Wyraźnie widać, że Ben rozszerzył piramidę pokarmową.
Powiesz nam, co łykałeś?
Niewiele. Coś do pisania, temperówkę,
gałki do szafek, kilka zapałek, pierścionek Alby.
Dość zgadywania, to przerażające.
Czy jest bardzo źle?
Ben, pobaw się w poczekalni, a ja porozmawiam z twoją ciocią.
-Dobrze. -Dziękuje.
To potrwa tylko chwilę.
Fizycznie w porządku.
Mały ma żelazny żołądek.
Dopóki wydala, nie powinno być problemów.
Naprawdę? To wspaniale, dziękuję.
Cóż, nie jest wspaniale.
To problem psychologiczny.
Czy Ben przeszedł ostatnio jakąś traumę?
Tak, aresztowanie rodziców
i ucieczka z kraju bez pożegnania,
nic więcej nie przychodzi mi do głowy.
Widzę, że poparzył sobie buzię.
Tak, ach to.
Zapomniałam o tym. To też.
Wiem, że rodzicielstwo to dla pani nowość.
Da pani sobie radę?
Tak, oczywiście. To były rudne początki,
ale dam radę.
Dam radę, prawda?
W zeszłym tygodniu miał urodziny.
Robiliście coś fajnego?
SZPITAL RUBIN MEMORIAL
Gdzie kluczyki? Były tu.
No nie.
No dobra.
Wsiadaj.
...dostał rezydencję.
Co zrobisz, gdy go znajdziesz?
Od ilu lat jest on na ulicy?
Odkąd jesteśmy...
-Hej! -Co jest?
Przepraszam, oglądaliście?
Tym byliście zbyt zajęci, by pamiętać o urodzinach brata?
Ja jestem nowa, ale to wasz brat.
To nie nasze zadanie tylko mamy.
Płacenie podatków też.
Nie robiła tego zbyt dobrze.
Czy wy myślicie czasem o kimś poza sobą?
Ma rację, faktycznie nie popisaliście się.
Co to za gość i dlaczego wciąż tu jest?
-Czas do domu, stary. -Odczepcie się.
Jimmy to mój facet i zostanie.
Tak? To twój chłopak?
-Tak. -Nie, mój facet. Bez etykietek.
Etykietki są w porządku.
Cicho, Jimmy. Daliście ciała.
Wcześniej pamiętaliśmy o urodzinach Bena.
Wciąż twierdzisz, że jesteś szefem.
-Bo tak jest. -To nim bądź.
Dobrze. Sama to naprawię.
Weź go na minigolfa.
Powiedz, że w weekend ma urodziny, nie zorientuje się.
Widzicie?
Proszę, Jimmy, mój facet.
Dziękuje.
Jak spędzaliście urodziny w tym wieku?
Poleciałam z 15 przyjaciółkami do Paryża na Tygodniu Mody.
Ćwiczyłem uderzenia na stadionie Jankesów.
Straszne.
Hej, koleżko.
Co robisz?
-Chyba wpatruje się w ścianę. -Tak.
Nie. Wypluj to, no dalej.
Widzicie, co się dzieje?
Hej, Ben, koleżko, mamy dla ciebie niespodziankę.
Masz urodziny!
-Naprawdę? -Tak.
Ile mam lat?
Daj spokój... Co? Sam powinien wiedzieć.
Dziewięć?
-Nie. Dziesięć... -Niech będzie siedem.
Siedem, głuptasku.
-Tak! -Gratulacje!
Co chcesz na weekendowe przyjęcie?
Czy będzie mamusia i tatuś?
Ojej, nie zrozumieliśmy się.
Myślałam raczej o motywie przyjęcia.
Może motyw związany z mamą i tatą?
Chcę wiedzieć, co lubisz.
Dużo rzeczy. Myszy...
Lalki My Mini Pony, syrop,
wojnę w Iraku, zwijanie się w dywan jak taquito.
Jasne!
Kto tego nie lubi?
Niezły agent.
Dziękuję. Mamy punkt wyjścia.
-Prawda? -Tak.
To będzie najlepsza impreza.
Tak. Chodźmy.
Zróbmy mu przysługę i wybierzmy coś innego.
Trzymajmy się sprawdzonych pomysłów.
Tort, klaun, balony.
Tak, jeśli działa, nie naprawiaj.
Jak się nazywa ten klaun?
-Sully? -O tak.
-Sully! -Ten facet jest najlepszy.
-Klaun? Brzmi słabo. -Nie, ten jest inny.
To Mick Jagger wśród klaunów.
Wystarczy ktoś w połowie tak dobry jak Sully.
-Jeszcze. -Raz, dwa, trzy, dajesz!
Wszystkiego najlepszego
Zdmuchnij świeczki w dniu urodzin
powiedz, ile masz lat
Trzeba wiedzieć o urodzinach dzieci!
Podoba mi się to na końcu.
-To jest dobre. -Podkreśla.
Jest ładne.
Wepchniemy tę imprezę w ich głupie twarze.
Co to jest, do diabła?
-Co to za balony? -Jest ich tak wiele.
-Nie. -Nie.
Nikt za nim nie będzie tęsknił.
Cieszę się, że jesteś.
Co to jest, do diabła?
Cóż, imię Bena nie może być na plakacie waszej gównianej imprezy,
więc zrobiliśmy imprezę, na którą zasługuje.
Ustaliliśmy, że ja jestem szefem.
Nie. Jak wzięłaś moje milczenie za zgodę, to twój problem.
Co się stało z prostotą?
Po prostu zrobiliśmy genialną imprezę.
-Szkoda, że Bena to nie obchodzi. -Co?
Ma słodycze za 10 tysi, a je kredki?
To nic osobistego, jego serce nie jest na sprzedaż.
-Oto Sully! -Co?
-Kto to? -Jak to? To Sully.
Sully kto?
-Sully? -Tak. Znalazłem go.
Jimmy, miałeś znaleźć kogoś jak on.
Wiem, ale zrobiłem coś lepszego.
--Prawdziwy McCoy. -Wygląda fatalnie.
Godzinę temu było gorzej.
Dałem mu trochę kawy, od razu się ożywił.
Twój facet się spisał.
To jest ten klaun, którym się zachwycaliście?
Jestem Sully Niesamowity.
Tak, niesamowicie głupi.
Hej!
-Jesteś w obecności wielkości. -Spoko. Rozumiem.
Nie przetestowali mnie.
Zobaczmy teraz...
Złapałeś ptaka w locie?
Dokładnie tak! Robi wrażenie?
Tak, to znaczy, oczywiście...
W życiu czegoś takiego nie widziałem!
Czy to jest trik?
Ptakowi się raczej nie podobało.
Jaki ptak?
-Tak! -Co?
Co?
-Czy ten klaun jest dla mnie? -Dokładnie tak.
Zbierz dzieci i widzimy się w salonie,
jeśli wasze mózgi
mają wybuchnąć z zachwytu.
Fajnie. Słuchajcie!
Chodźcie do środka, jeśli wasze umysły mają wybuchnąć z zachwytu!
Tak.
Mogę dostać kawałek tortu?
Tort jest na zakończenie. Olśnij ich, a potem porozmawiamy.
Chyba Benowi podoba się ta gówniana impreza.
Chyba nie wydaliście dużo kasy na przejażdżki,
gry i wszystkie te inne rzeczy.
Kto jest teraz klaunem?
Ben wybrał obłąkanego klauna, a nie to wspaniałe przyjęcie.
To było oczywiste.
Wróci.
Mam innego konia w tym wyścigu, czy może raczej kucyka.
Kupiłeś mu kucyka My Mini Pony?
Nie, bo to byłoby wyjątkowo głupie.
Kupiłem prawdziwego kucyka.
Co też brzmi głupio, gdy to mówię.
Wiesz co?
Zwołaj wszystkich na trawnik za dziesięć minut.
Chrzanić to, niech wejdzie przez drzwi wejściowe
w środek jej głupiej imprezy.
W porządku, jak nazwiemy...
tę dziewczynkę?
Ma jakieś imię?
Babeczka.
Czym ją karmić?
Typowe rzeczy, marchewka, siano.
Na pewno nie czekolada.
-Czekolada? Psy mają z tym problem. -Konie, psy, to samo.
-Na pewno? -To zwierzaki, prawda?
-Pomóż mi wsiąść. -W porządku.
Podniosę cię.
Spokojnie teraz.
-Gdzie są hamulce? -Nie wiem.
-Ja tylko dostarczam. -Dokąd idziesz? Nie odchodź!
Dokąd idziesz?
Zatrzymaj się. Dokąd idziesz? Stój! Nie!
Sabrina! Sabrina, pomocy!
Co tam.
Stop. O Boże...
Pomocy!
Dobra, Sully, już czas, do dzieła.
Jasne. Daj mi dziesięć minut i rozpalę to miejsce.
-Rozpal je. -Tak.
Słyszałeś mnie? Mówię, że czas na show.
Słyszałem, ale muszę odprawić rytuał przed pokazem.
Gdzie jest garderoba?
To jest dom, nie mamy garderoby,
ale zrób wszystko, co konieczne.
-Jakie inne pomieszczenia macie? -Dla ciebie? Łazienka.
Wrócisz za dwie minuty albo
nici z ciasta.
-Nie musisz być taką suką. -Hej, daj spokój, stary.
Dokąd idzie Sully?
Musi się przygotować, ale zaraz wróci.
Może wróci.
A może już nigdy go nie zobaczymy.
-Kto lubi niespodzianki? -Hej.
Tak sądziłam. Dobrze. Nie ruszajcie się.
Zaraz będzie najlepsza niespodzianka w historii urodzin.
-Tak. -Co robisz?
Coś tu robię.
-Serio? -Tak.
Nie widzę niczego.
Tak, ale...
Chip, czekamy na kucyka!
Chip!
Hej!
W porządku. Tak.
-Chip? -Sabrina!
Nigdy nie byłem tak szczęśliwy!
Cholera.
Cholera!
Ta w gwiezdnych okularach, czy ona się na mnie gapi?
-Hej. -Cześć.
Czekamy tu. Gdzie niespodzianka?
-Masz ją w kieszeni? -Będzie.
Chip jest zajęty w tej chwili.
Zacznijmy przedstawienie.
Chcielibyśmy, ale wyrzuciłaś klauna.
Pamiętacie, kazała nam pozbyć się klauna,
który robi zabawne rzeczy.
Czekamy na obiecaną niespodziankę.
Nie dotrzymasz?
-Skąd. -To bardzo dobrze.
Zawsze dotrzymuję słowa.
To tylko potrwa trochę dłużej, to wszystko.
Pani Mickey? Mamy problem.
-Nie teraz, Albo, triumfuję. -To nie może czekać.
Dobrze, chodźmy, ruszaj się szybko
w kierunku tego czegoś, co jest w innym pokoju.
Nie poruszasz się wystarczająco szybko jak na to coś, co musimy...
-Chodźmy. -W porządku.
O Boże!
Obrzydlistwo!
Klaun odpłynął.
-Co się stało, do cholery? -Jak myślisz, co?
Strzykawka, łyżka, ten balon... Pomyśl.
-Pięknie! -Co niby zrobiłam?
Przyprowadziłaś ćpuna na przyjęcie!
To nie ja. To on.
Nie, ja...
Prosiłaś o tego gościa!
Prosiłam o kogoś takiego, jak on.
-Masz jego samego! -On żyje!
-Udusi się! -Wejdź tam!
-Co? -Pomóż mu!
Dobra, trzymaj się, Sully, Muszę to wyciągnąć! Otwórz usta.
-Złapałam coś. -Trzymaj!
-Mam to. Co? -Wyciągaj.
Co? To żart?
Szaleństwo!
-Ben byłby zachwycony. -To jest głupie!
-Wyciągnij to! -Szybciej.
Próbuję...
Odkaszlnij! Udało mi się!
-Przynajmniej żyje, poniekąd. -Pobudka!
Jesteś tam! Pobudka!
-Mocniej! -Daj spokój!
Obudź się!
Zostań ze mną, Sully!
-Dalej! -Sully!
Hej, co robicie?
Nie!
Połknął to.
Nie ma już go.
Nie szkodzi.
Wszystko jest w porządku.
Alba? Zabierz naszego solenizanta z powrotem na zewnątrz...
-Tak. -...to coś wymyślę.
Dobrze, chodź.
Naprawię to, dam radę.
-Niedobrze! -Ten balon!
-Zły balon! -Dzwonię po karetkę!
-Tak! -Tak!
-Nie, stój! -Stój! Dlaczego?
Chwila. Niech pomyślę!
Nad czym tu myśleć?
Jak Ben trafi do szpitala, będą mu płukać żołądek
albo pokroją jak żabę.
Tak czy siak, co znajdą?
Balon. I nie spodoba im się to!
Wezwą opiekę społeczną i mały trafi do domu dziecka,
te urodziny będą zrujnowane, i tak samo każde kolejne aż do 18.
Ale będzie daleko od ciebie!
Dobra, wiesz co... Chcesz...
Tego chcesz? Naprawdę tego chcesz?
Mam iść do więzienia?
Nie! Nie, ja...
Dobrze. Naprawmy to.
-Jaki jest plan? -Plan jest bardzo prosty.
Plan jest taki, aby wyciągnąć balon z Bena.
-Tak? -Tak.
-Ruchy! -Dobra!
Ok. Chodźmy.
Po prostu mnie zabij.
To krok w dobrym kierunku.
Wracamy do domu?
Grzeczny kucyk.
Skręć w lewo... Tak!
Nie!
Zwolnij! Zatrzymaj się!
Nie!
Świeżutki towar!
-Masz syrop na wymioty? -Nie, nie mam.
Nie mieli, ale mam lepsze rozwiązanie.
Co to jest, do diabła?
Wszyscy po tym wymiotują.
Prosiłam o syrop, a ty przynosisz wódę?
Tak, cóż, ja... Po tym zwymiotuje.
Chcesz, żeby Ben się upił?
Nie chcę tego, ale może tak być, trudno.
-To twój facet? -Spokój! Ogarnę to.
Zrobię to ręcznie.
Ben, słuchaj. Zrobię coś bardzo nieprzyjemnego.
Nie spodoba ci się to. Trudno.
Niektórych rzeczy nie lubimy.
Otwórz buzię.
-Co ty... -Właśnie tak.
-Wiesz, co robisz? -Pociągam za spust!
Coś w tobie buzuje?
-Nie, łaskocze. -Dobrze.
Poważnie? Jestem tam po łokieć.
-Dalej. -Będę rzygać.
No dalej! Otwórz szerzej.
Nic? Nie? Zupełnie?
Zero odruchu wymiotnego.
A takie małe drżenia?
Tak.
-Nie? -A co z wirowaniem?
Szybciej.
Nie mogę...
-Nie mogę na to patrzeć.
Zaczyna się robić nieprzyjemnie.
-Nie! -Zaraz się porzygam.
Dobra, ogarnijcie się! Dorośnijcie!
Nie, wszyscy po prostu trzymajmy się.
Wszystko gra.
Pieprzyć to. Zamknijcie się wszyscy.
-Jednak się przekonałaś. -To dla mnie!
Co ja tu robię?
Czekam, aż to wydali?
A co, jeśli balon pęknie i go to zabije?
-O czym mówi ciocia Micki? -O niczym!
Ja rządzę, jest dobrze, jestem szefem,
i ja decyduję, jedziemy do szpitala.
Ben, posłuchaj.
Koniec imprezy, dobrze?
Ciocia spieprzyła sprawę.
Spieprzyłam to
i musimy jechać na małą przejażdżkę.
Nie było jeszcze nawet tortu.
On ma rację, Mick. To nie impreza, jeśli nie ma tortu.
Dobra, najpierw tort.
Najpierw zjemy tort.
Zjemy tort i będziemy dobrze to wspominać.
Tyle możemy zrobić, zanim przejmie go system.
Sto lat niech żyje nam.
Sto lat niech żyje...
Tort!
...nam
sto lat niech żyje Ben!
Tort!
Wszystkiego najlepszego
Tort!
Sully?
Tort!
Co jest grane?
Z drogi!
Ben!
Uważaj!
Ben!
Boże, zatrzymał się!
Dlatego jest moim facetem!
Udało mi się! Jestem bohaterem.
Kupiłeś mi kucyka!
To najlepsze urodziny w moim życiu!
-Obrzydliwe! -Przez to rzygnął?
Nienaruszony!
-Tak! -Jest cały!
Udało się!
Udało się. Chodź tu, koleżko.
Dobra robota.
Sully. Wynocha stąd.
Masz szczęście, że nie wezwaliśmy glin, ćpunie.
Nie jestem ćpunem. Mam cukrzycę.
Jem torty i syrop kukurydziany o wysokiej zawartości fruktozy.
A igła i balony?
Insulina i tabletki cukrowe.
Łyżeczka?
Do ciasta.
Używaj mniej czekolady mlecznej.
Lukier ma być dodatkiem do tortu,
nie gwiazdą przedstawienia.
Weź tort i wynoś się stąd.
Przyjęcie to katastrofa, ale Ben się chyba dobrze bawił.
Ben, chyba coś przegapiłeś.
Od kogo to?
Nie wiem, musimy przeczytać kartkę.
Co?
Pocztówka z Iraku?
Iraku.
Od kogo może być?
Drogi Benie, pozdrowienia z Iraku.
Mamusia i tatuś przepraszają że nie mogli świętować twoich urodzin,
ale tęsknimy i bardzo cię kochamy.
Wrócimy tak szybko, jak to możliwe.
Tymczasem bądź grzeczny i słuchaj cioci Mickey.
Niech cię nie zwiedzie jej uroda, jest mądrzejsza od was wszystkich.
Kocham cię, mama.
Skarbie!
-Wspaniale! -Co w nim jest?
Nie wiem, musisz otworzyć, głuptasie.
Syrop!
Taquitos!
Lalki My Mini Pony!
Mysz!
Nieźle.
Dziękuję.
To najlepsze urodziny!
Wiem, że tego nie chciałaś.
Będę miał taquitos z syropem.
I generalnie nie znoszę wszystkiego w tobie,
urody, głosu, zapachu...
Będzie jakieś „ale”?
Ale...
On zjada mysz.
-Nie! -Hej!
-Wezwę lekarza. -Daj spokój.
A może znowu zatańczymy?
Jest szansa, że sama wyjdzie.
Pewnie!
Jasne, rzućmy wszystko, bo Ben znowu coś połknął.
On nie ma dziś urodzin! A ja? Prawie dzisiaj zginąłem!