Z życiem!
Tutaj.
Kondensatory gotowe.
Umieśćcie je w Otchłani.
Pochmurna Góra się zbliża.
Wszystko zależy od Lyry.
Jeżeli Ewa ponownie przetrwa Upadek, światy zostaną wyzwolone.
Jeśli zaś Metatron zdobędzie władzę nad dziećmi albo ich dajmonami,
on zdecyduje o kształcie przyszłości.
Całe życie poświęciłem nauce i poszukiwaniu prawdy.
Przepowiednie były dla mnie bajeczkami do kontrolowania naiwnych,
a jednak nie mogę zaprzeczyć
prawdzie tej przepowiedni.
Powodzenie rebelii
jest związane z przetrwaniem naszej córki.
Zmiana planów.
Nie musimy wygrać tego starcia, lecz związać siły Metatrona,
by dziewczyna i chłopiec połączyli się z dajmonami,
uciekli do bezpiecznego świata i upadli.
Powiem wam, gdy Strażnik użyje noża.
- Duch wyczuwa poruszenia ostrza. - Cywile znajdują się już w schronie.
Żołnierze mogą zająć wyznaczone pozycje.
Kaisa szuka dajmonów.
- Zaopiekuję się nimi. - Sprowadzisz je tutaj?
- Nad nami unosi się Pochmurna Góra. - Cytadela nie ulegnie anielskim mocom.
Nie wiesz, w jaki sposób zaatakuje Metatron.
Jestem przygotowany.
WYSTĘPUJĄ
NA MOTYWACH POWIEŚCI PHILIPA PULLMANA
ZDJĘCIA
MUZYKA
MROCZNE MATERIE
Wejdźmy do tego świata.
Jest słoneczny i pachnący.
Nie możemy.
Mam pomysł.
Musimy odnaleźć swoje dajmony, prawda?
Wytnę okno do Republiki, odszukam je, a ty zaczekasz w tym miłym świecie.
- Zostawisz mnie? - Nie.
Po prostu dotrzesz tam pierwsza.
Tak jak chciałaś.
Nadal nie rozumiesz.
Tkwimy w tym razem.
Widzę, że nie jesteś przekonana.
Proszę bardzo.
Umieściłem kondensatory w Otchłani, by ujarzmić strumień Pyłu.
Po uruchomieniu detonator wytworzy ogromny skok energii.
Na tyle silny, że zdestabilizuje całą Pochmurną Górę.
Polecę tam.
Jego dom się rozsypie, a ja wciągnę Metatrona do Otchłani.
Niby w jaki sposób?
Przemocą.
Zazdroszczą nam. Anioły.
Ciała, krwi, krótkiego życia...
Muszę wierzyć, że ciało jest silniejsze niż duch.
Gwarancji nie masz.
Byłem pewien jednego - że mam odmienić światy.
Zdaje się, że to przeznaczenie innej osoby.
Nic jej nie dałem.
Ale teraz mogę chociaż grać na zwłokę.
Zrobiłbyś to dla niej?
Nie tylko.
Jeśli wciągnę go do Otchłani,
przeprowadzisz detonację?
Gdyby nawet ci się udało,
wiesz, że w Otchłani czeka nie śmierć, lecz wiekuiste zapomnienie?
Pytaj, o co chcesz.
Polegniemy, prawda?
Nie mamy pojęcia, z czym się zmierzymy.
Widzisz tak wiele, ale dzielisz się okruchami.
Proszę...
- Powiedz, jak to się skończy. - Po co?
Już zdecydowałaś.
Jestem aż tak przejrzysta?
Miłość do Lyry jest twoim wybawieniem i upadkiem.
Gdy o niej myślisz, czytam cię jak odbicie w wodzie.
Masz niezwykłą moc -
potrafisz stłumić to, co w tobie najlepsze.
Wykorzystaj tę moc w stosownym czasie.
Metatron jest jasnowidzem.
Kto nie skonfrontował się z własnym mrokiem,
jest przy nim bezradny jak dziecko.
Asriel nie ma szans.
Czyli polegniemy.
Część z nas dzisiaj zginie.
Zwierzchność pragnie, byście bali się śmierci.
Wszyscy jesteśmy śmiertelni.
Żyjemy trzy lata albo trzysta,
lecz nasz czas na Ziemi jest ograniczony.
Kulimy się więc strwożeni przed tyranią Zwierzchności,
który nazywa siebie Stwórcą.
Który twierdzi, że na nieposłusznych czeka piekło.
Że raj jest tylko dla tych, którzy słuchają.
To kłamstwo,
przez które nie żyjemy pełnią życia.
Dzisiaj mamy sposobność powiedzieć mu,
że nasze życie jest piękne i cenne.
Że powinniśmy doświadczać tego, co nam oferuje,
bez strachu przed karą.
Jeśli nie będziemy walczyć aż po kres, utracimy wszystko.
Owszem, część z was dzisiaj zginie.
Ale dzięki mojej córce,
dzięki Lyrze,
nie musimy lękać się śmierci.
Od dziś śmierć nie jest końcem, lecz powrotem do życia.
Od dziś Zwierzchność nie ma nad nami władzy.
Dzisiaj życie stawia czoło śmierci, a nasz blask rozświetla mrok.
Nasze dzieci doświadczą raju,
ale tutaj, na Ziemi.
Dzisiaj jesteśmy wolni!
Jesteśmy wolni! Jesteśmy wolni!
Jesteśmy wolni!
Królestwo Niebieskie jest blisko.
Unicestwmy je.
- Cieszę się, że nie musimy wygrać. - Czasem dobrze nie być wybrańcem.
- Jesteś gotowa? - Tak.
Gorzej niż w Krainie Umarłych nie będzie.
Na stanowiskach.
Są tutaj.
Na południe, gdzie góry wyrastają z płaskowyżu.
Do ataku!
Ogunwe, zgłoś się.
- Idźcie na południe. - Rozumiem.
Ruszamy w stronę gór.
Jak znajdziemy Pana w tym chaosie?
Jesteśmy w jednym świecie.
Pan i twój dajmon na pewno są razem.
Nie zatrzymujmy się.
Jesteś potrzebna.
Lyrze?
Metatron wypuścił dajmonożerców.
Wszystkie stworzenia zwrócą się przeciw nam.
Na mój znak!
Ognia!
Przybywajcie.
Chodź.
Znalazłem Pantalaimona.
Opuść nóż.
- Ty jesteś Will, a ty Lyra. - A pan?
Generał Ogunwe. Mam was chronić
i odprowadzić do Asriela.
- Wytnę okno. - Nie! Nie używaj ostrza.
Zrobi, co zechce.
Widzicie anioły?
Wyczują, że się nim posłużyłeś.
I że rozdzieliliście się z dajmonami. Zaatakują je.
Tutaj nie jest bezpiecznie.
Za mną.
Możecie mi zaufać.
Szybko!
Pantalaimon?
Wiele wycierpiałeś.
Jeśli nie wrócisz do Lyry, grozi ci niebezpieczeństwo.
- Zostawili nas. - Wiem, ale już tu są.
Zaufasz mi?
Przybierzcie ptasie kształty.
Przysłał was mój ojciec?
Cicho.
Schowajcie się.
Ufasz mu? Niesłusznie.
- Wysługuje się ludźmi. - Jest z ciebie dumny.
Akurat.
Chwalił się tobą przed setkami żołnierzy.
Ciekawe dlaczego.
Musimy iść dalej.
Daj mi siłę, bym ochroniła dajmony. Ukryj je przed wzrokiem aniołów.
Daj mi siłę, bym ochroniła dajmony. Ukryj je przed wzrokiem aniołów!
Otoczyły nas.
Podchodzą. Tędy, szybko!
Na stanowiska.
Światła!
Nie wychylaj się.
Osłaniać tyły!
Biegnijcie do Cytadeli.
Zatrzymam je.
Uzupełnić broń i amunicję. Migiem!
Dzielny żołnierzu,
dołącz do mnie.
Służ mi.
Na heretyków nie czeka Niebo,
lecz mrok i osamotnienie.
Jestem twoją jedyną nadzieją na zbawienie.
Kim jesteś?
- Ktoś ty?! - Ja cię stworzyłem.
I mogę unicestwić.
Tylko sprawiedliwi unikną potępienia.
Heretycy muszą ponieść karę.
Zgładź moich wrogów, a zostanie ci wybaczone.
Sprzeciw się, a będziesz potępiony.
Pokaż się.
Zaintrygowałaś mnie.
Jesteś...
niezwykła.
Kontrolujesz Widma niczym zabaweczki.
Przyłącz się do mnie.
Wiesz, co robić.
Co ona wyprawia?
Stelmaria?
Stelmaria?!
Mariso?
Wielki Regencie, pragnę ci służyć.
Służysz wyłącznie sobie.
Jesteś kloaką moralnej ohydy.
Nie kłam.
Łakniemy tego, czego się nam odmawia.
Kim byłeś, nim zyskałeś władzę?
Nie łaknąłeś jej?
Byłem...
człowiekiem.
Bezwzględnym, lecz ułomnym.
Podobnym do ciebie.
Mówią, że duch zazdrości nam ciała.
Zazdrościć słabości?
Ciało jest kruche,
a jego moc... prymitywna.
- Zna także rozkosz. - Jesteś w tym doskonała.
Dlatego śmiertelnicy ci ulegają.
Po co mnie wezwałaś? Nie kłam, bo zgaszę cię jak płomień.
Byłam ciekawa.
- Chciałam cię poznać. - Jestem tu!
Ludzka arogancja...
- Myślisz, że wygrasz z Naturą? - Udowodnij, że się mylę.
Niezrównany lord Asriel.
Walczy z Niebiosami, ale sobie czoła nie stawi.
Jesteś sam jak palec.
Czego się tak boisz?
Rozumiem.
Niechęci własnej córki.
Może. Ale ciebie się nie boję.
Kłamiesz.
Zmierz się ze sobą.
Jesteś tu, ponieważ cię wybrałem.
Mogłabyś się wznieść ponad cielesną powłokę.
Nie musiałabyś się więcej umniejszać ani wstydzić swojej siły.
Władałabyś wieloświatem.
- Co proponujesz? - Nieśmiertelność.
W przeszłości garstka wybranych przemieniła się w anioły.
Tysiące lat temu, jeszcze przed Upadkiem człowieka.
Pomyślałaś o Ewie. Interesujące. Coś przede mną ukrywasz.
Widzę przywiązanie. Słabość.
Żal.
Wstyd. Miłość.
Twoja córka, Lyra.
Tak.
Kocham Lyrę.
Kocham
i nienawidzę się za to.
Czy przed śmiercią masz jakąś prośbę do swojego Stwórcy?
Nie jesteś Stwórcą.
Ani nawet Zwierzchnością. Chowasz się za nim jak teraz za mną.
Znajduję się we wszystkim.
- Dla ciebie jestem nie do pojęcia. - Jesteś aniołem.
Wcześniej byłeś zwyczajnym Enochem. Tak czy owak, jesteś człowiekiem.
Jak łatwo cię zranić...
Myślałeś, że wyswobodzisz światy.
Im szybciej pogodzisz się z porażką, tym szybciej będzie po wszystkim.
Kraina Umarłych już nie istnieje.
Jeśli mnie zabijesz, uwolnisz moją duszę.
Moja śmierć niczego nie załatwi.
Sprawię,
że nikt nie będzie cię pamiętał.
Zbliżamy się do nich. Wyczuwam Pana.
Przez nią czuję się słaba.
A nie jestem słaba.
W jej wzroku widzę jedynie pogardę.
Czuję się odtrącona i bezradna.
Pragnę, by to uczucie zniknęło.
- Wyrzeknij się go. - Jak? - Pozwól jej odejść.
Jesteś sam.
- Nikt o ciebie nie dba. - A Marisa?
Jest tutaj, prawda?
- Uwolnij się. - Jak?
Jest częścią mnie.
Mariso?
Marisa!
Zaglądam ci w serce. Jesteś zdolna do takiej zdrady?
Marisa!
Tak.
Jestem.
- Owszem. - Wciąż ci na niej zależy.
Szkoda, że nie wiesz, jak tobą gardzi.
- Sprzedała cię. - Nigdy.
Kocham ją.
Dam ci Lyrę.
- Nie zdradzi mnie. - I Asriela.
Stara się ją chronić.
Na Asriela już za późno. Złamałem go.
Pokaż mi.
Widzisz?
Wie, że przegrał.
- Że to jego koniec. - Zaczekaj.
Niech zobaczy moją twarz.
Niech zobaczy, co zrobiłam.
Nie...
Ukryjcie się. To nie potrwa długo. Przyślę do was Lyrę i Willa.
Zwierzchność nakazał zgładzić heretyków. Zgrzeszyliście!
Zwierzchność was ukarze.
Heretycy, módlcie się do Zwierzchności.
Co się dzieje? Żołnierze atakują się nawzajem.
- Serafina? - Wasze dajmony są w Cytadeli.
Wytnij im okno do bezpiecznego świata. Znajdę was.
Szybko!
Jakie to uczucie?
Dziecko się ciebie wyparło, a ukochana kobieta zdradziła.
Pan!
Wróciliśmy!
A jednak.
Will?
Jak mogłaś to znieść? Nasze rozdzielenie?
Nie rób tego.
Musimy być razem.
Błagam...
Wycinam okno.
Spójrz, Asrielu. Spójrz na swoje przeznaczenie.
Strażnik Noża jest w tym świecie.
Z waszą córką.
Znajdziemy was.
Dla Lyry.
Chmura zniknęła.
Już po wszystkim.
Wojna się skończyła.
- Asriel wygrał. - Najwyraźniej.
Czujesz?
Tam ktoś jest.
Uwolnię go.
Machi! Aria!
Idziemy? Pan czeka.
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska