Pomóc ci?
Dzięki.
Morgan Bote dał mi twój numer.
Jesteś w tym dobry?
Tak.
Wiem, co robię.
Rosjanin o nazwisku Pawłowicz zlecił zabójstwo Morgana Bote’a,
by chronić swoje interesy w Afganistanie.
Wysłał też tam najemników, by dopilnowali umowy.
Tato? Wyłączysz głośnik?
Cholera.
Nie, czekaj! Czekaj!
To on zabił Emily.
Morgan Bote nie był jego jedynym celem.
Kto jeszcze?
Dixonowie.
- Marcia i Henry. - Dlaczego?
Prawniczka Hamzada chciała ci coś powiedzieć.
Bała się to zrobić przez telefon.
Może ona wie.
Lecimy do Londynu.
Bo jebać go.
Chcę, by cierpiał. A ty nie?
STARY CZŁOWIEK
Hej.
To ty.
Hej. Jesteś...
Jestem.
Poznaliśmy się...
Kiedy chodziłam o kulach, pomogłeś mi wsiąść do autobusu.
Tak.
Zastanawiałam się, czy cię jeszcze spotkam.
Wracasz tędy z pracy?
Nie, nie wracam.
Jasne.
Ja...
Wracałem tędy, póki nie rzuciłem pracy.
Gratulacje.
Powiedziałam „gratulacje”?
Nie szkodzi.
Spróbuję jeszcze raz.
Rzuciłeś pracę?
To może się wiązać z wieloma czynnikami.
Jak się z tym czujesz?
Chyba ktoś jeszcze chce odejść z pracy.
Aż tak widać?
Gdzie pracujesz?
Chcesz coś zmienić.
Dajesz z siebie wszystko i poświęcasz się.
Aż w końcu nie wiadomo, gdzie kończy się praca, a ty zaczynasz.
Trudno jest patrzeć, jak znikasz.
Ale równie trudno jest zostawić coś, czego brak może sporo kosztować.
Niedawno straciłem najlepszego przyjaciela.
Tuż przed śmiercią zaczął zadawać te same pytania.
Czy to jedyny sposób na życie?
Nie ma nic więcej?
Wtedy go nie słyszałem.
Ale teraz...
myślę tylko o tym.
Tutaj zwykle nie zadaje się takich pytań.
Tak.
Ale udało ci się wydostać.
Może to tylko pierwszy krok.
Więc...
jednak gratulacje?
Czego chcesz?
Niełatwo było cię znaleźć.
Czego chcesz?
Sądzę, że Morgan Bote tuż przed śmiercią wysłał ci e-maila.
Pokaż, co w nim było.
Państwo Dixon.
Witamy.
Mamy dla państwa pokój 1409.
Macie coś na dwunastym piętrze?
Sprawdzę.
Właściwie to mamy.
Mogę państwa umieścić w 1231.
Niżej.
Słucham?
Coś pomiędzy 01 a 05.
Nieparzysty...
numer proszę.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Tato?
Możesz wyłączyć głośnik?
Cholera.
Nie, czekaj! Czekaj!
Tęsknię, tato.
To uczucie nie chce zniknąć.
Może gniew jest dobry.
Są chwile, gdy bywa przydatny.
Ale nie teraz.
Potrzebujemy odpowiedzi na pytania, których nawet nie znamy.
Musimy być sprytni.
Pawłowicz...
musi umrzeć.
Tego jestem pewien.
Nie będzie trudno obudzić gniew, gdy będę go potrzebować.
Taktyka spalonej ziemi.
Tak.
Dobra.
Spotkanie odbędzie się za 24 godziny.
Zdążymy do teatru?
To był żart.
Zabawny.
Powinniśmy porozmawiać o spotkaniu.
- Morgan mówił mi o tym. - Co powiedział?
Że Pawłowicz jest powiązany z transakcją
dotyczącą złoża minerałów Hamzada.
Nie wiemy jak.
Nina Kruger, prawniczka Hamzada, coś wie.
Musimy się dowiedzieć co.
Po to się z nią widzisz.
Powiedz mi, jak planujesz to zrobić.
Mówił, że są trzy rodzaje prawników.
Taki, który zrobi wszystko dla klienta,
i taki, który zrobi wszystko, by nim zostać.
Mam się szybko domyślić, którym ona jest.
A trzeci?
Powiedział, że tylko idiota wierzy,
że na świecie są tylko dwa rodzaje rzeczy,
nawet jeśli nie zna trzeciego.
Tak.
Co jeszcze mówił?
Wszystko sprowadza się do zgodnego wykorzystywania dwóch broni.
W lewej ręce dzierżysz swoją empatię.
Powiedziałam, że to brzmi znajomo.
Może i był dupkiem,
ale rozumiał tę grę lepiej niż ktokolwiek inny.
Dobrze mnie wyszkolił.
To przerażająca myśl.
Broń, którą otrzymałam.
By ją dzierżyć musiałam zaakceptować, że już nigdy nikomu nie zaufam.
Nie będę mogła się do nikogo zbliżyć.
Nie do końca o to mi chodziło.
Ale mi tak.
Rozumiem. Myślisz, że jak się do siebie znów zbliżymy, mogę być bezwzględny.
Może.
Wiem, że ja też mogę.
Jestem kimś, kto niszczy, pamiętasz?
Chyba zawsze taka byłam.
Ale teraz mam broń.
Chyba pomyliłeś domy, przyjacielu.
Wyjdź, zanim stanie ci się krzywda.
Nie jesteś Julianem Carsonem?
Agentem Morgana Bote’a?
Załóżmy, że jestem we właściwym domu.
I że wiem rzeczy, których nie chcesz, bym o tobie wiedział.
E-mail od Morgana Bote’a.
- Nic nie dostałem. - Muszę go zobaczyć.
Nawet jeśli nie chodziłoby o bezpieczeństwo narodowe,
chociaż moim zdaniem chodzi, to stawką jest ludzkie życie.
Ludzi, którzy na mnie liczą.
Nie dostałem żadnego maila.
Nie wiem, o czym, do cholery, mówisz.
A teraz opuść mój dom.
Jak cię znalazłem?
Stary opiekował się tymi, których sobie wybrał.
Zbudował mur, wokół twojego nazwiska i życia,
by nic, co dla niego zrobiłeś, nie odbiło się na tobie
ani na twoich bliskich.
Jak więc cię znalazłem?
Mur powstał dzięki jego wpływom.
Gdy zmarł, pojawiły się pęknięcia.
Będą kolejne.
Domyślam się, że masz wielu wrogów.
Pojawią się i przestaniesz być bezpieczny.
Dziewczyna, z którą się spotykasz, też będzie zagrożona.
Mam nadzieję, że jej, kurwa, nie grozisz.
Bo jeśli tak...
Nie o mnie musisz się martwić.
Jesteś wystarczająco mądry, by to wiedzieć.
Spędziłem dużo czasu za jednym z tych murów.
Wierz mi, kiedy upadają,
a to, co chroniły, staje się odkryte...
Nie ma nic gorszego.
Pomóż mi.
A ja dopilnuję, by twój mur nie runął.
Inaczej, radź sobie sam.
Czuję się bardzo obnażona.
Czy to normalne?
Nie wiem, co znaczy „normalne” w tym kontekście.
Wiem, że nie wszyscy się na mnie gapią, ale wydaje mi się,
jakby właśnie tak było.
To normalne.
Jest już bardzo spóźniona.
Chcesz się zawinąć?
Zdążymy do teatru?
Gdzieś to już słyszałam.
Ażeby inżyniera własną jego...
Petardą.
Przecież wiem.
Ale zabrzmiało mi to dziwnie.
To bomba.
Cytat z Hamleta.
Naprawdę?
Niby bomba, ale jednak cytat z Hamleta.
Z którego aktu?
Słucham?
Sztuki. Z której to części?
Nie wiem.
Tej o zemście.
Gdy dojdzie się do zemsty, nie ma miejsca na nic innego.
Przeczytaj tę sztukę jeszcze raz.
Jak tylko będę miał okazję.
Mogę o coś spytać?
Wal.
Skąd mamy pieniądze?
Swoją połowę mi ukradłaś.
Mówię poważnie.
Jak tyle zarobiłeś?
Jeśli dość długo robisz to co ja,
natrafiasz na informacje, które wielu osobom są nie na rękę.
Miałem szczęście.
Znalazłem paru gości, którzy zainwestowali.
Właściwa pora i miejsce.
Kim jest Lou Barlow?
Skąd znasz to nazwisko?
Morgan mówił, że nie mógł uwierzyć w rzeczy, które uszły ci na sucho.
Wspomniał o pieniądzach i o tym człowieku.
Wtedy po raz pierwszy i jedyny
czułam, że kłamie.
Dużo pieniędzy przeszło z rąk do rąk.
To wyzwala w ludziach najgorsze instynkty.
Lou Barlow jest najgorszy.
Żałuję, że go poznałem.
Powiesz mi, co to znaczy?
Kiedyś.
Jezu. Naprawdę?
- Wychodzimy. - Ignorujesz moje pytanie?
Siedzimy tu i marnujemy czas.
Musimy skupić się na grze.
Myślisz, że już nie przyjdzie?
Tak.
- Nie jesteś zaskoczony. - Nie.
Do kogo dzwonisz?
Biuro Niny Kruger.
- Z Niną Kruger proszę. - Jest niedostępna.
Proszę podać nazwisko i numer telefonu, a ktoś oddzwoni.
Czy to Anna?
Tak. Kto mówi?
Anno, nie mam wiele czasu.
Gdzie mogę ją znaleźć?
Załatwia sprawy osobiste poza biurem
i nie sprawdza wiadomości...
Na pewno nie przyjdzie.
Musimy ją znaleźć.
Jej asystentka nie wie, gdzie jest.
Więc...
zapytam ją w inny sposób.
Wiertło Elektryczne
To naprawdę zadziała?
Teoretycznie.
O ile będzie wystarczająco blisko celu.
Jesteśmy pewni, że tu mieszka?
Raczej tak.
Odkryłeś to wszystko, zanim opuściliśmy USA?
Tak.
Znalazłeś asystentkę Kruger. Wiesz, gdzie mieszka.
Uknułeś cały plan, a ja tego nie zauważyłam.
Przecież nie chodzi o tajemnicę państwową.
Myślałam, że zaczynam to wszystko rozumieć.
W tej chwili wydaje mi się to głupie.
Dlaczego?
Sytuacja zmieniała się za moimi plecami,
a ja nie zauważyłam, że trwa to od wielu dni.
Siedzisz i budujesz laserową strzelbę.
Rozumiem, że to nie laserowa strzelba.
Po prostu...
Wiesz, o co mi chodzi.
Rozumiesz istotę sprawy.
Reszta to bajery, dzielenie liczb wielocyfrowych.
Mądrzy ludzie zatrudniają do tego takich jak ja.
Poprawka – zatrudniali.
Przepraszam.
Chyba się zgubiłem. Szukam przyjaciółki.
Pomoże mi pani?
Kogo pan szuka?
Dziękuję. To był długi dzień.
Myślałem, że będę się tu błąkał całą noc.
Moja przyjaciółka to Nina Kruger.
Anno, spójrz na mnie.
To była uprzejmość.
Następnym razem, czy to będę ja, czy ktoś inny,
nie będziesz się tego spodziewać.
Warto ryzykować?
BLUETOOTH W GOTOWOŚCI
BLUETOOTH WŁĄCZONY
TELEFON ANNY – SPARUJ
ŁĄCZENIE
SPAROWANY
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Przepraszam.
Miałam nie dzwonić, ale ten facet cię szuka.
Przyszedł do mojego domu.
Powiedz mi, co mam robić.
WYŚLEDZENIE UDANE
Proszę, powiedz mi.
OSTATNIE POŁĄCZENIA STATUS – AKTYWNE
Chyba zadziałało.
Tak?
Dobra robota. Jest.
Lokalizacja telefonu Kruger.
Skąd wiedziałeś, że ta kobieta zadzwoni?
Zgadłem.
Skąd wiedziałeś?
Patrzysz komuś w oczy i pokazujesz,
że potrafisz ziścić ich największe lęki.
Prawie wszyscy zrobią to, czego chcesz.
Ale nie ja.
Też tak na mnie spojrzałeś.
Zareagowałam inaczej.
Odkryłam, czego boisz się najbardziej,
i wykorzystałam to, by cię zranić.
Wiem.
Bo jestem tą, która wszystko niszczy.
W porządku?
Szkoda, że to, co właśnie zrobiliśmy, przyszło tak łatwo.
Wolałabym,
aby to było trudniejsze.
Pod koniec,
gdy nie potrafiła odróżnić, co było prawdziwe,
Abbey powiedziała coś,
co mnie zabolało.
Te słowa były niewiarygodne.
Ale może były też prawdziwe.
Stłukłem talerz, upuściłem go w kuchni.
Spojrzała na mnie tak...
gniewnie, mrocznie.
Powiedziała: „Osoba, która niszczy wszystko, czego dotyka,
nie powinna wchodzić do domu.
Powinna żyć na zewnątrz ze zwierzętami”.
Co w tym brzmiało prawdziwie?
To, co najbardziej bolało.
Jeśli siedzisz tu i masz okropne myśli, którymi nie chcesz się podzielić,
bo boisz się uwierzyć,
że ktoś inny rozumie, jaką osobą jesteś...
Chcę żebyś wiedziała, że ktoś cię rozumie.
Nie chcę żyć na zewnątrz ze zwierzętami.
Ja też nie.
Bądź czujna.
Daj mi chwilę.
Zaczekaj. Zoe.
- Co się stało? - Została otruta.
- Co? - Coś przenosi się drogą powietrzną.
Pewnie też się jej nawdychałem.
Nie zbliżaj się.
Co możemy zrobić?
Gość, którego znalazłem, ma antidotum, ale jest zniszczone.
Niedługo tu będą.
Mamy mało czasu.
Przyszłaś.
Mamy szczęście.
Nie znaleźli tego.
W gabinecie.
Na środkowej półce.
Witaj, Zoe.
Trochę mi niezręcznie.
Nie wiem, jak zacząć.
Mam niepokojące informacje.
Ufam, że poprosisz pana Bote’a o pomoc
i przekonasz go, by zapewnił mi ochronę,
której bardzo potrzebuję.
Niejaki Sulejman Pawłowicz wykorzystał swoją armię najemników
do przejęcia kontroli nad złożem w Pandższirze.
W międzyczasie jego ludzie mieli zamordować rodzinę Hamzada.
To pewnie wiesz.
A teraz coś, o czym mało kto wie.
Złoże Meshbahar jest ogromne. Ale nie jest jedyne na świecie.
Niestety większość znajduje się w miejscach,
które nie są przyjazne rządom naszych państw.
Dowiedziałam się, że niektóre grupy
planują się połączyć.
Zakładają kartel.
Który ma kontrolować
dostęp do rynku metali ziem rzadkich.
Jeśli się uda, będzie to broń
zdolna rzucić na kolana całą zachodnią gospodarkę.
Członkostwo w kartelu zdaje się być bardzo dochodowe,
ale wszystko wisi na włosku.
Jesteście dla nich zagrożeniem.
Oboje.
Henry i Marcia Dixon mają udziały w jego firmie
oraz mają powiązania z CIA.
Kartel zaczyna wątpić w jego wiarygodność.
Zrobi wszystko, by zatrzeć wszelkie ślady.
W tym ciebie i mnie.
Proszę...
pomóż mi.
Co robimy?
Rozdzielamy się.
- Nie. - Tak.
Nie ma wyjścia.
Musimy cię ukryć. Pójdziesz na policję.
Zadzwonimy do Harolda. Pomoże.
- Myślałam, że to już za nami. - Zoe.
Uciekasz.
- Narażasz się, by mnie chronić. - Zoe.
Jakbym o to prosiła.
Jest antidotum na to, czym mnie otruto, ale oni je mają.
Jedyna szansa, by uniknąć jej losu, to pozwolić im mnie zabrać.
Wrócę z powrotem.
Jeśli zbliżysz się do Sulejmana,
będziesz myślał tylko o tym, żeby go zabić.
Wrócę do ciebie.
Nie wierzę ci.
Musisz.
Zoe...
musisz.
Nie chcę już tego robić.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Dlatego odszedłem. Wyraziłem się jasno.
To sprawa między wami.
Nie chciałem tu być.
W momencie, gdy wydawało mu się,
że jego spuścizna legła w gruzach,
oddał wszystko w twoje ręce.
Nie obchodzi mnie jego spuścizna.
Mnie też nie.
Jestem tu, bo chcę odzyskać moje życie. Nie widzę na to innego sposobu.
A ty? Co tu robisz?
Wysłał mi wczoraj e-maila.
Skasowałem go i poczułem się lepiej.
Uwolniłem się od tego wszystkiego.
Zamknąłem oczy i próbowałem zasnąć.
A potem co?
Przywróciłem maila.
Jak myślisz, dlaczego to zrobiłem?
Mnie pytasz?
Myślę, że wiesz, jak to jest być mną.
Kiedyś z nim współpracowałeś i chciałeś odejść.
Więc tak, pytam ciebie.
Pozwolisz?
Czemu nie możesz odpuścić?
Może wiedziałeś, że powierzył ci coś ważnego.
Ciężko było odejść od czegoś, co było częścią ciebie.
Powiedziałem, że już tego nie chcę.
Może chęć nie ma z tym nic wspólnego.
Może nie podoba ci się myśl,
że ktoś zastrzelił starego
i ujdzie mu to na sucho.
Chcesz z tym coś zrobić.
Gdy go otworzyłem, pomyślałem, że może wysłał go przez pomyłkę.
Facet był naprawdę stary.
To nie był błąd.
Wiesz, kto to jest?
To jest
Sulejman Pawłowicz.
A to moja była żona.
Napisy: Martyna Pustelnik