Er zijn plaatsen in onze ziel zo afgelegen,
geen licht kan ze bereiken.
En de waarheden die daar wonen
zijn gewend aan de duisternis.
Ze kunnen niet bevatten dat ze er ooit aan kunnen ontsnappen,
en ze willen niet gestoord worden.
Een vrouw en haar
zoon lopen over het strand
wanneer een enorme
golf op hen neerstort,
en als die weg is, kijkt de vrouw
naar beneden en is haar zoon verdwenen.
Ze valt op haar knieën en...
en ze kijkt omhoog naar de lucht, en ze zegt:
"Alstublieft, ik ben-ik smeek u,
"Ik-ik-ik kan niet zonder hem, hij is alles voor me.
'Wie daarboven is, wie me kan horen,
stuur mijn zoon alstublieft levend naar mij terug.'
Op dat moment kijkt ze omhoog
naar de horizon, en een albatros
verschijnt in de lucht.
Hij volgt een zonnestraal
van de wolken naar het water,
en het duikt onder de oppervlakte,
en wanneer hij tevoorschijn komt,
zit de jongen op zijn rug.
En hij vliegt naar het strand
en legt zachtjes
de jongen aan de voeten van zijn moeder neer.
En de vrouw kijkt naar de jongen.
En dan kijkt ze naar
de lucht en zegt:
"Hij had een hoed op."
Het lijkt een beetje vroeg voor grappen over dode kinderen.
Was dat grappig bedoeld?
Niet "ha-ha" grappig.
Nou, wat moest het zijn?
We hebben elkaar niet meer gesproken sinds de deur sloot.
We hebben geen idee waar we heen gaan.
We hebben geen idee wanneer we daar
zullen komen, of wat we daar zullen aantreffen,
dus ik dacht dat ik ons ​​ misschien zou gaan
voorbereiden op wat er gebeurt als de deur opengaat.
Nou, ik denk dat als Shecky Greene daar op het asfalt
staat als we landen, we een gespreksopening hebben.
Wat ben ik voor jou?
Pardon?
Wat ben ik...
voor jou?
We gaan dit gewoon nu doen, hè?
Nou, ik denk dat het ervan af hangt.
Tot vandaag zou ik hebben gezegd dat je iemand was
die ik beschouwde als een deel van mijn gezin.
Wat is er veranderd?
Wil je dat ik het hardop zeg
of zou jij het willen doen?
Hallo, Emily.
Hoe is dit in godsnaam gebeurd?
- Wat bedoel je? - Je weet wat ik bedoel.
Er zijn waarborgen bovenop waarborgen
om precies dit soort dingen te voorkomen.
- Ik weet het niet precies. - Je weet het niet.
Mijn vader vroeg me wat ik met mijn leven wilde doen.
Het was 2002 en ik vertelde hem
dat ik mijn land wilde beschermen.
Hij zei dat hij iemand
kende die kon helpen.
Een man die een mentor voor hem was
bij de CIA, die aan wat touwtjes kon trekken, zei hij.
Toen ik eenmaal binnen was...
heb ik 't nooit meer gevraagd.
Dat is gewoon niet hoe wij in elkaar zitten.
Het was klaar. Ik legde gewoon mijn hoofd neer,
- en ik deed het werk. - Jij hebt het werk gedaan.
Zou dat een verschil moeten maken, Angela...
Jezus, ik weet niet eens hoe ik je moet noemen.
Denk je dat ik nu iemand anders ben dan vijf minuten geleden?
Ik denk dat je iemand anders bent geweest zolang
ik je ken. Ik denk dat je tegen me hebt gelogen
- al zo lang als ik je ken. - Ik ben niets anders dan
trouw aan jou geweest sinds ik je ken.
En toegewijd aan jou.
En verdomd vastbesloten
om je trots op mij te maken.
Ik ben nog steeds dezelfde persoon.
Ik ben nu misschien meer die persoon
dan wie dan ook die ik ooit ben geweest.
Het spijt me dat ik mijn hoed ben kwijtgeraakt.
Ik moet je meer geleerd hebben dan ik dacht.
Wanneer je wordt geconfronteerd met de realiteit dat
je schuldig bent aan meer misdaden dan ik kan tellen,
dat je misschien wel de meest ernstige inbreuk op de
beveiliging bent die de FBI recentelijk heeft meegemaakt,
geef jij de eerste klap en
maakt mij uit voor de slechterik?
Allemachtig,
denk je echt dat dit gaat werken?
Ik veronderstel dat, zolang we in de lucht zijn,
je kunt beweren twee verschillende mensen te zijn,
en doen alsof dat houdbaar is,
maar zodra dit vliegtuig landt,
zul je een keuze moeten maken
over wie van jullie naar voren komt.
En dan moet ik beslissen wat ik eraan ga doen.
Er zijn plaatsen in ons hart
die zo onherbergzaam zijn,
dat er geen geluiden in kunnen doordringen.
Harde en geheime plekken waar
onuitsprekelijke dingen zijn opgeslagen.
Daarin ligt het onuitsprekelijke
waaruit ons leven samen is ontstaan.
Elke keer dat je aan me denkt,
Ik voel de oude banden trekken.
Elke keer dat je naar haar kijkt,
voel je nieuwe groeien.
Zij is jou niet.
Nee.
Ze heeft nog steeds een keuze.
Dat zijn de inloggegevens van Marcia.
Controleer het saldo.
Ik vertrouw erop dat je in staat bent om door twee te delen.
Ik begrijp het niet.
Wat begrijp je niet?
Je zei net nee.
Nu zeg je ja. Ik begrijp het niet.
Geld is voor mij geen maatstaf voor wat dan ook,
behalve het middel om mijn gezin te beschermen.
Mijn dochter... Ze is nu in gevaar.
Ik kwam er net achter voordat ik hier kwam.
Het enige waar ik aan kan denken zijn alle manieren waarop
dingen fout kunnen gaan, manieren waarop ze gewond kan raken.
Ik moest er iets aan doen.
Ik heb hier geen tijd voor.
En als ik eenmaal weg ben, kom ik niet meer terug.
Ik zit morgenvroeg in het vliegtuig naar Marokko.
- Marokko? - Ja.
Wat... ik snap niet...
Wat gebeurt er?
Zoë, het is een heel lang verhaal.
Kom met me mee, ik zal je alles vertellen.
Kom alsjeblieft met me mee.
Waarom zijn we hier?
Waar ben je zo bang voor dat die Rus gaat zeggen?
Mijn naam.
Hoe zou hij je naam weten?
Je houd me voor de gek.
Ik zou denken dat van alle mensen, jij zou het kunnen begrijpen.
Dat je voor de Russen spioneert tegen je man?
Voor mijn man.
De Russen zullen op een dag vertrekken. Ik weet het, jij weet het,
en de Russen weten het.
Vroeg of laat zal iedereen zich realiseren dat
de belangrijkste vraag degene is die ik heb gesteld.
Wie regeert als ze weg zijn?
Sinds enige tijd,
heb ik de GRU informatie gegeven om onze
rivalen te ondermijnen en te verzwakken,
zodat, als de tijd daar is, mijn man in staat
zal zijn om af te maken waar we aan begonnen zijn
en dit land vooruit te leiden.
Ik begrijp het.
Ik denk dat, als iemand hier ook
maar een spoortje van zou opvangen,
jij er voor zult hangen.
En je man ook.
Ik waarschijnlijk ook, voor wat dat waard is.
Ik weet 't.
Je moet het hem vertellen.
- Dat kan ik niet. - Natuurlijk kan je dat.
Hij is slim. Hij zal het begrijpen.
Hij begrijpt dit misschien, maar de rest zeker niet.
Ik betwijfel ten zeerste of er iets
moeilijker te begrijpen is dan dit.
Een paar maanden geleden,
was ik op bezoek bij de vrouw van een stamoudste in een dorp
dat ik niet zal noemen, in een vallei die ik niet zal noemen.
En op een late avond waren we alleen,
en ze vertrouwde me een verhaal toe.
Een man was alleen uit de bergen afgedaald.
Hij sprak geen taal die ze herkende.
Hij stierf op hun stoep en ze verbrandden zijn lichaam.
Een paar weken later hoorde ik van de Russen dat ze op
de hoogte waren van een buitenlandse prospectieploeg,
Griekse piraten.
Deze ploeg had iets gevonden
dat hun stoutste verwachtingen overtrof.
Een mineraalafzetting van...
onvoorstelbare waarde.
- Wat voor afzetting? - Een koper-ader
die alleen al de economie van dit land zou kunnen veranderen.
En geheimen die eronder begraven liggen.
Diepe aderen van lithium, uranium.
De Russen hebben dat nodig.
Ze kunnen het gewoon niet vinden.
Dus de Russen weten niet waar het is.
En jij?
Die mijn maakt van Faraz Hamzad
de volgende president van Afghanistan.
Waarom zou je het hem niet vertellen?
Het zou hem een koning maken.
Daarom kan ik het hem niet vertellen.
Hij moet zegevieren.
Hij moet degene zijn die ons leidt als deze oorlog voorbij is,
maar als de Faraz Hamzad waar ik in geloof,
degene waarin jij gelooft.
Niet op deze manier. Te veel macht, te snel.
Dit soort macht zet
mannen tegen elkaar op.
Het maakt ze donker.
Hij is niet zo'n man.
Uiteindelijk breken alle mannen.
Je jongleert met kettingzagen, dame.
Ik ben hier best goed in, en zelfs ik
heb moeite om het bij te houden.
Er zijn zoveel manieren waarop dit je kan doden.
Daarom kan ik het niet meer alleen.
Dus daar gaat het om?
Daarom zit Hamzad achter je aan.
Ja.
Ik heb het gevoel dat we een
moeilijk gesprek moeten voeren.
O, verdomme, wat is dat?
Ik vervals de naam van die vrouw
die met koninkrijken speelde en...
Ik ben niet de Marcia Dixon die je voor ogen had.
Ik ben niet gebouwd voor dit soort dingen.
Ja, dat zegt de vrouw die me net de helft van mijn geld afhandig maakte.
Nou, dat was anders.
Je snapt niet wat je kunt doen, nietwaar?
Nou, in mijn wereld,
breng je veel tijd door
met leren hoe je scheuren in dingen kunt vinden,
je weet wel, breuklijnen.
Kwetsbare punten in dingen waar
een beetje duwen veel kan veranderen.
Het is een gevoel waarvoor je hard moet werken om
te ontwikkelen, een intuïtie voor zwakte.
De meeste mensen, weet je,
zien de wereld niet op die manier.
Nee, we geven er de voorkeur aan om de dingen heel te zien.
Hebben geleerd om dingen heel te houden.
Het leven is makkelijker als alles heel is.
Als ik naar jou kijk,
zie ik iemand die nergens
scheuren in hoeft te zoeken. Jij...
Jij ziet ze gewoon.
Ik denk dat niemand je ooit enig idee
heeft gegeven hoe je dat moet gebruiken
of waar het voor is, en ik denk dat je
zo'n talent maar bepaalde tijd kunt negeren
voordat het een manier vindt om je eraan te herinneren dat het er is.
Hoe kun je zoiets zeggen?
Hoe kun je... Je kent me amper.
Ik ken je amper, maar ik ken het spel.
Ik weet wanneer iemand de ingangen ziet.
Dus, tenzij je een hoogopgeleide apent bent
die zich voordoet als een gescheiden vrouw in een voorstad,
moet ik aannemen dat dit een natuurlijk vermogen is dat je hebt.
Ik ben geen hoogopgeleide agent
die zich voordoet als wat dan ook.
O. Ja.
Ik dacht al van niet.
Dus, ik ben hier.
Je wilt dat ik hier ben,
want dit is...
bijzonder voor jou...
iemand die dit talent heeft?
Ja.
Of ik-ik ben hier, je wilt dat ik hier ben,
omdat dit de enige manier is om me te beschermen
tegen degene die jou probeert te vermoorden.
Ja.
Of misschien ben ik hier
omdat ik iemand ben
die de breuklijnen in dingen kan zien,
en er is iets waarvan je bang bent dat het kapot is,
en je weet gewoon niet waar.
Waarom, is er iets dat gebroken lijkt voor je?
Dat weet ik nog niet.
Wil je dat ik raad?
Nee.
Wat je van mij vraagt,
dat is niet mogelijk.
- Waarom niet? - Hij is mijn vader.
Hij heeft me opgevoed,
hij heeft me het leven gegeven.
Je bent mijn vader, je hebt me opgevoed,
je hebt me een doel gegeven.
Jullie maken allebei deel uit van...
van wie ik ben. Ik-ik besta niet uit delen.
Natuurlijk wel.
Iedereen is zo. Dat zijn we allemaal.
Nou, ik weet niet hoe ik dat moet doen.
Oké dan.
Laat me het je eenvoudig maken.
Breng me naar hem toe.
Doe dat. Leid me naar hem toe. Beëindig dit,
en je hebt een keuze gemaakt over wie je wilt zijn.
Barst maar.
Misschien zat ik fout.
Dat ik op een bepaalde manier belangrijk voor je was.
Dat ik ooit iets voor je heb betekend.
Want als dat zo was, zou je
begrijpen hoe verwarrend dit voor mij is.
En hoe hard ik mijn best doe
om het juiste te doen.
Een keuze maken?
Je vraagt ​​me om delen van mezelf te amputeren
die op een manier met elkaar verbonden zijn
die ik niet eens begrijp.
En waarom?
Zodat je me kunt vertrouwen?
Er zijn zoveel verschillende manieren
waarop we dit gesprek hadden kunnen voeren,
en je bent erin geslaagd om de allerstomste te kiezen.
Dit gaat niet over mijn gemoedstoestand. Je bent een crimineel.
Nou, ik denk dat ik dan in goed gezelschap ben.
Of heb je geen huurmoordenaar
gestuurd om mijn vader te vermoorden
voordat ons SWAT-team arriveerde?
En weet je wat?
Ik heb een manier gevonden
om daarmee om te gaan.
Je hielp mijn vader te ontsnappen
aan Faraz Hamzad,
en je wilde niet dat iemand ervan wist.
Het zit allemaal in het spel.
Als de rollen omgekeerd waren, bla, bla, bla.
Maar weet je wat het
echt heel moeilijk maakt
om je nu in de ogen te kijken?
Je wist dat er iets was
dat ik je nog nooit over mezelf verteld had.
En je wachtte tot we allemaal in de
schijnwerpers stonden met die advocaat.
En toen zei jij...
mijn moeders naam.
Haar geboortenaam.
Gewoon om te zien of ik zou reageren.
Om te zien of je gelijk had.
Weet je dat dit de eerste keer was dat ik haar naam hoorde
sinds ze het me had verteld toen ik een kind was?
Kun je je voorstellen hoe dat zou voelen als ik-als ik
Chip's naam aangescherpt had en gebruikt om jou open te snijden
om te zien wat eruit kwam?
Hoe wil je dat ik je aanspreek?
Jezus.
Wat maakt het uit wat mijn naam is?
Het maakt alle verschil.
Het is waarvoor je kiest.
Het is wat... Het is wat ons allemaal ervan weerhoudt
om met alle verschillende mensen te jongleren
waarvan we het gevoel hebben dat we die zouden willen zijn.
De naam is het ding. Je krijgt er maar één.
Het plant een vlag in de grond
die-die zegt: "Dit is wie ik ben.
"Hier sta ik."
Je beschermt hem met je leven.
Als ik er niet meer ben, is mijn naam alles
wat mijn gezin nog van me zal hebben.
En de grootste bedreiging
daarvoor is de mol die ik blijkbaar
al een decennium herberg.
Jij hebt die beslissing
voor ons allemaal genomen.
En op dit moment,
ben ik niet geneigd om je je er beter over te laten voelen.
Waar zijn we?
Wacht, eh...
Wacht gewoon hier.
Kom op, jongens.
Kom op.
Bleib!
Bleib.
Weet je, in mijn ervaring is het beleefd om iemand te vragen
voordat je hem met twee gigantische honden achterlaat.
Ze kennen niemand anders.
Waar we ook heen gaan, je bent helemaal niet
van plan terug te komen, toch?
Waar ben ik goed in ben...
waar ik voor ben gemaakt, is dingen verdedigen
die verdediging nodig hebben.
Al de goede dingen die ik in mijn leven heb gedaan,
waren daarvoor bedoeld.
Als ik klaar ben met Hamzad,
komt alles goed met jou en Emily.
Snap je? En wat er met mij gebeurt,
eh, mij overkomt, dat is niet belangrijk.
Met jullie beiden komt het goed.
- Ray. - Baas.
Luister, je staat op het punt een telefoontje te krijgen.
Ik wil dat je opneemt
en ik wil dat je doet wat je wordt gezegd.
Ja, meneer. Eh, mag ik vragen wie het is
- met wie ga ik praten? - Doe gewoon wat je gezegd wordt, Ray.
En ik kan dit niet genoeg benadrukken...
Stel hem geen vragen, ga niet wroeten,
- ga niet... - Doe niet zoals ik.
Ja, meneer.
Met Waters.
Meneer Waters, hoe gaat het met u?
Met mij gaat 't goed.
Uitstekend.
Meneer Waters, op dit moment,
geloof ik dat u en ik voorbestemd zijn
iets voor elkaar te betekenen.
Ziet u, ik heb wat hulp nodig, en ik geloof
dat u de enige persoon op Aarde bent
die dat kan leveren.
Ik ben blij dat te horen. Wat kan ik voor u doen?
Harold Harper wordt vermist.
Ik begrijp dat u de laatste was
die hem zag, klopt dat?
Ja. Ja, meneer, ik geloof van wel.
O, goed.
Ik stel een klein team samen.
Ik wil graag dat u er deel van uitmaakt.
Alstublieft, wacht even,
dan zal ik u instructies geven over waar u heen moet.
Waar ben je geraakt?
Ik voel me goed.
Waar heeft de kogel
je geraakt?
Je weet dat ik een leugenaar ben wanneer het mij uitkomt.
Een verontschuldiging van een leugenaar is helemaal geen verontschuldiging.
Maar ik hoop dat je me zult geloven als ik je dit vertel.
Het spijt me heel erg
dat ik je in die positie heb gebracht.
Ik geloof dat je dat gelooft.
Maar ik ben hier niet echt voor een verontschuldiging.
Ik moet gewoon weten wat er is gebeurd.
Ik wil weten of je je verontschuldigt omdat
je me niet wilde vertellen dat Harold Harper
een mol in zijn kantoor had,
of dat je me niet kon vertellen dat Harold Harper een mol...
in zijn kantoor had, omdat je het niet wist.
Niet wist?
Ik heb haar daar neergezet.
Wacht even.
Waar ga je naar toe?
Mike was bang dat je
je verstand kwijtraakte.
Dit is gewoon iets dat jij van plan bent
en dat ik niet wil weten.
- Het gaat goed met je. - Als het goed met me ging,
zou ik nu hier bij jou zitten?
Wat bedoel je?
Ik heb de mol in het kantoor
van Harold Harper gezet
omdat Dan Chase
me dat vroeg.
Ik deed het enige wat je nooit
mag doen in deze business. Ik...
Ik probeerde een goede vader te zijn.
Het spijt me,
Is Dan Chase je zoon?
Min of meer.
Meer...
dan minder.
Hij en Harold allebei.
Ik heb de regels overtreden.
En ik wilde dat niemand het ooit zou weten.
Ik denk dat niemand ervan had moeten weten.
Maar ik had het moeten weten.
Nou, nu weet je het.
En nu ga ik je vragen me te helpen het op te ruimen.
zodat niemand anders het ooit zal weten.
Ik ga je vragen om het enige te doen wat een goede vader
nooit, echt nooit, mag doen.
Ik ga je vragen mijn zonen pijn te doen.
Negen uur. Oost-zuidoost.
Ergens in Noord-Afrika.
Hé, waar zijn we verdomme?
Ik denk dat het Tunesië is.
Oké.
Betekent dat iets voor je?
O, het kan zijn dat ik hier ooit ben gestopt
tijdens een cruise op de Middellandse Zee met Cheryl
voor ons 15-jarig jubileum.
Of het kan de laatste plaats zijn waar je vader en moeder zijn gestopt
op weg van Afghanistan naar de Verenigde Staten.
Als hij naar haar heeft gezocht,
is dit hier vrijwel zeker
waar hij haar spoor kwijtraakte,
waar ze verdween.
Maar wat dat nu uitmaakt...
zou ik niet kunnen zeggen.
Er komt iemand aan.
Harper?
Ja.
Dat is zijn huis... Zachary?
Ja.
Wat ga je daar doen?
Wel, om de ontmoeting met Pavlovich te krijgen,
moet Zachary een investering goedkeuren,
eh, de deur open doen.
Ik vroeg 't hem vriendelijk tijdens de lunch.
Nu moet ik het gewoon nog afronden.
Ga je hem bedreigen?
Wat als ik in jouw plaats naar binnen ging?
Wat?
Was Marcia Dixon niet
ook iemand voor hen?
Ja. Waarom?
Nou, je vroeg het aardig, je kunt het niet nog een keer aardig vragen,
of je komt zwak over,
maar ik zou het vriendelijk kunnen vragen,
of ik zou het in ieder geval anders kunnen vragen.
Nou, mijn vrouw daarheen sturen
laat mij er niet echt uitzien als John Wayne.
Ik denk dat dat precies het probleem is.
Je gaat daar niet naar binnen om te krijgen
wat je nodig hebt, je gaat daarheen om...
om hem te dwingen het aan jou te geven.
Een tijdje geleden... eventjes maar...
zag je me als een bedreiging voor je dochter.
Heel eventjes.
En het was niet mijn bedoeling,
en ik zou het ook niet willen zijn, maar...
eventjes,
vreesde ik voor mijn leven.
Misschien is het lang geleden
dat jij die vent moest zijn.
Om geweld te gebruiken om de mensen van wie je houdt te beschermen.
Maar misschien...
is dat een drang die maar beperkt onderdrukt kan worden
voordat het een manier vindt
om je eraan te herinneren dat het er is.
En misschien, als het er eenmaal uit is,
wil het verdomd zeker niet teruggestopt worden.
Wat zeg je ervan?
Eh...
Ik weet het niet. Eh...
- Ik zou misschien... - Wel, hij is risicomijdend
als het om geld gaat,
maar hij wil de regels niet overtreden. Weet je,
je zou kunnen...
Eh, ja, je zou hem kunnen vertellen dat je...
je me aan de telefoon hoorde,
je denkt dat ik misschien bepaalde
voorkennis heb over deze deal,
en dat, eh, je bezorgd bent dat, eh,
het illegaal is, weet je.
Ehm... Oké, dit is een heel slecht idee.
- Nee, wacht, eh, wacht hier. - Waarom?
Nou... als je het een beetje verkloot,
slaat hij de deur voor je neus dicht, weet je,
en als je het erg verpest, eh...
Zoë. Zoë, wacht...
O, verdomme.
- Het is 11:00 uur. - Ja.
- Ik ben zo gekleed. - Ja.
Hoe leg ik hem dat uit?
Rijke mensen leggen geen barst uit.
- Hallo. - Zachary?
Ja. Het spijt me, ik heb uw naam niet helemaal verstaan.
Eh, Marcia.
Dixon. We hebben elkaar nog niet ontmoet.
- Ik ben, eh, ik ben Henry's vrouw. - Eh, ja.
- Hoi. - Juist, natuurlijk.
- Aangenaam je eindelijk te ontmoeten. - Insgelijks.
Ehm, luister, ik-ik, eh,
Het spijt me dat ik je stoor, ik weet dat het erg laat is.
Ja, een beetje.
Maar er is iets waar ik met je over wil praten,
en het is een beetje tijdgevoelig,
dus ik dacht dat het misschien beter zou zijn om dat niet op kantoor te doen.
Ik zou graag willen praten, maar, eh, nu komt...
het niet echt goed uit.
Natuurlijk, natuurlijk. Het duurt maar een minuutje.
Wat dacht je ervan
als we elkaar morgen treffen
bij een kop koffie?
Ik zal een vergadering annuleren. Cool?
- Ja. Natuurlijk. - Geweldig.
- Oké. - Goedenacht.
Oké. Sorry dat ik je lastig viel.
Alles goed, Marcia?
Ik was nog niet klaar, Zachary.
Hier zijn we weer.
Een gesloten deur.
Iets nieuws dat zich voorbereidt om te ontwaken.
Iets dat alles aan jou en mij zal veranderen.
Ze kan het.
Niet die deur. Jij.
Zoveel...
weggestopt.
Niemand om het aan te bekennen.
Jij.
Ik kan je biechtvader niet zijn.
Ik hoor hier niet thuis.
Aan jou vastgebonden door...
een fluistering, een riem,
een verdriet.
Ik ben je gevangene hier.
Als je eindelijk geopend bent,
kan ik niet degene zijn die
je vergeeft voor wat er uit komt.
Iemand moet
ervoor kiezen om dat te doen.
Iemand die heel genoeg is
om te kiezen.
Ik ga je missen.
Onderhoudsboekjes.
Passagiersmanifesten.
- Wat is er in godsnaam aan de hand? - Het is een test.
Ze willen kijken of ik de speld in de hooiberg kan vinden.
Als je hier iets wilt vinden,
moet je hier zijn om het te vinden.
Wat vinden? Wat zoek je?
Een vlucht uit Karachi.
April 1987.
De vlucht die je ouders namen.
Ken je die vlucht?
Ik heb het geregeld.
Wanneer je een agent uit een gevaarlijk gebied haalt
doe je dat met een vliegtuig van het bureau.
Als het zo mis is gegaan dat je niet wilt dat
iemand van het bureau er iets van weet...
dan moet je creatief zijn.
En dit was er een onderdeel van.
Wat ging er mis?
Heeft hij het je niet verteld?
Je kunt een spion zijn
of je kunt een ouder zijn.
Het is buitengewoon moeilijk om beide tegelijk te zijn.
Je vader
heeft altijd
geloofd
dat hij kon zijn wie hij ook besloot te zijn
op welk moment hij dat ook besloot.
Zo is dit allemaal gebeurd.
Het spijt me dat dit de kaarten zijn die je hebt gekregen.
Je hebt het niet verdiend.
Meneer Harper.
Azur Maroc Air. Vlucht 31.
Dat is wat je wilde dat ik vond, nietwaar?
Ja.
Dus waarom ben ik hier?
Wat wil je nog meer weten?
Op het manifest,
wat waren hun stoelnummers?
Je bedoelt, weet ik nog wat hun aliassen waren,
30 jaar geleden?
Verdomme.
7A en 7B.
Is dat alles?
Wat is er nog meer?
Heb ik niet bewezen dat ik weet waar ik het over heb?
Is dat niet waar het allemaal om draait?
Het memorandum waarin uw schuld wordt beschreven
zal voor het einde van de dag worden verspreid.
Wat?
- Het spijt me. - Hallo...
Hallo?
O, verdomme.
Jezus.
Je bent er ingeluisd.
Mikpunt van een slechte acteur
uit je verleden die een appeltje te schillen had.
De Amerikaanse regering,
aan wie je je leven hebt gewijd,
keerde je de rug toe,
dus vocht je alleen om de waarheid te onthullen.
En toen je dat deed, verwelkomde
die regering je met open armen.
Waar heb je het verdomme over?
Dat is het verhaal dat we gaan vertellen.
Nadat Faraz Hamzad dood is.
Mijn vader is er nu mee bezig.
Ik stel voor dat we hem gaan zoeken.
En een handje helpen.
Je hebt het goed gedaan vanavond.
Mag ik vragen wat je tegen hem hebt gezegd?
Ik vroeg gewoon wat ik wilde.
O, je vroeg het gewoon, hè? Oké.
Toen-toen je het vroeg, denk ik dat hij
zag... hoe een oude man
hem vertelde hoe hij zijn werk moest doen,
maar toen ik het vroeg, ik-ik...
Wie weet wat hij zag, maar...
maar dat was zijn zwakte.
En het was duidelijk voor mij,
en ik duwde erop, en...
- hij gaf toe. - Hij gaf toe.
Ja, dat moet goed gevoeld hebben.
Klopt.
Weet je, waar we heen gaan,
daar is zwakte veel moeilijker te vinden.
De zwakkeren zijn meestal al dood.
Als je, eh, weer zo uit de auto gaat springen,
omdat je denkt dat je iets te bewijzen hebt...
verdorie, omdat je denkt dat je me van mezelf kunt redden...
Als je op de verkeerde man jaagt,
belanden we allebei in stukjes in een badkuip.
Goede zaak dat je iemand bent die dat nooit zou laten gebeuren.
Ja, goede zaak.
Dat is niet alles wat je bent, weet je?
Dat is niet het enige waarvoor je gemaakt bent.
Een persoon die dingen beschermt.
Iemand die niets anders wil of nodig heeft.
Een persoon die helemaal geen persoon is.
Er is meer dan dat.
Er zijn andere onderdelen. Er zijn betere delen.
En ik zie ze.
Ik zie je.
Wat is er?
De reeks gebeurtenissen die nodig
waren om dit moment te creëren,
nou...
Van waar jij en ik voor dit alles vertrokken,
weet je, om dit punt te bereiken...
Het kan me niet schelen.
Hoe we hier ook zijn gekomen, we zijn hier.
En waar ik begon,
voordat dit allemaal begon,
ik denk...
dat het misschien een plek is die ik niet erg mis.
Is dat zo?
Niet echt.
Daarom ben ik misschien hier.
Een herinnering.
Van wat gemakkelijk is om te vergeten als je alleen bent.
Ik ben misschien niet de partner
waarop je gerekend had.
Ik ben misschien niet de partner die
je gedacht zou hebben dat je wilde.
Maar misschien ben ik de partner die je nodig hebt.
Meneer en mevrouw Dixon?
Ja?