(สถานีตำรวจ)
ลา บราวา
เจนเทิล
- ลา บราวา - เจนเทิล
แต่ก็ต้องยอมรับในผลงานแหละนะ ดูแลกันดี ๆ ด้วยล่ะ
เป็นเพราะความเท่ขั้นสุด ของเจนเทิลแท้ ๆ เลย
ลา บราวาก็สุดยอดเหมือนกัน
(ห้องเยี่ยม)
ทั้งที่เขาบอกให้ออกไปได้ แต่คุณจะไม่ออกเหรอ
แค่ "ยังไม่ออก" เฉย ๆ
ฉันยังกลัวโลกภายนอกอยู่
เพราะฉันอาจจะถูกใคร หลอกใช้เหมือนเดิมอีกก็ได้
ผมมีหลายเรื่องที่อยากให้คุณมาช่วยแท้ ๆ
ในวันนั้น...
สิ่งที่มิโดริยะ อิซึคุแสดงให้โลกเห็น
สังคมจะมีการรับมัน แล้วเปลี่ยนไปไหนทิศทางไหน
ฉันต้องรอดูให้แน่ใจก่อน
ฉันขอกินข้าวด้วยเงินภาษี ไปอีกสักพักก่อนละกันนะ
ยัยวิลเลินเอ๊ย
(มายฮีโร่ อคาเดเมีย ไฟนอลซีซัน)
(สกู๊ปพิเศษฉุกเฉิน) (ชิการาคิ โทมุระคืออะไรกันแน่)
ผมกลัวมาเลยครับ (พนักงานบริษัท 35 ปี)
ผมดีใจมากครับที่เขาถูกกำจัดไปได้ (พนักงานบริษัท 35 ปี)
ฉันเสียเพื่อนไปค่ะ (นักศึกษา 21 ปี)
ไอ้ฆาตกรชาติชั่ว (นักศึกษา 21 ปี)
แย่ที่สุดเลยค่ะ ชีวิตของฉันพังไปหมดเลย (นักศึกษา 21 ปี)
บ้านของฉันก็เสียหายด้วยค่ะ (นักศึกษา 21 ปี)
จะหยุดเขาได้หรือเปล่านะ (แม่บ้าน 70 ปี)
ในตอนนั้นฉันคิดแบบนี้ค่ะ (แม่บ้าน 70 ปี)
ตอนแรกทุกคนก็คิดว่าเป็นแค่นักเลงทั่วไป (เจ้าของร้านอาหาร 30 ปี)
ไม่มีใครคิดว่าจะกลายเป็นภัยคุกคาม ที่ใหญ่ขนาดนี้หรอกครับ
ด้วยความช่วยเหลือจากนานาชาติ และอาสาสมัคร
ทำให้การฟื้นฟูมีการคืบหน้าอย่างรวดเร็ว
แต่ในอีกด้านหนึ่งนั้น ก็ยังมีพื้นที่ที่ความช่วยเหลือยังเข้าไปไม่ถึง
กองซากปรักหักพังเหล่านั้น
บ่งบอกถึงขอบเขตความเสียหาย ที่กว้างขวางเกินคณานับ
สมาพันธ์วิลเลิน ที่ก่อเหตุระดับประวัติศาสตร์
ซึ่งทำให้ผู้คนจำนวนมากเกิดความเดือดร้อน
ชิการาคิ โทมุระ หัวหน้าของพวกเขา แท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่
เชิญพบกับสกู๊ปพิเศษลำดับที่สองได้ หลังจากนี้ครับ
(เด็กผู้หญิงที่ชอบรอยยิ้ม)
เขาไม่สามารถทนกับร่างยักษ์ และอัตลักษณ์หลายชนิดได้
จนเกือบได้กลายเป็นโนมุ
แต่จากการที่เรา มีการวิจัยเรื่องโนมุมาสักพัก
จึงสามารถทำการยับยั้ง การเปลี่ยนสภาพเอาไว้ได้ครับ
แกมาทำอะไรที่นี่งั้นเหรอ ไอ้ฆาตกร
ฉันไม่ปฏิเสธหรอก
ฉันมาเพื่อบอกช่วงสุดท้าย ของชิการาคิให้ฟัง
นี่แกมาเพื่อดูศพงั้นเหรอ
รสนิยมชั่วดีนะ
เพราะนายยังมีชีวิตอยู่
ฉันเลยมาบอก
ว่าเขาได้ต่อสู้เพื่อทำลาย จนถึงวินาทีสุดท้าย
ชิการาคิฝากให้แก มาบอกกับฉันแบบนี้เหรอ
เขาฝากมาให้บอกสปินเนอร์
ฉันเหรอ
แล้วโทกะกับดาบิล่ะ
คอมเพรสด้วย
แค่นายคนเดียว
ชิการาคิน่ะ
คือความหวังของพวกเรา
หมอนั่นยิ้มและพูดว่า "จะทำลายทุกอย่าง"
ตอนอยู่ที่เมืองเดกะ หมอนั่นเปิดโลกอีกใบให้ฉันเห็น
หมอนั่นคือคนที่พูดในใจแทนฉัน
ทั้งที่ฉันเคยโดนกดขี่ และทำใจไปแล้วว่าตัวเองเป็นอมนุษย์
แต่หมอนั่นก็ยังทำให้ฉันมีความฝันได้อีกครั้ง
ทำให้ฉันอาจทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้
- และอาจกลายเป็นใครสักคนที่มีชื่อ - หยุดเดี๋ยวนี้นะ รีบห้ามเขาเร็ว
ชิการาคิ โทมุระคือฮีโร่ของฉัน
แค่มีเป้าหมายคือการทำลาย ก็เลยทำลายโดยไม่สนอะไร
มันเป็นสันดานที่ไม่คิดอะไรเฉย ๆ ไม่ได้มีอุดมการณ์บ้าบออะไรเลย
ฉันเป็นคนที่ชอบเล่นเกมมาก
จากการสอบสวนของตำรวจ
ทำให้ความอดีตอันโหดร้าย ถูกเปิดเผยออกมาในตอนท้าย
ระหว่างที่หมกตัวอยู่ในห้อง ฉันก็เอาแต่เล่นเกมอย่างเดียว
การมีสาเหตุเป็นเรื่องสำคัญก็จริง
แต่ถ้าจมอยู่กับความอ่อนไหวมากเกินไป มันจะมีคนหัวอ่อนคล้อยตามไปอีก
แล้วมันก็จะวนลูปนะครับ
แล้วหมอนั่นก็ชอบเกมที่ฉันเล่นเหมือนกัน
ยังไงพวกเราก็ต้องพูด ให้มีความหนักแน่นครับ
ว่ามันแย่มากจริง ๆ
หมอนั่นเป็นเพื่อนคนแรกที่ฉันมี
เขาบอกว่าตัวเอง ต้องเป็นฮีโร่ของพวกนายทุกคน
ในกลางใจของชิการาคิ โทมุระ มีสมาพันธ์วิลเลินอยู่เสมอ
ชิการาคิเองก็น่าจะคิดเหมือนกับนาย
เขาก็เลยอยากบอกให้นายรู้
ฉันได้รับความร้อนแรงนั้นมาตลอด
จนฉันเลิกคิดไปแล้วว่า "ยังไงกระแสนี้ก็คงหยุดไม่ได้"
คนอย่างฉันน่ะ...
กว่าจะคิดได้จริง ๆ มันก็ช้าเกินไปแล้ว
ถ้าฉันเดินไปข้างหน้าอีกแค่ก้าวเดียว
ฉันก็คงจะสามารถช่วย ฮีโร่ของตัวเองได้แล้วแท้ ๆ
ในตอนนี้อาจจะมีชิการาคิหรือออลฟอร์วัน รุ่นที่สองหรือสามกำลังซุ่มเงียบรอเวลาอยู่
เราต้องหันไปโฟกัส กับภัยคุกคามครั้งใหม่ครับ
หลังจากนี้พวกนาย ก็ยังคงต่อสู้กันต่อใช่ไหมล่ะ
และพอถึงวันหนึ่ง...
พวกแกก็จะยิ้มอย่างเริงร่า โดยลืมทั้งชิการากิและสมาพันธ์วิลเลินสินะ
ฉันจะเขียนหนังสือ
สัญลักษณ์แห่งความหวาดกลัว ที่ชื่อชิการาคิ โทมุระ
สมาพันธ์วิลเลินที่มีชีวิตอยู่เพื่อทำลาย
ฉันจะคอยย้ำเตือนเรื่องนี้ ให้กับพวกแกไปตลอดกาล
อดีตจะไม่มีวันเลือนหาย
ฉันจะเป็นคนสานต่อเรื่องราว ของชิการาคิ โทมุระเอง
ถ้าเขียนเป็นการ์ตูนก็ดีนะ
หา
ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
ฉันจะไม่ลืมไปตลอดชีวิต
ฉันเองก็เรื่องที่อยากฝากนะ
ช่วยไปบอกไอ้ปลาหมึก ว่า "สู้ ๆ" ด้วยละกัน
(ห้องเยี่ยม)
จะว่าไปแล้ว...
ถ้ามีภาพประกอบด้วย ก็อาจจะดีจริง ๆ น่ะแหละ
เพราะภาพมันก้าวข้ามทั้งการศึกษา และพรมแดนประเทศนี่นา
กลับมาแล้วเหรอหนุ่มน้อย
ได้ฝากคำพูดเรียบร้อยแล้วใช่ไหม
ครับ
จริงสิ
ยังมีเรื่องจิซากิอีกเรื่องด้วย
สภาพอนาถจริง ๆ นะ จิซากิ
นี่... นี่พ่อ...
ผมนึกว่าพ่อจะนอนติดเตียงอยู่ซะอีก
ก็เพราะอัตลักษณ์ของแกนั่นแหละ
แล้วก็ไอ้ของสนับสนุนพวกนั้นเนี่ย เห็นว่าตอนนี้มีการพัฒนาที่รวดเร็วมาก
และแกไม่ใช่หัวหน้า เพราะมันไม่มีแก๊งอีกแล้ว
พ่อ...
ยังไงคนเราก็ห้ามเดินออก จากเส้นทางของมนุษย์
ไม่งั้นก็จะเป็นแบบแก
ทั้งที่ฉันยื่นมือไปช่วยแกมาตลอดแท้ ๆ
เพราะไม่อยากให้แกออกนอกเส้นทาง
คุโรโนะไม่เคยว่าแกเลยใช่ไหมล่ะ
ผมขอโทษ
พ่อ... ผมขอโทษ
มันสายไปแล้ว
แกเอาคำพูดนั้นให้เอริฟัง ไปตลอดชีวิตดีกว่านะ
ถึงเอริจะลืมแก
แต่แกก็อย่าลืมในสิ่ง ที่แกทำกับเอริเด็ดขาด
ไม่ต้องห่วง
ฉันจะคอยด่าแก จนกว่าแกจะตายเอง
คุณสึคาอุจิ ขอบคุณมากนะครับ
ไม่เป็นไร ยังไงก็ดีกว่าไปทำให้เอริจัง นึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาแหละนะ
มันต้องทำยังไง ถึงจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเหรอครับ
มันไม่มีทางหรอก
งั้นให้ฮอว์กส์เพิ่มจำนวนฮีโร่ ให้เยอะกว่านี้อีกดีไหม
นี่ฮอว์กส์มีอำนาจแบบนั้นด้วยเหรอครับ
แค่ล้อเล่นน่า
เอาล่ะ เปลี่ยนมู้ดกันเถอะ
ตั้งแต่วันนี้เราจะมีนักเรียนใหม่ มาเข้าเรียนแล้ว
เราจะทำหน้าซึมให้เขาเห็นไม่ได้นะ
แต่ภาควิชาฮีโร่ไม่ค่อยมีความสัมพันธ์ รุ่นพี่รุ่นน้องเท่าไหร่
เรื่องที่เจอหน้ากันมัน...
กรี๊ด รุ่นพี่โทโดโรกิ รุ่นพี่ไดนาไมต์
มันหมายความว่ายังไงเนี่ย
ไล่ไอ้พวกนี้ออกให้หมดเลยได้ไหม
เด็กปีหนึ่งสุดยอด
พวกเราได้ดูการต่อสู้ กับออลฟอร์วันผ่านถ่ายทอดสด
ฉันชอบรุ่นพี่โทโดโรกิ ตั้งแต่งานกีฬาสีแล้วค่ะ
ผมเองก็ยึดรุ่นพี่เป็นแบบอย่างมาตลอดครับ
ฉันก็ด้วยค่ะ
ผมก็ด้วย
การชื่นชมมันเป็นเรื่องที่ดี แต่พวกเขาก็เป็นคนเหมือนกัน
ถ้ารุมตามเป็นฝูงแบบนี้ มันจะทำให้เขาตกใจกันนะ
แต่ถ้ามาคุยทีละคนก็พอได้อยู่แหละ
มีคนวิ่งตรงทางเดินกันนะโว้ย หัวหน้าห้องอยู่ที่ไหนกันฟระ
อือ อีกอย่างต้องรักษากฎระเบียบด้วย
และพวกเขาก็ยังไม่หายดีกัน
ให้พวกเขาได้พักกันหน่อยนะ
ขอโทษที่ทำตัวแย่ ๆ ใส่ค่ะ
ขอโทษที่เผลอตัวไปค่ะ
- ฉันนึกว่าบาคุโกจะชอบคนกรี๊ดตัวเองซะอีก - ดีมากที่สำนึกผิดอย่างจริงใจแบบนี้
- ถ้าคนมันเยอะไปมันก็น่าปวดหัวแหละ - จำเอาไว้เลยนะ ว่าห้ามทำแบบนี้อีก
เพราะคัตจังไม่ค่อยใกล้ชิดกับผู้หญิง มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วน่ะ
เขาเลยอาจจะไม่ชินก็ได้
เกินคาดแฮะ
เกินค่งเกินคาดอะไรกัน ฉันยอมรับเรื่องผลงานก็จริง
แต่ฉันไม่ยอมรับที่แยงกี้เนื้อหอมเด็ดขาด
อิจฉาวู้ย
รีบ ๆ ไสหัวไปซะ
- พวกเราต้องขอโทษจริง ๆ ครับ - พวกเราต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ
ก็ไม่ได้เกินคาดจริง ๆ แหละนะ
รุ่นพี่มิโดริยะ
คือว่า... ผมได้ดูด้วยนะครับ
มันทำให้ผมกล้าสุด ๆ ไปเลย
มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเอง ควรทำอะไรสักอย่างขึ้นมาเลยน่ะครับ
คือว่า... ขอบคุณมากเลยนะครับ
ขอตัวก่อนนะครับ
เอ่อ...
ไม่สิ...
ความเจ็บปวดนี้...
มิโดริยะกับโทโดโรกิฉันไม่ติด
แต่จิตวิญญาณของฉันมันยอมรับ เรื่องแยงกี้เนื้อหอมไม่ได้จริง ๆ
ก็นะ มันเป็นศึกที่ใหญ่มาก ๆ นี่นา
แล้วบาคุโกก็เป็นคนเด่นด้วย
สาว ๆ จะกรี๊ดก็ไม่แปลกหรอกนะ
(ห้องพักอาจารย์)
มีคนมาขอสัมภาษณ์ปี 2 ห้อง A อีกแล้วล่ะ
ปฏิเสธไป
แต่ก็มีคนที่อยากถูกสัมภาษณ์อยู่นะ อย่างเจ้ามิเนตะไรงี้
แต่ก็มีคนที่ไม่อยากถูกสัมภาษณ์เหมือนกัน
เราให้ความสำคัญกับพวกเขา
(มายฮีโร่ อคาเดเมีย ไฟนอลซีซัน)
เอาล่ะ วันนี้เราจะทำการฟื้นฟูที่นี่กันต่อ
- ค่ะ - ครับ
โอ้ นั่นห้อง A นี่นา
- แฟต ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ - แฟต
ได้เลย
ซันอีทเตอร์ก็มาช่วยทำงาน เป็นไซด์คิกเหมือนกันนะ
พวกนายไปทำฝั่งนั้นละกัน
- ค่ะ - ครับ
อันดับแรกก็ปรับพื้นก่อน
พวกโลหะเอามาทางนี้นะ
รับทราบ
กางเกงยีนส์นายเละเอาเรื่องเลยนะ
พักอยู่เงียบ ๆ ก็ได้นะเอาจริง
ยังอยู่ในสภาพนี้สินะ
ไม่ต้องสนใจหรอก ฉันก็กำลังฟื้นตัวเรื่อย ๆ แหละ
มืองอกแล้วด้วย
คุณจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ใช่ไหม
ที่สำคัญกว่านั้น คือฉันจะกลับไปจับพวกมันให้หมดต่างหาก
เฮ้
เราเอาข้าวกลางวันมาให้พวกเธอน่ะ
ว้าว ข้าวปั้นนี่นา
น่าอร่อยจัง
เอามาให้เยอะขนาดนี้จะดีเหรอครับ
ถึงพื้นที่ของเราจะหายไป จากการต่อสู้ในครั้งนี้
ขอโทษด้วยครับ
ขอโทษที ฉันไม่ได้จะตำหนิพวกเธอสักหน่อย
พอเห็นพวกเธอตั้งใจพยายามช่วยกัน
พวกเราก็เลยคิดว่า ไม่อยากนั่งซึมอยู่เฉย ๆ
เราไม่อยากถูกช่วยอย่างเดียว
เราเองก็อยากสร้างมันขึ้นมาใหม่ ด้วยมือของตัวเองด้วย
แหม่ เราได้อาหารมาตั้งเยอะขนาดนี้ วันนี้เราต้องทำให้เสร็จให้ได้เลย
แบบนั้นก็เกินไปนะ เรามีคนไม่พอหรอก
จะกินแล้วนะครับ
อะไรน่ะ ในกำหนดการไม่มีรถบัสนี่
ขอโทษครับ พอดีเด็ก ๆ ของผม อยากมาขอโทษให้ได้น่ะครับ
พวกเราขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อกี้ด้วยค่ะ
ที่พวกเราไม่ได้นึกถึงรุ่นพี่ทุกคน
เด็กปีหนึ่งนี่สุดยอดจริงวู้ย
ทำไมถึงพาพวกนั้นมาเนี่ย
พวกเขารู้สึกผิดกันมากจริง ๆ
เนื่องจากพวกรุ่นพี่ต่อสู้ เพื่อพวกเราทุกคน
พวกเราก็เลยอยากเป็นกำลัง ให้พวกรุ่นพี่เหมือนกันครับ
ถึงพวกเราจะยังไม่มี ใบอนุญาตชั่วคราวก็เถอะ
ให้เราได้ช่วยในสิ่งที่พอช่วยได้เถอะนะคะ
ไปช่วยงานเบา ๆ ตรงมุมนู้นละกันนะ เดี๋ยวจะเกะกะพี่ปีสองเอา
- ครับ - ค่ะ
นี่รุ่นน้องเป็นสิ่งมีชีวิต ที่เดาไม่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ
แต่เราไม่ได้เตรียมอาหาร เอาไว้เผื่อขนาดนั้นเนี่ยสิ
- พวกเรากินมาแล้วค่ะ - พวกเรากินมาแล้วครับ
ถึงจะไม่เข้าใจอะไรเท่าไหร่
แต่ดูแล้วความพยายาม มันถูกส่งต่อกันไปเรื่อย ๆ จริง ๆ สินะ
โอชาโกะจัง
อือ
ถึงจะค่อยเป็นค่อยไป
แต่ฉันคิดว่ามันก็ดีมากเลยน่ะ ที่ได้เริ่มเดินไปข้างหน้าสักที
ก็แค่นี้แหละ
ขอโทษนะ สึยุจัง
เดกุคุงอยากกินอะไรเหรอ
เอ่อ... เอาผักกาดดองละกัน
ฉันเองก็อยากกินผักกาดดองเหมือนกัน
ผักกาดดองกับบ๊วยดองอร่อยที่สุด
รู้สึกมีบุญจริง ๆ
อุรารากะ
เห็นว่าจะกลับบ้านไปสักพักนึงน่ะ
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
โอชาโกะจังยังไม่อ่านข้อความของฉันเลย
อ๊ะ บ้าจริง
มีอะไร
แย่แล้วสิ จู่ ๆ ก็บอกให้ เอาเฮลิคอปเตอร์ออกทันที
แบตของกล้องเลยหมดแล้วน่ะ
ตอนจบของพวกเราในวันนั้น ไม่ถูกกล้องถ่ายเอาไว้
ทิวทัศน์ของเมือง กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว
ถึงจะค่อยเป็นค่อยไป
แต่ฉันคิดว่ามันก็ดีมากเลยน่ะ ที่ได้เริ่มเดินไปข้างหน้าสักที
ตั้งแต่วันนั้นที่สถานการณ์ไม่สู้ดี
เงาที่ทอดยาวขึ้นหลังดวงอาทิตย์ลับท้องฟ้า ไม่เหมือนกับวันวานที่ผ่านมา
มันเหมือนกับว่าทุกอย่างจะจบสิ้นแล้วจริง ๆ
พอสิ้นสุดการต่อสู้
ฉันก็รู้สึกโล่งใจ
เพราะมันเป็นเวลาที่ทุกคน กลับมาสดใสร่าเริงกัน
ฉันชอบเวลาที่ทุกคนยิ้มกัน
ฉันไม่อยากทำให้บรรยากาศนั้นเสีย
เพราะงั้น...
ทั้งบาดแผลและความเจ็บปวดนี้...
ฉันเลยอดทนไว้ตลอดมา
โอชาโกะจังน่ะ
ทำแค่สิ่งที่ถูกต้องให้สมกับเป็นฮีโร่ อย่างเดียวก็ดีแล้วแท้ ๆ
แต่ถึงอย่างนั้น...
เธอก็ยังกลับคิดถึงเรื่องไร้สาระ
ฉันชอบใบหน้าที่ทุกคนดีใจ
ฉันก็เลยอยากเป็นฮีโร่
ฉันน่ะ...
มีชีวิตอยู่ต่อได้เพราะยืมชีวิต มาจากฮิมิโกะจัง
สิ่งที่ฉันทำลงไป...
คุณอุรารากะ
เดกุคุง
รู้ได้ยังไงน่ะว่าฉันอยู่ที่นี่
ไม่มีเหตุผลมากหรอก ผมใช้วันฟอร์ออลบินมาน่ะ
เพราะที่นี่เป็นสถานที่ ที่เราคุยเรื่องสำคัญกันไง
ไม่ใช่แบบนั้นสิ ฉันบอกว่าจะกลับบ้าน ไปสักพักแล้วนี่
ถ้าได้กลับบ้านจริง ๆ มันก็ดีแหละ
แต่ผมแค่คิดว่าต้องอยู่ที่นี่เฉย ๆ
ทำไม...
ทั้งที่ฉันไม่อยากให้เห็นแท้ ๆ
ผมขอโทษ
แต่ผมอยากเห็นจริง ๆ
คุณอุรารากะก็เป็นแบบนี้ตลอดนี่นา
ตั้งแต่วันที่สอบเข้า
อัตลักษณ์ของฉันเองน่ะ ขอโทษที่ใช้โดยพลการนะ
แต่ถ้านายล้มมันจะดูไม่ดีนี่นา
รวมถึงเรื่องคะแนนขั้นต่ำด้วย
ฉันแบ่งคะแนนตัวเองให้เขาได้ไหมคะ
คุณเป็นแบบนี้มาตลอด
แต่คำว่า "เดกุ" เนี่ย
มันให้ความรู้สึกว่า "สู้ ๆ นะ" ฉันก็เลยชอบน่ะ
เดกุคุง ใจเย็น ๆ ก่อน
ขอให้ฉันได้อยู่ในฮีโร่อคาเดเมีย ของเขาด้วยนะคะ
คุณให้ความสำคัญกับคนอื่น มากกว่าตัวเองเสมอ
แม้แต่ตอนงานกีฬาสี
ไม่ว่าจะตอนไหนหรือเมื่อไหร่ ผมก็ได้คุณช่วยเอาไว้ตลอด
คุณคือฮีโร่ของผม
เพราะงั้น...
ผมไม่ได้ต้องการ แค่ความเข้มแข็งของคุณ
แค่ผมได้จับมือคุณ ผมก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากแล้ว
แต่ฮิมิโกะจัง
เขาต้องมาตายเพราะฉันนะ
ถ้าในตอนนั้นฉันไม่ถูกแทง
ถ้าตอนนั้นฉันไม่คิดอะไรไร้สาระ
ทั้งที่เป็นอัตลักษณ์ ที่แบ่งเลือดให้คนอื่นได้
ถ้าหากไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น
มันจะไม่มีวิธีอื่นเลยจริง ๆ เหรอ
ถ้าฉันรู้สึกตัวให้เร็วกว่านี้
ถ้าได้เจอกันตั้งแต่เด็ก มันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม
ตอนที่ฮีโร่รู้สึกเศร้า
จะมีคนที่คอยปกป้องฮีโร่ไหมนะ
ทั้งผมและเท็นโกะ...
ต่างก็ยังแบกรับในเรื่องเดียวกัน กับชิการาคิ โทมุระเอาไว้อยู่
ดังนั้นผมจึงไม่อยากให้การต่อสู้นี้ ต้องสูญเปล่าเหมือนที่ผ่านมา
ออลฟอร์วันเองก็เคยบอกผม
ว่าเส้นทางที่ผมพยายามจะเดินไป มันเป็นเส้นทางที่เต็มไปด้วยหนาม
ถึงมันจะเป็นเรื่องเกินตัว แต่ถ้าเรายังยื่นมือต่อไปเรื่อย ๆ
มันต้องมีสักวันหนึ่งที่สำเร็จแน่
อยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย
เฮ้
อุรารากะ
คุณอุรารากะ
พวกเรามาแล้ว
โอชาโกะจังบ้าที่สุดเลย
ฉันกำลังรอให้เธอบอกอยู่นะ
ถ้านึกอะไรได้ขึ้นมาก็บอกฉันได้เสมอนะ
ขอบคุณนะ สึยุจัง
อุรารากะ
เราเป็นห่วงมากนะ
โล่งอกไปที
ฉันรีบพุ่งมาหาเลยนะ ไฟที่เหลืออยู่ยังไม่ดับใช่ไหม
อือ
"ไฟที่ยังเหลืออยู่" เหรอ
อย่าบอกนะว่า...
เดี๋ยวนะ ๆ
ทำไมถึงไม่บอกเรื่องสำคัญแบบนั้น กับพวกเราเลยล่ะ
ใช่แล้วล่ะ มิโดริยะคุง
หมายความว่ายังไงกัน
- จะทำตัวห่างเหินเพื่อ - ใช่เลย ๆ
ไว้จะเล่าให้ฟังนะ
ฟิกเซอร์
(งานเลี้ยงอำลาอาโอยามะ)
วันฟอร์ออลได้ทำภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ผลึกแห่งพลังที่ถูกถักทอ ด้วยพลังของเหล่าผู้กล้า
ถ้าต่อจากนี้ได้ทุกคนร่วมถักทอต่อไป...
ใช่ ทุกคนร่วมถักทอต่อไปละก็...
ทำไม...
ต้องเป็นฉันคนเดียวด้วย
ตัวอย่างตอนต่อไป
เรื่องราวของผมได้สิ้นสุดลง ไปพร้อมไฟของวันฟอร์ออลที่ยังเหลืออยู่
ใช่
นี่คือเรื่องราว...
ที่พวกเราได้กลายเป็นสุดยอดฮีโร่
ตอนต่อไป ตอนอวสาน
ฮีโร่อคาเดเมียของผม
เรื่องราวของพวกเรา ยังคงดำเนินต่อไป
สู่อีกฟากของขีดจำกัด พลัสอัลตร้า