Cześć, tu Pudel, zostaw wiadomość.
Hej, Pudelku. To znowu ja, Mickey.
Pamiętasz mnie?
Zostawiłaś mnie ze swoimi okropnymi dzieciakami.
Tak pomyślałam sobie, że może, gdybyś miała chwilę,
zadzwoniłabyś do nich
i powiedziała, że zwiałaś z kraju i zostawiłaś ich z obcą osobą,
ty głupia, samolubna babo!
Cóż, zadzwoń do mnie.
W porządku.
Dasz radę.
Przyłożenie!
Teraz rzuć krewetką w nią!
Nie, dziękuję. Nie chcę złapać żółtaczki.
Ja chcę mieć żółtaczkę.
Leci do ciebie!
Jest świetnie, prawda?
Czego jemy w knajpie dla ubogich?
Co jest z tobą?
To nie knajpa dla ubogich. Zachowuj się.
To nie Japończyk, to jakiś Pedro.
PEDRO
Hamilton nie był z Portoryko, a go lubią.
Słuchajcie, przyszliśmy dziś tutaj
bo muszę powiedzieć wam coś ważnego, i to nie...
-Pas. -Pas? Czy to są...
Wkładasz je? Żartujesz?
Luz. Ben, Chip, słuchajcie.
-To trudne... -Ben, wyzywam cię, poliż grilla.
-Zamknij się! Słuchajcie. -Jak smakuje?
Jest pyszny! Dam ci tysiąc dolarów.
Nie. On nie ma 1000 dolców.
O, mój Boże.
Jesteś straszny. Ben, nie.
Skup się. Sabrino, to ważna sprawa.
Nie dotykaj moich rzeczy.
Otóż tak, wasi rodzice odeszli
i już nie wrócą.
Nie żyją?
Nie. Nie umarli. Na pewno żyją.
Ale uciekli z kraju.
To bez sensu. Nie zrobili nic złego.
Nie wiem. Nie będę w to wnikać.
Nie wierzę ci. Kłamiesz.
Po co mam kłamać?
Dlatego, że jesteś kłamliwą suką.
Wiem, że trudno usłyszeć coś takiego.
Skąd, to naprawdę łatwe.
Wcale mnie to nie obchodzi.
Wnioskując z twojego tonu, obchodzi cię.
Nie obchodzi mnie to! To żenujące.
Prawda, zgadzam się. To żenujące.
Mówmy cicho, dobrze?
Panowie próbują cieszyć się kolacją.
-Myślisz, że obchodzą mnie ci idioci? -Przepraszam.
Co jest z tobą nie tak? Robisz scenę.
Bardzo mi przykro. Dobrze, pozwól, że to naprawię.
Co to za scena?
Co?
Kolacja i przedstawienie! Doceńcie to, psy!
Wracaj tu natychmiast!
Nie krzycz! Nie jesteś naszą mamą.
-Po prostu szukasz pomocy. -Hej, Sabrino...
Ta fryzura i ubrania ze śmietnika!
Wiem, co zamierzasz i nie ujdzie ci to na sucho.
Jesteś z siebie dumny?
Twój brat ma poparzone kubki smakowe.
Przepraszam za swoje zachowanie.
Rozumiem, jako nowa głowa rodziny,
że mam być przykładem, ale zawiodłem.
Przestań. Nikt niczego nie oczekuje.
A może ty rządzisz?
Nie zamierzamy cię słuchać.
Nie musicie.
Łapię ostatni helikopter z Sajgonu.
Odchodzisz?
Tak, Alba, odchodzę.
Widziałaś auto na zewnątrz? To glina.
Pewnie federalny. Skarbówka też już jest w drodze.
A gdy to zniknie, Albo, zostanie tylko to.
I nikt nie chce tylko tego.
-Gdzie jedziesz? -Na Rhode Island.
Gdzie nie mam obowiązków i przed nikim nie odpowiadam.
Bezrobotna i samotna? Brzmi nieźle.
Zdzieliłabym cię.
Dzięki za troskę myślę, że dalej sobie poradzę.
Super. Niewątpliwie.
Ale dzwoniłam do rodziców twojego taty i są już w drodze.
Pułkownik? Serio? To legenda. Wzoruję moją karierę na nim.
Tak. Bardzo lubię pułkownika.
Jak byłam mała, w mojej wiosce
w Gwatemali zbudował szpital.
A potem przywiózł mnie i moją matkę do Stanów.
Nazywał mnie swoją libélula...
Ważka.
I od tamtej pory więzi cię tu? Jesteś jak cielę.
Wychodź z domu.
Czy on i babcia Tippy nie mają po 100 lat?
Brzmieli bardziej na 1000 lat,
więc znikam, zanim utknę w rozmowie o zupie.
Dobra, idź. Myślisz, że mnie to obchodzi?
Dlaczego zabierasz nasze rzeczy?
To zapłata za świadczone usługi.
Tyle za trzy dni w rezydencji?
Rozważałam G-wagon, ale nie chciałam
tankować, więc wybrałam energię słoneczną.
-Elektryczną. -Prawda?
Zaczekaj. Idę z tobą.
Co? Nie.
Jesteśmy przyjaciółkami?
No cóż, to znaczy tak. Przyjaźnimy się.
Ale ja... No wiesz, mam już dywan i...
I dzieci cię potrzebują.
-Nieprawda. -Weź ją.
Panienko Mickey, kiedy rąbnęłam tamtego w głowę,
poczułam, że budzi się we mnie zwierzę i ryczy.
Bardzo chciałabym znów to poczuć.
To argument nie do zbicia.
Tylko na kilka dni, ale musisz nadążyć.
Nie mam ochoty cię niańczyć. Inaczej zostałabym z nimi.
Ale to zależy od Ciebie, Benito.
Pójdę tylko za twoją zgodą.
Dobrze.
To jedziemy.
Cóż, to by było na tyle. Powodzenia.
Dbajcie o siebie.
W razie czego zadzwońcie pod numer 911.
Trzymaj się, ta kicia potrafi mruczeć.
Co jest, panie władzo?
Przepraszam?
Nic nie szkodzi.
Szybciej, jeśli łaska.
-Pułkownik czeka. -No i?
Trochę szacunku. To bohater wojenny.
Koleś szalał w Korei.
Co za bestia.
Jeśli ktoś nadaje się na wodza, to ten ogier.
Co?
Witajcie!
Mój Boże, jak wy urośliście!
Sabrina.
Mój piękny aniołek.
Chip, przystojny młody dżentelmen.
Prawie jak mój mąż.
Ben, moje biedne dziecko.
Słyszałem o wypadku, który miałeś.
Cześć, babciu.
To był długi dzień, więc może wszyscy pójdziemy na górę
i przebierzemy się w piżamki?
Przykro mi, babciu, ja odpadam.
Dziś wieczorem mam imprezę. Pewnie wrócę do domu późno,
nie czekajcie na mnie. Wy...
Wiem, że nie jesteście przyzwyczajeni do zasad,
ale to się zmieni.
Bądź grzeczną dziewczynką i słuchaj babci.
Nie.
Chyba zauważasz, że nie toleruję pyskowania, moja droga.
Na górę.
Próbowałam go przekonać, że to tylko wysypka,
ale on tego nie kupił.
Jak byłam mała, w wiosce pojawiła się
wysypka i prawie zabiła wszystkie kobiety.
-W porządku. -Tak.
Łączy nas historia z wysypką.
Jesteśmy w domciu.
Tak, mieszkam blisko lotniska.
To wygodne. Coś do picia?
Tak.
Na zdrowie.
No i proszę.
Na zdrowie.
Jimmy?
Jasna cholera, ty żyjesz.
Dobrze wyglądasz.
Co? Nie. Zostaw mnie!
-Co robisz? -Cieszę się, że cię widzę.
Cześć, jestem Jimmy.
-Jestem jej chłopakiem. -Nieprawda.
-Jesteśmy razem już 10 lat... -Co ty tu robisz?
-Mieszkasz u mnie? -Nie. Rura jest po prostu...
-Rura? -Tak i ten...
-Jest... Masz wyciek... -Mam wyciek?
Brakowało mi tego.
Cmoknij mnie w tyłek na pożegnanie. Idź.
Wyczuwam wrogość,
rozumiem to, chodzi o sprawę z autem?
Kiedy mnie przejechałeś?
-Tak. -Dokładnie.
-Przeprosiłem. -Nie przeprosiłeś.
Mówię teraz.
-Nawet się nie zatrzymałeś. -Myślałem, że nie żyjesz!
A ty?
Zatrzymałaś się i pomyślałaś, co ja czuję?
Wypad!
-Mówię poważnie. Won. -W porządku!
Wiesz co? Nie potrzebuję tego,
nie potrzebuję ciebie ani szlafroka.
-Zatrzymaj szlafrok. Nie chcę go. -Ani ja.
Przypomina mi o tobie.
Chwila. Zrobiłeś sobie nowy tatuaż?
R.I.P. MICK
Tak, zrobiłem.
Żałuję.
Przyjacielskie ostrzeżenie.
Lichwiarz z indiańskiego kasyna
kręcił się tu, więc gdy przyjdzie po...
Przypomina mi kuzyna Wiktora.
14 miesięcy w łonie matki.
Wielka głowa.
-Bardzo smutne. -Tak.
Olej go. To palant.
Chcesz gdzie wyskoczyć, zabawić się w mieście?
Nie wiem, co mówisz.
Nie szkodzi. Weź to, a resztę wyjaśnię później.
Nie, dziękuje.
To łagodny towar.
Nie mogę, mam wrażliwy żołądek.
-Ja też. Weź. -Lepiej nie.
Połóż na języku i oceń, jak smakuje.
-Nie! To jest złe. -Przyjaciele sobie ufają.
Powiedziałam nie!
Zrób to, bo cię zwolnię.
Żartuję!
Przepraszam. Ta mina. Wystraszyłam cię.
Przecież ty nie pracujesz u mnie.
-Nie musisz tego brać. -Dziękuję.
Bo już wzięłaś.
Poczekaj, co?
Wrzuciłam ci jedną do piwa.
Nie. Żartujesz. To jest żart, prawda?
Oczywiście, że żart! Kto by tak zrobił?
-Nie byłam pewna. -Wiem.
Właściwie to żartuję z żartów. Masz około dziesięciu minut.
Nie.
Wiesz co, pójdę się odświeżyć.
-Będzie fajnie. -Nie odchodź. Nie.
-Co robisz? -Chciałem zrobić tosty.
-Co robisz? -Wychodzę.
A co z babcią?
Niech zje tłustą...
A wy dokąd się wybieracie?
Chciałam zrobić tosty.
Nie, ja miałem zamiar zrobić tosty.
Co za przypadek.
Wszyscy mają o północy ochotę na tosty.
Ja chciałam wyjść. Mój kumpel Fuji jest DJ-em.
Jak miło. Słyszałeś, pułkowniku?
-Fuji to DJ. -To przecież żaden problem.
Idę tylko potańczyć.
Trzeba było tak mówić. Tańcz tutaj.
-Co? -Słyszałaś. Tańcz.
-Daj spokój, babciu, to szaleństwo. -Tańcz!
Panowie chyba pozwolą damie tańczyć samej, prawda?
Dalej.
Dołącz do niej.
Tak lepiej.
Teraz się bawimy.
Jak się czujesz?
-Chyba dobrze. -Tak?
Nogi mam ciężkie, ale... mój umysł jest lekki.
A plecy mam śliskie od rzeki potu.
Czuję się odprężona, ale...
też skupiona.
Jest mi trochę ciepło.
Ogólnie, dobrze. Jest dobrze!
Wyczerpujące informacje.
-Bardzo dziękuję. -Tak.
Tego nie połykamy.
Nie ma chlania.
Dobrze, to twoja sprawa.
Chcesz zatańczyć?
-Tak, prowadź, suko! -Tak!
Zginiemy!
-Co? -Luz, jesteśmy w domu.
Wróciłyśmy do domu. Tak.
Mój umysł cierpi.
Alba, rany, musisz krzyczeć?
Jak paznokcie w mikserze.
Wejdźmy do środka i padnijmy, a potem...
Zaraz, czemu okno jest otwarte?
Czy Jimmy wspominał coś o lichwiarzu?
Poczekaj chwilę. Muszę zadzwonić.
-Słowa, które mówisz, nic nie znaczą. -Tylko...
Dobijasz mnie.
Hej, Jimmy, hej.
Jak tam, moja seksowna wołowinko? Co robisz?
Wypróżniam się. Zjadłem na śniadanie resztki małży.
Pustoszą moje wnętrzności. Co u ciebie?
Nic.
Miałam nadzieję, że mógłbyś przyjść
i... spustoszyć mnie.
-Na to liczysz? -Tak. Bardzo.
-Wpadaj. Weź mnie. -Skoro prosisz...
-Sprzątnę i zaraz będę... -Czyli...
Babcia każe zejść na śnia...
Co robisz?
Ta kobieta musi wiedzieć z kim zadarła.
-To na pewno dobry pomysł? -To część zabawy.
Dołożyła mi, teraz jej oddam.
i tak będziemy bawić się w tę okrutną grę.
-Brzmisz jak wariatka. -Czyżby?
Nauczyłam się od ciotki.
Ona docenia zdrową rywalizację.
Chodź.
To bekon pułkownika!
Dostaniesz bekon, gdy zasłużysz.
Jesteście rozpuszczeni jak dziadowski bicz.
Na litość boską,
Ben jako jedyny ma jakiekolwiek maniery.
Przypuszczam, że to nie całkiem wasza wina.
Tylko mojego syna idioty i waszej matki dziwki.
Przywrócę godność naszej rodzinie, choćby miało mnie to zabić.
Chip, od teraz będziesz uczniem pułkownika.
Zacznij od pokrojenia jedzenia i nakarmienia go.
-Nie robi tego jego pielęgniarka? -Tak. To ty.
A panna Rosemary Kennedy nauczy się zachowywać
jak dama, albo poniesie konsekwencje.
Tak, babciu. Oczywiście.
Dobrze.
Teraz, jeśli pozwolisz, chciałbym napić się kawy.
Co?
Zniszczyłaś mi bluzkę, stara suko!
I tak była beznadziejna, bo jesteś płaska.
A teraz idź włóż czystą.
Do dzieła.
Tak, zaczynamy.
Tak.
Czekaj.
Mój Boże.
Mickey?
Mickey.
-Czas spadać. -Zrób coś!
Nie martw się, zajmę się tym.
Co się dzieje?
Nie.
Hej.
4200 dolców, Mick. Gdzie kasa?
A jak sądzisz?
-Wydaje ci się, ze to gra? -Luz.
Nie mam.
Może zabierz auto sprzed domu i będziemy kwita?
Nie chcę trefnego auta. Jestem lichwiarzem, a nie złodziejem.
Siadajcie. Obie.
Mickey, boję się. Twoje życie jest bardzo smutne.
-Wiem o tym. Dzięki. -Chcę do domu, do Greenwich.
-Za późno. Spaliłyśmy ten most. -Ty spaliłaś.
Nieważne, kto zapalił zapałkę.
Może nam wybaczą.
Pan Chip da ci kasę, aby spłacić ten bałagan.
Nie pożyczę pieniędzy od dwunastolatka.
Szczerze, Mickey, martwi mnie twój los. Nie masz dosłownie nic.
Tak, jak mówiłam.
Nienawidzę tego, ale nie mam wyboru.
Połóż rękę na stole.
Wiem, że musisz udawać twardziela,
ale wiemy, że nie uderzysz kobiety.
O mój Boże!
Zmiażdżyłeś ją!
Druga. Szybko. Odbieram syna z przedszkola.
-Nie! Mam pieniądze. -Gdzie?
-Connecticut. Daj mi parę godzin. -Nabierasz mnie?
-Daj mi tę rękę! -Nie!
-Zostawię ci Albę jako zabezpieczenie. -Co?
-Szybko. -Tak.
-Co? -Nie zostawiaj mnie.
Alba, posłuchaj. Musisz mi zaufać.
-Proszę, zaufaj mi. -Nie ufam ci. Odurzyłaś mnie.
Dla twojego dobra. Zobacz, jak daleko zaszłaś.
Dobra, posłuchaj,
Musisz mi pomóc. Ja ci pomogłam.
Teraz twoja kolej. Tak robią przyjaciółki.
Przyjaźnimy się?
No cóż, nie wiem. Tak?
-Tak... -W porządku.
„Jestem pułkownikiem. Wielkim bohaterem wojennym.”
Pokażę ci wojnę, stary draniu.
Co się z tobą stało? Kochałem cię!
Co robisz?
Nic. Medytuje.
Co z twoją twarzą?
-Babcia wyrzuciła mi kosmetyki. -Tak wyglądasz?
Zamknij się. Całą noc tańczyłam.
Ona jest okropna.
Serio? Pułkownik rujnuje mi życie.
Co? Facet to warzywo.
Jest manipulantem i trzeba go powstrzymać.
Słuchajcie. Wiem, że...
Dzięki Bogu, jesteś. Pomóż nam.
Zostawiłaś nas z wariatką.
-Co z twoją twarzą? -Straszne, co?
Pomożesz nam czy nie?
Słuchajcie, Alba i ja mamy całkiem niezłą opcję, więc...
-Podaj cenę. -Cóż, jesteście rodziną.
Chyba będę musiała to uwzględnić.
Niech będzie 4200 dolców.
Dziwna kwota, ale dobrze.
Tylko zabierz ich stąd,
bo jak będę znów szorować wstrętne,
wytatuowane ciało pułkownika, oszaleję.
Gość ma tatuaże? Urocze.
Ma krzyż, ważkę, wiersz...
Chwila. Ma wytatuowaną ważkę?
Dużą. Tuż przy pomarszczonym cycku.
-Tutaj? -Tak.
O mój Boże.
Tippy. Przepraszam za najście. Jestem Mickey. Rozmawiałyśmy...
Wiem, kim jesteś. Jesteś siostrą tej dziwki, która ukradła mi syna.
Tak. To ja. Posłuchaj.
Wiem, że miałaś popilnować dzieci,
ale kilka spraw mi nie wypaliło
więc damy sobie radę sami.
Przepraszamy za kłopot. Wiesz co? Wychodząc, weź auto.
Nigdzie się nie wybieram.
Cóż, to przykre.
Nie mam wyjścia, muszę ujawnić skandal
tak bardzo skandaliczny,
że wstrząśnie fundamentami nazwiska Pemberton.
Tak jest, panie pułkowniku.
Byłeś bardzo zajęty, prawda?
Bardzo niegrzeczny chłopczyk.
Wiemy, że pułkownik jest człowiekiem o wielu pasjach.
Ale najgorętszą z nich była pasja do kobiecego ciała.
Nawet on nie mógł się oprzeć kobietom,
które zamieszkują maleńki wyspiarski kraj, Gwatemalę!
-Gwatemala to nie wyspa. -Serio?
-Robię coś. -Wiem. To trwa wieczność.
-Buduję napięcie. -Szybciej.
-Przestań mi przerywać. -Ok.
Dziękuję! W każdym razie...
Bez wątpienia pułkownik wiele zrobił
dla pozbawionego dostępu do morza narodu Gwatemali.
Jego dziedzictwo pozostanie na wieki w drogach, które wytyczył,
w szkołach, co stworzył
i w twarzach jego nieślubnych dzieci.
Tak jest.
Pułkownik jest ojcem Alby!
Dlaczego miałby mieć tatuaż ważki nad sercem,
jeśli nie na cześć swojej libélula?
Co się stało, pułkowniku? Zaniemówił pan?
Myślę, że tatuaż, o którym mówisz, to bombowiec B-24.
Jak ten, którym dzielnie przeleciał nad Pacyfikiem.
Tak. Ok. Cóż...
Dziękujemy za pana służbę.
Nie taka jak twoja siostra.
Tępa hiena,
która próbuje ssać z potężnego cycka Pembertona.
Dopóki oddycham, nigdy nie będziesz...
-Nic jej nie będzie? -Nie, spokojnie.
Złamała oba biodra, wiesz?
Więc cóż, raczej słabo.
Czy dziećmi ktoś się zajmie?
Tak, chyba mogłabym zostać,
gdybyście mnie potrzebowali.
Jeśli jesteś wolna.
Cóż, jestem bardzo zajęta, Chip.
Nie o to chodzi. Pytanie brzmi, czy mam z wami zostać?
Mogę, jeśli chcecie.
Nie powiedziałabym, że chcemy, ale...
Technicznie kogoś potrzebujemy.
-To problem techniczny, tak. -Tak.
-Jasne. -No proszę.
Potrzebujemy się nawzajem.
Kto to?
Jimmy. Jej chłopak.
To nie mój chłopak.
-Jesteśmy razem 10 lat. -Jimmy... Nie teraz.
Chodź tu, Ben. Zdejmiemy to,
zanim znów ktoś ucierpi.
Ty mały morderco.
Gdzie jest Alba?