Dzień dobry.
Co pijesz?
Kawę. Lubię przy papierosie.
Ja też. Jak wszyscy.
Super. Dzięki.
Nie chcę „dziękuję”. Chcę kawy.
Zrób nową.
Chętnie, ale nie ma.
Poszłam tylko po papierosa.
Trzeba było jej pilnować.
Jasne. Dobra rada.
Trochę gorąca, prawda?
Gorąca. Taką lubię.
Otworzę.
Liz!
Czemu zawdzięczamy przyjemność?
Siedział w krzakach i nagrywał, jak się kąpię.
Obrzydliwe.
Nie ty. Po prostu obrzydliwe.
Omicron mnie zmusił.
-Chodź. -Kim jest Omicron.
To jego wymyślony kolega.
Daj spokój. To dla niego trudny okres.
Mam to gdzieś. Odkąd się pojawiłaś,
ta rodzina sprawia mi same kłopoty.
-Trzymajcie go z dala.
-albo dzwonię na policję. -Dziękuję.
Często bawisz się z Omicronem.
Nie wolałbyś pobyć z prawdziwymi ludźmi?
Omicron jest prawdziwy. Pochodzi z Jowisza i mówi jak robot.
I naprawiamy domek na drzewie w lesie.
Oczywiście. Jest prawdziwy.
-Jasne. -Tylko
jestem tu, jeśli czegoś chcesz
Nie chodź do sąsiadów i nie proś o nic. Zgoda?
-Zgoda. -Super.
Chodź, przytul się.
A teraz zmykaj stąd.
Wracaj.
Obróć się.
Ben! Co?
Ben...
Od kiedy palisz?
-Są dla Omicrona. -Wiesz co?
Starałam się tolerować tego Omicrona,
ale ma na ciebie zły wpływ. Idź do pokoju.
Nienawidzę was!
-Co się z nim stało? -Nie mam pojęcia.
-Budzicie we mnie odrazę. -Przeprosiłyśmy.
Mi jest przykro...
Myślałem, że mogę na was liczyć.
-W porządku, rozumiemy. -Nie sądzę.
Twój zatkany dymem mózg nic nie „rozumie”.
Przez ciebie Ben siedzi w lesie i mówi do siebie.
Ma zmyślonego przyjaciela. Ja też go miałam w tym wieku.
I co z ciebie wyrosło? Cholerny komin z blond peruką.
Może psychiatra pomoże?
Absolutnie nie. Pembertonowie nie chodzą do psychiatry.
Potrzebuje wzoru do naśladowania. I tu wkraczam ja.
Boże.
Żałosne.
On ma rację. Powinnyście się wstydzić.
Wstydzę się. Dzieciak najwyraźniej ma jakieś problemy.
Tak, to pewnie nasza wina, że w ogóle wymyślił tego Omicrona.
Martwię się na samą myśl o tym.
-Potrzebuję papierosa. -Tak, papierosa.
Nie mogę uwierzyć.
Jaki z was przykład dla Benito?
-Odczep się. Nie rozumiesz. -Serio?
To plaster nikotynowy?
Alba, paliłaś?
Tak, paliłam! Odkąd czwartego roku życia.
W Gwatemali papierosy daje się dzieciom jak cukierki.
Wciąż mnie zaskakujesz.
A teraz trzymam plastry w apteczce w moim pokoju,
bo się wstydzę.
Może spróbujmy. Tak? Jej pomogło, może nam też pomoże.
-Musimy coś zrobić. -Racja.
-Może idźcie od razu. -Dobrze.
Byliśmy tylko dziećmi.
Hej, Ben, możemy wejść?
Hej, młody.
Posłuchaj, my...
wcześniej za mocno na ciebie naskoczyłyśmy
i teraz bardzo nam przykro.
Nie byłyśmy dla ciebie dobrym przykładem, ale...
Od dziś wszystko się zmieni, tak?
Będziemy zdrowsze.
Wiesz, od czego zaczniemy? Rzucimy palenie.
Bo są obrzydliwe. Powodują paskudne efekty uboczne.
A jakie?
Np. astma...
I nieświeży oddech, żółte zęby, obrzydliwą cerę...
Pokazałaś na mnie?
Nie masz pięknej cery.
W porządku.
Nieważne. To wygląd zewnętrzny,
a każdy wie, że najważniejsze jest wnętrze.
Pozwól, że zadam ci ważne pytanie.
Jak dorośniesz, chcesz być humorzastą suką?
-Nie. -Nie!
Nikt tego nie chce, bo to jest okropne.
-Więc nie pal, jasne? -Jasne.
Dobrze.
Czyli nadal mogę przyjaźnić się z Omicronem?
Pewnie.
-Tylko unikaj kłopotów, dobrze? -Dobrze.
-Może umyj ręce i twarz. -Weź prysznic.
Chyba zrozumiał, prawda?
Tak, myślę, że zrozumiał.
Ja też zrozumiałam. Papierosy są paskudne.
Szukałam powodu, żeby rzucić.
Ja też.
-Już czuję się zdrowsza. -Tak.
-Ja też. -Jasne.
-Dobranoc. -Dobranoc.
Przyłapana!
Uzależniona!
-Jesteś słaba. -To ty tylko mówisz.
Ja? Nie! To?
To nic takiego. Został jeden. Po co miał tak sobie leżeć...
-Pewnie. -...na komodzie, kpiąc ze mnie.
-Otworzyłaś nową paczkę? -Odpowiedzialnie się odzwyczajam.
Kłamiesz.
-Ty też. -Ale wiesz, to mój ostatni.
Na przypomnienie, jakie to okropne. Kończę z tym.
-Tak. -Kończę, są obrzydliwe.
-Całkowicie. -Koniec.
Przyjeżdżają na Rhode Island co 10 lat
i wszyscy są tym podekscytowani.
Kupuję bilety, a dziesięć minut przed wejściem na scenę,
-wypijam butelkę kociej morfiny. -Co to jest, do cholery?
To morfina dla kotów.
-Głupie pytanie. -No właśnie.
-Koncert się udał?
Nie wiem. Ocknęłam się po 4 dniach
w psychiatryku. Czesała mnie jakaś babka
która myślała, że jest Lou Diamond Phillips.
Jesteś inna niż moja mama.
Jak myślisz, skąd miałam kocią morfinę?
Daj mi jeszcze jednego.
To wszystko?
-Koniec. -Daj swojego.
Nie. Mogłaś palić wolniej.
Opowiadałam świetną historię.
Wiesz co? Dobra, spoko.
-Nie palimy już. -Koniec z tym.
Mamy czego chciałyśmy.
Szkoda, bo było fajnie.
-Była frajda. -Tak.
Jesteśmy kumpelkami od papierosa.
-Tak. Do zobaczenia jutro.
Nie ma nic lepszego niż to.
Czas ze starszym bratem.
Płuca pełne świeżego powietrza.
Muszę zaraz wracać do Omicrona.
Rozmawiałem z nim.
Chciał, żebyś bawił się za mną.
Dziwne. Omicron cię nienawidzi.
Nienawidzi mnie? Czemu?
Uważa, że wyglądasz głupio i że śmierdzisz i tak dalej.
Niech mi to powie prosto w twarz,
żebym mógł mu skopać tyłek.
Możesz próbować, ale on jest o wiele większy od ciebie.
Może zamkniemy temat Omicrona, co?
Dzisiaj będziesz chłonął całą moją wiedzę.
Masz pytania?
Jak zrobione są zapachy?
Wsiadaj na rower.
W porządku, teraz trzymaj kierownicę prosto
gdy cię puszczę, cały czas pedałuj.
W porządku. Trzymaj stopy na pedałach.
Wszystko w porządku? Dobrze ci idzie. Świetnie.
Uważaj na bramę.
Nie! Zwolnij! Omiń bramę!
Nie!
Chyba go zabiłem!
Zabiłem go! Nie!
Pomocy!
Ktokolwiek! Pomocy!
Odsuń się!
Nie czepiaj się! Nic nie mówiłam, kiedy puszczałaś bąki.
-Tak, mówiłaś. -Faktycznie.
Co to?
Co tu się dzieje?
Przepraszam, panowie.
-Co się dzieje? -Był pożar domku gościnnego.
Nie sądzisz, że my...
Tak, uważam, że to my.
Rzuciłyśmy za płot z 20 niedopałków. Idziemy.
Hej!
Mackenzie!
Chciałam z tobą pogadać.
Jasne, Liz. Co się dzieje?
Powiem ci.
Twój siostrzeniec socjopata spalił mój domek.
Co? To śmieszne.
Czyżby? Ten mały maniak ma jakąś obsesję na moim punkcie.
Nie pochlebiaj sobie. To było dla Omicrona.
Daj spokój, to dziecko. Nie pali papierosów.
Skąd wiesz o papierosach?
-Nie wiedziałam, zgadłam. -Niezły strzał.
-Zgadłam. -Dobrze zgadłaś.
Też tak myślałam.
-Mówię „ogień”, ona myśli... -Misiek Smokey!
-I papierosy. -Po drugie...
-Druga myśl to „papieros”. -To się łączy.
-Dobrze! -Tak.
Skończyłam z wami.
Ten mały gnojek zapłaci za to.
-Próbowałam tylko... -Przestań.
Nie teraz. Chodźmy.
Trochę się poturbowałeś.
To wszystkie opatrunki z apteczki Alby.
Już czuję się lepiej.
Nie przejmuj się. Laski lubią blizny.
W porządku.
Krzyczałaś „papierosy” na całą okolicę.
Nie myślę jasno.
Od tak dawna nie paliłam.
Teraz twój brat jest podejrzany
o podpalenie, więc...
Mickey? Jakiś strażak chce się z tobą zobaczyć.
Dzień dobry!
-Witam. Porucznik Shields. -Witam.
Przepraszam za kłopot, chciałem porozmawiać
z pani siostrzeńcem o pożarze obok.
To jakiś absurd.
Ta kobieta ma problem z moją rodziną,
odkąd dostała paralizatorem.
Muszę tylko zadać chłopcu kilka pytań i znikam.
Dobrze.
To znaczy, tak, oczywiście. Chętnie pomożemy.
Puk, puk. Jest tu ktoś?
Ben?
Co u licha stało się z twoją twarzą?
-Spadłem z roweru. -Nic ci nie jest?
Boli?
Cóż, to normalne. Normalne dziecięce sprawy.
Rowery, zadrapania i inne rzeczy.
Ten pan chce ci zadać kilka pytań. W porządku?
-Tak. -Dobrze.
Witaj. Jestem porucznik Shields. Prowadzę śledztwo w sprawie pożaru.
Fajnie! Kocham ogień.
No cóż, kto nie lubi?
Bo ogień... On ma rację... Jest super...
Tak? Pan poświęcił mu życie, racja?
Z tego, co wiemy, to pan podpalił domek dla gości.
-Słucham? -Tak?
Film Ognisty podmuch? Jemu się udało.
Komu?
Jednemu z Baldwinów.
Tak? To nie był ten dobry.
Nie był też zły. Trudno powiedzieć.
Wszyscy mają podobne...
Nie wiem. Dawno to oglądałam.
Co z tymi pytaniami?
Ben, co robiłeś wczoraj wieczorem?
Miałam spotkać się z Omicronem, ale ta pani z sąsiedztwa to zepsuła.
-Kto to jest Omicron? -To jego wymyślony przyjaciel.
Całkowicie normalny, zdrowy, rozsądny. Wie pan.
Mogę porozmawiać z Omicronem?
Wątpię. On nie lubi ludzi.
On nie lubi ludzi. Ja też nie.
Co myśli o twojej sąsiadce?
Nie będzie zadowolony, gdy dowie się, że przez nią mam kłopoty.
On powie...
„Wyrwę serce tej kobiecie, jeśli będzie z tobą zadzierać.”
Dzieci.
Czyż nie są... słodkie?
Po prostu czasem mówią głupie rzeczy.
To nic takiego... Świetnie, kolego.
Cóż, poruczniku.
Ten dzieciak.
Co za wyobraźnia.
To dobry chłopak.
Proszę pani, pracuję w tym zawodzie od dawna i jestem pewien,
że to on podpalił domek.
To widać, prawda?
Nie, nie widzę tego. Chwila. Nie podoba się to, co pan insynuuje.
Niczego nie insynuuję.
Nie dobrze.
Teraz na pewno uważają, że to on. Co zrobimy?
-Musimy stawić temu czoła. -Masz rację.
-Albo, wiesz, może ty to zrób. -Co?
Bez sensu, żeby wszyscy się przyznawali.
-Twoje życie się skończyło. -Jak to?
Nie o to chodzi.
Ale jest za późno, żeby je wyprostować.
Daj spokój. Jestem młoda.
Najlepsze lata, dzieciaku.
Przyznaj się. Jesteś nieletnia, będą łagodni.
To był zresztą pewnie twój papieros.
Jak na to wpadłaś?
Wyrzucasz niedopalone papierosy. Ja swoje palę aż do filtra.
Jak Amerykanka.
Mam pomysł.
A może... Posłuchaj... Pozwolimy Benowi wziąć na siebie winę?
Słucham.
Wiemy, że dzieciak jest niewinny, ale coś nie styka.
To dziwak.
Źle mu pod naszą opieką.
Bez nas będzie lepiej.
Co najgorszego może się stać?
Wezmą go do akademii wojskowej?
Odrobina dyscypliny wypędzi z niego dziwactwo.
Wiesz co, pewnie wyszedłby w świetnej formie.
Wyświadczymy mu tym przysługę.
To najlepsze dla niego.
-Wiedziałam! -Alba, co u licha?
Palicie?
A co z Benito? Nie zależy wam na nim?
Palimy, bo zależy nam na Benito.
Próbujemy rozwiązać ogromny problem.
A co z plastrem?
Kocham plastry.
W połączeniu z papierosami wszystko zmienia.
Tak, jest odjazdowy, Alba.
Wiesz, co zrobiłam? Jest pod pachą.
-Daj spokój. -Tak.
Bezpośrednio do krwiobiegu.
-Mądrze. -O tak.
-Wstydźcie się. -Hej.
Zawstydzasz nas, a my próbujemy rozwiązać problem.
Pomóż nam, albo odejdź.
Tak, Alba. I jak będzie?
Hej. Właśnie cię szukałem...
Czego szukasz?
Odpowiedzi.
Tak czy inaczej...
Chciałam przeprosić za tę sytuację z rowerem.
Nie martw się, powiem Omicronowi, że to wypadek.
Bo to był wypadek.
Mam nadzieję, że on też tak myśli.
Pomyślałem, że możemy po prostu wyluzować i obejrzeć film.
Nie mogę. Muszę iść do lasu.
Po co ci młotek?
Do niszczenia.
Czego?
Wszystkiego, co przeszkadza.
Przepraszam.
Cóż.
Znajdujesz się w dość trudnej sytuacji.
Przyznasz się, Ben będzie wolny, a ty spędzisz życie za kratami,
nie powiesz, zdradzisz niewinnego chłopca.
Tak, rozumiemy... Właśnie ci to wyjaśniłyśmy.
Chyba jest tylko jedno rozwiązanie.
Co?
Koczownik. Włóczęga.
Człowiek bez więzi ze społeczeństwem, o którym można łatwo zapomnieć.
O czym ty mówisz?
Nie wiem.
Mam zawroty głowy.
Mamy poważny problem...
Po prostu fantastycznie!
To nie tak, jak myślisz.
Nie obchodzi mnie to. Palcie dalej.
Możecie dostać raka, mam to gdzieś.
-Spokojnie! -Ostro, Chip.
Wy tu siedzicie i ćpacie papierosy,
a Ben traci resztki rozumu!
W porządku. Pogadam z nim.
-Gdzie jest? -Zgadnij.
Jest w lesie z cholernym Omicronem i robi Bóg wie co.
Skończyłem.
-Skończyłem z nim. -Tak. W porządku.
Cóż, dogonię was.
Ben, możemy wejść na górę?
To było straszne.
Panie przodem.
Hej, kolego, co robisz?
Spędzam czas z Omicronem.
Właśnie dlatego tu przyszliśmy.
Chcieliśmy z tobą pogadać o twoim kumplu Omicronie.
Kim jesteście?
Nazywam się Chester Omicron.
Cześć, Chester.
On jest z Jowisza.
Jowisz, Floryda.
-Czy to płaszcz taty? -Tak.
To mój płaszcz!
Ben mi go dał.
Omicron, to jest Mickey, Sabrina,
a to mój brat Chip, który mówił to wszystko o tobie.
Nie, nigdy, przenigdy nie mówiłem nic...
-Nazywasz go kłamcą? -Nie.
Więc... Omicron, co cię sprowadza do Greenwich?
Przyszedłem tu umrzeć.
Dobra.
Przykro mi z tego powodu.
Zdiagnozowano u mnie...
...raka płuc kilka miesięcy temu
i zawędrowałem do lasu, by...
palić fajki, aż nie umrę.
No cóż...
I wtedy go znalazłem.
Ten maluch jest najlepszy.
Tak, to prawda.
Czyżby?
Wydaje mi się, że go zaniedbujecie.
-Uczyłem go jeździć na rowerze. -Prawie zginął!
Na litość boską... Mały jest oklejony plastrami nikotynowymi.
Chip?
Mój błąd.
Cóż, to wyjaśnia te zachowania.
Nie wiem, gdzie byłby beze mnie.
Nauczyłem go dzielić...
określać czas i gwizdać.
Pokaż im.
Ciągle nad tym pracujemy.
Ten gość uratował mi życie.
Nauczył mnie na nowo kochać.
Odwdzięczę się za wszelką cenę.
Tak?
Zrobisz wszystko?
To wielkie poświęcenie dla naszej rodziny, panie Omicron.
Robię to dla Bena.
Nie dla ciebie.
Tak.
Mimo to doceniamy.
Jeśli usłyszę, że dzieciak pali,
wrócę.
I zabiję cię.
-Rozumiemy.
Ben, chcę, żebyś coś wziął.
Jak będziesz chciał ze mną pogadać, użyj tego, a ja tam będę.
No cóż...
Żegnaj, Omicron.
Ludzie...
...uważajcie...
...na siebie.
Tak, właśnie.
Idź dalej, dziwko.
-Zapnijcie pasy i ruszamy. -Tak.