Verdomme, Harold.
Je hebt ze niet meegenomen.
Nee, dat heb ik niet. Je hebt geen wapens meer nodig.
Ik heb geen wapens meer nodig. Ik heb die wapens nodig.
Weet je, we zijn 350 mijl verwijderd
van de dichtstbijzijnde golfbaan.
Ik weet niet zeker waar dit allemaal over gaat.
Ik heb niet de luxe om
te doen alsof ik iemand anders ben dan wie ik in werkelijkheid ben.
Goed punt.
Dus, gaan we nu ruzie maken voordat je uiteindelijk
akkoord gaat om me te geven wat ik nodig heb?
Johnny, heb je enig idee hoe gevaarlijk het
- voor mij is om hier te zijn? - Ik denk het wel.
Je voert een oorlog
die je land je heeft opgedragen om niet te voeren.
En binnen die oorlog
heb je partij gekozen voor één van onze vijanden.
Hij vecht tegen onze vijanden.
Hoe denk je dat dat hem onze vijand maakt?
Hij vecht er niet tegen zoals wij willen dat er wordt gevochten.
Hij gaat het gevecht niet winnen zoals hij vecht.
En hij maakt de jongens die het
gaan winnen zwakker omdat ze
- hem moeten afweren. - Dat maakt allemaal niet uit.
Maakt het allemaal niets uit?
Er is hier niemand anders.
Toch?
Hier worden de beslissingen genomen, oké?
Het is alleen jij en ik.
Ongeacht wat Langley wil dat je denkt,
weet je dat ik gelijk heb.
Je weet dat ik gelijk heb.
Hij is slimmer dan jij en ik bij elkaar.
Het enige wat hij wil is dat zijn mensen hun leven leiden
zonder verkracht en vermoord te worden
door Russische tieners.
In een oorlog waarin het steeds moeilijker wordt
om de goeden van de slechteriken te onderscheiden,
zeg ik je, dat
deze man een goede is.
Dat is waar het om gaat.
Dat is het enige dat telt.
De regering van de Verenigde Staten,
haar hele inlichtingenapparaat,
al haar regionale bondgenoten
en al hun inlichtingendiensten...
zij hebben het allemaal mis over deze man.
En jij hebt gelijk?
Ja, precies.
Dus, mag ik nu mijn geweren, alsjeblieft?
Hoe ging het met de Knicks?
Ik heb al drie maanden geen sportpagina meer gezien,
maar had het gevoel dat het misschien aan het veranderen was.
Je weet dat ik het zal zijn, toch?
Wanneer de verkeerde mensen erachter komen
wat jij daar aan het doen bent
en ze willen dat jij er niet meer bent...
ik degene ben die ze gaan opdragen om het te doen.
Hoe ziet het eruit, Waters?
Oké, laten we een...
raster opbouwen, oké?
Mijn operatie is stopgezet.
Je meent 't.
Code Rood is gisteravond uitgegaan.
Op dit moment worden er arrestatiebevelen uitgegeven.
Het is nu een zaak voor de wetshandhaving.
Er zal vanuit uw kantoor een taskforce worden gevormd
om een ​​klopjacht te organiseren.
Ik zal worden toegewezen aan die taskforce als adviseur.
Met uw toestemming, meneer,
er is één vraag van gisteravond
- waar ik graag mee aan de slag wil gaan. - Wat is dat?
Er was een moment dat hij
mijn jongens had afgeschud.
Hij had gewoon kunnen verdwijnen,
maar in plaats daarvan kwam hij terug
om dit allemaal te doen.
Ik vraag me af waarom.
Misschien wilde hij het smerig spelen,
zodat wij ons aan de regels moesten houden.
Of misschien wilde hij het smerig spelen,
meneer, zodat u...
verantwoordelijk zou worden voor de spelregels.
Meneer, ik kan maar moeilijk zien wat ik gisteravond zag
en niet vermoeden dat deze situatie
persoonlijk voor u is op een wijze
die schadelijk kan zijn voor de missie.
Als je mijn leeftijd in deze business bereikt,
zul je hoe dan ook iets persoonlijks hebben
met zowat iedereen.
- Waar ga je naartoe? - Hij kan niet ver zijn gekomen.
Ik ga hem zoeken.
Hé, Em. Het is weer je vader.
Ik weet dat je geen kind bent.
En ik weet dat er dingen zijn
die nu zullen moeten veranderen.
Wie we zijn voor elkaar.
Verdorie, wie ben ik voor de wereld.
En het moet zo snel veranderen.
Vroeger was het gemakkelijk.
Makkelijk om van de ene rol in de andere te stappen.
Het was mijn tweede natuur.
Het is gewoon dat...
Ik dacht echt dat dit de laatste rol zou zijn
die ik ooit zou moeten spelen.
Je vader zijn.
Opnieuw beginnen
lijkt zoveel moeilijker dan ik me herinner.
Ik weet dat je vragen hebt,
vragen waarop je antwoord wilt.
Ik weet dat het lijkt alsof ik je buitensluit.
Ik weet dat het lijkt
alsof dit het einde voor ons is.
Dat is 't niet.
Ik heb Dan Chase weggegooid
en alles wat mij aan hem bindt.
Ik laat het allemaal achter me. Maar de antwoorden die je wilt
en de oplossingen die ik nodig heb,
ze zijn in L.A.,
en ik ga dat hele eind niet redden
in m'n huidige toestand.
Ik moet...
Ik moet een rustige plek vinden.
Ik moet wat tijd nemen.
Ik heb een plek nodig die niet verbonden is
met iets of iemand die ik zou moeten zijn.
Ik moet herstellen.
Ik moet me herinneren wat er nodig is om een nieuw iemand te zijn.
Ik bel je wanneer ik kan.
Ik hou van je, meissie.
Kan ik u helpen?
Hoi. Ik wil, eh,
Ik wil alleen zeker weten dat u alles hebt wat u nodig hebt.
O, ik ben helemaal op orde.
Geweldig. Geweldig. Ik ben Zoë.
Pieter. Caldwell.
Alles goed?
Ja, tuurlijk.
Eh, eh, wie ben je dan?
Ik-ik ben Zoë.
Ik woon hier.
- Je woont hier. - Klopt.
Ik snap het. Ik dacht dat
de eigenaar niet hier woonde.
Wat gaf je die indruk?
Wel, het contactnummer op de lijst
- was een 412 netnummer. - Juist.
Dat moet mijn ex-man zijn.
Hij... Het onroerend goed is nog steeds van hem.
- O, oké. - Ik hoop dat dat geen probleem is.
Eh...
nee, nee.
Weet u zeker dat je in orde bent?
O, dit?
Ja. O, ik ben in orde.
Je zou die andere man moeten zien.
Nee, gestoten in de auto.
Weet je, ik ga naar het westen.
Ik heb mijn huis verkocht.
Ik heb een huis gekocht in Montana.
Ik wilde een paar dagen de
tijd nemen, om het land te zien.
En, eh, op de tweede dag,
rijden een paar tieners door rood.
Nou, als je...
als je iets nodig hebt, aarzel dan niet om het te vragen.
Ik zie dat je een hond hebt.
Inderdaad. Ja, die heb ik.
Is dat een probleem?
Op de lijst had moeten staan: geen honden.
O, is dat zo?
- Ik... - Op de lijst stond absoluut geen honden.
O, ik begrijp het.
Dat is het.
Het spijt me, ik weet niet... Ik denk niet dat dit
- gaat lukken. - O, het zijn erg goed opgevoede honden.
Ik weet zeker dat ze dat zijn. Maar het... Mijn ex-man en ik, hij...
Ik kan gewoon... Ik kan ze gewoon niet zijn bank laten opeten,
Dan denkt hij, eh, dat ik ze het laat doen. Ik...
- Dat kan ik nu niet in mijn leven hebben. - Ik kan een borg
storten als dat zou helpen.
- Contant. - Het spijt me. Ik, eh...
Het spijt me.
Het was leuk je te ontmoeten.
Goede reis.
Dit ga je niet geloven.
- Kantoor of thuis, meneer? - Geen van beide.
Ik moet naar een vriend.
Een ogenblikje.
Het licht is nu perfect.
The New York Times belde vandaag
om me mijn overlijdensbericht voor te lezen.
Een heel aardig meisje genaamd Janine las het me voor.
Ik heb er best van genoten.
Alsof je door de gordijnen
in een verboden kamer gluurt.
Geloof ik direct.
Wat zei ze?
Ik herinner het me niet echt.
Mm, de dingen die je zou verwachten.
Het was niet wat ze zei, maar...
hoe ze het zei.
Maar hoe mooi zal het zijn,
in die laatste momenten als het licht sterft,
wetende wat iedereen de volgende ochtend
in de krant zal lezen
en wetende dat het goed komt.
Faraz Hamzad is terug.
Ik weet 't.
Ja, dat dacht ik al.
En ik hoopte dat je misschien zou weten waarom.
Maakt het uit?
Nou, ik denk dat het wel uitmaakt.
Al 30 jaar, eh...
maakt niemand zich druk om
hem of wat hij wil.
Nu vraagt ​​hij om hulp bij het oplossen van een 30-jarige wrok,
en een of andere dwaas heeft ermee ingestemd om het te verschaffen.
Hij kan alles vragen wat hij wil,
wat dan ook, en hij zal het krijgen.
Waarom?
Vanaf het moment dat Johnny hem verraadde,
kun je je voorstellen
dat hij werd verteerd door twee dingen:
dromen van zijn wraak
en het verkrijgen van de middelen om het te realiseren.
Opium. Wapens. K en R. Invloed.
Hij had geen probleem om aan middelen te komen.
Het was slechts een kwestie van tijd voordat
hij doorhad hoe hij die moest toepassen.
Wie weet welke invloed hij heeft
op wie en hoe, maar op dit moment
gebruikt hij het optimaal
en het werkt.
Ik hield van jou en Johnny allebei,
zoals ik van zonen zou houden.
Ik waarschuwde jullie allebei dat jullie keuzes
consequenties zouden hebben.
En ik keek toe terwijl jullie deden wat je wilde.
Zoals zonen dat doen.
Hij verliet de CIA om Lawrence of Arabia te worden
en jij vertrok om een ​​politieagent te worden.
De enige verrassing is
dat het zo verdomd lang duurde
voordat dit alles jullie inhaalde.
Ik heb met hem gesproken.
Met wie gesproken?
Johnny. Ik belde hem.
En ik probeerde hem te helpen ontsnappen.
Wanneer heb je...
Net voordat hij opgepakt zou worden. Afgelopen nacht.
Waarom zou je...
Omdat tijdens het uittrekken van zijn vingernagels,
Faraz Hamzad er misschien achter komt
dat Johnny wat hulp kreeg om hem te naaien.
En dan komen er allerlei
verhalen aan het licht.
En misschien wordt de volgende naam
op de wraaklijst van Faraz Hamzad
dan die van mij.
Deze zaak ligt al 30 jaar diep begraven.
Ik wilde het daar laten.
Je had mij eerst moeten bellen.
Wat, zou je me gezegd hebben hem niet te bellen?
Ik had je kunnen vertellen dat Johnny niet luistert,
hoe logisch je het ook denkt te brengen.
En ik had je misschien verteld dat er betere manieren
zijn om dingen diep begraven te houden
dan te proberen
om ze weg te wensen.
Is dat wat ik denk dat het is?
Op een dag zal een aardige
jongedame van The New York Times
je gaan bellen.
En ze zal de gordijnen opentrekken,
en ik hoop dat je ziet dat al het werk dat je hebt gedaan,
alle dingen die je hebt opgebouwd... Dat ze belangrijk waren.
Dat ze worden gewaardeerd. Zij zullen het overleven.
Ik hoop dat je tranen en
eerbied en liefde zult zien.
Geloof me als ik je vertel dat dat
moment is waar elk moment dat eraan voorafging
voor is geweest.
Wat je niet wilt zien is twijfel.
Slecht aanzien.
Roddels en aanklachten
en de schaamte van je vrouw
en de verwarring van je kleinzoon
over wat voor soort man zijn grootvader werkelijk was.
Doe wat je moet doen om
dat moment te beschermen.
Doe alles wat je moet.
Als ik dat stuk papier zelfs maar aanraak
en iemand komt er ooit achter,
kan ik vrij goed inschatten
wat de kop op mijn overlijdensbericht zal zijn.
En die zal niet goed zijn.
Het licht is perfect.
Zou willen dat het voor altijd zo zou blijven.
Waarom doe je dit?
Ik zag wat je ging eten.
Iemand moest dit doen.
Trouwens, ik heb wat tijd te doden voordat de sleepwagen komt.
- En... ik geniet echt van, eh... - Nee, ik bedoelde...
Ik bedoelde "waarom doe je dit"
op de manier van "ik hoop dat je niet denkt dat ik
van gedachten zal veranderen over de huur".
Nou, proef dit
en laten we dan praten, hmm?
Het ziet eruit alsof je weet wat je doet.
Ik-ik deed het vaker.
Je weet wel, koken.
- Voordat mijn zoon ging studeren. - Hm.
Ik mis het niet, de stress ervan.
Ik bedoel, ik weet dat sommige mensen het ontspannend vinden,
maar alles wat ik ooit heb gevoeld
was de angst om dingen aan te laten branden.
Nou, misschien heeft degene die
je het geleerd heeft
een paar stappen overgeslagen, hmm?
Zou kunnen. Wie heeft 't jou geleerd?
O, een vent met wie ik in dienst zat.
Je zat in het leger?
Ja. Lang geleden. Hij was in de buurt opgegroeid.
Eh, zeer... zeer gerespecteerd.
En hij nam zijn keuken zeer serieus.
Ik... Ik vond dat nogal vreemd.
Ik heb er met hem over gesproken.
En hij vertelde me een verhaal dat hem als jonge jongen
was verteld over een wijze oude man en zijn tuin.
Deze, eh...
deze wijze oude man,
hij sprak nooit.
En, eh, het was niet omdat hij het
niet kon of omdat hij niets te zeggen had.
Het was omdat hij
geloofde dat taal bedroog.
Dat het van nature de waarheid vertroebelde,
waardoor het moeilijker werd om de wereld te kennen.
En, eh, deze...
deze wijze oude man,
hij geloofde dat de waarheid...
de waarheid alleen in stilte leefde.
Op andere manieren communiceerde.
Dat het voedsel dat hij uit zijn tuin bereidde,
dat dat zijn genegenheid uitstraalde,
zijn dankbaarheid of
zijn onverschilligheid...
en veel beter dan woorden kunnen overbrengen.
En er werd gezegd dat deze wijze oude man...
Dat hij op die manier meningen kon veranderen.
Hij kon de hardste
harten verzachten...
zonder ooit een enkel woord...
te spreken.
Kun je me volgen?
Toen ik een kind was...
en ik lastig was...
liet mijn moeder vaak alles vallen
en maakte roerei voor mij.
Hé.
Ik weet niet waarom het werkte, maar het deed het wel.
Misschien ben je iets op het spoor.
Vertel me meer over je honden.
Ach, het zijn schatjes. Ja.
Ze zitten al 20 minuten doodstil.
Is dat omdat ze heel goed luisteren
of omdat ze elkaar op ideeën brengen?
O, nou, het zijn uitzonderlijke luisteraars.
Ik heb ze gevraagd te gaan zitten. Ze zitten.
En als je ze vraagt ​​om de gastenkamer niet op te eten,
zouden ze daar dan ook naar luisteren?
Je lijkt erg ongemakkelijk bij dit alles,
- en, weet je, ik... Echt, ik begrijp het.
Ik wil niet...
O, kijk, daar is de sleepwagen.
Ik wil je hier geen problemen mee bezorgen of je er spijt van laten krijgen.
Het was leuk je te ontmoeten. Heerlijk om voor je te koken.
Twee maanden huur.
Als borg.
O, nee, we zijn...
- Weet je het zeker? - Contant.
En je kookt drie avonden per week.
Boodschappen op jouw kosten.
Als jij daarmee kunt leven, kan ik ermee leven.
Akkoord.
Au.
Oh.
Het komt goed.
Wel, we zitten hier wel een tijdje goed.
FBI Directoraat van Inlichtingen.
Dit is een onbeveiligde lijn. Met wie kan ik u doorverbinden?
Ik ben in orde, mensen.
Ga verder.
Wiens verjaardag?
Die van Joe.
Als het jouw verjaardag is, waarom eet je dan geen taart?
Nou, ik hou niet van taart.
Of van vieren op het werk.
Of verjaardagen.
Oké.
Wat doen we hier dan?
Nou, alle anderen houden er wel van.
Oké.
Eh, we moeten u op de hoogte brengen hiervan.
- Eh, is het nu een goed moment? - Natuurlijk.
Geef me even de tijd om te settelen.
- Hou je het vol, meissie? - Ik ben oké. Wat doe jij hier?
Je klinkt niet zo oké.
Ik ben niet oké.
Het is pas een paar weken geleden.
Ben jij oké?
Nee.
Het is verkeerd dat ze je zo binnen hebben gehaald.
Ik bedoel, Cheryl heeft je thuis nodig.
Henry heeft je thuis nodig.
Jij hebt je thuis nodig.
Joe heeft hier alles onder controle.
Dank je. Ik meen het.
Op dit moment ben ik gevraagd om mijn werk te doen,
dus ik probeer me gewoon te concentreren op mijn werk.
Kom binnen, Joe.
Wat heb je?
Ik heb aan de aliassen gewerkt,
- maar er is niet veel om van uit te gaan. - Aliassen?
- Ja. - Welke aliassen?
Van het onderwerp, onze man Chase.
- Waar hebben we aliassen vandaan? - Van het Bureau.
Op de een of andere manier hebben ze zes namen opgediept.
En als we die positief kunnen identificeren,
kunnen we beginnen met toezicht op bankrekeningen, woningen
en het deze vent erg lastig maken.
Wacht, ik dacht dat u hier al was toen dit gebeurde.
- Waarom wist u hier niet van? - De man die de leiding heeft
toen ik daar aankwam. Eh, Waters.
Blijkbaar wilde hij niet dat ik het wist.
- Waarom zou hij dat voor u verzwijgen? - Geen idee.
Blijf iedereen hierin pushen.
En geef me kopieën van alle onbewerkte gegevens die je krijgt.
Ik wil ook alles in de gaten houden.
En...
doe me een plezier. Sluit de deur.
Ik heb een andere naam die we moeten opsporen,
maar ik wil dat jullie dat doen.
- Niemand anders. - Oké. Wat is de naam?
Ik weet het niet.
Dan Chase heeft een dochter.
Ik weet niets over haar, maar ik weet dat ze bestaat.
En ik weet dat als ik haar kan vinden,
ik hem onder controle kan krijgen.
Nou, als u niets over haar weet, hoe weet u dat dan?
- Dat ze bestaat? - Ik ken hem.
Kende hem tenminste.
We dienden samen.
Jezus. Dus daarom hebben ze u gebeld.
Ja.
Het was lang geleden, maar ja,
ik was erg betrokken bij deze zaak,
dus ik wil het afronden.
Oké.
Ik ga er mee bezig.
En, meissie,
je hoeft je om mij geen zorgen te maken.
Nou, dat doe ik wel.
Peter?
- Hallo daar. - Hoi.
Is het mijn avond om te koken?
Nee. Nee. Eh, ik heb gewoon...
Ik heb het gevoel dat ik je iets moet vragen.
O, oké.
Ik wil graag dat je met me gaat eten.
O.
Ik-ik ben nu in de war.
Is het mijn avond om te koken?
Nee, nee.
Nee, ik-ik-ik ben... Uit eten.
Uit. Met mij.
O.
Oké, tuurlijk. Waarom niet.
Pap.
Ja.
- Pap. - Ja.
Ik weet het. Ik bedoel...
Weet je, als ik nee zeg,
dan begint ze misschien achterdochtig te worden
waarom ik niet in het openbaar wil worden gezien.
- Pap. - Kijk, ik weet het niet.
Zij vroeg me. Ik zei ja.
Het gebeurde gewoon.
Wat wil je dat ik je zeg? Het komt goed, oké?
Uw ober komt zo bij u.
- Dank u. - Ik weet wat ik doe.
Nou, dat is aantrekkelijk.
Eh... Waarom berg ik dat niet gewoon op.
We kunnen doen alsof dat nooit is gebeurd.
Laten we eens kijken wat je hebt.
Uh...
Maagzuur.
Ah, maagzuur.
Eh, statine?
- Heb je iets wat ik niet heb? - Eh... fosfatidylserine.
- Heb je fosfatidylserine? - Wat doet dat?
O, dat voorkomt cognitieve achteruitgang.
Dat doet het waarschijnlijk niet echt, weet je.
Ja, waarschijnlijk heb je gelijk.
Maar mijn vrouw, eh... stierf aan de ziekte van Huntington
na zes jaar ernstige dementie,
dus ik ben aan de voorzichtige kant.
En ik dacht dat dit genant zou zijn.
Wat, ben je nog nooit een eerste date begonnen
met een kwaaltjes-wedstrijd?
Nee, volgens mij niet.
Hoe lang is het bij jou geleden?
Je weet wel, je laatste eerste date.
George Bush, in die tijd.
O. Welke van de twee?
Lees mijn lippen.
O, dat is... Ha, ha.
Dat is lang geleden.
Ja, ik realiseer me nu pas hoe lang.
En jij?
O, iets langer dan dat.
Mijn vrouw, eigenlijk.
Hoe lang is het geleden dat ze is overleden?
O, iets meer dan vijf jaar.
Ja, we waren, eh...
We waren 21 jaar getrouwd,
maar...
ik wist al lang daarvoor dat zij de ware was.
Het was te ingewikkeld om iets
te beginnen, maar zodra ik haar zag,
wist ik dat zij de ware was.
Hoe lang is je scheiding geleden?
Ongeveer hetzelfde als jij.
- Vijf jaar. - Hm.
Wat gebeurde er?
Ik bedoel, daar hoeven we het niet over te hebben.
Nee, nee, het is goed.
Hij...
Is het vreemd dat jij het makkelijker vindt om
te praten over het overlijden van je vrouw
- dan ik over mijn man die me verlaat? - Nee.
Nee, dat is het niet.
Nee, dat is het niet, toch?
Eh...
Nou, we trouwden toen we in de twintig waren, en weet je, het klopte.
Eh, wij...
Ik steunde hem waar ik kon.
Ik genoot van zijn gezelschap, hij van het mijne.
We groeiden uit elkaar.
We ontvingen mensen en ruzieden
en legden het bij, en...
- lachten en sloten compromissen. - Hmmm.
- En kregen een zoon. - Hmmm.
Ik hield van hem, zorgde voor hem en...
We hadden een leven, weet je. We werkten eraan.
En het was zinvol totdat ik op een dag wakker werd en het niet zo was.
En toen kwam er een vrouw...
veel jonger dan ik.
En toen was het voorbij.
En mijn huis werd heel, heel stil.
O. Dat heb je niet verdiend.
Dank je.
Ik meen het.
O?
Weet je dat zeker?
Ja, dat doe ik.
Laat me je het verhaal dan op een andere manier vertellen.
Toen we in de twintig trouwden, klopte dat volgens iedereen.
Ik was er vrij zeker van dat het voor mij ook klopte.
We genoten van elkaars gezelschap.
We hadden een leven.
Tot ik op een dag wakker werd en niet meer kon ademen.
Ik sleepte mezelf naar de spiegel, en ik...
Ik herkende de ogen, maar niet het gezicht.
Het was niet mijn gezicht.
Het was het gezicht van mijn moeder, of...
het gezicht van een vreemde.
Niets klopte er meer.
Dus ik had de moed om met mijn man te praten
en ik zei: "Er is iets heel erg mis,
ik leid het verkeerde leven."
Maar ik wilde het op de een of andere manier oplossen.
Ik wilde het met hem oplossen.
Ik wilde het juiste leven met hem leiden.
En hij stemde toe,
en hij offerde zich op, en hij steunde,
en hij groeide van me af, en hij sloot compromissen, en...
Ik werd er niet gelukkiger van.
Maar ik heb het geprobeerd.
Ik heb 't geprobeerd.
Dus uiteindelijk kon hij niets meer opofferen.
Uiteindelijk vond hij een
zinvol leven met een vrouw die,
toen ze probeerde gelukkig te worden,
ze daarin slaagde.
En hoe gelukkiger hij met haar werd,
des te meer hij mij ging afstoten,
en...
ging haten.
En mijn leven werd heel, heel stil.
Waarom zou je het verhaal op die manier vertellen?
Ik vertel het mezelf van twee kanten.
Eerlijk gezegd weet ik niet welke de waarheid is.
Ik denk niet, eh,
Ik denk niet dat wat er gebeurde jouw schuld was.
Nou...
Je hebt geen controle over je gevoelens, weet je?
Jij bent hier niet de slechterik.
Ik hoop dat dat waar is.
Ik denk dat dat waar is.
Maar dit is wat ik wel weet.
Echt niemand ziet zichzelf alsof hij die rol speelt.
Toch?
Maar ze zijn er wel.
In elk verhaal zit een schurk.
Misschien is dat de reden.
Misschien is de enige die die rol kan spelen
degene die het niet ziet gebeuren.
Sorry. Was dat te veel?
- Wilt u de wijnkaart? - Ja.
Ja.
Hoi.
Ik ben Ray Waters.
Jouw CIA-contactpersoon,
hoewel niemand bijzonder opgewonden lijkt
over het contact met mij.
Het is bijna alsof iemand hen heeft opgedragen dat niet te doen.
Enig idee wie dat geweest kan zijn?
Ja, dat was ik.
Goed dan.
Je bent boos dat ik niet zo vriendelijk ben geweest tegen je baas.
Mag ik vragen waarom?
Hij huurde me na Quantico in,
lanceerde mijn carrière, leerde me bijna alles wat ik weet,
beschermde me toen dat gevaarlijk voor hem was.
Moet ik doorgaan?
Nee, jullie twee zijn erg close.
Dat kan ik zien.
Ik neem aan dat hij je dan alles over Faraz Hamzad heeft verteld.
Niet?
Nou, dat is dan interessant.
Ik heb vanmorgen wat telefoontjes gepleegd
om erachter te komen waar we hier in verzeild geraakt zijn.
Wil je weten wat ik heb gehoord?
Faraz Hamzad was een krijgsheer in
Afghanistan tijdens de Sovjet-invasie.
Niet onze favoriet, toch?
Maar bijzonder genoeg konden we hem ook niet buiten beschouwing laten.
Maar wat hem zo bijzonder maakte,
was dat hij een man in zijn kamp had,
de iedereen daar bang maakte.
Hij schoot een rivaliserende krijgsheer tussen de ogen op 1100 meter.
Er werd gefluisterd dat hij in zijn eentje aanslagen pleegde
op Russische eenheden.
Nu heb ik het over harde doelen...
Keiharde Spetsnaz-klootzakken.
En dan gewoon verdwijnen in de nacht,
na een dozijn mannen te hebben neergelegd in totale verdomde stilte.
Geen alarm, geen getuigen.
Ik denk dat het gewoon een verdomde gek was,
die man, nietwaar?
In de Panjshir-vallei
noemden ze hem Baba-khorkhore.
Dat is "het beest dat alles eet."
In Langley deed er een gerucht de ronde.
Baba-khorkhore is eigenlijk ex-CIA.
Dat is nogal schandalig, niet? Dat een...
Dat een Amerikaanse spion Russen vermoordt op het slagveld.
Dat is niet eens het beste deel.
Er wordt gezegd...
dat Hamzads nummer twee...
De geest, Baba-khorkhore...
Dan Chase was.
Dat Hamzad ons na al die jaren gebruikt
om hem te pakken te krijgen.
Iets over een wrok die
blijkbaar nooit is weggegaan.
En wat heeft dit te maken met de adjunct-directeur?
Mm.
De chef van het bureau in Islamabad die toezicht hield
op de steun van de CIA voor de Moedjahedien
op dat moment...
was Harold Harper.
Kijk, nu moet je je afvragen wat hij heeft geweten.
Toch? Je moet je afvragen wat hij eraan heeft gedaan.
Je moet je afvragen hoe ver hij zou willen gaan
om te voorkomen dat het naar buiten komt.
Is dat wat ze je in Langley leren?
Dat het niet uitmaakt hoeveel je verkloot,
je ontwikkelt gewoon een troef en gebruikt die
om iemand anders de schuld te geven?
Als je denkt dat ik me tegen Harold Harper ga keren,
ben je niet erg goed in je werk.
Voor wat het waard is,
wat ze je in Langley leren is
dat wanneer een doel eerst ontwikkeld moet worden...
zelfs als ze zeggen dat ze zich nooit tegen je zullen keren,
en ik bedoel met name als ze zeggen dat ze zich nooit tegen je zullen keren...
Wel, je lijkt best goed in je werk, nietwaar?
Ik neem aan dat je de rest wel kunt invullen.
Hij zou moeten synchroniseren.
Stomme telefoon.
Hoi lieverd.
Ah, eh... Nee. Ik was gewoon,
eh, uit eten. Wat is er?
Nee, ik heb het betaald.
Ja. Ja. Ik weet het zeker.
Een paar dagen geleden. Oké?
Alles moet geregeld zijn bij de administratie.
Het komt goed.
Spreek je snel. Ik houd van...
Nou, dat verpestte de stemming helemaal, nietwaar?
O mijn God. Inderdaad.
- Ik ben zo... - Kijk.
- Moet ik omkeren? - Waarom zou je?
Ik heb een tweede glas wijn genomen.
Nee. Nee, niet omkeren.
Gewoon normaal rijden, langzaam tot stilstand komen,
je handen aan het stuur houden,
en hun instructies opvolgen, oké?
- Goedenavond. - Hallo.
Waar gaan jullie vanavond heen?
Eh, naar huis. We zijn net uit eten geweest,
en nu gaan we naar huis.
Hm.
Rijbewijs en kentekenregistratie, alstublieft.
Natuurlijk.
Zou u ons ook uw identificatie willen laten zien, meneer?
Is dat normaal?
- Hij reed niet. - Het zal niet lang duren.
- U bent zo weer op weg. Meneer? - Weet u, eh...
Agent, het spijt me.
Eh, we zijn haastig vertrokken. Ik heb mijn portemonnee niet bij me.
Agent, mijn man en ik
wonen al heel lang in deze omgeving.
Is dit echt nodig?
Neem me niet kwalijk.
- Sorry, ik dacht alleen... - Het komt wel goed. Geloof me.
Ik ga u allebei vragen om uit het voertuig te stappen.
Ga hier staan, mevrouw.
Gewoon hier, alstublieft.
Mooie nacht, hè?
Het is in orde.
Het is in orde, maar we moeten hier weg.
Wat in godsnaam ben jij?
Alsjeblieft, stap gewoon bij me in de auto.
Ik kan dat niet.
Ik zie je.
Eenheid 42, meld je bij 3488 Riverside Drive.
- Ontvangen? - Begrepen, we zijn onderweg.
Meneer, ik rook alcohol in de adem van uw vrouw.
Heeft u vanavond iets gedronken?
Ik niet. Nee.
Goed. U rijdt.
- En wees de volgende keer voorzichtiger. - O.
Dank u, agent.
Dat stel ik op prijs.
O, dank je.
Kom je binnen voor koffie?
O. Hoe laat is het?
Half elf.
Ja. Jazeker.
Hm?
Ik ga binnenkort weg, en, eh...
ik wil geen rare situatie voor je creëren.
Misschien mag ik op zijn minst inspraak hebben
in wat me wel of niet een raar gevoel geeft?
Het is ingewikkeld.
Weet je...
op jouw leeftijd was ik al twee keer getrouwd.
Ik had je gelapt.
Ik wist niet dat het een wedstrijd was.
Je moet hier ooit wegkomen, joh.
Doe tenminste alsof je iets anders uit het leven wilt halen.
Ja. Ja je hebt gelijk.
Dat zal ik doen, daar kom ik nu op.
Zeg me dan dat je iets hebt gevonden, agent Adams.
Zeg me dat je goed nieuws hebt.
Ik heb iets, en dat is het niet.
We hebben de dochter gevonden.
Ze is overleden.
Emily Anne Chase stierf in 2003. Zelfmoord.
Het lijkt alsof ze het stil hielden.
De CIA moet er niet aan gedacht hebben ernaar te zoeken,
maar het was niet moeilijk te vinden. Er was een politierapport.
We werken nog steeds aan de aliassen.
Weet je, we gaan iets vinden.
Meer ruwe data. Joe wilde dat je het zo snel mogelijk zou hebben.
Hotline-telefoontjes, verkeerscontroles,
alles dat aan onze zoekcriteria voldoet.
- Wilt u dit hier of in uw kantoor? - Ja, ja, hier.
- Mag ik je iets vragen? - Ja.
Waters kwam vandaag met me praten.
Hij vertelde me wat over Faraz Hamzad.
En over jou.
Mm-hm.
En, is het waar?
Ik bedoel, waar gaat dit in godsnaam allemaal echt over?
Dit is het einde van een heel lang verhaal,
waarvan ik niet zeker weet of iemand ooit...
echt het antwoord op die vraag heeft geweten.
Op dit moment
wil ik er gewoon zeker van zijn dat
deze verdomde zaak ophoudt, zodat ik naar huis kan.
Zorg dat je wat slaap krijgt, luister je?
Het einde is nooit wat je je ervan had voorgesteld.
En het einde is alles, nietwaar?
Kleuren.
Alles wat eraan voorafging.
Uiteindelijk is het einde
het enige dat telt.
Mijn einde werd verteerd door angst om jou.
Voor de kwelling en pijn
en ondraaglijke eenzaamheid waarmee je geconfronteerd werd
als je jezelf nooit meer
een andere partner zou toestaan.
Ik heb nooit gewild dat je alleen zou zijn.
Alsjeblieft. Niet doen.
Als ze eens wist...
wist wat je me hebt aangedaan.
Je hebt me in je leven gestolen.
Hebt me misvormd zodat ik zou passen.
Of misschien ben ik het die je dat aandeed.
Het is zo verdomd moeilijk te onthouden.
Mag ik erbij zijn als je het haar vertelt?
Of misschien moet ik het haar gewoon zelf vertellen.
Dit was een vergissing.
We vinden wel een andere schuilplaats.
Ik wil haar geen pijn doen.
Ik ben oké, ik ben oké. Geef me een momentje.
Wat er is gebeurd?
Eh...
mijn zoon ging vandaag zijn organische chmie examen doen
en kreeg geen toegang.
De, eh, administratie zei dat de collegegeld cheque...
ongedekt was, en ik zei dat dat onmogelijk was.
Maar toen ging ik online en, ja hoor,
de rekening stond $ 41 in het rood.
Slechts $ 41.
Dus ik verontschuldigde me en zei dat ik het zou regelen.
En dat het me zo speet dat hij zich zo had geschaamd.
Maar wat ik hem niet vertelde, wat ik...
wat ik hem zo verdomde graag wilde vertellen,
is dat de reden dat de rekening rood stond
is dat zijn vader soms
zijn alimentatiebetaling inhoudt,
alleen om een boodschap over te brengen.
Je wilde een ander leven.
Dit is hoe het eruit ziet.
Dus mijn zoon zal de middag doorbrengen
in het kantoor van zijn professor
pogend het examen te herplannen,
en ik zal de komende twee dagen aan de telefoon hangen,
discussiërend over de boetes die ze gaan opleggen.
- Waarom laat je mij het niet betalen? - Nee.
Ik zou het heel graag doen.
- Het is maar geld. - Geld is nooit alleen maar het geld.
Je hoeft dat niet te doen.
Hallo?
Hallo.
Morgan Bote gaf me je nummer.
Ik verwachtte je telefoontje al.
Is dit een goed moment?
Eh, nou... Ja, wacht even, alsjeblieft.
Je begrijpt wel wat ik doe, toch?
Ik heb eerder een of twee van deze telefoontjes gedaan,
in een ander leven.
Ik heb uit alle macht proberen te voorkomen
dat ik er ooit weer een zou moeten doen.
Ik kreeg je nummer aangeboden.
Ik heb het aangenomen.
Ik weet niet waarom ik dat deed.
Ik denk dat ik dacht dat het goed was,
want ik zou het nooit kunnen gebruiken.
Waarom zou je het niet kunnen gebruiken?
De man die ik wilde dat je zou bezoeken...
Ik dacht dat er een goede kans was
dat hij nooit meer zou worden gevonden.
Het is moeilijk om in deze wereld te verdwijnen.
Je geeft deze man veel eer.
Ben je hier goed in?
Sorry?
Ben je hier goed in?
Ik denk niet dat je mijn nummer zou hebben gekregen
als ik dat niet was.
Ik denk het ook niet, maar ik hoor het jou graag zeggen.
Ja. Ik weet wat ik doe.
Want hoe dit voor jou ook klinkt...
Hoe makkelijk dit ook klinkt...
Het zal niet makkelijk zijn.
Er is niets dat hij niet zal doen om zijn eigen overleving ​​te verzekeren.
Er is geen limiet aan de schade die hij zal aanrichten
of de dingen die hij zal vernietigen.
Dit is niet iemand om te onderschatten.
Als je me vraagt ​​om je te helpen hem te vinden,
zou het handig zijn om in de goede richting te worden gewezen.
4921 Stratford Avenue.
Colliersville, Pennsylvania.
Laat me weten wanneer het gebeurd is.