Jakbyś nie był sobą.
Gdy rozmawiamy, jesteś czymś pochłonięty.
Nie śpisz.
Więc pytam się, co się zmieniło?
Nie wiem.
Coś jest po prostu nie tak.
Może się przedstawisz?
Znaleźli mnie.
Jesteś pewien, że to oni?
To nie są żadne ćwiczenia.
Chcę być czymś więcej niż tylko komplikacją na twojej drodze.
Teraz to co innego, Zoe.
Nie wiem, komu można ufać.
Zastępca dyrektora Harper?
Tu Harper.
W lipcu 1987 roku, pod Torkham, zginął w akcji człowiek z ONZ.
Wie pan, o kim mówię?
Pogrzebałem to głęboko na 30 lat.
Chciałem, żeby tak zostało.
Najczarniejszy scenariusz jest taki, że Faraz Hamzad chce cię znów widzieć.
Przekonał do pomocy kogoś z amerykańskiego rządu.
Twoja córka zostanie w to zamieszana.
Faraz Hamzad był watażką w Afganistanie podczas inwazji Sowietów.
W swoim obozie miał pewnego człowieka, który śmiertelnie wszystkich przerażał.
Nazywali go Baba-khorkhore.
Podobno to Dan Chase.
Rosjanie przekazali mi, że dowiedzieli się o zagranicznej ekipie poszukiwawczej.
Ta ekipa znalazła złoże minerałów o niewyobrażalnej wartości.
Ta kopalnia uczyni Faraza Hamzada prezydentem Afganistanu.
Więc nie mogę mu powiedzieć.
Chase miał relację z pani klientem.
I jego pierwszą żoną.
Nazywała się Belour Daadfar.
Zaczyna mnie podejrzewać.
Jeśli go teraz porzucę, domyśli się,
że coś nie gra, bo ja bym tak nie postąpiła.
Ty czy Angela?
Nie wiem, powoli przestaję je rozróżniać.
Dałem ci córkę.
Jeśli Angela Adams zniknie, będzie można ją obarczyć odpowiedzialnością.
Gdzie moja córka?
Wiem, że była z tobą.
- Gdzie jest teraz? - Została porwana.
Odbijemy ją.
Faraz Hamzad może mieć, co zechce.
A w tym przypadku chce ciebie.
- Co to, kurwa, jest? - Wycofaj się!
Mówiłem, że Hamzad musi umrzeć. Że wróci i będzie cię prześladować,
a i tak to zrobiłeś.
Nie powiedzieliśmy ci, co się stało tamtej nocy.
Byłoby o wiele łatwiej po prostu go zabić, tak jak ci obiecałem.
Nie mogłem.
Nie mogłem go zabić na oczach jego córki.
Gdy byłaś mała,
wyobrażałem sobie, że nic nigdy między nami nie stanie.
A potem zabrano cię gdzieś bardzo daleko.
Postanowiłem zapamiętać cię tylko jako ducha.
Parwana wróciła do domu.
Dokądkolwiek to zaprowadzi, teraz siedzimy w tym razem.
STARY CZŁOWIEK
Jak długo spałem?
Krótko.
Daleko do granicy?
Blisko.
Tak.
Cukierki?
Mówiłeś mi coś o tym?
To był sen?
Dropsy.
Tak nazywała się...
Jej drużyna piłkarska.
- Cóż. - No tak.
Tak. Mówiłeś, że nigdy nie interesowała się sportem.
Aż tu pewnego ranka obudziła się i nagle go kochała.
Ile miała wtedy lat?
Dziewięć.
Miała dziewięć lat.
Było to dla ciebie dziwne?
Zaskoczyła cię tym?
- Haroldzie. - Co?
Zróbmy sobie przerwę od opowieści.
Teraz zrobi się poważnie.
Skup się.
Historie są ważne.
Kiedy znów ją zobaczymy,
chcę jej powiedzieć, że próbujemy to wszystko sobie poukładać.
Chcę móc dać jej znać, że staramy się ją zrozumieć. Taką jaka jest.
Z tymi cechami, których, według niej, nie jesteśmy w stanie pojąć.
A historie pomogą nam to złożyć w całość.
Wkrótce dowiemy się, czy twój człowiek wie, jak przekupić strażnika granicznego.
Nazywa się Hameed.
I nie jest moim człowiekiem.
To nasz wspólny plan.
- Bez takich... - Jasne.
Miałeś jakiś lepszy pomysł?
Witamy w Afganistanie.
To problematyczne, że masz potrzebę wyjaśnienia pewnych spraw.
Słucham?
Przekroczyliśmy granicę.
Im dalej się zapuścimy,
im bardziej się do niego zbliżymy, tym mniej będzie w tym sensu.
Wszystko ma sens,
o ile się bardzo postarasz, by go odkryć.
Nie dla nas. Nie tutaj.
Nie chcę być złośliwy,
ale przeraża mnie, kiedy tak mówisz.
- Niby jak? - Jak glina.
Och, tak. Boże broń.
Nie musimy niczego rozumieć.
Nie rozwiązujemy sprawy.
Ma Emily od trzech tygodni.
Dotarcie tu trwało tyle czasu.
Trzeba ją jak najszybciej znaleźć
i stąd wydostać.
Proszę, powiedz, że to pojmujesz.
Oczywiście.
Cholera.
- Twój człowiek, Hameed... - Nie jest mój.
Tylko on wiedział, dokąd jedziemy.
Chwila. Nie!
Jest to pewien problem.
Może to gang narkotykowy.
Szmuglują towar przez granicę.
Wracając do tematu.
Nie mamy pojęcia, dokąd zmierzamy.
Musisz do niej zadzwonić.
Nie mogę.
To twoja wtyczka.
Ona to wszystko uknuła.
Plan się zjebał, zadzwoń do niej.
On już niewiele pomoże.
Nie strzelaj do ludzi bez konsultacji ze mną.
Nie zakładaj, że wiesz, o czym myślę.
I przestań mi mówić, co powinienem myśleć.
Zaszliśmy tak daleko, jakimś cudem nie zabijając się nawzajem.
Jeszcze tylko kawałek.
Nie spieprzmy tego.
Już to robiliśmy.
Wieki temu.
Ale udało nam się.
Weszliśmy w to gówno, zjednoczyliśmy się, zrobiliśmy to dobrze.
Czas sobie przypomnieć.
Ma ustawiony cel podróży.
Pewnie to właśnie tam mamy się spotkać z członkiem ruchu oporu.
To były twoje tereny.
Wiesz, jak nas tam zabrać?
Tak to pamiętasz?
Że kiedyś szło jak z płatka?
To tuż za doliną.
Zabiorę nas tam.
Tylko jak bez niego znajdziemy nasz kontakt?
Chryste.
Zadzwoń do niej.
Nie zrobię tego.
Tu jest napisane w lewo.
Gdzie my, kurwa, jedziemy?
Daj znać, jeśli się zgubiłeś.
Wiem, dokąd jadę.
Ten telefon mówi, że pierdolisz.
Ulżyło?
Gdybyś się zastanawiał, tak to zapamiętałem.
Jak?
Powątpiewasz, zawsze myślisz, że masz rację.
Nie byłem tak głupi, jak myślałeś.
- Nie miałem cię za głupiego. - Ani lekkomyślny,
nieodpowiedzialny.
Nigdy nie... Nie wiem, jak nazwać to,
o czym byłeś pewien, że byłem, a nie byłem.
Gdybym był członkiem ruchu oporu, załatwiającym sprawy po cichu...
Zrobiłbym to tu.
Nie byłeś tu od wieków.
Skąd wiedziałeś, że to tu jest?
Dużo czasu upływa, nim coś się tu zmieni.
Kim jesteś?
Mam się z kimś spotkać.
To nie miejsce dla ciebie.
Nie powinieneś tu przychodzić.
Johnny!
Stójcie!
Przysłał mnie dowódca Abdul Nazary.
Gdzie Hameed?
Zaatakowali nas w drodze.
Nie żyje.
Porwano kobietę.
Zapewniono nas, że dowódca i jego ludzie pomogą nam ją odbić.
Nie jesteśmy najemnikami.
To Faraz Hamzad ją porwał.
Puśćcie ich.
Cofnijcie się.
Do tyłu.
Już nie będą was niepokoić.
Nazywam się Omar.
Mamy wiele do omówienia.
Ale musimy być ostrożni.
Talibowie wszędzie mają szpiegów.
Chodźcie.
Nasza jednostka, jako jedna z ostatnich w tej części doliny,
podejmuje walkę z rządem.
Jesteśmy mali, ale też mamy szpiegów.
Krążyły plotki, że Faraz Hamzad
porwał agentkę FBI.
Że wszyscy oczekiwali odpowiedzi ze strony Waszyngtonu.
Która, mimo upływu czasu, nie nadeszła.
Może wy nią jesteście?
To skomplikowane.
Najwyraźniej.
FBI ma związane ręce.
Ale...
Nasz znajomy, który to zorganizował,
zagwarantuje wam fundusze, jeśli nam pomożecie.
Podobno sprawianie kłopotów Hamzadowi nie będzie stanowić dla was problemu.
A jakie kłopoty będzie miał?
Koszmarne.
Czego potrzebujecie?
Transportu do doliny.
Zapasów.
Dnia lub dwóch na obserwację, opracowanie planu i atak.
Wchodzi i wychodzi 20 uzbrojonych ludzi.
Dasz radę?
To za mało czasu na obserwację wioski.
Nie możemy zwlekać.
Nikt, kogo znam, nie przebywał w jego siedzibie.
Podobno pod ziemią znajduje się sieć ukrytych przejść.
Planowanie zajęłoby nam tygodnie.
Dzień lub dwa.
My zajmiemy się resztą.
Pomożesz nam czy nie?
Dla naszych ojców był bohaterem.
Z przyjaciółmi
uważaliśmy Faraza Hamzada za potwora czającego się po ciemnej stronie doliny.
Złośnika, którego lepiej unikać.
Ale gdy Talibowie przejęli władzę, dowódcy ruchu oporu błagali go,
by poprowadził walkę i uwolnił Pandższir.
By sprostał legendom i uczynił je prawdziwymi.
Odmówił.
Dlaczego?
Okazuje się,
że robi interesy z rządem.
Są tak intratne,
że prędzej zniszczy Pandższir, niż zaryzykuje ich utratę.
Jakie interesy?
Ciekawe, że pytasz.
Oto coś, co uważa się za jedno z największych pokładów litu na świecie.
Złoże Meshbahar.
Pod całkowitą kontrolą Faraza Hamzada,
który ma zamiar je wydobywać.
To czyni go najbardziej nieoczekiwanym sojusznikiem.
Hamzad nie przyjaźni się z talibami.
Nienawidzi ich prawie tak bardzo jak Rosjan w czasie wojny.
Tak.
Więc ile pieniędzy musi być w tej ziemi,
by połączyć śmiertelnych wrogów?
Ile pieniędzy znajduje się w ziemi,
że nikt nawet nie piśnie o tym słowa?
Informacje na temat złoża to tajemnica państwowa.
Po co im Hamzad?
Czemu talibowie tego po prostu nie przejmą?
Bo wasz rząd nałożył na wszystkich sankcje.
Nie tylko na ich.
Na każdego...
prócz Faraza Hamzada.
Z niewyjaśnionych powodów
jego nazwiska nie ma na żadnej liście.
Jest pośrednikiem.
Jest niezastąpiony.
Co czyni go bardzo niebezpiecznym wrogiem.
Twoi przyjaciele boją się z nim zadzierać?
Nie.
Zanim pójdziemy dalej, chcę się upewnić, że ty też nie.
I że wiesz, z jakim wrogiem się zmierzysz,
jeśli postanowisz walczyć.
Teraz wkraczamy na jego terytorium.
Im bardziej się w to zagłębimy,
tym mocniej odczujemy jego osobę.
Tym silniejsze ma wpływy.
Tym trudniej będzie zawrócić.
Bez niej nie zawrócimy.
Kobiety, która jest dla was tak ważna.
I która jest ważna dla Hamzada.
Tej, o której nikt nie chce mówić.
Zaiste skomplikowane.
Chętnie ją poznam.
Jak nazwiemy tych nowych ludzi, którymi się staniemy?
Bardziej się martwię o to, co powiemy sobie.
Co powiemy jej.
Nic jej nie powiemy.
Pojawi się znikąd.
Tutaj to spełnienie marzeń, prawda?
Zbudować przyszłość bez związku z przeszłością.
Tak.
Zapewnimy jej to.
Damy jej na to szansę.
Boi się mnie.
Tak.
Ale z każdym dniem coraz mniej.
Kim dla niej będę?
Jej ojcem.
Jedynym, którego pozna.
Tak.
Musisz mi coś obiecać.
Nie może poznać jego imienia.
Nie może się dowiedzieć o Farazie Hamzadzie.
Obiecuję.
Będzie jej szukał, ale nie może jej znaleźć.
Byłaby w wielkim niebezpieczeństwie.
Nie pozwolę na to.
Obiecuję.
Hej.
Nic mi nie jest. O co chodzi?
Nie wiem, co się z nią dzieje,
nie wiem też, jak ma jej pomóc udawanie,
że się tym nie przejmujemy.
Posłuchaj.
O co chodzi?
Co? Znów musisz się zatrzymać?
Tak. A ty?
Niezbyt.
Dobrze. Poczekam.
Nie ma sensu się tak szybko zatrzymywać.
Ech. Pieprzyć to.
Potrzebujemy przerwy!
Znowu?
Witaj w moim świecie.
To jest partner, którego wybrałeś?
Tak.
Zakładam, że masz dobre powody,
ale on tu nie pasuje.
Nie tak jak ty.
A w jaki sposób ja tu pasuję?
Nie jestem pewien, ale tak jest.
Mogę o coś spytać?
O co?
Wiesz dużo o Hamzadzie.
Myślę, że byłeś w jego posiadłości.
Łączy was jakaś więź,
prawda?
Słyszałem o nim wiele historii, ale najdziwniejsza była ta
o Amerykaninie, który potajemnie walczył u jego boku
przeciw Rosjanom.
Żywy potwór gotowy do niewyobrażalnej brutalności w imię swojego pana.
Łączyła ich taka więź, że mówiono, iż sama myśl w głowie Hamzada
wprawiała potwora w ruch.
Mieli dla niego nawet imię.
Nazywali go...
Baba-khorkhore.
To prawda?
Ten potwór to ty?
Niezła historyjka.
Ale nic więcej.
Dobra opowieść.
Nie ma nic bardziej niebezpiecznego, prawda?
Słyszycie to?
Tak.
Patrole Talibów.
Z Hamzadem u boku robią się coraz śmielsi.
Obóz jest blisko.
Zabiorę was do dowódcy.
Musisz do niej zadzwonić...
teraz.
Tak.
- Haroldzie? - Marion, przykro mi.
Wiem, że miałem już nie dzwonić, ale mamy problem.
Nawiązaliśmy kontakt z człowiekiem Abdula Nazary’ego.
Zabrał nas do obozu, ale ktoś nas uprzedził.
Jacyś ocalali?
Nie.
Wszystko w porządku?
Tak.
A Johnny?
Jest jeszcze z tobą?
Nic nam nie jest, ale posłuchaj. Musimy znaleźć inną drogę.
Czy możesz nam znowu pomóc?
- Daj mi trochę czasu. - Nie mamy go.
Równie dobrze mógłbyś być na Księżycu.
Potrzebuję czasu, by stworzyć nowy plan.
Haroldzie?
Zastanawiam się,
jak bardzo powinienem się martwić tym,
kto wymyślił poprzedni.
Do niedawna nie słyszałam twojego głosu przez 30 lat.
Prosisz o pomoc w niemożliwym.
Chętnie ci to oferuję.
Skoro gdy sprawy się komplikują,
instynkt mówi ci, że próbuję cię zniszczyć,
to szczerze mówiąc, po co do mnie dzwonisz?
Chcesz, żebym znalazła ci nowe źródło pomocy?
Tak.
Więc tak zrobię.
W międzyczasie poproś Alego, aby pomógł ci znaleźć bezpieczną kryjówkę.
Kto to jest Ali?
Człowiek dowódcy Abdula Nazary’ego.
Przyszedł się z wami spotkać.
Zakładam, że nadal z nim jesteście.
Kim ona jest?
Słucham?
Porwano agentkę FBI.
Rząd USA powinien poruszyć niebo i ziemię. by ją ratować.
Więc gdzie oni są?
Mają związane ręce, bo jest skomplikowana.
A ta masakra,
dzieje się akurat wtedy, kiedy przybywasz, by ją ratować.
Nie każ mi wierzyć, że te sprawy nie są powiązane.
A jedno nie wywołało drugiego.
Mam wrażenie, że przez tę skomplikowaną kobietę
zginęli moi bracia.
Czego mi nie mówisz?
Kim jest kobieta, która spowodowała śmierć moich braci.
Kim ona jest?
A ty kim jesteś?
Talibowie mają wielu szpiegów,
ale wolę być czymś więcej niż jednym z wielu.
Faraz Hamzad naraża swoje wpływy i nikt nie wie dlaczego.
Ja chcę poznać prawdę.
Powiedz.
Niektóre opowieści są prawdziwe.
Niektóre potwory istnieją.
Gdzie jesteśmy?
Tu przychodziła Abbey.
To była jej kryjówka.
Pod koniec użyłem jej raz czy dwa.
Zostawiłem parę rzeczy w ziemi.
Przestań. Ja to zrobię.
Chodź.
Wstawaj.
Tam jest apteczka.
W co się właśnie wpakowaliśmy?
Wywiad talibów.
Powinienem był się domyślić.
- Byłem głupi. - Nie.
To nie pierwsza sytuacja, gdy ktoś, kogo wkurzyłeś,
dźgnął cię nożem.
Byłem przy jednej czy dwóch.
Ciekawe, ile przegapiłem, bo przestałeś do mnie oddzwaniać.
Nie. Odpuściłem to sobie.
To jedna z zalet Vermontu.
Na pewno.
To on?
Kiedy ostatnio rozmawiałeś z żoną?
Nie wiem.
Może do niej zadzwoń.
Tak.
Zadzwoń też do Marion.
Potrzebuje czasu, by znaleźć pomoc.
W tej okolicy nie roi się od kompetentnych
jednostek zbrojnych do wynajęcia.
Zadzwoń do niej, może cię stąd wyciągnie.
Zastanawiałem się, ile to potrwa.
Masz w domu ludzi, którzy cię potrzebują.
To co innego.
Wiesz,
nigdy nie byłem tak słaby, jak myślałeś.
Ani tak lękliwy.
Tak niezdolny do nadążenia za twoim bohaterstwem.
Ona nie żyje.
Emily.
Prawie na pewno.
Nie żyje od kilku dni.
Co ty wygadujesz?
Może sprowadzenie jej tu zajęło mu cały dzień.
Może potrzebował dwóch dni, by znaleźć w sobie odwagę i z nią porozmawiać.
Potem to tylko kwestia czasu,
aż powie coś nie tak i on nie będzie mógł tego znieść.
Co z tobą?
Czemu to mówisz?
Bo od wielu dni udaję...
że tak nie jest.
Teraz wydaje się to głupie.
Gówno prawda.
Jest wyszkolona. Nie rozzłości go.
Nie, to nie tak. To nie będzie jej wybór.
Gówno prawda.
Nie wiesz, do czego jest zdolna.
Nie wiesz nawet, kim ona jest.
Wiem, kim jest on.
I jakie to będzie uczucie, gdy zauważy coś w jej głosie.
Spojrzenie w jej oczach, sposób poruszania się. Cokolwiek.
Coś, co będzie przypominało mu o Abbey.
Albo, co gorsza,
przypomni mu o mnie.
Gdy do tego dojdzie,
nic nie ochroni jej przed atakiem.
Wiesz, jak się poczułem, kiedy zaproponowała nam grę w piłkę nożną?
To nie było zaskoczenie.
Raczej przerażenie.
Bo...
zapytała z takim przekonaniem.
Była tak odważna.
Przypominała mi go.
Zrozumiałem wtedy, że zawsze będzie jakaś jej część,
która nie należy do mnie.
Na temat której ją okłamywaliśmy.
Ta, która obiecałem udawać, że nie istnieje.
Ta część będzie chciała być zauważona.
Tak bardzo boisz się z nią spotkać
i tego, że będziesz musiał się wytłumaczyć z czegoś, co nie jest w pełni twoją winą,
że nie wiesz, co robić.
Wolisz się poddać, niż stawić temu czoła.
Nie poddaję się.
Nie mam dokąd pójść.
Nie mam...
Nic więcej nie mogę zrobić.
Nie wyjadę, nawet gdybym chciał.
Ale ty możesz.
Musisz.
Powinieneś.
Haroldzie?
Hej.
Wszystko w porządku?
Tak. Nic mi nie jest.
Gdzie jesteś?
W hotelu czy...
Pracujemy nad tym.
Może mamy trop,
ale to trwa dłużej, niż myślałem.
Harold, ktoś do mnie zadzwonił.
Cholera. Nie musisz odbierać.
Powiedz im, żeby zadzwonili do prawników. Oni się tym zajmą.
To była Marion.
Twoja była żona.
Ona...
Dzwoniła do domu?
Mówiła, że jesteście w kontakcie.
Zostawiła ci numer, pod który możesz dzwonić
o każdej porze.
Mówiłeś, że jest tak niebezpieczna,
że chcesz, by zapomniała, jak się nazywasz.
Masz z nią kontakt?
Cheryl, rozumiesz, jak to działa.
Czasem muszę robić rzeczy, o których nie mogę z tobą rozmawiać.
Nasze życie właśnie się rozpada.
Kiedy znów cię zobaczymy?
Zobaczymy cię jeszcze?
Co tu robisz?
Nie chcesz jej znaleźć.
Nie teraz.
To byłoby straszne.
Nie chcesz mnie znaleźć.
Nie po tym...
co ze mnie zrobiłeś.
To byłoby zbyt okropne.
A może...
to właśnie tego okropieństwa poszukujesz.
Może za tym tęskniłeś najbardziej.
W takim razie...
Witamy w domu...
Napisy: Martyna Pustelnik