Witamy w Afganistanie.
Nazywam się Angela Adams.
Jestem agentką FBI.
Twój ojciec to Faraz Hamzad.
Nazywasz się Parwana.
Podobno sprawianie kłopotów Hamzadowi nie będzie dla was problemem.
W jakie kłopoty się wpakuje?
Katastrofalne.
Złoże Meshbahar.
Faraz Hamzad je odkrył. Zamierza je wydobywać.
Właśnie na to patrzę. Wszystko stanęło.
Są tu talibowie.
- Przyszedłem po Hamzada. - Nie odpowiada przed tobą.
Wydasz go,
czy sam mam go zabrać?
Nie jesteś tu już bezpieczna.
Dokąd jedziemy?
Do jaskini, o której mówiłem twojej matce.
Co to jest?
Mogła się tu ukryć. Zniknąć.
Co?
STARY CZŁOWIEK
Ostrożnie, Angela.
Co się stało?
Nie było łatwo tu dotrzeć.
Jak się tu dostaliście?
Dzięki Marion.
Ona wszystko załatwiła. I wydostanie nas. Helikopter jest w zasięgu ręki.
Czas wracać do domu.
Jeśli go tu zostawimy, umrze.
Może.
Więc do tego nie dopuścimy.
Dobrze. Posłuchaj...
Mamy wiele do omówienia, ale musi wrócić do domu.
Potrzebują go tam, a sam nie da sobie rady.
Ja też jestem potrzebny w domu.
Przez niego i to, co zrobił. Wiem, że to wiesz.
Mówiłam, żebyś nie przyjeżdżał.
Co?
Miałeś się zająć Cheryl i Henrym, a nie mną.
Em.
Em, przyszedł tu, bo cię kocha.
A to, co się stało przed chwilą, było po to, by mnie chronić.
Czy on wie?
Co masz na myśli?
Powiedziałeś mu, kim jestem?
Tak.
Więc to nie powinno być trudne do zrozumienia.
Nie mogę pozwolić, by tu umarł.
I proszę was o pomoc.
Już czas.
Musisz odejść.
Oboje to wiemy.
Nie, kiedy jesteś w takim stanie.
Musisz iść.
W jego domu są żołnierze rządu.
Przyszli po niego z mojego powodu.
Szukają mnie.
Wszyscy tam są w niebezpieczeństwie.
Potrzebują go.
Sprowadzę go do nich.
Pomożecie mi?
Tak.
Przepraszam, ale co do chuja?
- Co? - Zabieramy go do domu?
Miło z naszej strony, prawda?
Chyba nie słuchaliśmy tego samego.
Coś między nimi zaszło.
Nie wiem, co to jest ani co to znaczy.
Ale jeśli zostawimy go tam na śmierć,
stracimy ją na zawsze.
Na zawsze? Mówisz poważnie?
Mówię ci, Harold,
to właśnie usłyszałem i nie chcę ryzykować.
Więc tak,
zabieramy go do domu.
Jezu.
Panicznie się jej boisz.
Taki byłeś pewien, że nie żyje.
- A może przerażała cię alternatywa? - Nie.
Nie ty pierwszy po niego przychodzisz.
Nie jesteś jedynym, który dostrzega szansę,
bo myśli, że on jest osłabiony.
Zapewniam cię,
on się tylko taki wydaje.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
Kończy mi się cierpliwość.
Gdyby tu był,
byłby o wiele mniej
wyrozumiały.
Gdybyś miała te wpływy, które wydaje ci się, że masz,
już by mnie tu nie było.
Zostałbym aresztowany.
Kto to?
Angielski zatem.
Jesteś oficerem wywiadu.
Mówisz w języku, którego nie zrozumieją twoi ludzie?
Kim jesteś?
Cieszę się, że pytasz.
To znaczy, że nie wiesz, w co się wpakowałeś.
Ani jak ważny dla Kabulu jest interes Faraza Hamzada
lub jaką odgrywam w tym rolę.
Nie masz pojęcia, w co się wpakowałeś.
Chodź tu.
Ministerstwo było zaniepokojone, bo ostatni transfer się opóźnił.
Sankcje, jakim podlegacie, są skomplikowane.
Staramy się o wszystkim wiedzieć, ale zaliczyliśmy wpadkę.
Ministerstwo pozwoliło ci tu przyjść i nas nękać,
ale dzięki temu dowiedzą się, że nie ma się czym martwić.
Użyli cię, by przesłać nam wiadomość.
Te pieniądze są odpowiedzią.
Sprawa zamknięta.
Dalsze działania obciążą tylko ciebie.
Obiecuję.
Odejdź.
Skąd masz te pieniądze?
Nie chcesz wiedzieć.
Chcę.
Mamo, mamy teraz większe problemy.
Niby jakie?
Słyszałaś o kimś takim jak Morgan Bote?
To on miał wydać Dana Chase’a.
Wkurzył się, że zamiast niego zabraliśmy Parwanę.
Zamroził nasze aktywa i chce nas zrujnować.
Czekaj.
Jak masz na imię?
Wszystko w porządku.
Chcę cię tylko o coś zapytać.
Faruk!
Czego chcesz od mojego syna?
Faruk.
Widziałeś tu kogoś nowego?
Kobietę?
Faruk!
Ach, tak...
Ta kobieta nie zna naszego języka, prawda?
Wiesz, jak ma na imię?
Zdradzisz mi je?
Faruk!
Mogliśmy zaparkować w mniej publicznym miejscu.
Pytaj, o co chcesz.
Co jej powiedziałeś?
Miałeś całe życie, by wyznać jej swoją prawdę.
A teraz martwisz się, że mam czelność zdradzić swoją.
Co jej powiedziałeś?
Możesz się dalej zamartwiać.
Zejdę tam.
Nie, nie. Nic mi nie jest. Zajmę się tym.
- To słaby pomysł. - Czułbym się lepiej, gdybyś tu została.
- Posłuchaj mnie. - Nie.
Nie wiesz, co chcę powiedzieć.
Wiem, że jeśli zaczyna się od: „Słuchaj”, to nie mam do tego głowy.
Jasne? Wiem, o czym myślisz. Jesteśmy zbyt...
Co? Zbyt jacy?
Miałam powiedzieć podobni.
Nie wiem, co się ze mną dzieje, ok?
- Musisz to zrozumieć. - Rozumiem.
- Nie. - Tak.
Nie jesteś w stanie.
Ale odstawienie go do domu jest dla mnie ważne.
Więc i tobie musi na tym zależeć.
Dobrze.
Trzymaj się za mną.
Wiem, co robię.
Oczywiście, że wiesz. Ale trzymaj się z tyłu.
Na tym też mi zależy.
Helikopter sił specjalnych?
Mam współpracownika, który ma wpływy w Taszkencie.
Wlecą w afgańską przestrzeń powietrzną, polecą do wyznaczonego miejsca,
by zabrać trójkę pasażerów i wrócić przez granicę.
Nie chcę nawet myśleć, ile jesteś mu winna.
Więcej niż ty mi.
Mówiłem, że nie jestem w stanie zaoferować ci niczego, co byś chciała.
Już nie.
Jesteś mi winien kolację.
Tak. Jasne.
Cokolwiek ci się wydaje, że jestem ci dłużny,
możesz o tym zapomnieć.
Helikopter nie zostanie w afgańskiej przestrzeni powietrznej dłużej,
niż to konieczne. Nie chcą też, by ktoś ich zauważył.
Proszę, nie wywołaj międzynarodowego konfliktu.
Możecie jeszcze ujść z życiem.
Nie jesteście nic winni Farazowi Hamzadowi.
W wyniku jego zbrodni wszyscy staliście się celem.
Wybór
należy do was.
A gdybyśmy zadzwonili bezpośrednio do ministra?
Strzelaliśmy do jego żołnierzy.
To już chyba nieaktualne.
A nawet gdyby nie, to ten człowiek, Morgan Bote,
zdołał jakoś wszystko zamrozić.
Konta amerykańskie i zagraniczne.
Nasze pieniądze i obietnica
większej sumy po uruchomieniu złoża
pozwoliły powstrzymać talibów.
Ale bez nich jesteśmy bezbronni.
Musiało być lepsze wyjście.
Gdybyś mnie poprosiła, znalazłbym lepszy sposób.
Z nas dwojga,
to nie ty powinnaś być zła
na to, jak to rozegrano.
Nie chciał, by ktokolwiek o niej wiedział,
póki nie dotrze tu bezpiecznie.
Rozumiem. Naprawdę.
Lecz jaki będzie tego koszt,
zaczynamy rozumieć dopiero teraz.
Tak...
W gotowości.
Tak.
Słyszałeś to?
Wróć na stanowisko.
Zgłoś się z powrotem na stanowisko.
Nie odpowiada.
Czy znamy jego ostatnie położenie?
Sprawdź znowu!
To ja.
Rozumiem.
Gdybyś się tu stawił osobiście, sprawy nie potoczyłyby się
aż tak źle.
Ułatwię ci to.
Zjaw się tu osobiście,
a zabiorę cię do ministerstwa w Kabulu,
gdzie będziesz mógł wyjaśnić, kim jest ta Amerykanka,
dlaczego dwóch mężczyzn próbowało ją uratować
i czemu mamy ci nadal ufać.
Decyduj szybko,
bo będzie tylko gorzej.
Musimy jechać.
- Do Kabulu? - Tak.
To ryzykowne.
Ryzykowne?
Mój los nie ma znaczenia.
Ważne, żeby nasi ludzie byli bezpieczni.
- Musimy jechać. - Ona ma rację.
Jeśli wrócisz w tym stanie, zabije cię,
a potem i tak weźmie, co zechce.
Kimże jesteś?
Kim jesteś, żeby decydować o tym,
co jest najlepsze dla mnie i moich ludzi?
Kim jesteś, żebym brał to pod uwagę?
Skoro pytasz,
jestem gościem, który robi wszystko,
abyś nie spadł z konia i nie wykitował w drodze do domu.
Jeśli myślisz, że dzięki temu zyskasz moje względy,
a twój dług zostanie spłacony,
to jesteś w błędzie.
- A gdybym pojechała z tobą? - Co?
Aż do wioski.
- Po co miałabyś to robić? - Aby załagodzić sytuację.
Jak, do diabła, chcesz tego dokonać?
- Prawdą. - Emily!
Ten mężczyzna pyta, dlaczego porwałeś agentkę FBI.
Tu nie ma żadnej agentki FBI.
Angela Adams już nie żyje.
Jak może istnieć po tym wszystkim?
Urodziłam się tu i zostałam porwana.
To historia rodzinna.
Nic, co mogłoby ci zaszkodzić.
- Nie. - Dlaczego nie?
Tajna policja talibów nie słynie z gotowości
do słuchania głosu rozsądku.
Co mnie to obchodzi? Ważne, aby się bał,
że może wcale nie ma takiej przewagi.
Zabiłby cię.
To moja wina.
To ja otworzyłem te drzwi.
I niebezpieczeństwo, które z tego wynikło,
nie spadnie na ciebie.
Nie pozwolę na to.
Ostrzegałeś mnie.
Co takiego?
„Angela Adams już nie istnieje”.
Ostrzegałeś mnie.
Że jeśli nie będę
na nią uważał,
to zniknie.
Nie sądziłem, że wydarzy się to tak szybko.
Nie to miała na myśli.
Nie chodziło o ciebie.
Trochę jednak tak.
Przebyłem pół świata,
by uratować kogoś, kto nie chce już istnieć.
Gdybyś wiedział, postąpiłbyś inaczej?
Ale z ciebie dupek. Jasne, że nie.
Jednak nie cieszy mnie, jak się z tym czuję.
- Próbuję z tobą porozmawiać o... - Jezu, dobra. Niech będzie.
Powinieneś posłuchać, gdy cię ostrzegałem.
Lepiej?
Nie miała nic do powiedzenia.
Angela Adams nie może ot tak przyjść w poniedziałek w pracy.
Myślałem, że jakoś będziemy w stanie
zawalczyć o to imię.
W końcu było ono
tak ważne dla nas obojga.
Powinienem być zły, ale ona przemierzyła pół świata,
szukając odpowiedzi,
których nikt jej nie dał,
by móc spojrzeć prawdzie w oczy.
Gdy próbowałem wkroczyć do akcji
i wzbudzić w niej poczucie winy,
spojrzała mi prosto w twarz, po czym kazała mi spierdalać.
Jak możesz nie być z niej choć trochę dumny?
Może o tobie mówić, co chce.
Wychowałeś niezłe dziecko.
Wejście jest zamknięte.
Frontowe drzwi są zastawione.
- Trzeba iść... - Nie.
Nie wkradnę się do własnego domu
tajnym przejściem.
Spotkam się z nimi tam, gdzie są.
Proszę, nie.
Przykro mi, że tak wyszło,
ale nie jest mi przykro,
że poznałaś to miejsce,
a ono poznało ciebie.
Zabiją go, prawda?
Nasz transport zaraz tu dotrze.
Jeśli mamy się stąd wydostać,
muszę im powiedzieć, gdzie się spotkamy.
Tak. Zadzwoń do nich.
Nie musiało tak być.
Mogłeś mi to ułatwić.
Jedziesz ze mną,
czy będziemy musieli dokończyć to, co zaczęli twoi ludzie?
Nie wylądują tutaj.
Za dużo się dzieje.
Przedostaniemy się przez tę grań.
Ile mamy czasu?
Niewiele. Długo nie poczekają.
Emily! Emily, nie!
Zmiana planów. Musimy przekierować. Teraz.
Witam.
Powiesz mi, kim jesteś?
Nie martw się o nich.
Za kilka chwil on pójdzie ze mną.
Nie pozwoli, by wszyscy zginęli.
W tej chwili pytam
wyłącznie z czystej ciekawości.
To ty jesteś tą porwaną Amerykanką.
Tą, która wszystko zaczęła.
Tak?
Jesteś agentką FBI.
To też prawda?
Twoja odpowiedź może im pomóc.
Być może stanę się łaskawy,
jeśli na koniec dnia, nie będę musiał zastanawiać się, co mi umknęło.
To nie miejsce dla ciebie.
To nie musi być twoja walka.
Powiedz mi.
Kim jesteś?
Nazywam się Parwana Hamzad.
„Na czyje polecenie?” Moje.
Nie wyciągniesz nas stąd, jeśli umrzemy!
Ja za to odpowiadam. Zrób to! Rozumiesz?
Halo?
Napisy: Martyna Pustelnik