Potwór wypruł mi flaki, ale ja wciąż żyłem.
Potem zaczął je jeść, choć śmierdziały wymiocinami.
Nie dbał o to. Wołałem o pomoc, ale nikt nie przyszedł,
wtedy poślizgnął się na wymiocinach i obudziłem się.
Chwila, pogubiłam się.
Pachniało jak wymiociny, czy to rzeczywiście były wymiociny?
Oba.
Ben, to brzmi przerażająco, rozumiem, ale to
tylko koszmar. Potwory nie istnieją.
Istnieją! Pewnej nocy on przyjdzie i dokończy dzieła
i będzie ci przykro.
-Benny, daj spokój. -Luzik, bracie. Rozumiem.
Na pewno. Ja też przepraszam.
Słuchaj... Pewnie. Tak.
Super.
W porządku.
Pokój.
-Cholera! -Kto to był?
Kolega z labu, Dylan. Gość jest niesamowity.
Spędziliśmy razem tydzień.
Robiąc sprawozdania z laboratorium, pierdząc w zlewki.
Śmiejemy się i bawimy się dobrze.
-Jesteście razem? -Chciałbym.
Przyjaźń z nim wrzuciłaby mnie na nową orbitę społeczną.
-O co chodzi? -Ty jesteś problemem.
Zaprosiłem go na noc, aby dobić targu,
ale jego głupia mama mówi nie.
To moja wina?
Wszyscy myślą, że tu jest bajzel bez nadzoru.
-Bez nadzoru? -Tak.
Żartujesz sobie?
Ja nadzoruję. Alba, wiedziałaś o tym?
Ludzie gadają.
Myślałam, że to olewasz.
Myślałam, że jesteś dumna z tego.
Olewam. Ale po co mam harować jak wół,
gdy nikt nie wie, że pracuję.
To błogosławieństwo.
Tu jest niebo odkąd dzieci
wypadły z systemu.
Jakiego system?
W którym zabierasz dziecko i dajesz rodzicom wolny wieczór.
A w następny weekend oni to robią.
I tak w kółko.
Brzmi niesamowicie.
Dla mnie średnio. Poodle łykała tabletki
a Alba szorowała mocz ze śpiworów.
Chwila, rodzicom nie przeszkadza
ćpunka pilnująca ich dzieci, ale ja tak?
O nie. Te gnojki z Greenwich okażą mi
-należny szacunek. -Co to znaczy?
To, że będziesz spać z tym chłopcem.
Oto i ona. To mama Dylana.
A to jest Dylan.
Nie rzuć się na niego i chodź za mną.
-Co tam, D-Money? -Miętowa czekolada.
Co dobrego, playboyu?
Chip, zapomniałeś? Twój jogurt z pyłkiem pszczelim.
Wiesz, co zawsze mówię.
Kiedy odżywiamy nasze mózgi, to mogą pracować.
Racja. Nigdy nie można tego nie powiedzieć.
Cześć, jestem ciotka Chipa, Mackenzie.
Jestem Karen, mama Dylana.
Tak się cieszę, że wreszcie cię poznałam.
Chip po prostu uwielbia Dylana.
Ciociu Mackenzie.
-Tak? -Może dziś u nas nocować?
Chip, na poniedziałek masz wypracowanie z historii.
Już napisałem.
Twierdzisz, że nie ma nic do poprawienia?
-Może w niedzielę. -A co z kościołem?
Mogę to zrobić po.
A co z godziną zagadek w centrum seniora?
-Proszę! -Dobrze.
-Mama Dylana musi się zgodzić. -Mogę, proszę?
Nie sądzę.
Nie obraź, ale nie znam cię dobrze.
Jasne, bez urazy. Mam takie samo podejście.
Proszę, będziemy grzeczni.
Cóż...
Mój mąż wyjechał z miasta, a ja nie mam nikogo do pomocy.
To nic nie szkodzi. Pozwól mi cię odciążyć.
Weź kąpiel z bąbelkami, wypij butelkę...
Lampkę wina. Wiesz?
-To brzmi nieźle. -Tak.
Dobrze, co mi tam.
-Super. -Będzie dobrze.
Mam kilka wskazówek.
Bez nabiału, rafinowanego cukru, glutenu.
Ten gość ma w zestawie mnóstwo instrukcji.
To frajer.
Alba, szukałam cię. Czy mogłabyś
napełnić olejkami eterycznymi dyfuzor w nawilżaczu Dylana?
Nie da się. Dziś pudluję.
-Co? - „Bez ciężkich maszyn”, więc...
Niech cię szlag.
Spójrz na te wszystkie bzdury.
-Do czego to służy? -To zastrzyk adrenaliny.
To ma przywrócić Dylana do życia,
jakby w pobliżu był orzeszek ziemny.
Uwielbiam nocowanie.
Wiecie? Więzi, tajemnice, psikusy.
Gwarantuję, że wieczorem ktoś komuś wepchnie mu to w tyłek.
Dobrze. To jest dla mnie ważna noc.
Dylan nie może opowiadać,
że dzielił sekrety i bawił się z dorosłym facetem.
Połóż Bena spać.
-W porządku. -A co z potworem?
Jeśli spotkasz jakieś potwory,
wyśnij kilka szpikulców do lodu.
I wbij mu je w twarz. Dobry plan?
-Tak. -Super.
Braciszkowie. Miło was widzieć.
Dylan, chcesz teraz tran, czy wolisz jeszcze poczekać
i wypić go z pastylkami z żeń-szenia i ostropestu?
Nie musi pani tego robić. Mama trochę szaleje.
Nie bardziej niż ja.
Jestem najbardziej szaloną matką w mieście.
-Nie jesteś mamą. -Jestem surowa.
I skreślę każdą pozycję z tej listy.
W tym także bez telefonu po godzinie 20:00. Dziękuję.
-Mówiłeś, że jest wyluzowana. -Cóż, jest, tylko...
Chodź na słówko.
Powiedziałem mu, że jesteś wyluzowana,
więc wyluzuj, rozumiesz?
Rozumiem mnie.
Szalej kolego.
Żartujesz? Dałem ci 200 dolców.
Naucz się lepiej przekupywać.
Bardziej nie poszalejecie.
Panienko, a ty dokąd się wybierasz?
Nie twój interes, idiotko.
Tak nie można mówić do szefa.
To będzie jeden punkt karny dla ciebie.
Cokolwiek robisz, przestań. Będę się uczyć u Kylie.
Dobrze. Idź się uczyć. Ucz się pilnie.
Szkoła jest bardzo ważna.
Powiedz o tym swojej mamie. Powiedz wszystkim.
Pieprzyć to. Chodź, ziomek. Zrelaksujemy się.
Pierwszy śpioch.
Przepraszam, Alba.
Zasady są zasadami.
Dylan, czas na herbatę z melatoniną, a potem gasimy światła.
Chwila. Pospiesz się.
Co się tam dzieje?
W tym domu nie zamykamy drzwi na klucz.
-Pośpiesz się. -Jestem.
Pachnie tu balsamem do ust i papierosami.
Wytłumaczę.
-Kto to jest? -Jestem Olivia.
A kim ty jesteś?
-Skąd wzięła się ta laska? -To dziewczyna Dylana.
Tak już przyszła, przysięgam.
-To jest koniaku za 500 dolców. -Smakuje do dupy.
-Tak wyglądasz. Daj to. -Proszę nie mówić mamie.
Ona się wścieknie.
Zostańcie tu. Jeszcze z wami nie skończyłam.
-Zejdź z łóżka. -Nie.
W czym mogę pomóc?
Przepraszam za najście. Szukam córki, Olivii.
Jest tutaj?
Olivia, nie.
Nie, nie ma tu nikogo o tym imieniu. Przepraszam.
Proszę.
Splądrowała szafkę z alkoholem i uciekła.
Namierzyłem ją za pomocą GPS.
Może pani to sprawdzić?
Tak.
Oczywiście, że mogę. Przepraszam.
Chip!
-To twoja dziewczyna. -A to jest twój dom.
Przynajmniej piła na pełny żołądek.
Tata Olivii jest na dole. Namierzył jej telefon.
Co teraz zrobimy?
Uspokój się. Nie mamy za wiele czasu.
-Kto wie o niej? -Tylko my.
Weź jej telefon i usuń wszystko
co ją wiąże z tym miejscem. SMS-y, zdjęcia.
-Jimmy! -Jest zablokowany.
Wytrzyj rzygi z jej kciuka i odblokuj go. Jimmy!
Co to jest?
-„Chodź do domu Chipa”. -Czekaj.
-„Będziemy się tam całować”. -To nie tak.
-„Chyba się zakochał we mnie.” -Wyrwane z kontekstu.
„Chce mi zaimponować, wąchając bąki.”
Myślałem, że to było zabawne.
To było zabawne, ale ty robiłeś to dalej i zrobiło się dziwnie.
Nakarmmy nim wilki.
-Nie... -Nie karm mną wilków.
Nikt nie będzie karmił wilków.
To moja szansa trafić do systemu,
a wy nie spieprzycie tego.
-Obrzydliwe, ale doskonałe. -Wiem.
-Co? Nie. Nic z tego. -Narysuję coś.
Nie możesz, jej ojciec jest na dole.
Wyśledził jej telefon, jak jakiś pieprzony agent CIA.
Weź telefon i zanieś go jak najdalej od tego domu.
Psikus. Podoba mi się.
Potrzebujemy czasu, by zaprowadzić pannę do domu.
-Zrobione. Epicka noc. -Tak. Jimmy!
-Co? -Weź telefon.
Jestem podekscytowany.
-Wiem. -Jestem w drodze.
Wiem. Dylan, zacznij sprzątać.
Chip? Jeśli chcesz kiedyś kogoś zaprosić do domu, chodź ze mną.
Hej, tak, więc jej tu nie ma.
Ale mój siostrzeniec chciał panu coś powiedzieć.
Śmiało, Chip.
Olivia była tutaj, ale teraz już jej nie ma.
Powiedziała, dokąd idzie?
Trochę trudno było ją zrozumieć. Była pijana.
Boże, znowu.
Wyglądało to tak, jakby chciała się ze mną przespać.
Nawet mnie pociąga, bo lubię pewne siebie kobiety...
Odpuść. Wystarczy.
Przykro mi, mam nadzieję, że ją pan znajdzie.
Chwila. Ona jest tutaj...
Rusza się.
-Muszę iść. -W porządku.
-Powodzenia. -Pa.
Znaczy...
-Poszedł? -Na razie.
Musimy działać szybko.
Dobra, Chip, otwórz.
Nie bagażnik. Mają mnie ukrzyżować?
Cóż, nigdy nie trzymałem...
-O Boże. -Tak.
Myślałam, że skończyła w salonie.
Mój błąd. Do bagażnika. Nie jedziemy daleko.
Wchodź.
Yeah.
Wodę i piwo.
Psikusy.
Tak.
Bo tak dobrze jest być złą Nawet nie próbuję być...
TATA
Ale to nic nie szkodzi
Szlag.
Mogę to wyjaśnić.
Ciociu Miki, miałem koszmar.
Ciociu Miki?
Halo?
Jest tam kto?
Gdzie jesteście?
Jest tutaj.
Alba.
Alba, obudź się! W domu jest potwór!
Obudź się.
Alba!
Gdzie ona jest?
Co robisz z telefonem mojej córki?
Nie wiem.
Znalazłem go.
Były tutaj dziewczyny i jedna z nich go upuściła.
O Boże.
Boże, przepraszam.
Co ja zrobiłem?
Ja tylko...
Boję się o moją córkę.
Ile ma lat?
Ma 14.
Właśnie wtedy zaczynają wariować.
Cały ich system tam, na dole, odpala się, Bóg wie kiedy.
Okładki gazet mówią im, że są brzydkie,
niewygodne buty, balsamy i kremy.
Za dużo, dla każdego.
Też jesteś ojcem?
Tak, z rozmachem.
18, 14 i 7. Siódemka była niespodzianką.
Żona miała podwiązane jajowody, ale moi chłopcy dali radę.
Przepraszam, że skopałem ci tyłek.
Nie skopałeś mi tyłka.
Miałeś przewagę.
Dziękuje.
Jedź bezpiecznie.
Szybciej, ta laska jest ciężka.
Ma milion pieprzonych kluczy.
Jedzie samochód!
Ostatni i wyrzucamy ją w krzaki.
Masz szczęście, suko.
-Co ty, Chip. -Myślałem, że będzie rzygać.
Ty i zdrajca zróbcie resztę.
Stary, przepraszam?
Powiedziałem to po to, by rozśmieszyć Olivię.
Teraz jestem dla ciebie żartem.
Przyznaję, najpierw potrzebowaliśmy miejsca na mizianki.
Ale potem serio cię polubiłem.
Wykorzystujesz mój gówniany dom?
Nie mów tak. To jest rezydencja.
Też mnie wykorzystujesz dla mojej popularności.
To nie tak. Zawsze chodziło o ciebie.
Możemy znowu być kumplami?
Chciałbym, ale jest już na to za późno.
Możecie się pobić, pocałować albo po prostu zamknąć.
Ktoś jest w domu.
-Chowajcie się. -Gdzie?
Tutaj.
Olivia. Dzięki Bogu.
Boże, to już koniec. Mamy przechlapane.
Jeśli nas zobaczy, ma prawo do nas strzelać.
Cicho, bo ja będę strzelać.
Wystraszyłaś mnie dzisiaj.
Wiem, że nie zawsze byłem dobrym ojcem,
ale musisz skończyć z tym zachowaniem.
Jest uszkodzona.
Chcę cholerny grillowany ser.
Brzmi dobrze. Umieram z głodu.
Odpocznij.
Porozmawiamy o tym rano.
Powiedz mamie, że byłam jak strażnik więzienny.
Halo.
Mama?
Namierzyła twój telefon.
-Nie mam funkcji śledzenia. -Co ona tu robi?
Nie uwierzyłabyś, jaką miałem noc.
Biedaczek. Naprawię to.
To... jest... wspaniałe.
Alba, obudź się!
Potwór!
Benito!
Nie.
Nie dobrze.
Benito!
Nie!
Dokąd idziesz?
W porządku, chłopaki.
Zobaczcie.
Lepiej?
O wiele lepiej.
Co by nie mówić, twoja mama ma niezłe ciało.
Chip, zamknij się.
-Don jest nieobrzezany. -Obrzydliwe.
Jak udało ci się wyrwać?
Dylan spędza noc u swojego kumpla, Chipa.
Chip Pemberton? Niska, mała ropucha, rude włosy.
Tak.
Chyba zakochał się w Dylanie.
Byłem u niego, jak szukałem Olivii.
Nie wspomniał nic o Dylanie.
Dziwne.
Olivia wróciła nieźle nawalona.
No nie.
Dobrze. Dzwonię.
Nie.
Ta suka się rozłączyła.
-Jadę tam. -Teraz?
Co? No nie.
Cześć. Dziękuję.
Super, matka roku ma przewagę,
Szybko. Idziemy.
Nie martwcie się, ale jak rozjedziemy coś małego,
nie zatrzymam się.
Na górę. Wkrótce tu będzie.
-Co jest? -Ciociu Miki!
Ten potwór jest prawdziwy!
Chce mnie utopić w wymiocinach
-albo obedrzeć ze skóry. -Wiem.
Spokojnie. Jesteś zdenerwowany i przestraszony,
ale mówiłam już sto razy, nie ma potworów.
-Więc nie... -Benito...
Alba?
Nie podkrada się do kogoś...
Idę!
Proszę. Widzisz? Wystarczy zrobić tak.
-Karen? -Dylan?
Wejdź.
Coś się stało?
Dzwoniłam, nikt nie odbierał.
Wiem. Ojej. Zasięg jest słaby.
No wiesz.
Cześć, mamo. Co ty tu robisz?
Martwiłam się, ale...?
Tak.
...chyba wszystko w porządku.
Dobry wieczór.
Ma pani w sobie blask.
-Co to jest? -Co?
Nie czytałaś listy?
Wyraziłam się jasno
Po godzinie 20:00 żadnego telefonu.
Tak, wiem.
Przeczytałam listę.
-Czytałam listę. -Tak.
-Musiałam o tym zapomnieć. -Zapomniałaś o tym?
Przykro mi, ale to mi nie pasuje.
Tak.
Wydaje się, że to drobiazg w kontekście tego,
co mogło pójść nie tak.
Dylan, wychodzimy.
Co? Mamo, nie.
Zaufałam tej kobiecie, pomimo jej reputacji,
a ona zdradziła zaufanie mamy.
Tak jak ty zdradziłaś tatę?
Dobra, żeń-szeń, na pewno wiesz, co robisz?
Co?
Wiem o tobie i Donie.
-Jak? -Nieważne jak, Karen!
Bo ja wiem wszystko!
Zajmij się swoim pokręconym życiem i nie wtrącaj się do mojego?
Dobrze.
Przepraszam. Otworzę
Ale mam wrażenie, że nie jestem najgorszym rodzicem w tym pokoju.
Dobranoc, królewno!
Nie wiem, kto to jest.
Chodź, Dylan. Wychodzimy.
Przepraszam, że byłem palantem.
Było, minęło.
Przykro mi, że widziałeś mamę nago. To wstrząsające przeżycie.
Tak, było, ale...
Przynajmniej mam ziomka.
Na pewno, brachu.
Chip'n'Dip, za tydzień nocujemy u mnie?
Oczywiście, D-Train.
Słowo skauta, brachu.
Super.
Jeden sukces mamy.
Jesteśmy w systemie, mój przyjacielu.
Zdobyłem Dylana.
Szkoda, że się nie słyszysz.
Bierzemy ją do domu?
Nie mam na to ochoty.
FRAJER
-Dzień dobry. -Dzień dobry.