Tak.
-To jest to. -Tak?
Dziękuję. Jimmy, to miejsce jest niesamowite. Jak je znalazłeś?
To zabawna historia.
-Jechałem do pracy... -Nie masz pracy.
Dobrze. Jechałem do sklepu, a tu...
Teraz czuję, że kłamiesz.
-Posłuchaj po prostu. -Tak.
W porządku. Dobrze. Jadę gdzieś.
OK. Teraz dobrze.
A ten tłusty dupek...
Dobrze. Jimmy. To włoska restauracja. Mów ciszej.
Przepraszam.
Jasne. Ten tłusty dupek zajeżdża mi drogę.
-Tak. -Pojechałem za nim.
Krzyczę, żeby się zatrzymał. Zjechał na parking.
Wyskakuję. Łapię klucz do kół. Chcę go pobić.
I wtedy mnie olśniło.
Ten zapach.
Myślę „Nieźle”.
„Naprawdę nieźle”.
Olałem tego dupka, wbiegłem tu i zapisałem swoje nazwisko u portierki.
-Hostessy? -Nie wiem. Tej przy wejściu.
Cóż, to jest... Tak.
-Niezła historia. -Tak.
Nieważne, jak tu trafiliśmy, naprawdę dobrze się bawię.
Jest miło. Dzięki.
Cóż, nadal jestem trochę romantyczny.
-Chyba tak. -Tak.
-Dla pani spaghetti Bolognese. -Dziękuję.
-A dla pana cielęcina scaloppini. -Tak.
Mój Boże, Jimmy. Widzisz, jak piękne jest moje spaghetti?
Pierwszy raz widzę takie coś.
Nie obchodzi mnie, że to głupie. Zrobię zdjęcie.
-Zrób. Nie oceniam. -Będzie fotka.
Tak.
-Zrób dobre zdjęcie. -Powiedz „ser”.
Mick.
-Bardzo mi przykro. -Co do diabła?
Uznałem, że będzie zabawnie.
To było zabawne?
Celowałem w makaron,
-klopsik, czy coś. -Co?
Nie chciałem zepsuć kiecki ani uczty.
Odwróć się!
-Przykro mi. -Tak?
-Wychodzę. -Zatrzymaj się.
-Siadaj. -Wychodzę.
-To spaghetti za 40$. -Ciesz się randką z nim.
Biorę auto i jadę do domu.
Mick, chodź tutaj. Siadaj! Mick. Chodź.
Pieprzyć to. Ale gorące!
Gorące!
Mick! Pomocy!
Poważnie?
Niech ktoś coś zrobi.
W porządku?
No i proszę.
Miałeś to w ręku przez cały czas?
Dżentelmen nie zostawia drinka.
Teddy Grant.
To koniec, Jimbo.
Potem zaprosił mnie na kolację na swoją łódź.
Gość, który nie potrafi żyć na lądzie, jest dziwny.
Dam radę. Jimmy mieszkał w aucie.
Brawo dla pirata. Pniesz się w górę.
Spotykasz się z piratem? Czy on ma hak?
Nie. Nie ma haka. Bo nie jest piratem.
Teddy Grant to seksowny, wyrafinowany dżentelmen.
Co? Teddy Grant?
Tak, a co? To jakiś oszust?
To dziedzic rodziny z Greenwich
istniejącej od czasów Wojny Secesyjnej.
Łódka to 27-metrowy jacht.
Serio? To nie żart? Żartujesz? To nie czas na żarty.
To nie twoja liga.
Nie moja liga? O czym ty mówisz?
On to stara kasa, ja nowa.
Ty nie masz kasy.
Dobrze, że masz faceta, na którego zasługujesz.
Straciłaś za dużo czasu z Jimmym.
Tak.
Ten numer ciągle do mnie dzwoni.
Co?
Chwileczkę. Halo?
To mama i tata!
-Mamusia! -Co? Mama?
-Pudele! -Tata.
Tato, słyszysz mnie?
Fernando. Nie możemy...
-...obrzydliwe. -Tatusiu! Mamo!
-Zamknij się! Nie słyszymy. -Nie powinno być...
Jasne... Pakuj się...
NIEZNANY
Są bezpieczni!
Dali nam znać, że nic im nie jest.
Nie dzwonili. Usiedli na telefonie.
To musi coś znaczyć, bo mieli zapisany mój numer.
Czyli mogli do nas dzwonić, ale ani razu tego nie zrobili.
Jak zadzwonić do kogoś pupą?
Benito, chodź. Pójdziemy gdzieś indziej.
Dzięki, Alba.
W porządku. Słuchajcie.
Wiem, że to naprawdę ważna sprawa.
Ale muszę wymyślić, co włożyć
na randkę na łodzi.
Benito. Nie zwracaj na nich uwagi.
Może jakiś program rozrywkowy dla dzieci?
Wkurzającą Pomarańczkę!
Tak, jest bardzo wkurzająca. Proszę bardzo, Benito.
Dalej.
No i już.
OK.
MECHANICZNA POMARAŃCZA
Tu jest parę pokręteł i przełączników.
Nie będę cię zanudzał szczegółami.
Wiesz, do czego służą czy masz kogoś od tego?
Wiem dokładnie, co robią.
Żartuję. Mam kogoś od tego.
A to jest sypialnia.
-W porządku? -Tak.
Czasami mam lekką chorobę morską.
-Mam coś na to. -Tak?
Kiedy spędzasz tyle czasu na jachcie, co ja,
uodparniasz się na te rzeczy.
-Przyniosę trochę wody. -Dziękuję.
Przyznam, że nie widziałem nikogo
z chorobą morską na zacumowanej łodzi.
-Wypiłaś wszystko? -Trochę zostało
na dnie, jeśli chcesz.
Powinnaś wypić tylko jedną nakrętkę.
Chcesz usiąść?
Nie.
Nie martw się o mnie. Poradzę sobie.
Witam pana! Co pan tu robi?
Mówi: „Tęsknię za rodziną! Wrzućcie mnie z powrotem!”.
-No cóż... -Boże! Ale to obrzydliwe,
wiesz, kiedy się go dotyka.
Wiesz, ja bym...
Ja bym się wstrzymał na chwilę.
Sam się wstrzymaj.
-Uwierzysz w to? -Tak.
Mogę zdradzić ci sekret?
-Oto mój sekret. -Dobrze.
Normalnie byłabym bym teraz na pokładzie, uprawiając z tobą seks.
Ale lubię cię. Jest w tobie coś słodkiego.
Dlatego nie spieszmy się.
Tak. Powoli... Dobrze.
-Wiesz, o co mi chodzi? -Nie.
Wolno jest fajnie. To...
-Może usiądziesz? -Tak!
Wezmę to. Wezmę tego malucha.
Słuchaj... Mickey, lubię cię.
I chcę ci powiedzieć, że wyjeżdżam na jakiś czas.
Tak.
Wybieram się na regaty żeglarskie.
-Tak. -Wyjazd za trzy dni.
-Wrócę za kilka miesięcy. -Tak.
-Luz.
Tak.
Ja też.
Przynieść ci wody?
W porządku.
-W porządku? -Tak.
-Przyniosę ci trochę wody. -Wszystko gra. Nie!
-W porządku? -Tak.
Wiesz co? Przejdę się,
znajdę miejsce, gdzie panie robią siusiu.
Wrócę za chwilę.
Toaleta jest w środku.
Boże. Mickey, nic ci nie jest?
JEŚLI PODOBAŁA CI SIĘ MECHANICZNA POMARAŃCZA, SPRAWDŹ MUCHĘ
Zrobiłam z siebie kompletną idiotkę. On wyjeżdża za 3 dni.
Nie poddawaj się, Mickey.
Nie możesz wrócić do Jimmy'ego.
Marzę, by rodzice wreszcie wrócili,
nie będę słuchać tych durnych rozmów.
Oni nie wrócą.
Jak możesz tak mówić?
Hej. Musimy trzymać się razem. Wiem, że to jest trudna sytuacja.
Nie jest trudna. Jest bardzo prosta.
Oni nie wrócą. Jasne?
O czym w ogóle rozmawiamy?
Przenoszę się do ich sypialni.
-Nie ma mowy. -Chwila.
Nie przeniesiesz się do mnie.
Jasne. Twój pokój jest obrzydliwy.
-Mówię o głównej sypialni. -Nie śpię w niej?
Mickey.
To jest główna sypialnia.
Co? Gdzie to było?
Może powinnaś poszerzyć horyzonty poza sypialnię i lodówkę.
Będę się tu bzykać.
Nikt nie będzie się tu bzykał.
Odejdź od tego! Odłóż to.
-Zdejmij buty. -Albo co? Powiesz mamie?
-Zdejmę je z ciebie. -Sama powiem mamie. Hej, mamo?
Ubrudziłam błotem dywan. Gniewasz się?
Chyba nie.
Nie dotykaj szuflady. Zostaw biżuterię!
Nawet na nią nie patrz. To niebezpieczna gra.
Sierotka się złości?
Dobrze. Spokojnie.
Nie musimy na siebie krzyczeć przy waszym bracie.
Mam już tego dość. To było wtargnięcie.
Ma rację. Wtargnęliście. Idźcie stąd.
Jako najstarsza z Pembertonów biorę pokój.
Ja tu rządzę i ten pokój jest mój.
Jestem panem domu i nikt go nie dostanie.
Już masz pokój.
Jest słaby. Wezmę ten.
Mama i tata wrócą, udowodnię to.
„Mama i tata wrócą, udowodnię to.”
Mówię poważnie. Mam dowody.
-O czym ty mówisz? -Nagrywam wszystkie moje rozmowy.
-Co? -Straszne.
Bycie zawsze o krok z przodu jest przerażające?
-Tak. -Zdecydowanie.
Nie.
Dobrze.
Ile czasu na to poświęciłeś?
Więcej niż ty nad czymkolwiek w swoim życiu.
Najpierw wysłuchamy nagrania jako grupa.
Potem wyizolujemy każdy hałas, który usłyszymy.
O mój Boże. Puść to.
Jak nie dostanę pakietu sportowego, pozwę twoją rodzinę...
Dobrze. To co innego.
Skoncentrujmy się. Dobrze?
-Mama? -Pudel.
Tato.
-Chce... -Tato, halo?
Powiedz Fernando...
Tatusiu! Mamo!
Chip, zamknij się.
-Nie słyszymy. -Nie powinniśmy...
Prosto w...
To... bierz torbę...
OK.
Co usłyszeliśmy?
Małego chłopca, którego mama nie kocha.
-Słyszałam odgłos gęsi. -To był klakson.
Właściwie obie macie rację. Były gęsi i syrena przeciwmgielna.
I słowa „Fernando”, „samolot” i „bierz torbę”.
Poszperałem i okazało się, że większość
portów, w których żyją rodzime gęsi, jest w Ameryce Południowej,
co jest zgodne z Fernando.
Gdzie mama i tata spędzili miesiąc miodowy?
W Chile.
-Myślisz, że mama i tata są w Chile? -Nie. Ale byli.
Ale między torbami a samolotem,
Fernando przemycił ich z Chile
i jadą do domu.
Cóż. To chyba wszystko.
Zajmuję główną sypialnie.
Myślę, że nowa sypialnia to będzie dobra rzecz
dla ciebie i człowieka oceanu.
Nie wiem. Mówiłam ci, randka była intensywna.
Nie wiem, co z nim.
Ale zaszłaś tak daleko od dennego Jimmy'ego.
-Spróbuj. -Nienawidzisz Jimmy'ego.
Jest psem.
Nie wiem, co mam zrobić.
Musisz sprowadzić Teddy'ego do pokoju rozpusty,
i musisz... Po prostu... i... A potem...
No wiesz, zaliczyć go.
Chcę tego. Ale nie wiem, co powinnam zrobić.
-Nie zadzwonił. -To ty zadzwoń.
Ja mam dzwonić? Zwariowałaś?
Już wiem.
Możesz... Zadzwoń do niego niechcący.
Wiesz, telefon pod tyłek. I sam wykonuje połączenie.
Jak Christopher i Pudel.
-Przypadkowy telefon. -Przypadkowy.
No nie wiem, Mickey. To jest trochę mocne.
Nie czas na subtelność. Już za późno. Daj spokój.
Dziękuję za wosk bikini, jak co tydzień, Marto.
Jesteś moją ulubioną klientką. Praca z tobą to przyjemność.
A tak w ogóle, jak randka?
Średnio. Dzięki, że pytasz. Byłam bardzo zdenerwowana.
No i byłam wyczerpana po ćwiczeniach Kegla.
Twoja praca się opłaciła, 30 lat pracuję w tej branży,
i nigdy nie widziałam lepszego dołu u kobiety.
Dziękuję, Marto.
Jest taka miękka, młoda i elastyczna, jak szyjka indyka.
Wiesz, chciałabym, żeby Teddy znalazł
w sercu coś, co da mi drugą szansę.
To moja kwestia!
Zrobiłam coś złego.
Chciałabym, żeby Teddy znalazł w sercu
chęć dać mi drugą szansę.
Dziękuję, Marto, że mnie wysłuchałaś.
Kocham cię jak przyjaciółkę i pracownika.
Jasne. Lubię słuchać o twoich problemach.
Chcę cię ścisnąć za szyję tak,
że nie będziesz mogła oddychać.
Powiedzenie,
że przypomina szyjkę indyka będzie...
Są majestatyczne zwierzęta.
Nie chcę nawet myśleć, co to znaczy.
W moim kraju to naprawdę wielki komplement.
Czy to jest to...
Zamknij się!
Halo? Hej, nieznajomy.
Boże, jestem tak zażenowana tą pomyłką.
Przepraszam za to.
Szkoda, że wyjeżdżam.
Dokładnie.
Chyba będziemy musieli wskoczyć na kolejny poziom.
A co z wolnym tempem?
To? Nie.
To było głupie.
Dawno temu, kiedy byłam młoda i głupia.
Już taka nie jestem.
Jestem stara i mądra.
Nie, nie jestem stara, ale mądra.
Młoda i seksowna.
-Wiesz co? -Co?
Właśnie zaklepałam sobie główną sypialnię,
której dotąd nie widziałam.
Nie wiem, co to znaczy, ale... wchodzę w to.
No nie.
JEŚLI PODOBAŁ CI SIĘ DOM TYSIĄCA TRUPÓW, SPODOBA CI SIĘ EGZORCYSTA
Co robisz, do cholery?
Wprowadzam się. Przepraszam. Nie zdjęłam butów?
O Boże!
Okaż trochę szacunku!
Idiota.
Tylko nie twarz.
To moja twarz, ty...
-Zabiję cię. -Zabiję cię bardziej.
I co? Przypomina ci to mamę, Chip?
Alba!
-Wracaj! -Tak jest, chodź tutaj.
Czyż to nie dwie małe świnki? Napisali o was opowiadanie.
To są Trzy małe świnki.
To ty jesteś ekspertem.
Kim oni są?
Jesteś zazdrosny?
Przestańcie!
Co wy robicie?
-Dość, Chip. -Co do diabła?
-Natychmiast przestańcie! -O mój Boże. Nie.
Hej, przestańcie.
-Odejdź! -Zabiję cię!
O Boże, chyba ją zabiłem.
Sabrina!
Dobra.
Nie...
Co zrobiłaś?
Nie chciałam tego zrobić. Nie chciałam!
-Wyciągnij to! -Alba!
Nie. Ben. Odejdź.
Nie powinieneś tego widzieć.
Super.
Chyba chciałby, żebym z nim pojechała.
Mogę to obsługiwać, dam radę.
Jesteś naprawdę...
Zabierzcie ją stąd!
Zadzwoń do mnie. Jeśli...
-Dadzą ci szklane oko, to po prostu... -Odejdź!
Poczekam na ciebie.
Przepraszam. Trzymaj się. Zadzwoń.
Przełożymy to, tak?
KARETKA
Cholera, dzwonili, gdy się biliśmy.
Puść to.
O Boże, czy to jest...
Przewiń do przodu.
Taki gruby.
Alkoholiczka.
Czy torba z sałatką jest jeszcze w lodówce?
Właśnie zjadłeś pizzę.
To było bardzo proste. Dzwonię na dół, do recepcji.
-Zostaw ich w spokoju? -O czym ty mówisz?
Fernando to kocha
Może próbują nam coś przekazać kodem?
Chip.
Czego nie dzwonią, że za nami tęsknią?
Wiesz co? Pieprzyć ich.
Ja tu jestem.
Masz rację.
Pieprzyć ich.
Zajmij ten pokój.
Nie, luzik.
Hej. Szukacie Chrisa i Poodle Pemberton?
To bezpośrednia linia. Miłej zabawy.
Ben, oglądasz Obcego?
No co ty.
Obcy są o wiele lepsi.
Nie wiedziałem.
Jimmy, oglądamy "Obcych". Patrz.
Daj mi to.
Będę miał potem dziwny nastrój, ale co tam.
Nic ci nie będzie.
Dobra, chłopaki.
-Masz. -Dziękuje.
Cześć, Jen. Tu Chip.
-Dzwonię, by spytać, co słychać. -Chip, tu tata Jen.
Dzwonisz do niej 76 dzień z rzędu.
To robi się przerażające.
Nigdy więcej nie dzwoń do niej.
-Ktoś dzwoni. -Dobrze.
Odrzuć i przekieruj na pocztę.
Tu Chip Pemberton. Proszę zostawić wiadomość.
Cześć, kolego. Tu tata.
Zrobię to szybko.
Przykro mi, że nie mieliśmy kontaktu,
ale kontaktowanie jest dla nas niebezpieczne
Szkoda, że nie będę na twoich meczach lacrosse'a.
Mam nadzieję, że trener
pozwoli ci zagrać w meczu.
Musisz być dzielny, synu.
Nie wiemy, kiedy wrócimy do domu,
mamie i mi zależy na was najbardziej na świecie.
Naprawimy to, Chip.
Kochamy was.
-Masz to? -Tak, mam.