НЕГОВИТЕ ТЕМНИ МАТЕРИЈАЛИ
Пан?
Ги имаш видено? - Не.
Добро си? - Не сум сигурен.
По се што поминавме, тука сме.
Некако е нестварно.
Да...
Во кулата видов како изчезнува демонот на мајка ми.
Мислам дека е мртва.
Треба да ми е олеснето.
Толку многу работи не разбирам за моите родители. -Како?
Зошто не ми ја кажуваа вистината.
Зошто правеа толку ужасни работи.
Зошто не ја интересирав 13 г. И наеднаш се заинтересира.
Зошто ме оставиле.
Додека мислев дека Азриел ми е чичко, го обожавав.
Потоа го мразев.
Сега не можам да му простам, но...
не го мразам.
Победи во војната.
А ние можеме да седиме тука, па...
Имам чувство дека го нема.
Што значи, сама сум.
Не си.
Што е? - Ништо.
Мило ми е што се избања бидејќи замирисуваш.
Не изгледа како да и недостигам.
Изгледа добро.
Ќе биде подобро кога ќе те види.
Сети се колку е убаво кога си со нив. Блиску.
Што ако не биде исто? Ако не биде никогаш исто?
Лира те сака. Конечно сме во истиот свет.
Безбедни сме тука.
Тоа не се тие, нели? - Не. Ќе знаеше да беа.
Вели дека нашите демони се безбедни.
Но треба да сретнеме некој друг.
Пан е тука.
Вака се криеше во Џордан.
Не знам каде е точно, но чувствувам дека е блиску.
Не се чувствувам разделено.
Знам дека е безбеден.
Слушај.
Што е тоа?
Се возат на тркала!
Момчето и девојчето.
Здраво. - Дојдете кај Мери.
Сака да го следиме.
Доктор Малон! - Лира...
Ми рекоа да ве најдам. - Знаев дека ќе те видам пак.
Боже, види се! Здраво. - Здраво.
Не ви било лесно. - Мило ми е. -И мене.
Атал, фала. Како дојдовте тука? Дојдете. Гладни сте?
Безбожни ѕверови.
Имаат помалку Страф од тебе.
Кога ќе им дојде? - Не знам.
Немаат мешунки, кутрите.
Атал е прекрасна. Немам видено ништо слично.
Пред една година ова ќе ме оставеше без збор...
но не е полудо од мечки што зборуваат и ангели.
Сигурно ова ве буни. Мене да.
Бевме насекаде, но ова ми е омилен свет.
За неколку месеци тука научив повеќе отколку со децении.
Атал ме научи толку многу. - На пример?
Да им верувам на инстинктите.
Да имам почит кон дрвјата.
Како почитуваш дрвја?
За почеток, не мислиш дека си подобар од нив.
Ние луѓето глупаво мислиме дека сме врвот на еволуцијата,
но грешка сме за многу работи.
Наутро сакам да ви покажам нешто.
Ова е тоа што мислам дека е?
Одговорот на прашањето што ми го постави во Оксфорд.
Се сеќаваш? Дали Правот е грев.
Твојата Прав, моите честички-сенки, тука се вика Страф.
Но истото е.
Искрата што значи дека сме живи, тоа е свест.
Правот не е грев.
Добра е или лоша колку и ние.
Зошто има повеќе Прав околу вас отколку околу Лира?
Исто како Мулефата. Доаѓа со годините и искуството.
Неверојатно.
Како го направивте? - Клучно е маслото од мешунките.
Го впиваат и затоа го гледаат Страф.
Еволуирале со дрвјата, во совршена симбиоза се.
Се било во рамнотежа, но тогаш се сменило нешто.
Да ти се скрши срцето, зар не?
Дрвјата умираат. - Некаква болест?
Не, Правот исчезнува.
Истекува од светот.
Мислите, фантазијата, чувствата, се си оди.
Ова прекрасно место каде што луѓето се подобри и помудри од нас
едноставно умира.
Што може да го спаси?
Некој начин да се привлече Правта назад.
Теоретски, Правта ја привлекуваат мисли, креативност...
можеби некое големо откритие.
Атал вели дека не можам да најдам решение, но...
морам да се обидам.
Овие демони... Што точно бараме?
Па... изгледаат како животни.
Но се менуваат според тоа како се чувствуваш.
Кога Пан е лакомец, знаеш дека си го налутил.
Дел се од тебе. - Вил мислеше дека нема.
Бидејќи е од вашиот свет. Но има. И вие имате.
Уште се обидувам да разберам.
Веќе ништо не ме изненадува.
Целиот пат беше толку неверојатен.
Морав да тргнам настрана се што мислев дека знам.
Но верувате во душа, нели? Сте биле калуѓерка.
Сте биле калуѓерка? Вистинска? Од нашиот свет?
Уште има калуѓерки во нашиот свет. - Зошто сте престанале?
Многу работи, се наеднаш.
Мери, кажи им приказни.
Бев на конференција во Лисабон.
Презентирав труд за физиката на честички.
Мојот ред не ми ја поддржуваше академската кариера.
Првпат бев во друга земја и добро одеше.
Славевме и се чувствував малку посмела.
Дотогаш не се чувствував како да ми недостига нешто.
И тогаш запознав некого.
Не беше како другите научници.
Не сакаше да се фали со нејзиното знаење.
Беше лесно да се разговара со неа.
Почнав да споделувам работи што не мислев дека треба.
Тоа ми отвори свет на можности...
чувства што не сум ги искусила.
И ми даде некое слатко од бадем.
Кога го пробав, ме преплавија спомени.
Разбрав дека сум го имала тоа чувство порано...
одамна, додека одев на училиште.
Пеперутки во стомакот...
Таа потреба да бидам блиску до некого.
Мислам дека порано ми беше страв да признаам.
Но сега не сакав да заборавам.
Не можев да се вратам во манастирот по тоа.
Не можев да ја поднесам мислата
дека ќе живеам, а никогаш веќе да се чувствувам толку жива.
И си помислив: "Ќе помогне некому ако се вратам во хотелот,
се помолам и ветам никогаш веќе да не паднам во искушение?"
И ми дојде одговорот.
"Не. Никому нема да му помогне."
И разбрав дека нема никој
да ме награди ако сум умна
и нема никој да ме казни ако сум неумна.
Нема никој.
И тоа... ме ослободи.
Бев малку осамена,
но знаев дека сакам да искусам се што нуди светот.
Сакам да искусам љубов. - И успеавте?
Да. -Ви беше страв? - Умирав од страв.
Ризикував се и бев сигурна дека ќе бидам одбиена,
но... вредеше.
Ретко е. Кога се случува, кога се чувствуваш така, мораш да го зграпчиш.
Чудно е, зар не?
Еден мал момент.
Само ми понуди благце и ми го смени животот засекогаш.
Првпат правев нешто давајќи се од себе.
Не само дел.
Каде си, Пан?
За толку многу работи сакам да разговарам со тебе.
Ева имаше слабо тело и ум.
Беше измамена од јазикот на змијата.
Ќе го исечеме тој јазик... Ние ќе го...
Добро утро. - Добро утро.
Донесов нешто за јадење. - Фала.
Добро утро.
Сакав да одам со Атал, но можам да ви помогнам со барање на демоните.
Нема потреба. Можеме сами. - Да, можеме сами.
Да. - Фала.
Во ред. - Чао. -Чао.
Чудно е како Пан е тука, но не сака да се покаже.
Се надевам... -Што? - Дека не ми се лути.
Најверојатно ќе разбере. И таа исто.
Мојата демонка.
Што ако земе лош постојан облик? Како комарец или полжав?
Или риба. -Имам слушнато за човек чиј демон бил делфин.
Но морнар бил, па нема врска.
Замисли да шетам по Оксфорд со делфин в рака.
Ќе смислиме нешто.
Тешко ти е да одговараш на прашањата на д-р Малон?
Невозможно е да и објасниме низ што поминавме.
Никој не може да разбере.
Освен тебе.
Супер е, нели? - Мери Малон? Да.
Ми се допаѓа.
Мислам дека е во право... за многу работи.
Да? За кои работи?
Знаеш... за Правта и...
дрвјата.
"И дрвјата." Што ти е?
Лира. - Ева лично.
Колку ќе бидам благословен кога ќе успеам каде другите потфрлиле.
Слава на Моќникот.
Стој!
Кој си ти?
Што си ти? - Ангел.
На истата страна сме.
Не, не сме. Дојди поблиску.
Јас сум ти слуга.
Дозволи ми да направам чин на верата и ќе видиш.
Тоа што ќе го направам ќе го ослободи светот од грев.
Желбата не е грев. Љубовта има многу облици, сите се убави.
Сите се достојни.
Вие што ги судите... само сте исплашени.
Јас сум Балтамос
и нема да ти дозволам да убиеш невино дете!
Варух...
Вил?
Тоа се Лира и Вил? - Да.
Текот на Правта забавува.
Пророштвото е исполнето.
Љубовта на Ева ќе ја исцели Земјата и целиот свет ќе почувствува.
Природата ќе закрепне.
Надежта ќе блесне во темнината.
Како што невиноста се претвора во искуство,
се ќе биде хармонично, пак.
Види ги младите!
Тие го направиле ова.
Можеме да одиме каде сакаме. - Можеме да одиме во нов свет.
Или да останеме тука.
Мислиш Пан знае?
Мислам дека претпоставил.
Ќе мораме да се вратиме во својот свет, нели?
За да бидат во ред.
Сакам да ти го покажам Џордан. Вистинскиот Оксфорд.
Можеме да одиме и во твојот свет.
Да одиме на кино.
Серафина Пекала. - Видовте како се менува светот?
Се е поради вас. И вашите луѓе.
Тој што му дал на светот таков дар заслужува име.
Кирјава.
Кирјава. Ти прилега.
Зошто не сте со Вил и Лира?
Уште ги казнувате за предавството?
Но уште ги љубите, зар не?
И не сте разделени. - Не. Уште сме едно.
Но беше толку болно. - Ќе им требате за тоа што следи.
Пан.
Ме остави. Морав да патувам многу далеку за да те најдам пак.
Многу ми е жал. Благодарна сум.
Не сакав.
Извини.
Те молам, прости ми.
Ми недостигаше.
Те љубам.
Лира!
Се надевам ќе останеш златица. Ти личи.
И мене ми се допаѓа.
Јас сум... Кирјава.
Кирјава.
Добро ја одигра змијата.
Здраво.
Јас сум Зафанија. Не се опишува колку сум ти благодарна.
Извинете, се знаеме?
Разговаравме во твојата лабораторија.
Те гледав и те водев.
Храбра си што дојде дотука.
Благодарејќи ти тебе мултиверзумот се исцелува.
Едвај направив нешто.
Им покажа на невините што значи да се осмелат.
Откривајќи ја нивната љубов ја привлекоа Правта назад во световите.
Тоа е се што требаше?
Нешто толку мало и обично?
Љубовта не е мала за оние што ја откриваат првпат.
Твојата задача е завршена.
Време е да одиш дома.
Дома?
Не сум спремна.
Со векови Правта истекуваше од вселената.
Тоа што го направија Лира и Вил го смени текот.
Но само нивната љубов не е доволна за да се одржува тоа вечно.
Секој прозорец што постои мора да се затвори.
Ги затворив сите што ги отворив. - Има многу други.
Отворени од други Ножоносци во историјата.
Секојпат кога ножот сече, текот на Правта забрзува,
и од расцешпт меѓу световите се ослободува темнина,
носејќи уништување во сите светови.
Може да има многу облици: чума, сениште...
Сум правел сеништа.
Но ако Вил не смее да го користи ножот и не смее да остава прозорци,
како ќе...
Мора да избереме свет? Мојот или на Вил?
Не можеш да живееш долго во туѓ свет.
Демоните нема да преживеат.
Тоа значи... не можеме да останеме заедно во ист свет.
Не.
Не може само да дојдеш и да го кажеш тоа.
После се што поминавме. Не е фер.
Не е фер.
Ќе го прашам алетиометарот. Ќе знае што треба.
Не знам што се случува. Не работи.
Не брзај.
Само диши.
Расипан е.
Врати се!
Не е скршен, Лира. Сменета си.
Порасна. -Тоа е тоа? Нема да можам да го читам веќе?
Знаењето постои, но мора да го научиш, како и сите други.
Го читаше со благодат, можеш да го вратиш тоа со труд.
Што е поентата? Зошто сме тука?
Зошто поминавме низ сево ова само за да се разделиме?
Не знаев дека е можно да се чувствуваш олку лошо.
Нема да трае вечно.
Не сакам да не се чувствувам вака за Лира.
Ја сакам само неа. - Вештерка си.
Сигурно знаеш некоја магија или начин за патување меѓу светови.
Судено ми е а бидам со него. Ова е погрешно.
Ги знаеш приказните што велат,
најголемата љубов е љубовта без која не можеш да живееш,
љубовта за која си спремен да умреш?
Тоа не е вистина.
Тоа не е љубов.
Звучи романтично да умреш за љубов,
но поромантично е да живееш за љубов.
Никогаш нема да го изгубиш тоа со Вил.
Се обликувавте еден со друг.
Знам дека не изгледа така, но имате иднина.
Дадовте голем дар.
Но Правта продолжува да истекува од световите.
Времето тече.
Ако човештвото го посвети умот на откритија,
а срцата на сочувство, можат да создадат доволно Прав
за еден отворен прозорец.
Но веќе знаете каде треба да биде тој отвор.
Во земјата на мртвите.
Не смееме да го затвориме тој прозорец.
Тој е најважниот.
Им треба на духовите.
И сега останатите прозорци мора да се затворат.
Како? Има толку многу.
Додека постои ножот, само ти можеш да ги затвориш.
Скрши го ножот и можеме да помогнеме.
Морам да го скршам ножот? - Да. Кога ќе се вратиш дома.
Кога е скршен, ние ангелите ќе ги затвориме раните.
Световоте пак ќе бидат целосни и посебни.
Ако има начин да бидеме заедно, кажи ни го.
Жал ми е.
Има судбини на кои и најмоќните мора да им се предадат.
Те љубам.
Ќе те љубам дури сум жив.
Те љубам.
Ќе се вратиме тука.
Кога ќе ни заврши животот.
Ќе одиме низ земјата на мртвите
и ќе и кажеме на Милокрила се што сме направиле.
Ќе се најдеме... тука.
Ќе талкам додека не те најдам.
А јас ќе те барам...
во секој момент...
секоја секунда.
Кога ќе се најдеме пак...
никој нема да може да не раздели.
Толку цврсто ќе бидеме споени...
секој дел од мене... и секој дел од тебе.
И кога нашите атоми ќе создаваат нови животи,
ќе мора да земат два.
Еден за тебе и еден за мене.
Ќе бидеме во цвеќињата и во сончевите зраци.
Ќе бидеме едно.
Ќе дојдеме со тебе.
Не заборавај не, Мери.
Продолжи да раскажуваш приказни. - Атал, не смееш...
Кога сите прозорци ќе се затворат,
световите ќе се порамнет како што треба.
Но за сега... Оксфордот на Лира треба да е тука.
Ќе ја пазиш Лира, нели?
Има многу храброст, но...
ова ќе биде тешко за неа. - Ќе ја пазам.
Ќе биде моја сестра сега, засекогаш.
Барем Вил ја има Кирјава.
И ти можеш да си го видиш демонот.
Ако сакаш.
Кога им зборуваше на ангелите во пештерата,
беше во посебна состојба на умот.
Како Лира кога го чита алетиометарот. -Точно така.
Сите го гледаме само она што очекуваме да го видиме.
Виде Прав само кога поверува дека можеш.
Обиди се.
Тука си.
Можеме да се враќаме тука секоја година.
Ти во твојот свет, јас во мојот.
На летниот сонцестој. Напладне.
Ќе бидам таму.
Ќе бидам таму секоја година, цел живот.
Ако сретнеме некој што ни се допаѓа,
мораме да бидеме добри со нив.
Нема да ги споредуваме...
Но кога ќе дојдеме тука... барем за еден час...
ќе бидеме заедно.
Секоја година. Ветувам.
Направи го тоа.
Никогаш нема да те заборавам.
Ќе го скршам ножот кога ќе поминам бидејќи ќе сакам да се вратам.
Што е? -Се обидувам да замислам како ќе изгледаш кога ќе остариш.
Ќе бидам згоден, секако. - Многу.
Лира. - Вил.
Само мисли на неа.
ПО ЕДНА ГОДИНА
Можеме да доаѓаме тука секоја година.
Ти во твојот свет, јас во мојот.
Можеме да бидеме заедно.
Ќе бидам таму секоја година, цел живот.
Ветувам.
Лира.
Вил и Лира продолжија да одат на нивната клупа секоја година.
Го исполнија ветувањето и го живееа животот целосно.
Вил се запиша на медицина и стана успешен хирург.
Лира се запиша на факултет во Оксфорд
каде што научи да го чита алетиометарот, што ќе им се најде
еден ден кога ќе оди со Пан во нова авантура.
Но тоа е друга приказна...
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС