Czekaj, Zoe.
- Co się stało? - Otruto ją.
- Co? - Mnie pewnie też.
Oni mają antidotum.
Moją jedyną szansą jest pozwolić im mnie zabrać.
Zrywam umowę.
Ktoś wystąpił przeciwko mnie.
Nie mam czasu sprawdzać, czy bierzesz w tym udział.
Założę, że tak, i podejmę odpowiednie działania.
Zoe?
Harold kazał mi się upewnić, że wszystko ok.
Idziesz?
Witaj, Marion.
Wiem o kartelu.
Wiem o złożu Meshbahar.
Faraz Hamzad odrzucał nasze propozycje.
Złoże Meshbahar można eksploatować latami, a nawet dekadami,
ale do tego potrzebny jest inny partner.
Pomagałam ci uratować Parwanę Hamzad,
bo chciałam, żebyś mnie z nią poznał.
STARY CZŁOWIEK
Tato?
Tak.
Wyłączysz głośnik?
Tak. Jestem tu.
Musisz coś dla mnie zrobić.
Co takiego?
Musisz to zaakceptować.
Dlaczego to się dzieje.
Dlaczego się stało.
Znalazłam tu coś.
Ta rodzina jest dla mnie ważna.
To prawda.
To nie jest odrzucenie ciebie ani mamy.
Taka jest prawda.
Obiecaj mi, że się z tym pogodzisz.
Muszę wiedzieć, że to cię nie zniszczy.
I że nie znienawidzisz za to
ani mnie, ani tej rodziny.
Chcę, żebyś zaakceptował mój wybór.
Zrobisz to dla mnie?
Zrobisz to dla mnie, proszę?
Cholera.
Nie, czekaj!
Jestem ostatnią z Hamzadów.
Faraz Hamzad nie żyje.
Jestem jego córką.
Kim są oni?
Nikim ważnym.
Miał siostrę,
ale właśnie ją zabiliście.
Teraz tylko ja znam się na jego interesach.
Zostawcie ich,
a wam pomogę.
Pomożesz?
Jak?
Powiem wam wszystko o tym miejscu.
Jak działa, co gdzie jest ukryte.
Zanim sami to wszystko odkryjecie, minie wieczność.
Pomogę wam.
Mam rozkaz rozdzielić rodzinę.
Wyeliminować.
Nikt nie wie, że tu jesteś.
Jeśli skłamiesz,
nikt cię już nie zobaczy.
Zapisz, co wiesz.
Skąd mam wiedzieć, że reszcie nic nie jest?
Dziękuję.
Mówisz po rosyjsku?
Trochę.
Czemu nie mówiłaś wcześniej?
Byłam zdezorientowana.
Bałam się.
Jestem Pavel.
Tam ukrywają broń.
Jesteś Amerykanką?
Ale rodzinę masz tu.
Zdradzasz ich w języku, którego nie znają.
Dlaczego?
By ich chronić.
Bo ich kocham.
To od kapitana.
Wszystko, co mówiłaś, było prawdą.
Broń. Zapasy.
Dokumenty. Wszystkie były tam, gdzie mówiłaś.
Chciał, żebyś wiedziała, że to docenia.
Chciał podziękować?
Czy prosić o więcej?
Pyta o nazwiska.
Tych, których mamy się obawiać.
Których nie da się okiełznać, którzy mogą narobić kłopotów.
Chcecie, żebym wam powiedziała, kogo zabić.
Nie chcę nagrody.
Nie dlatego to robię.
Myślisz, że przyjmą cię z powrotem?
Co?
Ci, których ocalisz.
Dla których się zatracasz.
Co, jeśli po twoim powrocie...
uznają, że za bardzo się zmieniłaś?
Stałaś się zbyt inna?
Zbyt odrażająca?
Co, jeśli zawsze taka byłam,
tylko nikt tego nie zauważał?
Co, jeśli jestem w stanie zrobić wszystko...
by ocalić tych, których kocham?
Rosjanie.
Stracili kopalnię.
- Tak. - Kto ją przejął?
Trudno powiedzieć.
Może. Ale nie dla ciebie.
Wiesz więcej.
Kto zabrał im kopalnię?
Wyjątkowo zdeterminowana grupa lokalnych bojowników wyeliminowała Rosjan.
Tak. I?
Krążą pogłoski,
że przewodziła im kobieta.
Amerykanka.
Angela.
Angela żyje.
Może nie na długo.
Pawłowicz ściąga rezerwy nawet z Afryki Środkowej.
Użyje wszystkich, by odzyskać teren.
Możesz to powstrzymać.
Niby dlaczego?
Bo wiesz, że wciąganie go w to było błędem.
Wiesz, że na dłuższą metę Angela byłaby lepszą partnerką.
Mówiłeś, że nigdy nie stanie po mojej stronie.
Zabraniasz mi nawet spróbować.
Chodzi o jej życie.
Życie Johnny’ego może być zagrożone.
To zmienia postać rzeczy. Dla nich zrobię wszystko.
Naprawdę zyskałeś na sprycie, Harold.
Wiem, że kłamiesz,
ale przez chwilę ci uwierzyłam.
Pomóż mi to zakończyć.
Pokłóćmy się o to, co będzie dalej.
Ale później.
Jak to zakończyć?
Myślisz, że nie żyje?
Trudno powiedzieć.
Wiem.
Pytam, czy myślisz, że nie żyje.
Jakie to ma znaczenie?
Bo albo chcesz mi pomóc go znaleźć i uratować,
albo po prostu udajesz, że chcesz mi pomóc,
po to, abym pomogła ci zabić Pawłowicza.
Dałem ci słowo.
Może jestem w tym nowa, ale wiem, ile to jest warte.
Stary człowiek zrobił ci tę sztuczkę?
Jaką?
Gadkę, że ostrze w jednej ręce to empatia. A w drugiej...
- W niej też coś było. - Bezwzględność.
Tak. To.
Mówisz, że to nieprawda?
Nie, on w to wierzył.
Wiedziałem, że nie mogę ufać ani jednemu jego słowu.
A może trzeba dużo ćwiczyć, by wiedzieć, którym słowom ufać.
Taką rolę wyznaczyła mu gra.
Zdradzieckiej żmii.
A był w tym najlepszy.
Stary wiedział, że każde moje słowo jest prawdą.
Taka była moja rola.
Pomóż mi dotrzeć do Pawłowicza,
a ja pomogę ci znaleźć Dana Chase’a.
Tak.
Przyjąłem.
Będziemy za dziesięć minut.
Cokolwiek robisz, pospiesz się.
Zbliża się do celu.
Co chcesz zrobić?
Nie proszę, żebyś zrobiła coś, co nie przeszło ci przez myśl.
Nawet jeśli Pawłowicz z tego wyjdzie,
ile potrwa, nim znów wplącze się w coś,
z czego nie będziesz w stanie go wyciągnąć?
W coś niemożliwego do załagodzenia.
Niemożliwe.
To słowo powinno być obce dla kogoś takiego jak ty,
a jednak tak często go używasz.
Przekabacenie Angeli Adams jest niemożliwe.
Praca pod przykrywką i założenie rodziny jest niemożliwe.
Zadowolenie mnie jest niemożliwe. Zaufanie mi jest niemożliwe.
To taka ambitna dziewczyna.
Jak mogłabym?
Najtrudniej było mi zrozumieć twoje zamiłowanie do absolutów.
A mnie twoją awersję do nich.
Niektóre rzeczy powinny być ostateczne.
Jakie?
Te, które jesteśmy winni tym, których kochamy.
Powinny być stałe. Powinny być nietykalne.
To, ile poświęcisz dla Angeli,
też jest dla ciebie nietykalne?
Tak.
Bez względu na cenę?
Mógłbyś być wielkim człowiekiem, Harold,
gdybyś tak się nie bał rozczarować innych.
Pierdol się.
Z dyrektorem proszę.
Pilna sprawa.
To ja.
Słyszałam, że coś się dziś wydarzyło.
Pomogę panu odzyskać kontrolę.
Ruszamy.
Wkrótce otrzymasz instrukcje, jak podejść do celu.
To gość konferencji.
Wkrótce ktoś się pojawi.
Wpuścisz ich po cichu.
Na miejscu?
Tak.
Jest tu wielu uzbrojonych gości.
Jeśli coś pójdzie nie tak, stanie się to bardzo szybko.
Czekajcie.
Coś się tu dzieje.
Co się stało?
Ochrona chińskiej delegacji
poprosiła innych delegatów,
by przez następne 15 minut udawali, że nie istniejecie.
Pawłowicz jest ze swoją obstawą w domku numer 14.
Jest ich siedmiu. Nie wiedzą o waszym przybyciu.
Zróbcie to i wynoście się.
Przyjąłem. Czekaj.
Co mogę zrobić?
Nic.
Namierzę cel i dam ci znać.
- Co mogę zrobić? - Nic.
Oszczędzę jednego.
Spróbuję dowiedzieć się od niego, gdzie jest Chase,
ale mamy mało czasu na zdobycie antidotum.
Pospiesz się.
Póki co dają mi spokój.
Idę w stronę domku.
- Jesteś tam? - Tak.
Widziałam dwóch mężczyzn. Chyba idą w twoją stronę.
Przyjąłem.
Kim ty, kurwa, jesteś?
Wiesz, z kim masz do czynienia?
To ty zabiłeś Starego Człowieka.
A ja cię dorwałem.
Ostatnie cele podróży.
Około 40-45 minut JEDŹ
Mam tu jednego.
Spróbuję dowiedzieć się od niego, gdzie to jest.
Nie musisz.
Ja już wiem.
Załatwione.
Moi koledzy zajmą się tą sprawą.
Uprzedziłaś mnie.
Padł.
Harold.
Cieszę się, że jesteś.
Miło było cię zobaczyć.
Sam mówiłeś.
Nie pozwoliłbyś mi zbliżyć się do Angeli.
Przepraszam.
Nie wątpię.
Och nie.
Cholera.
Hej.
O mój Boże.
Dobrze.
Znalazłam go.
- Żyje? - Nie wiem.
Wiesz, jak sprawdzić puls? Obok tchawicy.
Poczekaj.
Nie wiem. Może.
- Dałaś mu antidotum? - Nie. Chwila.
Daj mu trzy dawki.
- Tak. - I tę żółtą.
Dobrze.
Kurwa.
Zaczynamy.
Dobrze.
Dało to coś?
Nie.
Znasz się na reanimacji. Do roboty.
Dobra. Zaczynamy.
Na spokojnie. Dam radę.
Obudziłeś się.
Gdzie jestem?
To kryjówka.
Należała do Morgana.
Od dawna stała pusta. Nikt nie wie, że tu jesteśmy.
Jak ci się...
Ktoś mi pomógł.
Harold?
Julian. Partner Morgana.
Ale teraz jesteśmy tylko we dwójkę.
Od kilku dni powoli się budzisz.
Za długo byłem bezczynny.
Jesteśmy tu bezpieczni.
Po tym, co zrobiliśmy, przyjdą po nas.
Jesteśmy bezpieczni.
Nikt nas nie znajdzie.
Uciekliśmy.
Nikt...
Nikt nie wie?
Julian wie. Ale Morgan mu ufał.
A Harold?
Nie. Nawiązanie z nim kontaktu było zbyt ryzykowne.
Może... kiedyś. Napij się.
Ktoś jeszcze wie, prawda?
Jedna osoba.
To mój syn. Nikt go ze mną nie powiąże.
Nikt z tych, którzy mogą nas szukać, nie wie o istnieniu Zoe McDonald.
Byłam ostrożna.
Przed wyjazdem Juliana upewniłam się, że wiem, jak się upewnić.
- Jesteśmy na odludziu. - Dobra.
- Dziękuję. - Okej.
Jesteśmy bezpieczni.
Możemy tu zostać, ile trzeba. Jak długo chcemy.
Chcesz tu ze mną pomieszkać?
Kiedy byłam mała, bałam się ciemności.
I innych rzeczy, których nie widziałam.
Rzeczy dające nadzieję, które przyjmuje się na wiarę.
Bajki...
Nigdy im nie ufałam.
Nie rozumiałam, jak ktokolwiek mógł.
W końcu przed nami była ciemność,
w której coś mogło się czaić.
Zawsze byłam pewna, że w mroku chowa się coś jeszcze.
Ale to...
wydaje się być inne.
Przy twoim tacie czułam, że muszę się bronić przed wszystkim,
co mogłoby wyjść z ciemności.
Przed tym, co czaiło się za każdym rogiem.
A teraz
tak się nie czujesz?
Nie.
Nie czuję.
Brzmisz na szczęśliwą, mamo.
Zasługujesz na to.
Może go kiedyś poznam.
Widziałaś moje okulary?
- Co? - Moje okulary.
Dopiero co je miałem.
Ciągle coś gubię. Jakby były tu gobliny.
Raczej wątpię.
Hej.
Cholera.
Tracisz ikrę.
Nie żartuj.
Coś cię martwi?
Nie.
I w tym może tkwić problem.
Bo tak naprawdę mam o co.
Zostawiliśmy świat pełen pytań bez odpowiedzi.
W wiadomościach nie mówią nic o kartelu. Czemu?
Bo się rozpadł?
Bo wydawało nam się, że jest bliżej, niż był?
Bo tylko my o nim wiemy?
Czy ten szpieg z Wielkiej Brytanii
wygadał się przyjaciołom?
Czy coś może ich powstrzymać przed przyjściem tu?
Jest takie niemieckie słowo, którego nie pamiętam.
Określa coś, czego niby nie dostrzegamy,
bo gdy przyznamy się, że to istnieje, nie da się udawać, że to nieprawda.
Szkoda, że nie pamiętam.
Skoro są powody do obaw,
to czemu je ignorowałeś?
Bo nie chcę, żeby to się zmieniło.
Nie chcę, by się skończyło.
To Zoe.
Zoe, to moja córka, Emily.
Miło cię w końcu poznać.
Ciebie też.
Niełatwo było cię znaleźć.
Przepraszam. Myśleliśmy, że...
Wszystko w porządku.
Cieszę się, że tu jesteś.
I że nic ci nie jest.
A tobie?
Jestem tu.
W jednym kawałku.
Wszystko ci opowiem. Naprawdę.
Chcę, byś znał prawdę...
ale nie teraz.
Goni nas czas, a potrzebuję twojej pomocy.
Żyliście tu w izolacji.
Nie wiecie, co się stało z Haroldem, prawda?
Co z nim?
Odszedł.
Jak to?
Spotkał się z byłą żoną i poprosił ją, by pomogła nas uratować.
Trzyma go gdzieś.
Jest kartą przetargową w rozmowach
o złożu Meshbahar.
W rozmowach z kim?
Myślałem, że złoże jest pod kontrolą jakichś wieśniaków z doliny.
W pewnym sensie tak.
Kto kontroluje teraz to złoże?
Ja.
I to, co zostało z rodziny.
Jestem ich rzecznikiem.
Poproszono mnie o pomoc w podjęciu decyzji.
Marion wykorzystuje Harolda, by ze mną pogrywać.
Nie chcę, by ze mną pogrywano. Nie teraz i nie w tej sprawie.
Mam zamiar go odbić.
I potrzebuję do tego ciebie.
Tak.
- Załatwisz to, czego potrzebuję? - Tak.
Wszystko, o co poproszę?
Oczywiście.
Potrzebny mi Lou Barlow.
Pomóż mi wbić się w zbroję Marion.
Lou Barlow miał odpowiednie koneksje.
To jedyny sposób.
Życie Harolda wisi na włosku.
Wiem, że nie chcesz już otwierać tych drzwi,
ale musisz.
Kim jest Lou Barlow?
Tato, proszę.
Pomożesz mi?
Oczywiście, że ci pomogę.
Są lepsze sposoby.
Pokażę ci je, obiecuję.
Kim jest Lou Barlow?
Ja nim byłem.
I co zrobiłeś?
Wiem, czym się zajmowałeś. Mówiłeś o najgorszej przemocy.
- Co jeszcze mogło się stać? - Tak.
Powiedziałem ci, czym się zajmowałem.
Po części.
Ale są rzeczy gorsze od przemocy.
Odbijemy go.
Nic mnie nie powstrzyma.
Znajdę sposób.
Ja go już znalazłam, tato.
- Są lepsze sposoby na Marion. - To jest ten sposób.
- Emily... - To najlepszy sposób.
Znałem Marion, jeszcze zanim się urodziłaś.
- Musisz mi zaufać. - Chcę to zrobić w ten sposób.
Harold Harper poświęcił się dla nas.
Proszę tylko, byś zrobił to, czego mnie nauczyłeś.
Jesteśmy mu to winni.
Uratuj mu życie.
Chcesz dyskutować o tym, jakie to będzie nieprzyjemne?
Nie dyskutujemy.
Nie.
Nie wiem, czy mówisz „nie”,
bo nie chcesz zrobić tego, co trzeba, czy dlatego,
że nie chcesz, aby ona była tego świadkiem?
Kto to?
Przyszli, by zawieźć nas do samolotu.
Nas?
Kim oni są, Emily?
Kontroluję coś nie do zastąpienia.
Każdy rząd na świecie tego potrzebuje.
Każdy boi się, że dostanie to jego wróg.
Gdy proszę FBI o założenie podsłuchu w telefonie syna Zoe.
O pomoc ze znalezieniem cię.
Przewiezieniem cię za granicę...
Parwana Hamzad zawsze dostaje to, czego chce.
Tak.
To prawda.
PAMIĘCI KENNETHA MITCHELLA
Napisy: Martyna Pustelnik