Czas wracać do domu.
Helikopter jest w zasięgu ręki.
Jeśli go tu zostawimy, umrze.
Musi wrócić do domu.
Coś między nimi zaszło.
Nie wiem, co to jest ani co to znaczy.
Ale jeśli zostawimy go tam na śmierć, stracimy ją na zawsze.
Słyszałaś o kimś takim jak Morgan Bote?
To on wydał Dana Chase’a.
Zamroził nasze aktywa. Chce nas zrujnować.
Faruk.
Nie wyciągniesz nas stąd, jeśli umrzemy!
Ja za to odpowiadam! Rozumiesz?
Powiesz mi, kim jesteś?
Nazywam się Parwana Hamzad.
STARY CZŁOWIEK
To nie była nasza decyzja, ale...
Właśnie to zgłaszam.
Z całym szacunkiem, próbowaliśmy temu zapobiec.
Rozumiem...
Nie wierzę, że człowiek, który do tego doprowadził, działał w twoim imieniu.
Zapomnijmy o przeszłości i skupmy się na...
Halo?
Nie pozwolili mi rozmawiać z ministrem.
Gdzie jest Parwana?
Przyprowadź ją.
Gdyby nie ona,
byłbym teraz w celi.
Albo gorzej.
Pogodziłem się z tym.
Może wy też.
Ale nie ona.
Przyprowadźcie ją, proszę.
Idź.
Miała zaczekać w drugim pokoju.
Nie chciał wyjść.
Wszyscy próbowaliśmy.
Wtedy weszła i...
Parwana.
Ojciec cię woła.
Myślę...
że zostały nam 72 godziny.
Każdy, kto tu zostanie, zginie.
- Już to mówiłeś. - Nie.
- Właśnie, że tak! - Wcale nie!
Mówiłem, że mamy dziesięć minut.
To było pięć minut temu.
Więc helikopter poleci najwcześniej za kolejne pięć.
Proszę o jeszcze pięć minut od godziny.
A jak nas zostawi i odleci?
Ona wie, że mamy mało czasu.
Przyjdzie.
Brała udział w nalocie kilka lat temu.
Nastąpiła wymiana ognia.
Autopsja wykazała, że jeden z nich dostał kulą wystrzeloną z jej broni.
Przeszła terapię, dobrze sobie poradziła.
Po co mi to mówisz?
Żebyś się nie martwił.
Nie pierwszy raz ma z tym do czynienia.
Z odbieraniem życia.
Nie zawsze jest tak samo.
Przyszła.
Właśnie stracił matkę.
Chyba pomagam. Nie wiem.
Nie zna angielskiego.
- Nie musicie się martwić. - W porządku.
Mamy mało czasu.
Za kilka dni wróci tu armia
i zrówna to miejsce z ziemią.
Ci ludzie chronią się przed rządem pieniędzmi.
- Em. - Skończyły się z dnia na dzień.
- Nie możesz tu zostać. - Muszę.
Niby dlaczego?
Bo to wszystko sprawka Morgana Bote’a.
Bote porwał mnie tylko po to, żebyś się poddał.
Kiedy to mnie zabrali, wściekł się.
Zamroził ich konta.
Są bezbronni w sytuacji, w której nie mogą sobie na to pozwolić.
To miejsce nie przetrwa tego, co nastąpi.
Musisz to naprawić.
Co naprawić? Jak?
Znieś z nich sankcje.
Przekonaj Morgana, by się uspokoił,
nim ucierpi wiele niewinnych osób.
On nie jest kimś, kogo można przekonać.
A kiedy się wkurwi, nikt nie potrafi go uspokoić.
Każdy z was powiedział mi, kim dla was jest.
- Co dla niego znaczyliście. - Em, to było bardzo dawno temu.
Świetnie. Na pewno zwrócicie jego uwagę,
kiedy po tylu latach przyjdziecie do niego razem.
Nie masz pojęcia, o co prosisz.
Wiem, jak to wygląda.
Uwierz mi.
Wiem.
Ale wciąż jestem tą osobą, którą znasz.
Którą obaj znacie.
Nie mogę zostawić tych ludzi na śmierć
z powodu czegoś, co się za mną ciągnie.
Nie mogę.
I nie wyobrażam sobie, bym była tą samą osobą, gdybym to zrobiła.
Powiedziałam im, że dacie radę.
Że zrobicie to, o co was proszę.
Jeśli odmówicie, to znaczy, że was nie znam.
Ufam wam.
I kocham cię.
Pospiesz się.
Zaczekajcie tu.
Co znaczy, że nie zawsze jest tak samo?
Wiem, o co ci chodziło.
Ale co miałeś na myśli?
Kiedy przelewasz krew nie po to,
by coś chronić czy kogoś pomścić.
Nie dlatego, że taka twoja praca.
Ale gdy robisz to, by pokazać komuś, że go kochasz, nie ma odwrotu.
Zaufaj mi.
Myślisz, że to właśnie widziałeś?
Ubrania, dziecko.
Myślisz, że to stało się tak szybko?
Nie wiem, co tam widzieliśmy, ale myślę, że jakaś jej część zniknęła.
A inna właśnie się rodzi.
Co z tego wyniknie?
Trudno opłakiwać kogoś, kogo dopiero zaczęło się poznawać.
Nie wiem.
Uważam, że można się diametralnie zmienić bez katastrofalnych konsekwencji.
O ile robi się to bez przymusu.
Chodź. To nasz transport.
Nie ten.
Ten.
„Zajmij się transportem, Haroldzie. Upewnij się, że jest porządny”.
Oto i on.
Nie ma za co.
Są w powietrzu.
Zrobią to, o co ich prosiłaś?
Potrafią to zrobić?
Tak.
Słyszałem, że spędzasz czas z Farukiem.
To uroczy chłopak.
Nie wiem czemu, ale to go uspokaja.
Bycie przy mnie.
Dlaczego?
Ostatnio „dlaczego” wydaje się najdziwniejszym pytaniem.
Jakie „dlaczego” wytłumaczy to, co zrobiliśmy?
W każdym razie, w tej chwili tworzą się plany.
Niektórzy zostaną, by bronić swoich.
Innych ewakuujemy do doliny, gdzie będą bezpieczni.
Nie mów, że to zbyt ryzykowne.
Ani że tu nie pasuję.
Nie.
Pasujesz tu.
Pasujesz.
Nie trzeba mówić nic więcej.
Ale proszę, byś odeszła.
- Dopiero co... - Potrzebuję innych rodzajów pomocy.
Są inne bitwy do rozegrania.
Inne miejsca potrzebują wsparcia.
Musisz wrócić do początku.
Hej.
Nie zostaliśmy sobie przedstawieni.
Jestem Tarik.
Parwana.
Między innymi.
Co ci powiedział?
Kazał mi cię znaleźć.
I wrócić z tobą do Stanów.
Pomóc w prowadzeniu interesu.
Chce cię stąd wyciągnąć, zanim będzie źle.
Tak.
Zależy mu na tobie.
Więc pomóż mi go przekonać,
bym mógł ocalić mu życie.
Do dupy.
Co?
Słyszałeś, kurwa.
Za długo udawałeś bogacza.
Nie udawałem.
Nie bywałem Henrym Dixonem dłużej niż tydzień, dwa w roku.
Dan Chase latał klasą ekonomiczną. To nie ona.
Dorobiłeś się, obijając się przez 50 tygodni w roku?
Mniej więcej.
Jak?
No jak?
Odrzucenie pracy dla rządu to dobry początek.
Powinniśmy porozmawiać o tym, o czym nie chcemy rozmawiać.
- Czyli? - O planie.
Kiedy dojedziemy do domu starego, ja będę mówił.
- Dobra. - Nie żartuję.
A czemu miałbyś?
Nie wiem, czy mnie posłucha,
ale ciebie na pewno nie.
Tak.
Sprawa jest zbyt ważna,
żeby wplątywać ją w wasze spory.
Tak.
Obaj wiemy, że go do tego nie zmuszę.
Nie wierzę,
że robi to, bo jest zły z powodu oszustwa.
Musi chodzić o coś więcej.
Musimy być bardzo ostrożni.
Pomyślę nad tym.
Co z tobą?
W sensie?
Zamierzasz wydusić to z niego siłą, tak?
Chyba nie powinieneś tego rozpinać.
Co za gówno.
Wydajesz się wściekły.
Ja...
Kiedy chciałeś mi powiedzieć, że...
Nie możesz być na tyle głupi, by myśleć, że...
Z przyjemnością odpowiem.
Ale musisz dokończyć któreś z tych pytań.
Nie możemy go torturować!
- Dlaczego? - Bo ma ze sto lat.
Bo to się nie uda.
Bo wiem, który z nas pójdzie za to siedzieć.
Chyba nie myślisz, że go po prostu namówimy, co?
- Tak, naprawdę tak myślę. - Ja nie.
Obiecaliśmy Emily, że zrobimy wszystko, by to załatwić.
Nie przypominam sobie, żebym jej coś obiecywał.
To chyba uczestniczyliśmy w dwóch różnych rozmowach.
Bo jestem pewien, że ona dokładnie tego oczekuje.
Mówimy tym samym językiem.
Słyszałem, co powiedziała.
Jak przylecimy, nic nie rób.
Tylko stój i potakuj, a ja będę go namawiał!
- Haroldzie. - Co?
Radzę, byś mówił szybko.
Jak chcesz to zrobić?
Co masz na myśli?
Zadzwonię do drzwi i nas wpuści.
Czyżby?
Uśmiechnij się, gdy otworzy.
- Marion? - Tak.
Dzwoni już trzeci raz, a ty ją ignorujesz.
To już piąty raz.
Ignoruję ją, bo to czasem sprawia, że niektóre rzeczy znikają.
Z tobą nie podziałało.
Tędy proszę.
Nie wiem, ile wiesz.
Dość dużo.
Byliśmy w Pandższirze.
Wszystko się zmieniło.
Jego córka nie jest już zakładniczką.
Coś tam się wydarzyło, a ona jest powiązana z Hamzadem i jego rodziną.
To też wiem.
Przynajmniej teraz.
Może byłoby łatwiej, gdyby ktoś mi powiedział,
że ona nie jest jego dzieckiem, i wtedy nie bylibyśmy w tym bagnie.
Ta kobieta jest w niebezpieczeństwie.
Zamrożono aktywa Hamzada. Jego ludzie żyją w zagrożeniu.
Wielu z nich przez to zginie.
Chcemy, byś to przemyślał.
Nie.
Dlaczego?
Bo nie rozumiecie, o co prosicie,
dlaczego to niebezpieczne i komu może to zaszkodzić.
Nie macie pojęcia, w co się wpakowaliście.
Jezu, nawet przez chwilę o tym nie pomyśleliście.
- „Może powinniśmy zapytać”. - Nie mamy na to czasu.
Jesteś zły. Chcesz coś udowodnić.
- Doprawdy? - Chwila.
To nie ja psuję rzeczy, kiedy jestem zły.
Przestań!
Dlaczego powiedziałeś, że nie wiemy, w co się wpakowaliśmy.
Nie macie pojęcia, o co chodzi ani komu to zaszkodzi.
Ty ją w to wciągnąłeś.
Nie, ty to zrobiłeś.
Próbuję nas wszystkich wyciągnąć.
Cześć.
Byłem niewiele starszy od niego, gdy wysłano mnie do szkoły w Stanach.
Historia, którą zawsze opowiadali mi dorośli, była taka,
że jestem dość bystry, by osiągnąć więcej, by być kimś więcej.
Ale słyszałem też opowieści,
że wujek nie znosił dźwięku mojego głosu, mojego śmiechu.
Były zbyt podobne do twoich.
Nie muszę chyba mówić, że nie było mi z tym łatwo,
skoro wyglądam jak on.
Ale absurd sytuacji pozwolił mi znaleźć własny powód,
dla którego tam jestem.
I znalazłem.
Jaki?
Wyprowadzić wszystkich.
Nie rozumiem.
Jakich wszystkich?
Moją matkę, wujka, kuzynów, rodzinę.
Nie sądzę, żeby chcieli wyjechać.
Pytałaś ich?
Nie wprost.
A ja tak. Po tysiąckroć.
Tłumaczyłem, jak to będzie wyglądało, dokąd pojedziemy, co będzie lepsze.
Może ze względu na sytuację i fakt, że propozycja padłaby od ciebie,
dziś przyjęliby to inaczej.
Nie posłuchaliby mnie.
O co się założysz?
Nie wiem, czy chcę ich przekonywać.
Tu są korzenie.
To, że ich nie widać, nie znaczy, że nic nie robią.
Zabrał cię na cmentarz, prawda?
Ilu mężczyzn i ile kobiet na cmentarzu
zdecydowałoby się zostać, gdyby alternatywą były
wygoda, bezpieczeństwo i spokój gdzieś indziej?
Założę się, że niektórzy, ale nie wszyscy.
Jestem pewien, że nie wszyscy.
Rozmawiasz z niewłaściwą osobą.
Albo z jedyną, której mogą posłuchać.
Nie lekceważ tego, kim dla nich jesteś.
Ja miałam to wszystko, o czym mówisz.
Wygodę...
Bezpieczeństwo...
To mnie dusiło.
- To nie to samo. - Dlaczego?
Okłamywano cię.
Codziennie.
Bez skrupułów, przez przemilczenie i na każdy inny sposób.
Padłaś ofiarą dokładnie zaplanowanego oszustwa.
Wybacz, ale tak było.
Wygoda i bezpieczeństwo nie były problemem.
Miały cię rozproszyć. Nieskutecznie.
Tu jest inaczej.
Możemy wyjechać gdzieś, gdzie nie trzeba będzie się martwić,
czy nasze córki będą mogły uczyć się matematyki.
A nasi synowie...
będą mieli więcej możliwości, żeby zrobić więcej, by być lepszymi.
Kocham moją rodzinę. Wszystkich. Każdy liść na drzewie genealogicznym.
Ale w tym miejscu wciąż słyszę, jak zmarli wołają:
„Co ty tu jeszcze robisz?”.
Pomóż mi
ich uratować.
To nie będzie łatwe, ale powinniśmy...
Co?
Mój brat nie żyje.
Wróciłam z Maroka.
Jak prosiłeś, zgarnęłam pieski.
Próbowałam o wszystkim zapomnieć i wrócić do rzeczywistości.
Ale nie wyszło.
Chciałam pomóc, więc zadzwoniłam do Niny Kruger.
Do prawniczki Hamzada?
Co jej powiedziałaś?
Myślałam, że przekonam ją, by puściła was wolno,
ale najpierw musiałaby odebrać telefon.
W końcu ktoś oddzwonił, ale nie była to ona.
Tylko on.
Dostrzegłem, że w grze pojawił się ktoś niespodziewany.
Rzadko poznaję ludzi, którzy naprawdę mnie zaskakują.
Ona to zrobiła.
Czemu obserwowałeś prawniczkę Hamzada?
Co nam umyka?
Wiemy o złożach w Meshbaharze.
To stanowiło o przewadze Hamzada, prawda?
Zyski z tego złoża.
Pieniądze można zarobić wszędzie.
Co innego dostęp do mikroczipów,
tworzenie urządzeń na baterie, udział w rozwoju społeczeństwa...
Kontrolując złoża, masz na to wszystko wpływ.
Potrzebujemy tego.
Było nasze, póki nie dowiedziałem się,
że ktoś inny chce się bawić w złodzieja.
Kto?
Ty ją w to wciągnąłeś.
Wrzuciłeś do bagażnika samochodu.
Dałeś jej nowe nazwisko i ubranie, po czym zabrałeś na imprezę do Maroka.
By wywrzeć wpływ na...
Pawłowicza. Nie.
Sulejmana Pawłowicza.
Mylisz się.
Faraz Hamzad nie robi interesów z Rosjaninem.
A już na pewno nie z tym.
Cieszę się, że tak myślisz.
O wilku mowa.
Dasz radę.
Halo.
Tak. Cieszę, że dzwonisz.
Z kim rozmawia?
Z adwokatką Hamzada.
Nie do pomyślenia, że rosyjski zbir miałby przejąć kontrolę
nad czymś tak ważnym dla przyszłości tego kraju.
Prawniczka jest teraz kluczem do zrozumienia, jak możemy go powstrzymać.
I jak widać, najchętniej kontaktuje się
z twoją dziewczyną.
Co powiedziała?
Zaproponowała dalszą rozmowę przy lunchu w przyszłym tygodniu.
To dobrze, prawda?
Bardzo dobrze.
Chce ci powiedzieć coś, czego nie powie przez telefon.
Za tydzień? To za późno.
Rozumiem.
Jeśli się mylisz, ludzie przez to zginą.
Jeśli mam rację, będzie nawet gorzej.
Mówiłem ci.
Co?
Gdy prosiłem o pomoc w rekrutacji Emily do FBI, powiedziałem,
że to córka Hamzada.
Nie zrobiłeś tego.
Od ciebie miało zależeć jej życie.
Myślisz, że przemilczałbym coś,
co mogłoby jej zagrozić?
Powiedziałem, że nie musi być twoją wnuczką, byś jej pomógł.
Tak jak nie musi być moją córką, bym o tę pomoc prosił.
Sądziłem, że to oczywiste.
Szczególnie w tych okolicznościach.
Pojmuję, co mówisz.
Rozumiem to, co ważne.
Mów o mnie, co chcesz.
Wy obaj.
Mówcie o mnie, co chcecie.
Ale zawsze rozumiałem to, jakie rzeczy są najważniejsze.
Walczyłem o nie, gdy mi kazałeś.
Jakie to ma znaczenie, jeśli twoje dziecko nie może na ciebie liczyć?
Wiem, że nie możesz ustąpić.
Ale musi być jakiś inny sposób,
by im pomóc, nawet tymczasowo.
Jeśli mi powiesz, że go nie ma,
będę wiedział, że po prostu go nie szukasz.
Nie podejmuj decyzji kierowany gniewem.
Nie rób tego.
Wróć jutro.
Jestem zmęczony.
Jeśli rano będziesz chciał porozmawiać,
może znajdę lepszą odpowiedź.
- Nie ruszysz się stąd. - Czekaj.
Zejdź mi z drogi.
Wyjdź ze mną na chwilę.
Ma rację.
W złości nie psujesz rzeczy?
Wszyscy to robią.
Jeśli nie spróbujesz nam pomóc,
to dlatego, że nie musisz.
Muszę. Chcę.
Nigdy nie rozumiałeś różnicy między tym,
czego chcemy, a tym, co jesteśmy winni.
Dlatego ten zawód zawsze był dla ciebie zbyt trudny.
Gdybyś nie chciał mnie wkurzyć, zostawiłbyś go przed domem,
ale nie mogłeś się powstrzymać, co?
Cześć.
Zoe,
doceniam twoją pomoc, ale to nie twoje miejsce.
Proszę, nie mieszaj się w to.
Nie moje miejsce.
- Jasne. - Dziś nie jest dobry moment.
Musisz odejść.
Nie odejdę, póki nie dostanę tego, czego od niego chcę.
Nie zgodzi się.
Zakład?
Nie zgodzi się z tego samego powodu, dla którego nie odejdziesz.
Chyba, że ja o to poproszę.
W tym tkwi sedno. On chce pomóc.
Tylko nie chce patrzeć ci w twarz, gdy to robi.
Dobrze się z nim dogaduję.
Lubię go. Uważam, że to uroczy facet.
O rany, Zoe.
Dla mnie jest uroczy.
Cokolwiek robił, nie mogło być gorsze od tego, co ty robiłeś.
A z tym się pogodziłam.
I choć trudno w to uwierzyć po tym, co tam zobaczyłam,
myślę, że bardzo za tobą tęskni.
Idź na kawę. Poczytaj książkę.
Zaufaj mi.
Poradzę sobie.
Nie chciał, by ktoś wiedział.
Nie chciał, żeby jego ostatnie słowa do was
były pożegnaniem.
Parwana.
Zostanę do rana.
Żeby być na pogrzebie.
Nie wiem, czy mogę zostać dłużej.
Tego właśnie chciał.
Musisz podjąć decyzję.
Zostać
czy odejść.
Muszę ci coś powiedzieć.
Powiedziałam, że postrzelił go strażnik.
Ale to nieprawda.
- To był... - Wiemy.
- Skąd? - Wiemy.
Nikt inny się nie dowie.
Możesz zostać albo odejść.
Twój ojciec nie chciał, żebyś myślała,
że ktokolwiek będzie cię za to obwiniał.
Został postrzelony przez taliba, gdy cię bronił.
Oddał za ciebie życie.
A co do tych dwóch Amerykanów,
no cóż,
są już w Stanach.
Czekają na twoje rozkazy, by zneutralizować zagrożenie.
To właśnie dla nas zrobiłaś.
Dzięki, że mnie broniłeś.
A ty. Serio?
Przepraszam, muszę z nim pogadać.
Tak szczerze, nie podoba mu się,
kiedy siedzicie na ładnych dywanach.
Zostaniecie tutaj.
Dobrze.
Miałeś rację.
Gdy byliście w jednym miejscu,
dostrzegłam twoją inną stronę.
Miło by było czasem się mylić,
ale myślenie życzeniowe nie przystoi staruszkowi.
Chyba że jest pożyteczne.
Chcesz, żebym im pomógł.
Tak.
Dlaczego?
Bo myślę, że możesz.
I myślę, że tego chcesz.
Powinnaś uważać przy takich jak ja.
Jeśli domyślasz się takich rzeczy,
to prawie zawsze dlatego, że chcemy byś to robiła.
Brzmisz
dokładnie jak on.
Na ziemię!
Zoe, jesteś cała?
Tak.
Co się stało?
Kto to był?
Myślę, że Pawłowiczowi nie spodobało się,
jak bardzo zbliżyliście się do swego celu.
To dopiero początek.
Bardziej martwi mnie to, że koło ratunkowe Emily właśnie wykitowało.
Nie mogę w to uwierzyć.
Że to już koniec.
Trudno zrozumieć, jaki będzie świat bez niego.
A co z pozostałą dwójką?
Z prawdziwymi celami?
Mój zespół jeszcze nie odpowiedział.
Próbuję się z nim skontaktować.
Jeśli ci się uda,
dowiedz się, jak chcą dokończyć swoje zlecenie.
Oczywiście.
Stawka jest zbyt wysoka,
by zostawiać niewyjaśnione sprawy.
Napisy: Martyna Pustelnik