PRODUKCJA DISCOVERY
Jeśli myślisz, że ty i twoja grupa z San Diego
jesteście już szczęśliwi, to poczekajcie, aż otworzą się drzwi.
Nowy samochód!
EUGENE O'NEILL DRAMATURG
22 CZERWCA 1993 TIBURON, KALIFORNIA
Musisz się obracać albo zrobią ci się odleżyny.
Dziś już dwa razy wstałam do lodówki.
Dwa razy.
Ale ćwiczenie. Co mamy w menu?
Zupę. Wróciłam z kliniki trzy minuty temu.
- Długi dzień. - To prawda.
Czy to z Talbots?
Nie. To do taty. Chyba jakieś wideo.
Od czasu tego artykułu czasem ktoś coś przyśle.
Powinnam się martwić o pocztę od fanów?
- Zależy jak wyjdzie ci zupa. - Mój człowiek.
Naprawdę żartujesz o tym, że masz romans?
Obejrzysz to ze mną? To turniej czempionów.
Tato?
- Tato? - Lois.
Charlie!
Nie!
Zbudowałeś więź.
Wie, że może mówić o swoich ideach, że jesteście sobie równi.
1997, WIĘZIENIE FEDERALNE HRABSTWO ALAMEDA, KALIFORNIA
Podjął właściwą decyzję, by rozmawiać z tobą.
Teraz to odwróć.
Żadnych uczuć. Żadnych teorii. Tylko suche fakty.
Przywali go lawina twardych dowodów. Rozprawa to samobójstwo.
- Chce sprawować kontrolę. - Myśli, że zagwarantuje ją rozprawa.
Niech zrozumie, że sala rozpraw należy do nas.
Jedyna sytuacja, w której zyska swobodę, to przyznanie do winy.
Chce kontroli.
Uwielbia kontrolę.
Zaczynamy.
Dasz radę, Fitz.
Nie przyniosłeś znaczków, prawda?
Zastanawiałeś się kiedyś, co za sobą zostawiasz?
Masz na myśli „pozostaw miejsce kempingu czystszym niż je zastałeś”?
Ojciec zmusił mnie do wstąpienia do skautów.
Myślał, że to pomoże mi zdobyć przyjaciół. Niestety.
Ale nauczyłem się zostawiać miejsce kempingu w czystości.
Jakie to ma znaczenie,
skoro następnego dnia jakaś firma wytnie cały las?
Mówiłem dosłownie.
Wszystko, co za sobą zostawiasz, na przykład u Charlesa Epsteina.
Nie wysłałeś paczki od sześciu lat,
aż nagle, 22 czerwca 1993 roku,
mężczyzna w Tiburon otwiera brązową kopertę...
i rozrywa mu klatkę piersiową.
Chyba czytałem o tym w gazecie.
- Genetyk, prawda? - Tak.
Miał córkę.
Człowiek wchodząc w interakcje ze światem, pozostawia wszędzie ślady.
Na każdym kroku rozrzucałeś wskazówki.
Nie jedną, nie dwie, ale setki, całe tysiące,
mają cały magazyn wypełniony dowodami.
To detonator.
Precyzyjny. Unikalny. Stworzony ręcznie.
Śledczy znaleźli jeden nietknięty na miejscu wybuchu.
Znaleźli identyczny w twojej chacie.
Zaciski do przewodów, sprężyny,
miedziana rurka, kawałki aluminium, wszystko do siebie pasuje.
Znaczki.
EUGENE O'NEILL DRAMATURG
To znaczki z paczki Epsteina. A te pochodzą z twojej chaty.
Jechałeś trzy dni z Lincoln w Montanie,
żeby nadać paczkę w San Francisco.
Zapłaciłeś gotówką. Używałeś kamuflażu, inteligentnie.
Ale w twojej chacie
znaleźliśmy sześć par okularów,
sztuczne wąsy
i dziennik z opisami charakteryzacji.
To składniki chemiczne zaliczane do wybuchowych
oraz znajdująca się w bombach żywica.
Maszyna do pisania, którą pisałeś adresy, papier węglowy,
rachunek za papier węglowy. Lista się ciągnie.
Mają tysiące dowodów, które wiążą cię z Unabomberem,
ale wystarczy jeden, by cię skazać.
Pogrzebią cię w lawinie dowodów,
a twoja autonomia skończy się przy pierwszej rozprawie.
Dobrze to wygląda.
Teraz go wciągnij.
Chcę, żebyś zmienił świat.
Żebyś zapoczątkował rewolucję.
Ale jeśli będziesz walczył...
Jeśli będziesz z tym walczył,
to utracisz kontrolę nad całym swoim życiem.
Będziesz bezradnym trybikiem w maszynie sprawiedliwości,
dopóki nie przywiążą cię do krzesła elektrycznego.
Masz jedno wyjście.
Zyskasz trochę przewagi, ale wyjście jest jedno.
Przyznać się.
To wszystko z jednej bomby.
Jest 15 innych, o których nawet nie wspomniałem.
Zaufaj mi, to już koniec.
Dobrze.
Jeśli to jedyne wyjście, zrobię to.
- Udało się? - Tak.
Mogę zadać ci jedno pytanie?
Oczywiście.
Skoro byłeś tak pomocny i pokazałeś mi dowody, które posiada FBI,
to może potwierdzisz coś, co podejrzewam już od dawna,
ale wciąż nie uzyskałem jasnej odpowiedzi.
Wydaje mi się, że nie ma żadnych sądowych dowodów
poza tymi z mojej chaty, które wiązałyby mnie z tymi zbrodniami.
Mają mnóstwo dowodów różnego rodzaju.
Wyobraź sobie, że można je wszystkie odrzucić.
Na stole nie zostałoby nic.
Wszystko już wyłożyłeś przede mną.
Tak.
James, naprawdę nie wiesz, czemu cię tu sprowadziłem?
To twój nakaz przeszukania.
Jest oparty na twojej analizie lingwistycznej.
To umożliwiło wejście do mojej chaty.
Cała sprawa
opiera się na jednym dokumencie, twoim.
Co on robi?
Możemy porozmawiać o czymś, o czym niedawno się dowiedziałem...
Nielegalnie zdobyte dowody.
Opcja, o której nie chcesz wspomnieć.
Opcja, w której wszystkie dowody zostaną odrzucone,
a ja odejdę wolny.
Wszystkie dowody łączące mnie z atakami pochodzą z mojej chaty.
Jedyny powód, dla którego FBI mogło legalnie ją przeszukać,
to twój nakaz przeszukania. Ale jeśli nakaz został wydany na podstawie
błędnych argumentów, które nie zgadzają się z ciężarem dowodowym,
to wszystkie dowody z tej lokalizacji są uznane za owoce zatrutego drzewa.
Są splamione. Są niedopuszczalne.
Muszą być odrzucone. Jeśli odpadnie nakaz przeszukania,
to cała ta góra dowodów po prostu...
zniknie.
Nadążasz?
Cała sprawa zależy od dowodów.
A dowody od nakazu przeszukania,
ale sam nakaz wiąże się z lingwistyką kryminalistyczną,
czyli dziedziną, którą dopiero wynalazłeś, Jamesie R. Fitzgeraldzie.
W całej historii prawa nie ma precedensu
wydania nakazu przeszukania opartego o lingwistykę.
Więc zadam przed sądem pytanie,
czy uważamy go za takiego eksperta, że wierzymy w jego wynalazek?
Gdzie uczyłeś się lingwistyki, gdzie zrobiłeś doktorat, magistra?
Słyszałem, że większość kariery w organach ścigania
spędziłeś w zespole od graffiti na komendzie w małym mieście.
Powiedziałbyś, że czas spędzony na czytaniu graffiti
zapewnił ci wykształcenie lingwistyczne?
Nawet jeszcze nie doszliśmy do nakazu.
Cholera!
Może powinienem zostawić cię z moimi przypisami.
- Są bardzo obszerne. - Musimy go stamtąd wyciągnąć.
Miałem rację.
Nie ma znaczenia, czy masz rację, tylko czy inni ci wierzą.
Jeśli nie, to nie mogą zaufać nakazowi przeszukania,
a jeśli nie zaufają, to wyjdę stąd.
Koniec przesłuchania. Zabrać go.
Wszystko, czego dotknąłeś, jest splamione. Nie szukaj dalej.
- Notatki są przywilejem. - Jesteś zatrutym drzewem.
- Wyprowadźcie go. - Fitz, nie mów nic więcej.
Miła rozmowa.
1995 SAN FRANCISCO, KALIFORNIA
WODDA
Znalazłem. Mam jeden błąd.
Akapit 185.
„Jeśli chodzi o negatywne konsekwencje likwidacji społeczeństwa przemysłowego,
nie można zjeść ciastka i mieć ciastka”.
BŁĘDY
„Zjeść ciastko i mieć ciastko”.
Jest odwrotnie.
Czemu się nie cieszycie? Znalazłem prawdziwy błąd.
Ale co nam to mówi o Unabomberze?
Szukamy czegoś, co powie nam, kim on jest i skąd pochodzi.
Dziękuję, że zacytowałaś, co kazałem wam zrobić.
Co cię ugryzło?
Ackerman dał nam biuro i zespół do analizy manifestu.
Minęły dwa tygodnie i nie mamy nic.
Ja coś mam. Słuchajcie.
Manifest. Akapit 11.
- To nie błędy. - Jeśli ktoś nazwie mnie „dziwką”,
drugi raz już nie popełni tego błędu.
- Za „murzyna” skopię tyłek. - Ernie, jesteś nerdem.
Prowokujesz murzyna, dziwko?
Dobra, pociągnijmy to.
Co nam to mówi?
Kto tak mówi?
Mój ojciec tak się wyrażał...
to pokoleniowe.
To pokoleniowe.
Nikt pomiędzy 30 a 40 rokiem życia tak się nie wysławia, prawda?
- Zgadza się. Co to znaczy? - Nie wiem.
- Co jeszcze nam to mówi? - Jeśli używa takich słów,
to nigdy nie przebywał z czarnoskórymi ani kobietami.
- Dobrze. - Kiedy jesteś jedynym czarnoskórym
w zespole UNABOM, ćwiczysz wyłapywanie takich słów.
Nie mógłby mieszkać w San Francisco, prawda?
Ale każdy list i paczka zostały stąd wysłane.
Nie martw się tym. Grajmy dalej.
Może mieszka na przedmieściach i dojeżdża samochodem.
Tak!
Dajcie mi każdy językowy trop, który znaleźliśmy.
„Murzyn, laska, dziwka, zjeść ciastko”.
- Nie wiem, gdzie nas to prowadzi. - Kontynuuj.
Długie zdania, formalny styl. Chce wyglądać na inteligentnego.
Literówki nie są błędami, są rzadko spotykane. „Wilfull” bez „L”.
„Analyse” zamiast „analyze”.
Numerowane akapity, numerowane przypisy, strona z poprawkami,
cytowania...
- Dobra. - To dziwny format.
Co nam to mówi?
- Nie wiem. Ma dziwny format. - No, dalej.
Czego chcesz? Szukaliśmy woddy, ale jej tu nie ma.
To świetny pomysł. Spróbowaliśmy. Ale lepiej dać sobie spokój.
Nie chcę być od znaczków. Przesłuchuje opiekuna psa prawnuka O'Neilla
i to koniec jego kariery, bo nie wiedział kiedy przestać.
CYTOWANIA
Może powinniśmy wezwać ekspertów.
PROFESOR THOMAS HELMAND ENTOMOLOGIA
Jedziesz do San Diego?
- Ja jadę. - Dobre.
Dziękuję wszystkim za przyjście i przeczytanie manifestu.
Zostaliście wezwani, bo zostaliście zacytowani w manifeście
albo zajmujecie się pokrewną dziedziną.
Mam nadzieję, że rzucicie trochę światła na to, kim jest autor.
Czy rozpoznajecie idee, język,
kojarzy wam się ze współpracownikiem albo byłym studentem?
Gdyby napisał to mój student, to by wyleciał.
Nie dostałby pozytywnej recenzji.
Z taką skrobaniną można co najwyżej zajmować się naukami ścisłymi.
Proszę cię.
Prace waszego wydziału od 20 lat nie nadają się do publikacji.
Mam jedno pytanie.
- No nie wiem. - Przepraszam.
- Nikt... - Słyszałem o panu.
Przepraszam. Czy poprawki były z przodu?
Tak.
Noszą tytuł „poprawki” czy „errata”?
Po angielsku czy po łacinie?
Niech doktoranci metod porównawczych językoznawstwa decydują, co jest istotne.
Unabomber ma rację co do jednego. Czytaliście akapit 88?
„Niektóre badania naukowe nie mają żadnego związku
z dobrobytem ludzkości”.
Na przykład metody porównawcze.
- Myśli pan, że wasza praca ma... - Nad czym pan pracuje?
Utknąłem, a agent FBI pyta nas...
Co za politologia.
Przy dobrej zabawie czas szybko leci.
Z kim możemy porozmawiać o wypłacie?
Przy recepcji.
Fitz? Dobrze poszło?
- Opowiesz mi z samego rana. - Dobrze.
- Przepraszam. - Otrzyma pani wypłatę przy recepcji.
Nie chodzi o to. Nie odpowiedział pan na moje pytanie.
To poprawki czy errata?
Poprawki. Dlaczego pani pyta?
- Spójrzmy na ten format. - Jest dziwny.
Dla pana jest dziwny.
A dla mnie numerowane akapity, przypisy i poprawki...
To rozprawa naukowa. Standardowy format doktoratu.
- Pytałem o to wszystkich. - O to chodzi.
Nowoczesne rozprawy wyglądają inaczej. Procesor tekstu wszystko zmienił.
To styl starszej rozprawy naukowej. Dostrzegam takie rzeczy.
Taki styl przypisów
był stosowany przed 1972 rokiem, potem zmienił się w odnośniki.
- A poprawki? - Przed rokiem 1967 były nazywane erratą.
Nauczył się formatowania między 1967 a 1972 rokiem.
Jeszcze coś.
Tylko doktoranci pisali w tym stylu, więc jeśli wciąż używa takiego formatu...
Musiał napisać rozprawę doktorską
- między rokiem 1967 a 1972. - A 1972.
- Świetnie. - Metody porównawcze.
Nie są tak bezużyteczne, jak sądzi Unabomber.
Ma pani chwilę?
Nie powinna pani tego widzieć, ale...
Analizowaliśmy język manifestu.
Szukaliśmy wskazówek, kim może być.
Szukaliśmy błędów, takich jak moja „wodda”.
- i... - Idiolekt.
Tak nazywamy wzorzec mowy konkretnej osoby.
Idiolekt. Jasne.
To lingwistyczny odcisk palca.
Dowiemy się, kim jest...
Po jego języku. Szukaliście błędów.
Znaleźliśmy to.
- Ale to nie błędy. - To nie błędy.
To warianty. Niespotykane, ale poprawne.
Jest konsekwentny? Za każdym razem je tak zapisuje?
Powtarzają się we wszystkich listach i w manifeście.
To straszna amatorszczyzna? Robimy to dobrze?
Żartuje pan? To innowacja.
Wykorzystanie języka w śledztwie. Nie ma na to jeszcze nazwy.
Jeśli jest konsekwentny, nauczył się tego z jakiegoś przewodnika redakcyjnego.
Gazeta, magazyn, gdzie przewodnik redakcyjny dla redaktorów
pasował do tych wariantów.
- Jeśli to znajdziemy... - To zbliżymy się do jego idiolektu.
- A jeśli określimy idiolekt... - Znajdziemy Unabombera.
Tak.
ELEMENTY STYLU
Nie.
- To wszystko? - Jeszcze z Berkeley.
Sekcje z przestarzałymi przewodnikami są małe.
Mogę zacząć szukać w bibliotekach hrabstwa Marin.
Czytajcie dalej.
To jakieś szaleństwo.
Igła w stogu siana, po co? Dla kilku literówek?
To nie literówki, tylko idiolekt.
Kto to?
Ackerman. Czeka na streszczenie, ale nie mamy nic do pokazania.
- Halo? - Dobrze.
Powiedz, że już idę.
Jakaś kobieta do ciebie.
Hej. Znalazłam.
Chicago Tribune. To ich wewnętrzny przewodnik redakcyjny.
Wydawca, Robert McCormick,
był orędownikiem ruchu uproszczonej pisowni.
W roku 1949 narzucił ją swoim redaktorom.
Kiedy zmarł, wrócili do standardowej pisowni.
„Analyse, wilfully, licence”. - Tak.
„Instalment” bez jednego „L”. Pisze tak. To jest to.
- Mogę to zatrzymać? - Tak.
Dziękuję.
Fitz!
- Tak. - Spóźniamy się. Już zaczęli.
Dodaliśmy dodatkowe parametry do MPP
i pulę liczącą 15 milionów zawęziliśmy do 2500 podejrzanych.
Nazywamy to grupą podejrzanych trzeciego rzędu.
Rząd drugi, osoby karane, szkolone z mechaniki lub materiałów wybuchowych,
zamieszkałe pomiędzy Salt Lake City a Bay Area.
I rząd pierwszy, top 20,
wysokie prawdopodobieństwo, że jeden z nich to nasz człowiek.
Są aktywnie monitorowani lub zbiegli
i są poszukiwani przez Grupę Operacji Specjalnych.
Wspaniale.
Fitz.
Masz coś
od profesorów, co może nam pomóc?
Mam.
Mamy solidny dowód lingwistyczny, że dorastał w Chicago
i nauczył się pisowni oraz gramatyki z Chicago Tribune.
- Bardzo solidny? - Bardzo.
- Właśnie kogoś uszczęśliwiliście. - To potwierdzenie moich słów.
Leo Frederick Burt, urodzony w Chicago.
Rozdaj to.
Leo Burt. Mój podejrzany numer jeden.
Urodzony i wychowany w Chicago, zadawał się z SDS i Panterami,
zanim dołączył do radykalnego ugrupowania Weather Underground.
Powiązany z serią anty-establishmentowych ataków
w późnych latach 70., w tym, uwaga...
trzy próby zamachów bombowych.
Zaczął się ukrywać w czasie, gdy Unabomber rozpoczął ataki
i jak widzicie, wygląda dokładnie jak portret pamięciowy.
Chcesz coś dodać, Fitz?
Istnieje prawdopodobieństwo, że jest powiązany z uniwersytetem.
Poprzedni profil sugerował liceum lub jeszcze mniej.
To muzyka dla moich uszu, studiował na Uniwersytecie Wisconsin,
gdzie zapoznał się z radykalnymi ugrupowaniami.
Dobrze. Powiadomimy Grupę Operacji Specjalnych
i ponownie przesłuchamy wszystkich jego wspólników.
Może uda nam się wyciągnąć Leo Burta z kryjówki.
Spotkajmy się na górze, rozpoczniecie pracę z zespołem rzędu pierwszego.
Jeszcze chwila, zanim wszyscy pójdą.
Coś jeszcze?
- Fitz, daj spokój. - To tylko pytanie.
Ile lat ma Leo Burt?
Czterdzieści siedem, urodzony w 1948.
- Jest za młody. - Może być zbyt młody.
To niemożliwe, nauczył się pisowni pomiędzy rokiem 1949 a 1954.
Zrobił doktorat w latach 1967 - 1972.
Szukamy kogoś, kto ma minimum 50 lat.
Jeśli jest powiązany z Czarnymi Panterami,
nie używałby słowa „murzyn”. To nie on. To nie Leo Burt.
Wezmę studia i Chicago, o reszcie zapomnę.
- Świetnie. - Tak się nie da. Ma ponad 50 lat.
To trzy solidne informacje. Zrobił doktorat.
Nie tylko spędził trochę czasu na uczelni. Ma doktorat.
Koniec spotkania!
Napraw to.
Jakie masz podstawy?
Idiolekt Unabombera. To, jak używa języka, formatowanie, pisownia.
Cholerna pisownia? Zabiję tego gościa.
Każdy seryjny zamachowiec zaczynał pomiędzy 18 a 21 rokiem życia.
Czyli teraz ma od 35 do 45 lat.
Każdy profil, który tu mieliśmy...
Wracajcie do swoich biurek!
Jeśli chcecie usiąść przy tym stole, to zapiszcie na tablicy nazwiska.
To wasza praca.
A nie sugerowanie, żebym wywalił miesiąc pracy przez cholerną pisownię.
- Co z tobą nie tak? - Są tak zaślepieni, że nic nie widzą.
Właśnie zamieniłeś awans w misję kamikaze.
Ocaliłem śledztwo. To właśnie próbuję zrobić.
Używają MPP, ale to „śmieci na wejściu i na wyjściu”.
Dwa tysiące złych podmiotów.
Nie wiemy, co robimy. Kombinujemy na bieżąco.
Tak, odkrywamy coś nowego.
- To wspaniałe. - A może się mylimy.
Spójrz na nas. Wyrzucili mnie z psychologii.
Ty masz dyplom z innej dziedziny. Nawet nie wiemy, czego nie wiemy.
Wiem, że mamy rację.
Chcesz postawić na to swoją karierę? Proszę bardzo. Ale mnie w to nie mieszaj.
- Poważnie? - Wysyłają mnie z powrotem.
Fajnie było.
Halo?
Dziękuję, że czekałaś.
- Ciężki dzień, co? - Tak.
Jest też coś pozytywnego.
Znalazłem słownik i czytałem o „zjeść ciastko i mieć ciastko”.
Mieć ciastko i zjeść ciastko.
Chodzi o to, że tak naprawdę jest odwrotnie.
W XVI wieku ktoś to odwrócił i teraz mówimy źle.
Rany.
Czemu mi o tym mówisz?
A co u was?
Pączki dla taty.
Dan oparzył się w język. Sean się wycofał.
A ty?
Było w porządku.
Poszłam, posiedziałam, wyszłam.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
UNIWERSYTET STANFORDA NATALIE ROGERS
Zjeść ciastko i mieć ciastko, w tej kolejności.
Jest w nim coś tragicznego.
Facet, który tak pisze i tak myśli,
z takim rozeznaniem i pasją,
a jednak uważa, że jedyny sposób, by wszyscy usłyszeli, co chce powiedzieć,
to wysadzanie ludzi.
Może był w potrzasku, ignorowany, bezsilny.
Myśli, że chodzi o bezsilność.
Ale tak naprawdę to straszna samotność.
Chodzi o jedną osobę, z którą może porozmawiać,
która go rozumie i szanuje go takiego, jakim jest.
Każdy tego chce, prawda?
- Proszę. - Dziękuję.
Czy to diagram Venna z nachosów?
Na północy strefa jalapeño,
strefa fasoli na zachodzie, strefa salsy na wschodzie,
a w środku Dolina Prypeci.
To lingwistyczne żarty. No wiesz, słowiańska ojczyzna.
Nieważne. To dziwne i głupkowate.
Kontynuuj.
Dobrze.
Około roku 600
Słowianie nagle opanowali całą Europę.
Niemcy, Polska, Serbia, Rosja, nikt nie wiedział, skąd się wzięli.
Słowiańska ojczyzna.
To była wielka zagadka, dopóki nie przyjrzeli się językowi
i nie zauważyli, że w języku prasłowiańskim
brakuje nazw kilku drzew.
Musieli pożyczyć nazwy na dąb, buk i sosnę.
Nachosy to Europa.
Słowianie są wszędzie, ale nie mają nazwy na jalapeño.
- Nie mogą stąd pochodzić? - Dokładnie.
Nie mają nazwy dla fasoli, salsy i śmietany,
czyli eliminujemy wszystko, prócz tego miejsca.
Dolina Prypeci na Ukrainie.
To wielkie mokradła, gdzie nie ma drzew.
- Jasne. - To było genialne.
Przyglądali się słowom, które już mieli,
a kluczowe były te, których brakowało.
Te, których nie używali. Te, których nie znali.
Których nie potrafili wypowiedzieć.
Tak.
- Idź. - To słowiańska ojczyzna.
- Idź. - Dziękuję.
O czym nie mówisz?
O żonie, dzieciach, rodzinie. Nie mówisz o nich.
RODZINA
Praca. Nie mówisz o pracy, współpracownikach, przyjaciołach.
Nie masz żadnych przyjaciół. Nikogo do rozmowy. Nikt cię nie wysłucha.
Nie masz komputera ani telewizora.
Bez popkultury.
BRAK POPKULTURY
Nie ma firm IMB, GE, GM, Xerox, Dell.
Nie słyszałeś o nich.
WYRZUCONY Z RODZINY
Jesteś odcięty.
SAM
BEZ TECHNOLOGII
BEZ PARTNERA
Bez czarnoskórych i kobiet.
BEZ DZIECI
MAŁO PIENIĘDZY LUB ICH BRAK
Masz telefon.
Napisałeś: „Zadzwoń do Nathana R.”.
ZADZWOŃ DO NATHANA R
Jesteś na zewnątrz.
Gdzieś poza.
BRAK PRACY
Odizolowany.
To jest to.
To twoja ojczyzna...
gdzie nie ma nikogo...
gdzie nie ma nic.
1997 SAN FRANCISCO, KALIFORNIA
Ale miło.
Nie zmieniasz się, co? Tylko tym razem jesteś mniej subtelny.
Ted mnie wrobił...
żeby zaatakować nakaz przeszukania i moją lingwistykę kryminalistyczną.
No i co? Twoja praca jest dobra i się sprawdziła.
To nie ma znaczenia. Wystawią mnie
i rozerwą na strzępy, bo nie mam doktoratu.
- Nie dam się upokorzyć. - Przestań się użalać.
Kto dba o to, co sądzi agencja?
Nie obchodzisz ich, chyba że czegoś od ciebie chcą.
To, co odkryliśmy, przynajmniej to...
było wyjątkowe.
Miałam rację.
Jesteś czymś więcej niż tą sprawą.
Nawet jeśli w to nie wierzysz. Nawet jeśli nigdy nie zdobędziesz uznania.
To musi coś znaczyć, prawda?
Co mówiłaś o uznaniu?
Uznanie. To nasz wytrych. Ted chce być sławny.
Chce, by wszyscy wiedzieli, że jest inteligentny, więc musi się przyznać.
Kiedyś mówiłeś, że potrzebuje trofeum i zobacz, co z tego wyszło.
Tym razem jest inaczej.
Możesz mnie przekonywać całą noc, ale Cole cię tam nie wpuści.
Pójdę na własną rękę. Jeszcze dziś.
Nieoficjalnie, tylko ja i Ted, twarzą w twarz.
Naprawię to. Podejmij decyzję.
Odsunęli mnie.
Wracam do domu.
Lepiej, żebyś dowiedział się ode mnie.
Chciałbym cię jeszcze o coś zapytać.
Zrobiłeś to, bo chciałeś coś zmienić?
To w tobie podziwiałem.
Do tego stopnia, że porzuciłem wszystko, by żyć jak ty.
Sam w lesie, manifest pod łóżkiem.
To prawda?
Kiedy o mnie poprosiłeś, przyjechałem.
To prawda.
Niewielu ludzi głosi idee, które mogą zmienić świat.
- A teraz wszystko zaprzepaścisz. - Nic nie zaprzepaszczę.
Chcę pokonać system, o to chodzi.
Jeśli odrzucą nakaz przeszukania, to pokonasz system, ale co potem?
Co będzie później?
Wyjdę jako wolny człowiek,
jako ofiara twojego niedbałego i amatorskiego śledztwa.
Zapomniałeś o jednym kroku.
Musisz stanąć przed sędzią i powiedzieć:
„Jestem niewinny. Nie jestem Unabomberem. Nie napisałem manifestu.
Nie wymykałem się FBI przez dwie dekady. Jestem nikim i nic nie reprezentuję”.
Nie.
Twoja logika jest błędna.
Zostanę uniewinniony przez kwestie techniczne.
Nie powiem, że nie jestem Unabomberem.
Jeśli powiesz to
w telewizji, ludzie, którzy cię szanują, wezmą cię za hipokrytę.
Zdrada własnych zasad, żeby ocalić skórę.
Musisz stawić temu czoła. Przyznać się do tego, co napisałeś,
inaczej twoje dziedzictwo zginie.
Manifest nie zginie, bo został opublikowany,
a co ważniejsze, jest w nim prawda.
To nieważne. Jeśli ludzie ci nie uwierzą, nie uwierzą manifestowi.
Robisz to sam, czy jesteś liderem dla innych?
Ktoś, kto może wpłynąć na świat,
kto może coś zmienić i zostawić za sobą dziedzictwo.
Nie można mieć wszystkiego. Nie możesz zjeść ciastka i mieć ciastka.
A ty, Fitz?
Jakie jest twoje dziedzictwo?
Co za sobą pozostawisz?
Moją rodzinę.
Moi synowie to moje dziedzictwo.
- Mieszkali z tobą w lesie? - Nie.
Czemu tak powiedziałeś? Jak sądzisz, czemu kłamiesz?
- Nie kłamałem. To skomplikowane. - Nieprawda. To proste.
To ja jestem twoim dziedzictwem.
Nie jesteś.
Złapanie mnie to jedyna rzecz, która coś znaczy.
- A teraz czujesz, jak ci się wymyka. - Jeśli wyjdziesz, stracisz szacunek.
Mówisz o sobie czy o mnie?
To ty spędziłeś całe życie pragnąc szacunku,
próbując udowodnić, że jesteś inteligentniejszy.
I byłeś. To ty złapałeś Unabombera.
Ale ja wyjdę na wolność, a cały świat zobaczy,
że jesteś zwykłym gliniarzem, który dalej powinien zwalczać graffiti.
Najsmutniejsze jest to,
że potrafisz uciec do lasu i tam żyć,
porzucając żonę i dzieci, studiować każdą literę manifestu,
ale to nie zmienia absolutnie nic.
Najlepsze, czym możesz się stać,
to marna imitacja mojej osoby.
1995 SAN FRANCISCO, KALIFORNIA
Martwi mnie Leo Burt.
To nasz najlepszy podejrzany, ale jest nieuchwytny.
Fitz, nie byłeś zaproszony na to spotkanie,
jeśli będziesz potrzebny, to damy ci znać.
To nowy profil. Czysty, bez literówek, solidny.
Do widzenia, Fitz.
Tylko próbuję pomóc.
Na czym to się opiera?
- Na dowodach. - Dowodach?
Opracowałem lingwistykę kryminalną.
Dowody to odciski palców.
To DNA.
Zapisywanie „wilfully” bez jednego „L” to nie dowód.
To wyczerpujący profil idiolektyczny.
Nie chcemy profilu. Chcemy człowieka.
Dasz nam kogoś, kogo możemy tu wpisać?
- Jeśli przeczytacie... - Nie wydaje mi się.
Daj mi nazwisko na tablicę
albo zamknij za sobą drzwi.
Wyrzuć to.
- Na czym skończyliśmy? - Główna piątka z Leo Burtem...
Spójrzcie na te posłuszne owce.
Muszę sprawić, by usłyszały. Muszę sprawić, by słuchały.
Musisz sprawić, żeby słyszeli. Musisz sprawić, żeby słuchali.
Jak?
- Kto jest moim łącznikiem? - Tu.
- Niech laboratorium wszystko rzuci. - Przyjąłem. Zajmiemy się tym.
- Oddajcie oryginały do zbadania. - Za mną.
Są od niego. Wszystkie.
Jezu. Pojadę po niego.
Czemu nie odpowiadałeś na pager?
Musisz wrócić. Mamy kilka nowych listów od Unabombera.
Napisał do The Times, Washington Post, Penthouse.
Nie uwierzysz. Unabomber chce zawrzeć pakt.
WIADOMOŚĆ OD FC.
NA WYŁĄCZNOŚĆ PENTHOUSE'A
I co teraz zrobimy?
Napisy: Inez Girek