Gdzie moja córka?
Była z tobą. Gdzie jest teraz?
- Została zabrana. - Zabrana?
Odbijemy ją.
To Hamzad.
Sam spróbuje ją pojmać.
Parwana wróciła do domu.
Nazywam się Omar.
Mamy wiele do omówienia.
Patrzysz na jedno
z największych złóż litu na świecie.
Jest pod kontrolą Faraza Hamzada.
Co czyni go najbardziej nieoczekiwanym sojusznikiem.
Hamzad nie przyjaźni się z talibami.
Więc ile pieniędzy musiało być pod spodem,
by połączyć śmiertelnych wrogów?
Baba-khorkhore.
Ten potwór to ty?
Kim jesteś?
W co się właśnie wpakowaliśmy?
Wywiad talibów.
Emily nie żyje.
Pewnie już od kilku dni.
Nie masz pojęcia, do czego jest zdolna.
Nie wiesz nawet, kim ona jest.
Wiem, kim jest on.
W końcu powie coś nie tak, a on nie będzie mógł tego znieść.
STARY CZŁOWIEK
Jeśli będziemy mieć szczęście,
niektórzy z nas ujdą z życiem.
Tędy.
Ile wiesz?
Pracujesz dla Faraza Hamzada.
Wiem też, że porwałaś agentkę federalną
i przetrzymujesz ją wbrew jej woli.
Czyli nie wiesz nic.
Ani gdzie jesteśmy.
Ani kim jesteśmy.
Nie wiesz nawet, jak się nazywasz.
Matka nic ci nie powiedziała.
Jestem Angela Adams.
Agentka specjalna FBI.
Jeśli będziesz współpracować,
istnieje szansa, że przekonam Biuro,
by nie aresztowało cię za porwanie.
Założysz to.
Przyda się, gdy cię zobaczy.
Kto?
Twój ojciec.
Myślisz, że gdy tu dotrze, będzie go obchodzić mój strój?
On już tu jest.
Twój ojciec to Faraz Hamzad.
Nazywasz się Parwana.
Zostałaś porwana w środku nocy przez swoją matkę i Amerykanina,
którego mieliśmy nie tylko za gościa, ale i za przyjaciela.
To jest prawda o tobie.
Więc czas się z nim zobaczyć.
Na pewno chce się ze mną spotkać.
Nie.
Skoro jest moim ojcem, to chyba powinnam z nim porozmawiać?
Parwana.
Co tu robisz?
Porwałeś mnie.
Przybyłaś z Haroldem Harperem, gdy go wezwałem.
Znalazłaś mnie tak samo, jak ja ciebie.
Dlaczego?
Nie wiem.
Tam za tobą leży mój ojciec.
Walczył z Sowietami, gdy przybyli po raz pierwszy.
Był prawą ręką króla.
Wspaniały człowiek.
A jego dziadek
walczył o wolność z armią królowej Wiktorii.
Był uczonym. Pisał wiersze.
Chciałam wiedzieć, skąd pochodzę.
Po to wsiadłam do samolotu.
Pochodzisz właśnie stąd.
Jesteś w otoczeniu ludzi, którzy stawili czoła najeźdźcom.
Brytyjskim, perskim, mongolskim.
Oni poświęcili wszystko, by przekazać coś swoim dzieciom.
Walczyli, krwawili,
kłócili się i pisali, by utrzymać wolność tego kraju.
Chcę wiedzieć, kim była moja matka.
Pragnę ją poznać.
Zrozumieć, kim była dla ciebie.
Co ci powiedzieli?
Że zagrażałeś mojej matce.
A mój ojciec pomógł jej od ciebie uciec.
Co jeszcze o mnie mówili?
Nic.
Twoja matka była zimna i nieczuła.
Manipulowała. Kłamała.
Zdradzała każdego wedle swego upodobania.
Nie.
Wcześniej była kimś innym.
Musiało być w niej coś więcej.
Jakaś nadzieja i miłość.
Coś, czego nie dostrzegłam, bo mi tego nigdy nie pokazała.
Chcę wiedzieć, co mi umknęło i dlaczego.
Zaszłam już tak daleko.
Przebyłam długą drogę.
Założę dowolne ubranie.
I będę reagować na każde imię, które wybierzesz.
Ale powiedz o niej chociaż jedną dobrą rzecz.
Zdradź, co przegapiłam.
Nie wiem, czego się spodziewałeś.
Ani na co liczysz.
Ale musimy porozmawiać o ścieżce,
na którą nas skierowałeś.
Wiem, że jeśli tego nie zrobimy,
to nie skończy się dla ciebie dobrze.
Zapłacisz słoną cenę.
Przepraszam, próbowałem sprawić, aby odszedł,
ale nalegał na rozmowę.
Dobrze znów pana widzieć.
Kim jesteś?
Poznaliśmy się, gdy zostałem szefem oddziału
nadzorującego operacje w Pandższirze.
Ach tak.
Jesteś szpiegiem.
Jestem pańskim wielbicielem.
Dorastałem, słuchając historii o panu.
Przyszedłem złożyć wyrazy szacunku.
I zaoferować swoje usługi.
Dziękuję. Nie potrzebuję twojego wsparcia.
Na pewno?
Bo chyba mogę pomóc
rozwiązać niefortunną sytuację
z pańską gościnią.
Proszę zrozumieć,
że wiem o prawie wszystkim,
co dzieje się w Pandższirze.
Ale gdy chodzi o Kabul...
i ministerstwa,
gdzie zapadają najważniejsze decyzje,
mogę się tylko przyglądać z zewnątrz.
Ale słucham.
Dochodzą mnie różne informacje.
W tym ta, że przetrzymujecie Amerykankę,
która może być dla was
bardzo niebezpieczna.
Zbadaj sobie słuch.
Czyżbym się mylił?
Tak.
A w pobliżu Meshbahar wcale nie ma,
odkrytego przez pańskich ludzi,
złoża litu, które pan kontroluje.
I które Kabul ma za kluczowe dla gospodarczego przetrwania?
Złoże, które uczyniło pana niezbędnym
dzięki pana stosunkom z rządem USA?
Relacje, które stały się napięte
po porwaniu agentki FBI.
Bądź ostrożny, chłopcze.
Nie wiesz nic, zarówno o mnie,
jak i o niebezpieczeństwie, na które się narażasz.
Nie zapłacił pan
ostatniej raty.
Haracz,
który płaci pan ministerstwu, za prawo do ignorowania zasad.
Naszych zasad.
Moich zasad...
On nie został zapłacony.
Wydaje mi się, że trzyma pan tykającą bombę zegarową
i z jakiegoś powodu nie umie się jej pozbyć.
Więc proszę mi ją dać.
Uważaj.
Znam cię, Omarze.
Bratanku Abdula.
Wuj pominął cię
podczas przydzielania najbardziej pożądanych stanowisk.
Może zadzwonimy do Abdula
i sprawdzimy, co jest dla niego ważniejsze:
twoje pytania
czy mój interes?
Jeszcze jedno.
Słyszałem, że dwóch Amerykanów próbuje
odbić zakładniczkę,
której pan nie porwał.
Jeden z nich to agent FBI.
Postaram się ich powstrzymać.
Z szacunku
dla pana.
Spóźniliśmy się?
Może kłamać...
Nie przyszedłby tu, gdyby to nie była prawda.
Chcę wiedzieć, dlaczego to prawda.
Dlaczego?
Przecież wiemy czemu.
On właśnie ci to powiedział.
I prędzej czy później wróci, by się powtórzyć.
Dam sobie z nim radę. Nie stanowi zagrożenia.
Jest niegroźny, dopóki nasze pieniądze trzymają jego panów w ryzach.
Ale osłona słabnie i on o tym wie.
Ta sytuacja się nie utrzyma.
Stoimy zawieszeni
pomiędzy śmiertelnymi wrogami.
W tej pozycji nie można wykonywać nagłych, szalonych ruchów.
Po uwolnieniu musielibyśmy wyjaśnić,
dlaczego w ogóle ją pojmaliśmy.
Doszliśmy do punktu,
w którym coś musi pęknąć.
Pytanie tylko, co to będzie
i jak bardzo nas to zaboli.
Nic nie mów.
Nie chcę słyszeć ani słowa więcej.
Nie ma o czym mówić.
Żyłem z tym tak długo.
Za dnia i w nocy.
Tonąłem w tym. Chciałem wiedzieć,
a jednocześnie nie chciałem.
Teraz już wiem.
To koniec.
Bałem się, że tak właśnie skończysz.
Stałaś się swoją matką.
Ty pieprzony tchórzu.
Nie chcesz mnie wysłuchać?
Aż cię skręca, aby ze mną porozmawiać.
Wiem wszystko, co chcesz wiedzieć.
Tylko boisz się to usłyszeć.
Nie powinno cię tu być.
Nie ja tu przybyłam.
To ty mnie tu sprowadziłeś.
Zabiłeś mojego przyjaciela, by mnie porwać.
Zrobiłeś to wszystko, a teraz nie chcesz mnie o nic zapytać?
Jesteś cholernym debilem,
pieprzonym potworem albo tchórzem.
Cholera. Zdecyduj się! Lub pytaj o to, co chcesz wiedzieć!
Kurwa!
Co się stało?
Nie wiem.
Cokolwiek się wydarzyło, nic nie dało.
Więc na razie robimy swoje.
Oczywiście.
Mówimy tylko po angielsku?
Na razie zostaniesz tutaj.
To Faruza.
Zajmie się tobą.
Chodź.
Możesz przestać?
Proszę.
- Kim jesteś? - Jestem córką Biny.
Była szwagierką Khadiji.
Nie znam ich.
Jestem twoją kuzynką.
Wiesz, kim jestem?
Tak.
Skąd?
Pamiętam.
Nie rozmawialiśmy o tym. Nie mówimy o tych sprawach.
Ale w tym domu zawsze była jakaś pustka.
Wiedzieliśmy, że kogoś brakuje.
Czuliśmy to każdego dnia.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Myślałam, że będziesz już martwa.
Jeśli wcześniej był jakiś plan...
teraz na pewno już go nie ma.
Mam pytania.
Oczywiście, że tak.
Znałaś moją matkę?
Tak.
Dlaczego odeszła w ten sposób? Co się stało?
Nie chce ci powiedzieć?
Nie żyje.
Dlaczego odeszła?
Bała się?
Coś jej groziło? Była nieszczęśliwa?
To nie są dobre pytania.
Mam prawo do odpowiedzi.
- Jesteś zła? - Tak.
- Oczywiście, że jestem zła, do cholery. - Jak my wszyscy.
I gdzie nas to zaprowadziło?
Gdy będziesz gotowa na inne pytania,
wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Dziękuję.
Nic się nie stało.
Dobrze sobie z nim radzisz.
Masz w domu własne dzieci?
Nie.
Niezupełnie.
Jak ma na imię?
Faruk.
Jest tu jego ojciec?
Walczyliśmy, gdy powrócili talibowie.
Mój mąż jako jeden z pierwszych stracił życie, próbując nas chronić.
A potem twój ojciec posłał gońcem wiadomość do Kabulu.
Przed zmrokiem ich żołnierzy już nie było.
Ochrania nas.
Zawsze.
Bez niego byłoby nam ciężko.
Bardzo niebezpiecznie.
Wręcz okropnie.
Mówi, że był cierpliwy, ale teraz jego kolej.
Mam cię od niego uwolnić?
Przepraszam.
Tak, tak, dobra. Już idę.
Tak, tak.
Okej.
Macie tu małą kryjówkę.
Faraz Hamzad
okłamał cię.
Nas wszystkich.
Nie wiemy, gdzie kończą się jego łgarstwa.
Ale nie ma co udawać, że ich nie ma.
Widziałem na własne oczy.
Trzeba się zastanowić
nad naszymi relacjami z Farazem Hamzadem.
Być może...
miałeś rację
i wypada nieco bardziej
kontrolować jego interesy.
Nadeszła pora
na złożenie mu wizyty.
To miało być niemożliwe.
Mówiłeś, że to nie dotknie naszej rodziny.
Że dostałeś tego gwarancję.
Taką, której nikt nie może złamać.
Właśnie na to patrzę.
Wszystko stanęło.
Są tu talibscy żołnierze.
Ktoś po twojej stronie złamał tamte obietnice.
Ktoś na tyle potężny, by się nimi nie przejmować.
Ktokolwiek to zrobił,
postawił nas w niemożliwej sytuacji.
I obawiam się, co nas teraz czeka.
Dobrze się spisałam?
Czy Amerykanki nie znają się na szyciu?
Ta raczej nie.
Patrzyłam, jak mama to robi.
Wszystko.
Wyglądało jak przykry obowiązek.
Jakby była na coś skazana.
Siedziałam i patrzyłam na nią,
próbując zrozumieć, co chciałaby robić zamiast tego.
Teraz myślę, że to mogło ją uszczęśliwiać.
Sprawiać, że czuła połączenie z miejscem pochodzenia.
Myślałam, że jeśli znajdę miejsce, które ją znało,
pojawią się odpowiedzi.
Liczyłam na całe morze wyjaśnień.
Ale to chyba nierealne.
Chyba tym właśnie są duchy.
Uosobionym brakiem odpowiedzi.
Załóż to.
Nie rozumiem.
Nie jesteś tu bezpieczna. Załóż je.
Chwileczkę.
Co się dzieje?
Co jest niebezpieczne?
O co chodzi?
Chce się widzieć z dowódcą.
Przyszedłem po Hamzada.
Każ im się odsunąć.
Nie odpowiada przed tobą,
a już na pewno nie przed tym.
Wiem, że kłamał.
Ukrywacie tu ważną, tajemniczą kobietę.
Minister już go nie chroni.
Wydasz go nam
czy sam mam go zabrać?
Chodź ze mną.
Zabiorę cię do niego.
Chodźmy.
Co robisz?
Pogorszyłeś sprawę o wiele bardziej, niż było trzeba.
Mogliśmy
cię przekupić,
konspirować z tobą,
byś zyskał wpływy,
jeśli tego właśnie chciałeś.
Pogorszyłem sytuację?
Jeszcze chwilę temu wystarczyłby mi sam Hamzad.
A teraz?
Gdy tylko opuścicie broń,
wcielę do armii wszystkich chłopców z wioski.
Zmieniłaś to w tragedię.
Zapytam jeszcze raz.
Co ty wyprawiasz?
Dokąd jedziemy?
Gdzieś, gdzie znikniemy.
Opowiadałem twojej matce o jaskini.
Będziesz tam bezpieczna, póki nie znajdę sposobu,
by bezpiecznie cię stąd odesłać.
Przykro mi, że straciłaś matkę.
Musiało być ci ciężko.
Było.
Dziękuję.
Jesteś szczęśliwa?
Nie wiem, co to znaczy.
Nie rozumiem, czemu cię tu ściągnąłem.
To nie był wybór,
raczej imperatyw.
Nie da się tego opisać.
Chciałem się pożegnać
po raz pierwszy
i ostatni.
Chciałem też dowiedzieć się, dokąd wracasz...
i czy będziesz tam szczęśliwa.
Nie wiem.
Mogę cię o coś spytać?
Tak.
Co o mnie myślisz?
Pewnie nie powinnam o to pytać.
Ale po prostu...
Jestem ciekawa.
Chcesz usłyszeć coś dobrego o swojej matce.
Powiem ci.
Twoja matka nauczyła mnie najważniejszej lekcji w życiu.
Że można kogoś kochać
albo mu ufać.
Bez względu na to,
kim jest ta osoba lub jak silne jest jedno z tych uczuć,
to, chociaż wydaje się to niemożliwe,
w końcu trzeba wybrać.
Nie wierzę w to.
Cieszę się, że usłyszałaś to ode mnie.
I że masz czas, by się z tym pogodzić.
Zanim ta lekcja sama do ciebie przyjdzie.
Co?
Jaskinia jest tam.
Mówiłeś, że nikt o niej nie wie.
Bo tak jest.
Napisy: Martyna Pustelnik