy zaatakowały nas maszkarony.
Był środek nocy. Roger i ja spaliśmy jak zabici.
Ja miałem wartę.
Nagle, dosłownie znikąd, rzuciły się na nas maszkarony.
- Lee strzelał, Iorek ryczał... - A ty wypadłaś z gondoli.
Opowiadałem wam o szamanie i kanapce z bekonem?
Gdzie statek intencyjny, generale?
Chciałabym się pożegnać.
- Bez zgody Rady to niemożliwe. - Po co te udawanki?
Liczy się tylko głos Asriela.
A on kieruje się własnymi korzyściami. Niech pan zrobi to samo.
Nie jestem taki jak wy.
Interesuje mnie coś więcej.
Co się stało?
Lyra nie żyje.
Przykro mi. Asriel nic nie mówił.
Udostępni mi pan maszynę?
Asriel poleciał nią na Północ.
Chodź.
No chodź!
Dokąd to?
Wypatrujesz ojca.
Zapewne na próżno.
Ich znaleźliśmy, choć zdawało się to niemożliwe.
Chcę, żeby stąd uciekł, zanim udamy się do Asriela.
- Rozpuścimy wici. Jak się nazywa? - John Parry.
John Parry?
John Parry...
Jopari.
Człowiek o wielu imionach. Mówił mi o tobie. Jesteś synem szamana.
- Znasz go? - Owszem.
Gdy go szukałem, pijawki zżarły mi tyłek,
ale warto było się trudzić.
Istnieje sposób, żeby go przywołać, chociaż niczego nie gwarantuję.
Dogonię was.
Jesteś pewien?
Posłucha głosu rozsądku.
Królu...
Nie mam broni.
Zabijając mnie, nie okryjesz się chwałą.
Smuci mnie, że wasze ziemie zostały zniszczone.
Niedźwiedzie głodują, bo wyrwałeś dziurę w niebie.
Jeśli przegram wojnę, będzie gorzej.
Podaj mi jeden powód, żebym cię nie zabijał!
Lyra Złotousta!
Dlaczego się na nią powołujesz?
Nadałeś jej nowe imię. Kochałeś ją.
Opowiedz mi o niej.
Jest wszystkim, czym nie jesteś ty.
Szkoda, że tak słabo ją znałem.
Odeszła.
Jeśli mnie zabijesz, nie zostanie pomszczona.
Nie rozumiesz. Lyra udała się do Krainy Umarłych.
- Krainy Umarłych? - Tak.
Weszła tam żywa.
W jaki sposób?
Za pomocą noża.
- Nóż popękał. - Naprawiłem go.
Pospieszyła na ratunek Rogerowi.
- Pomocnikowi kuchennemu. - Kolejny powód, żeby cię zabić!
Zaczekaj!
Zwierzchność wysyła nas po śmierci do Nieba albo do Piekła.
- Gdzie jest Lyra? - Ani tam, ani tam.
Jest w bezkresnej martwocie,
z której nie można się wydostać.
Wieczne więzienie?
W takim razie...
moja córka organizuje ucieczkę z więzienia.
Co robisz?
29:40
Ogunwe powiedział mi o Lyrze.
Przykro mi.
Torturowałam twoją czarownicę.
Wiem, kim jesteś.
Okaleczyłam ją.
Wydarłam z niej sosnę pierzastą. Straszliwie cierpiała.
Krzyczała.
Błagała o śmierć.
Widzę, do czego zmierzasz.
Śmiało, zrób to.
Przecież chcesz.
- Dla niej, dla swojej siostry. - Nie waż się o niej mówić.
Czego się boisz?
- Ta druga by się nie wahała. - Nie jestem Rutą.
Nie zrobię tego.
Jeżeli nie z gniewu,
zrób to z litości.
Też mam ciężkie serce.
Nic nie rozumiem. To bez sensu.
Przez miłość stajemy się niepojęcie krusi.
Nie kochałam Lyry.
Nie umiałam.
Nie jestem zdolna do miłości.
Nawet mój dajmon mnie odrzucił.
Oto dowód, że ją kochałaś.
Rozumiem więcej, niż sądzisz.
Dawno temu straciłam synka.
Lyra dała mi nadzieję -
że zmieni świat, pokona śmierć, będzie nową Ewą.
Wszystko stracone.
Byłam przerażona przepowiednią.
Dlaczego?
Wpojono mi, że Ewa
dopuściła się czegoś wstydliwego.
Dla Magisterium była korzeniem grzechu, ponieważ boją się tego, co nieznane.
Ewa ośmieliła się doświadczać.
Był to akt odwagi
i piękna.
Byłaś potworem. Pomyśl, co uczyniło z tobą doświadczenie.
I miłość.
Zmieniły cię.
- W porządku? - Tak.
Myślałem, że to koniec.
Ja też.
Uratowała cię.
Przepraszam.
- Chciałabym coś ci ofiarować. - Jak to?
- Imię. - Imion się nie rozdaje.
Ja otrzymałam swoje od przyjaciela.
Powabnoskrzydła.
- Jeśli ci odpowiada. - Nie możesz go już odebrać.
Powiesz nam...
o Powabnoskrzydła, czy idziemy w dobrym kierunku?
Musimy dotrzeć jak najwyżej.
Tam.
Dziękujemy.
Jeśli nie uciekniecie, nie opowiecie historii mojego imienia.
Lubisz opowieści?
Prawdziwe?
Prawdziwe opowieści są odżywcze.
Karmimy się nimi.
Nie wiedziałyśmy, że istnieje coś oprócz kłamstw i niegodziwości.
Jeśli ci, którzy idą za nami, opowiedzą, co widzieli w świecie,
poprowadzicie ich ku wolności?
Nie kłam.
Dobrze.
Umowa stoi?
Bezpieczne przejście w zamian za opowieści?
Kłamcy nie przejdą!
Pomogą nam.
Opowiedzcie im historie ze swojego życia.
Poprowadzą was.
W zamian za wasze opowieści.
Tędy.
To było genialne.
Mariso?
Lyra żyje.
Zeszła do Krainy Umarłych, by uratować pomocnika kuchennego.
Przemawiają przez ciebie wyrzuty sumienia.
To czyściec-więzienie. Dostali się tam za pomocą noża.
- Nóż pękł. - Naprawił go Iorek Byrnison.
Sam mi powiedział. Logiczne.
Nawet Niebo i Piekło okazały się kłamstwem.
- Trafiamy do Czyśćca. - Nie interesują mnie twoje teorie.
Masz jakiś dowód?
Niedźwiedzie pancerne nie kłamią.
Mariso, ona żyje.
Nie rób mi tego.
- Zlituj się. - Ona żyje!
Przybędzie tu, gdy uwolni Rogera.
Moje serce tego nie zniesie.
Sama mówiłaś, że jest wyjątkowa.
Uwolni duszę z Krainy Umarłych.
Przepowiednia czarownic.
Wierzyły w dwie rzeczy - że jest Ewą i że pokona śmierć.
I to właśnie robi.
Przepowiednia nie kłamała.
Musimy jej pomóc.
Williamie? Czekaliśmy na ciebie.
Ktoś chce zamienić z tobą słówko.
To naprawdę ty.
Nie posłuchałem cię. Nie dostarczyłem noża Asrielowi.
Mówiłeś, że jestem wojownikiem, że ze swoją naturą nie wygram.
Myliłeś się.
Nienawidzę walczyć.
Jestem inny, niż byś chciał.
Owszem.
Jesteś kimś więcej.
Ma szczęście, że się o niego troszczysz.
- Nie powiedziałabym. - Poskromiłaś harpie.
Zawsze byłaś bardzo odważna.
Raczej lekkomyślna.
Poskromiły je opowieści. Nasze opowieści.
- Mamy mnóstwo wspomnień. - Tak.
Przez cały ten czas myślałem sobie,
że jeśli znów się spotkamy,
moglibyśmy wrócić do Oksfordu.
Ja też.
Co będzie, kiedy stąd wyjdziemy?
Nie wiem.
Ale opuścimy to straszne miejsce.
Dalej nie powędrujemy razem.
Uważałam, że to ty jesteś odważny.
Odważniejszy niż ja.
Dokonałeś czegoś niezwykłego.
Nie w pojedynkę. To był pomysł Lyry.
No tak, Ewy.
Wiem o niej.
Wspólnie nas uwolnicie.
A jeśli się nie uda? Jestem zmęczony, kłuje mnie w piersi...
Bo oddaliłeś się od dajmona.
Dystans osłabił wasze więzi. Ona usycha z tęsknoty.
- Skąd wiesz? - Wysłałem ją do Republiki Asriela.
Gdy uwolnicie duchy, musisz ją odnaleźć.
- Jest zupełnie bezbronna. - Odnajdę ją, przysięgam.
Świetnie.
A teraz posłuchaj.
Nie próbuj żyć w nie swoim świecie, choćby bardzo cię kusiło.
Ty i twój dajmon tego nie przetrwacie.
- Tobie się udało. - Nie. Czułem tępy ból.
Nie popełnij tego błędu co ja.
Żyj pełnią życia...
ze swoją mamą.
- Co będzie z tobą? - To, co z każdą uwięzioną duszą.
Odzyskam wolność.
Rozpłynę się w żyjącym wszechświecie.
Dzięki tobie.
Nie mogę znów się z tobą żegnać.
Nie żegnaj się.
Jestem z ciebie dumny.
Idź już.
W porządku?
Tak.
Zbierajmy się.
Dajmony nie wejdą do Krainy Umarłych.
Pantalaimon jest w którymś z wyższych światów.
Lyra i Pan rozdzielili się?
- Są całkiem bezbronni. - Wyślę na poszukiwania żołnierzy.
Zwrócą na siebie uwagę. Kaisa to załatwi.
Poinformujesz mnie bezzwłocznie?
Jeśli Lyra naprawdę uwolni umarłych,
to z Willem dokonali czegoś nadzwyczajnego.
Ważniejszego niż twoja rebelia.
Skupcie się na Lyrze. Nie zawiedźcie jej.
Dalej się nie da.
Koniec drogi.
No weź...
Niech mnie kule biją...
Raj!
- Co będzie, gdy wyjdziemy na zewnątrz? - Odzyskacie wolność.
Rozpłyniecie się w powietrzu i połączycie ze wszystkimi, co żywe.
Pójdę pierwszy.
Będę tęskniła.
Poradzisz sobie.
Na pewno.
Uratowałaś przyjaciela.
Kiedy wrócisz do Jordana, wejdź w moim imieniu na dach.
Jestem gotowy.
Każdą cząstką pragnę zjednoczyć się ze wszechświatem.
Nie płacz.
Już dobrze.
Dziękuję. Sir?
Troszczcie się o siebie. Dołączę do mojej Hester.
Opowiadajcie im swoje historie.
Jeśli opowiecie im swoje historie...
Lyra żyje.
Mogę usiąść?
Boli mnie, gdy się rozdzielamy.
Udaję, że nie boli.
Pierwszy raz...
był naprawdę straszny.
Nie wiem, dlaczego to robię.
Początkowo z ciekawości,
ale teraz chodzi o coś innego.
O to, by nie czuć tego, czego nie potrafię udźwignąć.
Myślałam, że to ja jestem silna.
Niesłusznie.
Siła jest w tobie.
Bardzo mi przykro.
Proszę, wróć do mnie.
Już czas.
Pierwsza przepowiednia się spełniła.
Dziewczyna i chłopiec wykonali swoje zadanie.
Asrielu, słyszysz?
To Xaphania.
Will i Lyra uwolnili umarłych z więzienia.
- Wszystkich? - Czyściec Metatrona przestał istnieć.
Jego władza słabnie.
Przypuści frontalny atak.
Zaczęła się ostateczna Rebelia.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska