Film oparty na faktach.
Jestem Willie Gary. Mój brat Al
KOŚCIÓŁ BAPTYSTÓW „KALWARIA MIŁOŚCI” INDIANTOWN, FLORYDA - 1995
głosi tu kazania, lecz zaprosił mnie,
bym powiedział parę słów. Powiem tak:
gdy wzywa cię Bóg, nie wypada odmawiać.
- Tak jest. - O to chodzi.
Bóg jest w moim sercu i duszy,
dlatego tu jestem.
Zastanawiam się: „Co karmi nasze dusze?”.
Co daje nam poczucie bezpieczeństwa?
Według mnie to dom.
Powrót do domu.
Samo wypowiedzenie tego słowa sprawia, że czuję się lepiej.
- Dokąd zmierzam? - Do domu.
- Gdzie chcemy być? - W domu.
- Dom jest tam, gdzie serce twoje. Amen. - Amen.
Alleluja!
Bo w domu jest rodzina.
Wszyscy tam są. To nasz dom!
A gdzie jest nasz dom? W czarnym Kościele.
Nie słyszę. Gdzie jesteśmy?
W czarnym Kościele.
W czarnym Kościele nikt mnie nie szufladkuje.
W czarnym Kościele nikt mnie nie ocenia po kolorze skóry.
- Zgadza się. - Nie.
W czarnym Kościele mnie nie wyzywają,
a jeśli tak, to wiecie, jak mnie nazywają?
Pytam, czy wiecie, jak mnie nazywają.
Nazywają mnie dzieckiem Bożym.
- Dziękuję. - Dbajcie o siebie.
Do widzenia. Trzymajcie się.
To było piękne kazanie.
BILOXI, MISSISIPI
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat Niech dziadek żyje nam
Niech żyje, żyje nam
Wszystkiego najlepszego, dziadku. To dla ciebie.
Ale ze mnie szczęściarz.
Niech no spojrzę.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI 75. URODZIN!
Aż 13 dzieci, 24 wnuków,
dobrze się spisałeś, panie O'Keefe.
Pani również,
pani O'Keefe.
Bardzo dobrze.
I żadnego przestępcy w całej bandzie.
Hej.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Chciałam się upewnić.
Dobra.
- Wciąż mogę to robić. - Oczywiście.
- To dobrze. Miło to słyszeć. - Wspaniały dzień.
POGRZEBANI
Życie tego człowieka jest w waszych rękach.
KISSIMMEE, FLORYDA
Mogę mówić wprost?
Bez ogródek.
Bo oni próbują namieszać wam w głowach.
A ja na to nie pozwolę.
„CLOVIS TUBBS PRZECIWKO FINCH & CO.”
Znam kilka sekretów mojego klienta
i zaraz wam je zdradzę.
To kawał nicponia.
Naprawdę.
Mój niedobry klient, Clovis Tubbs, w dniu wypadku
był pijany.
Zgadza się. Pijany.
Nawalony. Urżnięty. Zalany w trupa.
Sprawdzimy, co mówią liczby?
Stężenie alkoholu we krwi na poziomie czterech promili.
Czarno na białym.
Był nietrzeźwy, mówiąc górnolotnie.
Co więcej,
miał problemy psychiczne.
Zeznał, że cierpiał na depresję.
Miał skłonności samobójcze. Dowodem na to jest fakt,
że powiedział swojemu terapeucie:
„Jest mi tak źle, że chciałbym wsiąść do auta i wjechać w drzewo”.
Ale nie mógł tego zrobić.
Mój niedobry klient. Wiecie dlaczego?
Odebrano mu prawo jazdy.
Nie ma prawa jazdy.
Więc co powiedział?
„Kupię sobie rower i zrobię to w ten sposób”.
I właśnie to zrobił.
Pojechał na rowerze na róg Alberty i Vine.
Tam jest monopolowy.
Kupił dużą butelkę szkockiej i ją wyzerował.
Co było potem? Wsiadł na rower
i pojechał w stronę drogi szybkiego ruchu.
I wtedy zjawił się Pan Tirowiec.
Z Finch and Company. Nie zwracając uwagi
na nic, jechał ulicą Elm, i co zrobił?
Potrącił Clovisa.
Potrącił go.
Powinien być martwy.
Powinien być martwy!
Znacie tę piosenkę?
„Czekając na cud"?
To właśnie jest cud.
Dlatego prosimy was, abyście spojrzeli w swoje serca i dusze
i przyznali mu te nędzne 75 milionów.
Wiecie czemu? Bo oni je mają.
Mają.
Stać ich na to.
Ale są wielcy i chcą zdeptać małego człowieka.
Jeśli pytacie, dlaczego 75 milionów,
to już wam mówię. Bo mamy dowody.
Dowody na to, że doszło do przestępstwa.
Bo nicponiowi Clovisowi sprzyjała jedna rzecz
w chwili wypadku.
Mimo że był pijany, nawalony, zalany w trupa,
załamany i skłonny do samobójstwa,
mój niedobry klient, Clovis Tubbs...
miał zielone światło.
Nie mam nic do dodania.
Willie E. Gary i Wspólnicy
Willie Gary. Zapraszam.
Przepraszam, że musieliście tyle czekać.
Jeremiah O'Keefe, miło mi.
Piękne imię. Biblijne.
Izajasz, Jeremiasz, Lamentacje. Biblia. Kto to?
Mój prawnik, Halbert Dockins.
Wystarczy Hal. To zaszczyt, panie Gary.
Jesteś za młody na prawnika. Myślałem, że cię adoptował.
Serio? Jaja sobie robię. Wejdźcie.
To mój partner, Reggie Douglas.
On tu dowodzi.
Co tam macie? Co macie dla Williego Gary'ego?
Uszczerbek?
Słucham?
Na zdrowiu. Chodzi o uszczerbek na zdrowiu?
Nie widzieliście tabliczki?
Tylko tym się zajmujemy.
I tak i nie.
Myślę, że sprawa dotyczy uszczerbku, ale jest pewien haczyk.
Haczyk? To znaczy? Co to za sprawa?
Z zakresu prawa umów.
Prawa umów?
Dajcie spokój, nie bierzemy takich spraw.
W życiu. Spalibyśmy z nudów.
Nie zajmujemy się tym.
Rozumiemy, że się w tym nie specjalizujecie,
ale powinniście go wysłuchać. To ciekawa sprawa.
Jestem kierownikiem domu pogrzebowego w Biloxi w stanie Missisipi.
Mam tam firmę. Właściwie to kilka.
Mam osiem domów pogrzebowych i jedną firmę ubezpieczeniową.
To rodzinny interes, który istnieje od ponad stu lat
i nie stracimy go bez walki.
Gdy wróciłem z wojny, ojciec przekazał mi firmę
i stała się moim świętym obowiązkiem.
Annette i ja mamy 13 dzieci.
Chcielibyśmy, żeby w przyszłości prowadziły ten biznes.
Ale jakiś rok temu wpadłem w kłopoty finansowe.
Dzień dobry. W czym mogę pomóc?
Jesteśmy tu z ramienia Stanowej Komisji Ubezpieczeń.
Panie O'Keefe, jako agent ubezpieczeń pogrzebowych
w stanie Missisipi,
na pewno pan wie, że jest pan zobowiązany posiadać kwotę minimalną
na swoim koncie.
Oczywiście, że wiem.
RZĄD
Nadzór ubezpieczeniowy?
Chyba żartujesz.
Czego dokładnie chcieli?
Możliwe, że wpakowałem się w kłopoty.
Kłopoty?
Jerry, od kiedy jestem twoim prawnikiem?
Od niemal 30 lat?
Już wcześniej się przyjaźniliśmy.
Obaj wiemy, że od lat jestem zadłużony po szyję,
bo chcę umocnić firmę, żeby przetrwała,
i żebym miał co zostawić dzieciom.
Jeszcze nie panikujmy.
Wiem, że się denerwujesz,
ale na pewno znajdziemy jakieś wyjście.
Chwileczkę. Przepraszam, synu.
- Chcesz jeszcze drinka? - Nie.
Dostanę kolejną szklankę burbona?
Posłuchaj.
Myślałeś o sprzedaniu części firmy?
Nie.
Tylko części.
Wolałbym nie. A nawet jeśli, to kto by ją kupił?
Kanada. Pytali o to.
Grupa Loewen?
Przejmują mniejsze firmy.
Jeżdżą po kraju
i wykupują każdą niezależną sieć zakładów, jaką znajdą.
To grube ryby.
Wiesz, co sądzę o wielkich korporacjach.
Wiem. Mówię tylko, że jest taka możliwość i możesz z niej skorzystać.
Może to jest wyjście.
Zastanów się.
Jerry, co za wyczucie czasu.
- Pomóc ci? - Poradzę sobie.
Słuchaj, jesteś tego pewien?
Dużo o tym myślałem
i uważam, że to dobre dla rodziny.
W porządku. A więc Vancouver. Wejdziemy?
- Czekamy na Hala. - Kogo?
Mówiłem ci o nim. Przyjaciel syna ze studiów.
Bystry chłopak, dopiero zaczyna jako prawnik.
Oto i on.
Niedawno zdał egzamin adwokacki i jest głodny doświadczenia.
Który to?
Ten wysoki?
Dzień dobry, bardzo przepraszam.
Wysiadłem pod innym terminalem.
Żaden problem.
Halbert Dockins, Mike Allred.
Miło mi.
Cieszę się na naszą współpracę.
Cześć. Mnie również jest miło.
Więc jesteś prawnikiem?
Tak.
Świetnie. Brawo, synu.
Zobaczymy się w środku.
Chodź, lecimy do Kanady.
VANCOUVER, KOLUMBIA BRYTYJSKA
Pracuję dla Raya Loewena. Oczekuje pana.
Pewnie się pan domyśla, że Ray to bardzo praktyczny człowiek.
Jeden z nielicznych prezesów w branży,
który osobiście spotyka się z kontrahentami.
Ray, to pan Jeremiah O'Keefe i jego współpracownicy.
Miło cię poznać, Jerry.
Panowie, podoba wam się kanadyjski sposób prowadzenia interesów?
Zapraszam na pokład na drinka.
Obecnie posiadamy 1115 domów pogrzebowych,
427 cmentarzy
i 354 towarzystwa ubezpieczeniowe.
Moja strategia jest prosta: kupić tyle domów pogrzebowych, ile się da,
i przygotować się na okres, który nazywam
„złotą erą śmierci”.
Słucham?
To czas, gdy pokolenie baby boomerów z USA
w końcu osiągnie schyłkowy wiek.
Spowoduje to co najmniej 60% wzrost śmiertelności w całym kraju.
Macie pojęcie, ilu mieszkańców Stanów Zjednoczonych
ma aktualnie powyżej 65 lat?
Pięćdziesiąt jeden milionów.
To nieco cyniczne.
Nie martwisz się, że rozczarujesz klientów?
Jakich klientów? To trupy.
Tylko żartuję, Jerry.
Im więcej domów pogrzebowych posiadam, tym więcej zarabiam
i jest mi łatwiej sprostać wymaganiom klientów
i zaspokoić ich rosnące potrzeby.
Skończmy tę pogawędkę
i porozmawiajmy o umowie. Co wy na to?
Chętnie cię wysłucham, Ray.
Z tego, co wiem,
masz pewne problemy z władzami stanowymi.
Skąd to przekonanie?
Masz jakieś dziewięć domów pogrzebowych w całym stanie?
Osiem domów w całym stanie.
I firmę ubezpieczeniową.
To moja propozycja.
Sprzedasz mi trzy domy,
po uczciwej cenie, którą uzgodnimy później.
Tym sposobem zatrzymasz nie tylko większość swoich aktywów,
ale i zdobędziesz wystarczającą ilość pieniędzy,
by rozwiązać swoje problemy.
Zależy mi na jeszcze jednym.
Większość zysków czerpię ze sprzedaży ubezpieczeń pogrzebowych.
Nie przetrwam, jeśli będziesz miał na nie monopol.
Odsprzedam ci moje trzy domy
po uczciwej cenie,
ale musisz obiecać, tu i teraz,
że nie będziesz sprzedawał ubezpieczeń w południowym Missisipi.
Zgoda.
Więc umowa stoi?
Każę prawnikom przygotować papiery
i załatwimy to raz-dwa.
Czemu to tyle trwa? Doszliśmy do porozumienia...
Cztery miesiące temu. Ciągle próbują zmienić warunki.
Gdy opuściliśmy Vancouver, mówili, że potrzebują góra 30 dni.
To nie ma sensu.
- Właśnie że ma. - To znaczy?
Rozważyliście możliwość,
że Loewen nie zamierza sfinalizować tej transakcji?
Synu, z całym szacunkiem,
ale nie masz bladego pojęcia, o czym mówisz.
Myślę, że mam.
Zastanówcie się.
Im dłużej zwleka, tym bardziej masz przesrane.
Komisja odbierze ci licencję,
pozbawiając cię środków do życia, aż w końcu
będziesz musiał ogłosić upadłość.
Loewen nie tylko dostanie trzy domy,
ale będzie mógł wykupić twój cały biznes za marne grosze.
Myślisz, że chce mnie wykończyć? Nie może.
Mam podpisaną umowę.
Tylko przez nas. Bez daty finalizacji.
I słyszałem, że Loewen nadal sprzedaje tu polisy.
Wystarczy tych teorii spiskowych.
Synu, wybacz, ale masz paranoję.
Dobra. Zrobisz coś dla mnie?
Przestaniesz nazywać mnie „synem”?
Nie jestem twoim synem, Mike.
Nie denerwuj się.
Chcesz być poważnie traktowany jako prawnik?
- A kto mówi, że nie? - Wystarczy.
Naprawdę myślisz, że Loewen
chce doprowadzić mnie do bankructwa?
Tak. Po co miałby grać w naszą grę?
Pozwę go.
Przez całe życie nikogo nie pozwałeś.
Teraz jestem gotów to zrobić.
Uważasz, że 75 lat to dobry wiek na pozywanie ludzi?
Starzy ludzie nie składają pozwów.
Jeśli ktoś próbuje cię wykorzystać
i wiesz, że to jest złe, wiek nie ma znaczenia.
Próbuje wykopać mnie z branży
i nie powinienem mu na to pozwalać.
HRABSTWO HINDS, MISSISIPI
Chcę złożyć pozew.
To ten pozew? Mogę go zobaczyć?
„Jeremiah J. O'Keefe senior przeciwko Grupie Loewen”.
Będzie się działo. Jak myślisz, kto wygra?
Słucham?
Rany, Hal, co ty tu robisz?
Wiesz, która godzina?
Przepraszam za późną porę.
Znalazłem coś, co pomoże nam w sprawie.
Emocji dostarczy nam kolejny odcinek
programu Życie sławnych i bogatych.
Nie uwierzycie w niesamowitą podróż
słynnego prawnika od szkód osobowych, Williego E. Gary'ego.
Człowieka, który odmówił dożywocia w ubóstwie,
bo uwierzył w amerykański sen.
Urodził się w rodzinie imigrantów pracujących na polach trzciny cukrowej,
a jego życie nie zawsze było usłane różami.
Zawsze pragnąłem być kimś.
Wiedziałem, że wiele osiągnę.
I osiągnął,
gdyż regularnie wygrywa wielomilionowe...
Powinienem go wynająć?
To szalony pomysł,
ale facet jest skuteczny.
Ma własny odrzutowiec o nazwie Skrzydła Sprawiedliwości.
Żyje na wysokim poziomie w 50-pokojowej rezydencji
na luksusowym wybrzeżu Florydy.
Jednak nie może przypisać sobie zasług za wystrój,
bo ta praca należy do jego ukochanej z dzieciństwa,
oszołamiająco pięknej żony, Glorii.
Zawsze powtarzam Williemu,
by nigdy nie zapomniał, skąd pochodzi.
Zachował pokorę.
„Pokora” to drugie imię Williego.
Nie pozwól sobie wmówić, że czegoś nie możesz.
Willie Gary ci to mówi.
- Żółwik. - Nie zapomina o swych korzeniach...
Wierz lub nie, ale ma na koncie same zwycięstwa.
Ponoć nie przegrał sprawy od 12 lat.
Zna się na prawie umów? To sprawa z tej dziedziny.
Sprawę złożono w hrabstwie Hinds.
Na białego mieszkańca przypada tam trzech czarnych.
Mamy 70% szans na czarnego sędziego,
a jeśli dojdzie do rozprawy, to samo dotyczy przysięgłych.
Co z tego?
Z całym szacunkiem, ale Mike Allred nie może stanąć przed czarną ławą.
A to niby czemu?
Jest moim adwokatem od 30 lat. Prawo umów ma w małym palcu.
Naprawdę muszę to panu tłumaczyć?
Facet to stereotypowy biały południowiec.
Jeśli czarni przysięgli zobaczą takiego gościa...
Sam pomysł, by ulegać w ten sposób przysięgłym...
W tym pozwie nie chodzi o dyskryminację.
Obaj wiemy, że rasa nie ma z tym nic wspólnego.
Akurat wiem, że pan Gary prowadzi sprawę
na Florydzie w tym tygodniu.
A może
pojedziemy tam i spróbujemy się z nim spotkać?
Chcemy pociągnąć Grupę Loewen do odpowiedzialności.
Wcale nie. Chcecie, żeby wam zapłacili.
- Żeby ich to zabolało. - Tak.
O jaką sumę chodzi?
- Sześć milionów dolarów. - Sześć?
To pełna wartość rynkowa plus odszkodowanie.
Złożyłem już pozew cywilny w hrabstwie Hinds w stanie Missisipi.
I co pan na to? Sprawa się panu spodobała?
Mogę wyrazić osobistą opinię? Szczerą.
Panie O'Keefe, przykro mi z powodu szkód wyrządzonych przez Loewena.
Zdaje się, że to kawał gnoja,
ale to nie jest sprawa dla mnie.
To nie sprawa dla Williego Gary'ego.
Jak to? Dlaczego nie?
To nie jest sprawa dla Williego, bo nie jest dla niego.
Rozumiem, ale czym jest sprawa dla Williego Gary'ego?
Sprawa dla Williego Gary'ego to taka sprawa,
w której mam przewagę i czuję,
że mogę pójść z nią do sądu. Jasne?
- Jak słońce. - A w sądzie...
Widzieliście taśmę. Gdy staję
przed takimi jak ja,
- tańczą, jak im zagram. - Mozart.
W sprawie dla Williego Gary'ego mogę wziąć ten osąd
i pchnąć go do góry, nawet do samego nieba,
i zdobyć jak najwięcej kasy dla klienta.
Innymi słowy to sprawa, którą wiemy, że możemy wygrać.
Ta sprawa taka nie jest.
Prawdę mówiąc, jest wręcz wątpliwa.
Jest jeszcze jedno.
Proszę nie zrozumieć mnie źle...
ale jest pan biały.
A ja nie mam białych klientów i nigdy nie miałem.
Więc bez urazy, ale ta sprawa jest dla mnie niecodzienna.
Nie czuję się urażony.
Facet jest dla nas zbyt znany i bogaty.
- Wiesz pan co... - Co?
- Chwileczkę. - Dokąd to?
Zamienię z nim ostatnie słowo. Pięć minut.
Gdy mówiłem o zielonym świetle, patrząc na tę ławniczkę...
Co miała na sobie?
Ja bym popatrzył na nią dłużej,
nawiązał kontakt wzrokowy.
Czasem trzeba trochę pouwodzić.
Tak już jest...
Panie Gary, przepraszam, że się narzucam.
- Potrzebuję tylko minuty. - Co jest?
Straciłeś rozum.
Wylał cię przy windzie?
Może tak się stanie, ale chcę prosić o minutę rozmowy.
- Minutę? - Tylko jedną.
Więcej nie dostaniesz. Pracujemy.
Jerry jest klientem idealnym.
Ma świetną historię. Jest bohaterem wojennym,
do tego odznaczonym. Służył podczas II wojny światowej.
Otrzymał Zaszczytny Krzyż Lotniczy za zasługi dla kraju.
- To wszystko? - Bracie.
Nic więcej?
Ta wojna nie skończyła się jakieś 50 lat temu?
- Tak. Nikogo to nie rusza. - Stare dzieje.
Dobra, co powiecie na to? W 1976 roku
Jerry przez dwie kadencje był burmistrzem rodzinnego Biloxi.
KKK próbowali zorganizować pochód...
I odebrał im białe prześcieradła?
Ja pierdolę.
To nasz biały zbawca.
- KKK. - Chyba się w nim zakochałeś.
Nie o to chodzi. Mówię,
że rozprawa odbędzie się w Hinds,
- gdzie jest trzech... - Przerwę ci.
Słuchaj, Hal, lubię cię. Dobry z ciebie gość,
ale zrozum, jak działamy.
Po pierwsze, nie zajmujemy się prawem umów.
Po drugie, nie mamy białych klientów.
Po trzecie, to za mała kasa.
Za mała kasa!
Za mała, Hal.
Kocham cię, stary, ale dla nas to za mało.
Rozejrzyj się. Widzisz, gdzie jesteś?
Widzisz ten mahoń ze złotym wykończeniem?
To gruba kasa.
Prowadzimy sprawy o 50, 30 czy 80 milionów co miesiąc.
Dobrze.
Ale skąd wiecie, że ta sprawa nie urośnie?
Nie wiemy.
Ukrywasz coś?
Ray Loewen jest na szczycie
jednej z największych branży w tym kraju.
Mowa o branży pogrzebowej, która generuje 20 miliardów rocznie.
Dwie wielkie korporacje przejmują mniejsze firmy,
a Grupa Loewen jest jedną z nich.
Potraktowali Jerry'ego okropnie, ale...
mam przeczucie, że to...
Nie. Wiem, że to tylko wierzchołek góry lodowej.
Mówić dalej?
Jasne.
Od tego trzeba było zacząć.
Prowadzicie te sprawy o 80 milionów dolarów,
masz własny odrzutowiec, rozumiem.
Skrzydła Sprawiedliwości.
Super, ale obaj wiemy,
że dla prawniczej elity tego kraju
jesteś tylko łowcą wypadków. Bez urazy.
Bo skopię ci tyłek.
Brak szacunku, brachu.
A jeśli dzięki tej sprawie naprawdę zaistniejesz?
Jeśli wejdziesz na poziom ogólnokrajowy? Zupełnie jak...
William Kunstler.
Clarence Darrow.
Thurgood Marshall.
A nawet jak...
Jak jebany Johnnie Cochran.
SKRZYDŁA SPRAWIEDLIWOŚCI
Nigdy o nim nie słyszałem.
To był twój pomysł, Dockins?
Nie, to ja na to wpadłem.
Domyślam się, że wkurzyło cię
zatrudnienie dodatkowego prawnika...
Wkurzyło? Ależ skąd.
Wyglądam na wkurzonego?
Nie jestem wkurzony.
Rób z pieniędzmi, co chcesz.
Ale uważam, że to wielki błąd.
Chcę postawić nas w jak najlepszej sytuacji
na wypadek rozprawy w sądzie.
Rozumiem, ale rozprawy nie będzie.
Co jest w nim takiego wyjątkowego?
Byliśmy na Florydzie i widzieliśmy, jak prowadzi sprawę z udziałem ławy.
Ten człowiek potrafi
owinąć sobie przysięgłych wokół palca.
Tak jest.
Cóż, jeśli tak bardzo w niego wierzysz, będę z nim współpracować.
Mam w tym doświadczenie.
O ile, rzecz jasna, pozostanę głównym obrońcą.
Doceniam twoją sportową postawę, Mike.
Żaden problem.
Kiedy się u nas zjawi?
Chyba właśnie przyjechał.
Już?
Jeremiah, jak leci?
- Miło cię widzieć, Willie. - Dobrze wyglądasz.
- A ty co tu robisz? - Miło mi.
Młodniejesz? Jesteś jak Dorian Gray?
Pozwól, że przedstawię ci Mike'a Allreda.
Mike. Podobno mamy współpracować.
Podobno. Jak się pan miewa?
A jak wyglądam?
Jak dziesięć milionów dolarów.
I o to chodzi. Czuję się świetnie.
To twój pokój wojenny?
Mamy salę konferencyjną.
Podobają mi się te książki. Wszystkie.
Ładnie tu.
Zanim przystąpimy do pracy,
nie chcę wprawić cię w zakłopotanie,
ale muszę zadać ci kilka pytań.
Oczywiście. Zamieniam się w słuch.
Świetnie.
Powiedz mi,
co sądzisz o współpracy z czarnym?
Jak facet facetowi?
A da się inaczej?
Nie. Chcesz szczerej odpowiedzi.
- Potrzebuję jej. - Jasne.
Jeśli mam być szczery,
muszę przyznać, że jestem nieco uprzedzony.
- Dobra. - Nie jestem z tego dumny.
Doceniam szczerość.
Ciężko pracuję, by to zwalczyć.
- Bardzo mnie to cieszy. - Świetnie.
Poznałeś już mój zespół?
Cześć, jestem Chris.
Cześć.
Dashaan.
Witaj.
Al.
Reggie Douglas.
Panowie.
Skoro wszystko jasne,
przejdźmy do sali konferencyjnej,
gdzie czeka reszta zespołu.
- Jerry, załatwimy to. - Dobrze.
- Poradzi sobie. - Jasne.
Dzień dobry, panowie. Jak nastrój?
Dopisuje?
Świetnie. Jeśli ktoś mnie jeszcze nie zna,
- nazywam się Willie Gary. - Tak jest.
Przyjechałem z kilkoma współpracownikami z Florydy,
by pomóc wam wygrać.
A tym, którzy nie znają stylu procesowego Williego Gary'ego,
już wszystko tłumaczę.
Idziemy na wojnę,
bo tym jest proces sądowy.
Proces to wojna! Bitwa! Bitwa na śmierć i życie!
I nie żartuję.
Mówię o skopaniu tyłków w stylu Van Damme'a!
Patrzycie na mnie jak na wariata, ale to mój styl.
Musimy posunąć się do wariactwa,
bo Grupa Loewen to potężny przeciwnik.
Mają górę pieniędzy i wpływy.
Mają to, czego brakuje nam.
Ale nie damy im się zastraszyć.
Bo ja się nie boję.
Nie jest tajemnicą, że przez ostatnie 12 lat nie przegrałem żadnej sprawy.
A dlaczego?
Ktoś mi powie?
Bo nienawidzę przegrywać.
Nienawidzę!
Wolałbym dostać kulkę w łeb,
niż przegrać sprawę.
Skoro już to wiecie,
dodam, że nie zamierzam się ugiąć.
Nie zgodzę się na ugodę.
- Nie wycofamy się. - Przepraszam.
Mógłbym coś powiedzieć?
Śmiało, Mike.
Panie Gary, jeśli chodzi o ugodę,
obawiam się, że mamy inną strategię.
Prawdę mówiąc, wystosowałem już pismo do pana Loewena,
oferując ugodę w kwocie ośmiu milionów.
Choć, tak między nami,
w razie potrzeby zejdziemy do siedmiu.
Mike, dzięki za cynk. Doceniam to.
Ale niestety wszystko się zmieniło.
Nie idziemy na ugodę.
Bez względu na twoje słowa, ta opcja wchodzi w grę
i tak pozostanie, dopóki nie wyznaczę najlepszej strategii.
Ty nie wyznaczysz?
Co jest grane?
Kto tu rządzi?
Poważnie, no kto?
Sprowadziliście Williego, żeby przejął sprawę,
a ty mówisz o swoich zamiarach.
Powiedziałem, że nie idziemy na ugodę. Jako główny obrońca.
- Słucham? - Ale co?
Co z tobą? Ogłuchłeś?
Proszę wybaczyć.
- Grozisz... - Nie jesteś nim.
Licz się z konsekwencjami.
Nie jesteś głównym obrońcą.
- Więc kim? - To moje miasto.
- Twoje? - Mój stół.
- Każde miasto jest moje. - Mój klient.
Gdyby tak było, nie wezwaliby mnie!
Panowie, proponuję nieco ochłonąć.
- Nie przyjechałem się z tobą kłócić. - Co?
Nie przyjechałem się z tobą kłócić.
Przyjechałem tu wygrać.
Pan O'Keefe,
o ile mi wiadomo, chce wygrać tę sprawę.
Nie machać tyłkiem za śmieszne osiem milionów.
Jak dziwka.
Jezu, Jerry, co tu się dzieje?
Powinniśmy dać mu szansę.
Słyszałeś jego przemówienie? Nie ma pojęcia, co robi.
Od 12 lat nie przegrał sprawy.
Dotyczącej uszczerbku na zdrowiu.
Nie ma pojęcia o prawdziwym prawie i prawie umów.
Co z głównym obrońcą?
Chyba nie powierzysz mu tej funkcji?
Owszem.
Powierzę.
Załatwione?
Tak.
Mike, wszystko gra?
Skoro wszystko gra,
czy ktoś mógłby coś zanotować?
Cynthio, spiszesz słowa pana Gary'ego?
Dobrze, Cynthia, wielkie dzięki.
W porządku. Do pana Raya Loewena, prezesa Grupy Loewen.
„Panie Loewen, mam na imię Willie E. Gary.
Zostałem mianowany głównym adwokatem w procesie wniesionym przeciwko panu
przez Jeremiaha O'Keefe'a.
Co do wcześniejszej propozycji,
oferta w wysokości ośmiu milionów dolarów
zostaje przeze mnie wycofana.
Z chwilą nadania tego pisma
żądamy kwoty w wysokości...
stu milionów dolarów”.
- I to mi się podoba. - Sto milionów?
- Osiem zer? - Sto milionów.
Wyluzujcie. Dobra?
To 94 miliony więcej niż pierwotna kwota.
Pierwotna kwota była o 94 miliony za niska.
- Panie Gary, proszę... - Sto milionów?
Przecież to absurd. Chcesz nas pogrążyć?
Wiesz, że masz jaja wielkości ślimaka?
Willie, niestety podzielam ich obawy.
To cholernie dużo pieniędzy.
Jeśli zażądamy takiej kwoty, upokorzymy się.
Rozumiem, co czujesz, Jerry, ale musisz mi zaufać.
- Dobrze? - Tak jest.
Wszyscy musicie mi zaufać. Zgoda?
Na czym skończyliśmy?
„Z chwilą nadania tego pisma żądamy kwoty...
VANCOUVER, KOLUMBIA BRYTYJSKA
...w wysokości stu milionów dolarów”.
- Nie. - Że co?
To muszą być jakieś jaja. Sto milionów?
- Zwariował? - Osiem zer. Widzicie?
To musi być żart!
- To jest żart. - Wygląda jak pieprzony tuzin jajek.
Bez jaj.
Chryste, ten O'Keefe to niezłe ziółko.
Co to za klaun, którego zatrudnił?
Jakiś facet o imieniu William Gary.
Dziękuję, Bob. Ja też czytałem pismo.
Pytanie brzmi: co to za jeden?
Co o nim wiadomo? Skąd O'Keefe go wytrzasnął?
Z tego, co wiemy,
to dość ekstrawagancki prawnik z Florydy, spec od szkód osobowych.
- Łowca wypadków. - Szkody osobowe?
To spór dotyczący umowy.
Po co zatrudnił speca od szkód osobowych do sprawy z zakresu prawa umów?
Może nie mają zwykłych prawników
w zaścianku Missisipi.
- Fajny akcent. - Okazało się, że sprawę złożono
w odległym hrabstwie w dolnej części stanu o nazwie Hinds.
Co z tego?
Hrabstwo Hinds jest także jednym z najbiedniejszych,
a około 70% mieszkańców...
jest czarnych.
Dlatego go zatrudnił.
Bo jest czarny.
Gary jest czarny.
To Afroamerykanin.
Jak mawiał mój dziadek: „Kimkolwiek są...”.
Wystarczy. Nie martwię się.
Reg, rozumiesz to całe...
Przepraszam.
Wiemy już, kto będzie reprezentował Loewena.
- Mogę zobaczyć? - Znamy go? Kim on jest?
- To ona. - Ona?
O czym ty mówisz?
Właśnie, jak to ona?
- Ona, czyli... - Kobieta?
Nazywa się Mame Downes.
Ukończyła Uniwersytet Howarda.
Czyli jest nie tylko kobietą. Jest czarna.
Siostra.
Nie dość, że kobieta, to jeszcze czarna.
Załatwił nas.
Prawo ukończyła na Harvardzie, była najlepsza na roku.
Jezu Chryste.
Przez dwa lata była urzędniczką
w Sądzie Najwyższym u sędzi Sandry Day O'Connor.
Trzy lata w kancelarii Weissa.
Obecnie jest najmłodszą wspólniczką w Cranston, Brown i Atwell.
Imponujące.
Znajomy tam z nią pracował.
Mówił,
że mieli dla niej przezwisko.
Jakie?
Serio?
Pyton.
Przez jej styl przesłuchiwania świadków.
Tak.
Atakowała w najmniej oczekiwanym momencie.
Pani Pyton. Ale wiecie co?
Widzę to.
Wiecie co? Ja jestem boa dusicielem.
Zobaczymy.
Musimy wezwać fachowców od kablówki.
Gdy próbuję włączyć Turner Broadcasting,
pojawia się dziwny pusty ekran.
Coś się popsuło.
Nic się nie popsuło, anulowałem subskrypcję.
Jak to?
Annie, znów przyszli ci z nadzoru ubezpieczeniowego.
Tym razem zawiesili moją licencję.
Muszę na jakiś czas zawiesić działalność.
Co?
O czym ty mówisz?
To tymczasowe. Jak tylko skończy się proces,
Loewen wypłaci odszkodowanie i będzie...
Jerry, czy ty siebie słyszysz?
Jak tylko Ray Loewen wypłaci odszkodowanie?
Masz pewność, że do tego dojdzie?
Nadal mi nie powiedziałeś, jak to opłacamy.
Tego eleganckiego prawnika, którego sprowadziłeś z Florydy.
O niego się nie martw.
Po prostu nie rozumiem,
dlaczego kontynuujesz ten absurdalny proces.
Możesz znaleźć innego kupca na te trzy domy.
Wiesz o tym.
Chodzi ci o coś więcej.
Może i tak, a może nie chcę, żeby uszło mu to na sucho.
Komu? Rayowi Loewenowi?
Boże, Jerry,
skąd ta obsesja na jego punkcie?
Czego ode mnie oczekujesz?
Mam się położyć i pozwolić zdeptać?
Upokorzyć naszą rodzinę?
Oczekuję od ciebie...
żebyś czasem o mnie pomyślał.
Nie wierzysz, że wygramy.
Pytasz, jak to opłacam?
Wziąłem trzecią hipotekę na dom.
Powiedz, Willie,
jak zostałeś prawnikiem?
Chcesz dłuższą czy krótszą historię?
Jak wolisz.
Dobrze. Gdy byłem młodym mężem,
młodym ojcem, odłożyliśmy z żoną trochę pieniędzy,
założyliśmy małą firmę ogrodniczą.
Była świetna.
Pięknie urządzaliśmy ludziom ogródki.
Ale żonie zamarzyło się większe mieszkanie.
Zgodziłem się.
Znalazłem ogłoszenie w gazecie.
Mieszkanie z trzema sypialniami, bardzo ładne.
W nowym kompleksie w białej dzielnicy.
Raintree.
Idealne dla nas.
Zadzwoniłem do właściciela
i powiedziałem, że szukam z rodziną nowego mieszkania,
i że chcemy mieszkać w jego budynku.
Spytałem, czy ma wolne lokum.
Odpowiedział, że ma ich pełno,
i że pod koniec miesiąca
możemy się wprowadzić.
Wszyscy czekaliśmy na ten dzień.
Byliśmy podekscytowani. To miał być nowy początek.
Gdy nadeszła pora, spakowaliśmy się
i razem z żoną i dziećmi wsiedliśmy do auta. Wziąłem nawet psa.
Byliśmy po prostu szczęśliwi.
Słuchaliśmy muzyki gospel.
Śpiewaliśmy i bujaliśmy się.
Ale gdy dojechaliśmy na miejsce,
wyszedł właściciel.
Przywitałem się, a on spytał, czego szukamy.
Odparłem, że dzwoniłem w sprawie mieszkania.
Spytał: „Jakiego?”.
Ja na to: „To ja, Willie Gary. Dzwoniłem w sprawie mieszkania”.
Odpowiedział, że nie mają wolnych mieszkań.
I co zrobiłeś?
Wiesz, czego chciałem?
Skrzywdzić go.
Okazał mi brak szacunku przy moich synach.
Podziwiają mnie.
Jestem dla nich wszystkim. Co miałem powiedzieć?
Że tatuś nie jest wystarczająco dobry, żeby tu mieszkać?
A mojej królowej?
Że jesteśmy gorsi?
Ale nie wybuchłem.
Wróciłem do hotelu
i otworzyłem książkę telefoniczną.
Wcześniej nawet nie myślałem o byciu prawnikiem.
Znalazłem numer do szkoły prawniczej i postanowiłem, że do niej pójdę.
I to zrobiłem.
Zapisałem się, ciężko harowałem, ukończyłem studia, zdałem egzamin.
I założyłem kancelarię.
Jako prawnik zacząłem od tego,
że poszedłem do Raintree
i wytoczyłem im pięć pozwów o dyskryminację.
Udławcie się tymi mieszkaniami.
Jesteś wojownikiem.
Tak.
Jestem wojownikiem. Ty też, Jerry.
Jesteś wojownikiem.
Wiesz, dlaczego to mówię?
Bo stajesz do walki z wielką Grupą Loewen.
A sam jesteś małym przedsiębiorcą. To już coś.
Dlatego się rozumiemy.
Co cię do tego skłoniło?
Ten człowiek chce mi odebrać coś, co jest dla mnie najważniejsze.
Możliwość zostawienia czegoś
dla moich dzieci i wnuków po mojej śmierci.
To ich dziedzictwo,
a ja chcę je im przekazać.
- Posłuchajmy muzyki. - Lubię muzykę.
Super. Steve, mógłbyś włączyć jakąś muzykę?
Jasne, szefie. Coś konkretnego?
Wiesz, co lubię. Tony! Toni! Toné!
- Mądry wybór, bracie. - To lubię.
A żaden z członków grupy nie ma na imię Tony.
To jest to.
Super. Podoba ci się, Jer?
- Jer, podoba ci się? - Tak.
Jest fajnie?
Teraz jesteś jednym z nas!
Swój chłop.
JACKSON, MISSISIPI
Dzień dobry.
Witamy w hotelu Intercontinental.
Dziękuję. Rezerwacja na nazwisko Willie Gary.
Witamy w Jackson, panie Gary.
- Dziękuję. - Jeszcze karta kredytowa
i wszystko będzie gotowe. Dziękuję.
Nie patrz tam, ale to zespół prawników Loewena.
Gdzie?
Chryste, to sama elita
czarnych prawników w kraju.
Znasz wszystkich?
Ten gość to Howard Pfeiffer.
Były reprezentant stanowy,
obecny prezes Waszyngtońskiej Izby Adwokackiej.
Ten mężczyzna to Richard Mayfield.
Jeden z czołowych ekspertów
w sporach antymonopolowych i gospodarczych.
A to Walter Bell.
Były sędzia Sądu Najwyższego Missisipi.
Ja pierdolę. Loewen musiał wydać na nich fortunę.
Babka nie wygląda tak groźnie, jak myślałem.
Jak jej było? Mammy? Mame? Mammy Downes?
To twój komentarz?
Tak, bo wyglądają mi na bandę matołów.
Zrobi pani coś dla mnie?
Proszę wysłać do tamtego stolika butelkę najlepszego szampana.
- Naturalnie. Jakiego? - Co macie?
- Dom, Moët, Cristal. - Cristal.
To jest to.
Z pozdrowieniami od Williego Gary'ego.
Stary, nie rób tego.
Hal, przymknij się.
Słuchaj, zawsze powtarzam to samo.
Walczę z niedźwiedziem? Polej mnie miodem.
To właśnie odrobina miodu.
Zachowajmy prostą strategię, stanowczo podkreślając ważność dokumentu
jako umowy.
To będzie strategia obrony.
Ale będą chcieli udowodnić, że to nie była umowa.
Spójrzmy prawdzie w oczy.
Będą o wiele lepsi od nas,
bo się w tym specjalizują.
Proponuję zapomnieć o tym bełkocie dotyczącym umowy.
Zasypmy przysięgłych informacjami, które oni mają gdzieś.
Według mnie
musimy udowodnić, że mieli motyw.
Położymy nacisk wyłącznie na kwestię
zwlekania przez Grupę Loewen.
Wykażemy, co mogli zyskać.
Nie jestem pewien.
- Czego, Hal? - No czego?
Nie jestem pewien, czy możemy
udowodnić, że Grupa Loewen miała motyw.
Musielibyśmy mieć jakąś korespondencję
albo ktoś musiałby się przyznać.
Bo jak można udowodnić, że gra na zwłokę była zamierzona?
Nigdy tego nie udowodnimy.
Prawda jest taka, że mamy znikome szanse na zwycięstwo.
Jak się pan miewa?
- A pan? - W porządku.
Dostanę najmocniejsze piwo imbirowe?
Już się robi.
Jak mija wieczór?
Jakoś leci. Żyję.
Jasne. Dobrze.
Najmocniejsze piwo imbirowe w Missisipi.
Dziękuję.
Nie jest źle.
Trochę już tu siedzi.
Pani Downes, prawda?
Willie Gary.
Myślałam, że jest pan chudszy.
Mogę usiąść?
Nigdy tego nie robiłem.
Siedzę z adwokatem strony przeciwnej.
Drinki i takie tam. Muzyka, świece.
To przypomina randkę.
A może i nie.
Mówisz, że jesteś z Compton, ale próbuję zrozumieć,
czemu bierzesz te wszystkie wyszukane białe sprawy.
Mogłabym spytać o to samo.
Owszem, ale ja wierzę w swoją sprawę, pani Downes.
Ja w swoją też, panie Gary.
I to stawia nas w trudnej sytuacji.
Bo jedno z nas przegra.
Tak to już jest.
W mojej sytuacji jest inaczej, bo pracuję dla czarnej osoby.
Nie pracuję dla białych.
Pracuję dla Williego Gary'ego.
- Pracuję dla siebie. - Powiedz mi.
Gdzie powinnam pracować?
No mów. Śmiało, poucz mnie.
Jaką malutką działkę
byłbyś gotów mi odstąpić?
Mam pracować pro bono?
A może w prokuraturze, rozpatrując sprawy o eksmisję.
To by cię uszczęśliwiło?
Chwileczkę. Nie jesteśmy w sali sądowej.
Chciałeś mnie pouczyć, więc śmiało.
Nie wiem, co o mnie wiesz, ale jestem synem rolnika.
Mając osiem lat, zbierałem trzcinę cukrową.
Pracowałem. Ja.
Ale teraz mam, no wiesz...
rezydencje, rolls-royce'y i bentleye...
- I prywatny samolot. - Zdaje się,
że każde z nas ma swoją wersję amerykańskiego snu.
Tylko bez czerwieni, bieli i niebieskiego, a raczej...
z karmelowymi pasami i...
Zgodzę się, że czarny amerykański sen
różni się od białego. Jak widać.
- Zajęło to od 5 do 15 minut. - Proces O.J.'a.
- Będzie „procesem stulecia”. - To cyrk.
Pogadamy o tym?
Nie, to kontrowersyjny temat.
Jak myślisz?
Jest niewinny czy winny?
To bez znaczenia.
Ten proces nie dotyczy O.J.'a.
Tylko uprzedzeń białych.
Tego dotyczy proces.
Rozumiem.
A z bronią przy skroni?
- Z bronią przy skroni? - Tak jest, pani Downes.
Chcesz mi ją przyłożyć?
- Ktoś to słyszał? - Z bronią przy skroni.
Główny obrońca albo główny oskarżyciel.
Co byś wybrała?
Trudne pytanie.
- Zgadzam się. - Obrona.
Gość jest winny.
Nie broniłam jeszcze nikogo, mając świadomość, że jest winny.
Podobno każdy prawnik powinien choć raz tego spróbować.
Zapamiętajcie te słowa. Skoro nie pasuje, wolność przysługuje.
A ty?
Porozmawiamy o tym...
- Oskarżenie. - Tak?
Miewam taki jeden sen,
w którym prowadzę sprawę przeciwko temu cwaniakowi, Johnniemu Cochranowi.
Te jego wymyślne garniturki...
I jak kończy się ten sen?
Wycieram nim podłogę.
Jak szmatą.
Pozwól, że zapłacę.
Wykluczone.
Byłeś...
Byłeś bardzo hojny i przysłałeś mi butelkę...
- Co to było? - Cristal.
Pozwól, że się odwdzięczę.
Ale nie przyzwyczajaj się do tego, że jestem dla ciebie miła.
Bo gdy rozpocznie się proces,
zniszczę cię, bracie.
Dobrej nocy.
12 WRZEŚNIA 1995 ROKU
Dzień dobry, Jackson!
Termometry pokażą dziś od 23 do 26 stopni.
W najbliższych dniach deszczu nie będzie.
Zacznę od tego, że sprawa,
o której państwo usłyszą, to sprawa...
Willy, William, włoski William.
Szanowni przysięgli, ten...
Ten proces dotyczy najstarszego grzechu znanego ludzkości.
Za dużo wskazywania palcem.
To nie była sprawa osobista.
To tylko interesy. Mieli...
Szlag.
- Stać! - Co jest?
Musimy przejść między tymi samymi.
Wracamy.
- Nie znacie tego? - Pech.
Będziemy mieć pecha.
Chodźmy.
Proszę o powstanie.
Sąd rozpoczyna posiedzenie.
Proszę o uwagę.
Strony sporu
przedstawią stosowne oświadczenia.
Przewodniczący sędzia James E. Graves, sędzia okręgowy
Pierwszego Okręgu Sądowego hrabstwa Hinds w stanie Missisipi.
Szanowni przysięgli, witam was wszystkich.
Dziękuję za przybycie.
Ta sprawa dotyczy najstarszego grzechu znanego ludzkości.
Chodzi o zwykłą umowę.
Lecz pan Gary spróbuje wam wmówić, że ta sprawa dotyczy...
- Chciwości. - I choć brzmi to ciekawiej,
a nawet dramatycznie...
Faktem jest, że umowa została zatwierdzona
przez Grupę Loewen.
Opracowali każdy szczegół, nakreślili go i zapisali na papierze.
To jest umowa.
Jak może to być wiążącą umową między dwiema stronami,
jeśli jedna ze stron jej nie podpisała?
Ci ludzie skłamali.
Do tego się to sprowadza.
Dlaczego pan O'Keefe wpadł w taką panikę?
Czemu to takie pilne?
Czemu jest tak zdesperowany, by sfinalizować umowę?
Dlaczego?
Bo wszystko, co posiada, zależy od niej.
Wszystko.
Loewen jest w innej sytuacji.
Mieli jeden cel.
Grać na zwłokę.
Wykrwawić go.
To nic osobistego. Zrobił się niecierpliwy.
Właściwie istnieje coś takiego
jak antycypowane naruszenie warunków umowy.
Ma miejsce wtedy, gdy naruszenie jako takie jeszcze nie nastąpiło,
ale jedna ze stron,
zwana „stroną naruszającą in spe",
nie wywiązuje się ze zobowiązań
określonych w warunkach umowy.
Taka sytuacja,
moim zdaniem,
mieści się w ramach tej definicji.
- Wstawać! - Chryste Panie.
Pobudka!
Siedzimy po nos w książkach
i codziennie gadamy o umowach. I po co?
Usypiamy przysięgłych.
Straciliśmy z nimi więź, przewagę.
A wy mi nie pomagacie.
Podjąłem decyzję.
Powołam Jerry'ego.
- Nie. - Tak.
- Zrobię to. - Nie ma mowy.
- W przyszłym tygodniu. - Nie.
Ogłuchliście? Przesłucham go.
Trzeba to rozkręcić. To świetny świadek.
Sam to powiedziałeś.
Uczciwy, rodzinny.
Bohater wojenny.
Walczył o prawa. O prawa czarnych.
Niech go wysłuchają.
Jest za wcześnie.
Nie mamy wszystkich informacji.
Dla mnie nigdy nie jest za wcześnie.
Nie wiemy jeszcze nic o Mame.
Przesłuchiwała tylko ekspertów.
Nie znamy jej stylu przesłuchania.
Nie wiemy, na co ją stać.
Mylicie chuja z palcem.
Zdecydowałem.
Albo się zagadzacie, albo wypierdalajcie.
Pomówmy o twoich wartościach.
Jeśli się nie mylę, jesteś ośmiokrotnie odznaczonym bohaterem.
Medal Lotniczy, Medal Marynarki Wojennej i Piechoty Morskiej, Krzyż Lotniczy.
Dokonałeś tego,
poświęcając się dla ojczyzny.
Wojna nie jest czymś, co należy celebrować.
Ale służyłem ojczyźnie z dumą.
Dziękujemy za tę służbę.
To nie wszystko.
Wróciłeś do hrabstwa i przejąłeś rodzinną firmę.
Później wpadłeś z deszczu pod rynnę.
Wziąłeś się za politykę.
Kandydowałeś na burmistrza rodzinnego Biloxi.
Byłem nim przez dwie kadencje,
od 1974 do 1982 roku.
Wiem, że w trakcie jednej kadencji
odwiedziła cię bardzo przyjazna grupa ludzi.
Ku Klux Klan.
Sprzeciw.
Jaki związek mają te pytania...
- Oddalam. - ...ze sprawą dotyczącą umowy?
Może pan odpowiedzieć.
Odmówiłem im organizacji demonstracji w Biloxi.
Sprzeciwiłeś się Ku Klux Klanowi w Biloxi w stanie Missisipi.
Latanie samolotami bojowymi to jedno,
ale odmówienie KKK w tamtych czasach to inny rodzaj odwagi.
Jerry, miałem okazję poznać ciebie,
a także twoją rodzinę,
ale ci dobrzy ludzie niestety nie.
Muszę zatem spytać, jakie wyznajesz wartości?
Co jest dla ciebie ważne?
Panie O'Keefe.
Dzień dobry. Jak pan się miewa?
Dobrze, dziękuję.
Cieszę się.
Po wysłuchaniu złożonego przez pana zeznania,
można uznać, że dotyczyło ono charakteru.
Zgodzi się pan?
Tak, zgadzam się.
Nie dosłyszałam. Proszę głośniej.
Powiedziałem, że się zgadzam.
Dobrze, a więc charakter.
Porozmawiajmy o charakterze.
Staracie się wykazać,
że jest pan człowiekiem honoru,
kierującym się moralnością
i że mój klient taki nie jest.
Myślę, że pan Loewen i ja mamy odmienny sposób
postępowania z ludźmi w sferze interesów.
W sferze interesów. W porządku.
Coś mnie jednak ciekawi.
Jak doszło do tego, że potrzebuje pan
sprzedać te domy pogrzebowe panu Loewenowi?
Wpadłem w małe kłopoty finansowe.
A dokładniej?
Bo jestem prawie pewna, że tak naprawdę
chciał pan desperacko sprzedać te domy,
gdyż Komisja Ubezpieczeń stanu Missisipi
miała odebrać panu licencję.
Zgadza się?
Właściwie pańska licencja na sprzedaż ubezpieczeń w Missisipi
jest obecnie zawieszona.
Czy to stwierdzenie jest zgodne z prawdą?
Sprawa jest bardziej skomplikowana.
Proszę mnie oświecić. Dlaczego?
- Pańską licencję zawieszono czy nie? - Sprzeciw.
Pani adwokat jest wkurzona.
- Oddalam. - Już wiemy,
że miał problemy finansowe.
Oddalam sprzeciw.
Prawda jest taka, że stracił pan licencję,
gdyż brał pan udział w podejrzanych interesach dotyczących pożyczek
z człowiekiem, który, jeśli się nie mylę,
obecnie przebywa w więzieniu.
- Sprzeciw. - Mogę o coś spytać?
- Oddalam. - Czy pieniądze, za które
finansował pan te interesy należały do pana?
Powierzono mi je.
Wziął pan cudze pieniądze.
Wykorzystał pan pieniądze swoich klientów,
by sfinansować udział we wspomnianych interesach ze skazanym przestępcą.
- Sprzeciw. - Mam rację, panie O'Keefe?
- To nie ma związku. - Oddalam.
- Mam rację? - Nie tak bym to określił.
Czy to możliwe, że ta cała sprawa wynika z zazdrości?
Sprzeciw. Mówimy o emocjach?
- Zazdrości? - Oddalam.
Twierdzi pan, że prowadzi interesy w inny sposób niż pan Loewen.
Może jest to pana najprawdziwsze stwierdzenie,
ponieważ, podobnie jak pan, pan Loewen odziedziczył firmę po ojcu.
Jednak, w przeciwieństwie do pana, zdołał rozwinąć
ten biznes w wielomilionowe imperium.
A co stało się z dziedzictwem pańskiego ojca?
Jerry! Zaczekaj.
Zatrzymaj się. Jerry!
Co to, do diabła, było?
O czym ty mówisz?
Nie rozumiem. Jesteś na mnie zły?
Czy jestem zły? Miałeś mnie chronić!
Upewnić się, że będę bezpieczny podczas przesłuchania.
Nie wiedziałem, że o to spyta.
To twoja praca.
Przemilczałeś to.
Mówiłeś o interesach z pożyczkami i kasie,
ale nie wspomniałeś, że siedzi.
Gdy zawarłem z nim układ, nie był skazany.
Miałem prawo sądzić, że to dobry interes.
Nie wiedziałem. To nie moja wina.
Jasne, że twoja. Odkąd cię zatrudniłem,
próbujesz obrócić tę sprawę w swój osobisty show.
Próbuję ci pomóc.
Wydałem na to ostatni grosz, a ty odpierdalasz!
Nie odpierdalam. To nie fair.
Ty nie masz nic do stracenia.
Sprawa się skończy,
wsiądziesz do samolotu i odlecisz.
Ja zostanę. Ryzykuję wszystko.
W tym własne życie. Nie wiem, ile mi zostało.
Wiem o tym.
Podjąłem decyzję.
Jaką?
Kto inny poprowadzi sprawę.
Mike? Poważnie?
Od razu ci powiem, że to ogromny błąd.
Szlag.
Cześć, kochanie.
Co robisz?
Czytam.
Brzmisz, jakbyś był przygnębiony. Wszystko gra?
Jest w porządku.
W porządku.
- Dobrze... - Nie.
Ja...
- Zdegradowali mnie. - Co?
Zastąpili.
Zastąpili mnie.
Co?
- Tak. Jerry... - Zastąpili cię?
Kotku, co to znaczy?
To znaczy, że chcą...
Chcą, żeby ktoś inny prowadził sprawę,
więc mnie zastąpili.
Naprawdę?
Nie rozumiem. Dlaczego to zrobili?
Bo... dałem ciała.
Dałem ciała.
Dałem ciała i...
powołałem Jerry'ego na świadka i go nie przygotowałem.
Przeciwna strona go zniszczyła.
Było... tragicznie.
Wkurzyłem się.
Jestem wściekły,
bo zobaczyłem, że Jerry się załamał.
Więc...
- Rozumiem. - Jestem zły.
Chyba naprawdę ci na nim zależy.
Na Jerrym?
Tak.
To świetny gość.
Dzień dobry. Przepraszam.
Pani Lorraine McGrath?
Tak, ale...
Nie chcę być niegrzeczna.
Spodziewałam się prawnika.
Jestem prawnikiem.
To ze mną pani rozmawiała. Hal Dockins.
Bardzo przepraszam.
Mam nadzieję, że pana nie uraziłam.
Po prostu wygląda pan bardzo młodo.
- Proszę. - Dziękuję.
Przez 13 lat pracowałam w domu pogrzebowym Grupy Loewen.
Przez te wszystkie lata wiele widziałam.
W zakresie działania tej firmy.
Zanim przejdziemy dalej, muszę spytać,
czy zgodzi się pani zeznawać?
Dzień dobry, pani McGrath. Jak się pani dziś miewa?
- Bardzo dobrze, dziękuję. - Świetnie.
Pani McGrath, jak długo pracowała pani
w domu pogrzebowym Durbin i synowie w Southaven w Missisipi?
Zanim odeszłam, pracowałam tam przez 13 lat.
Była pani świadkiem przejęcia firmy?
Dom Durbin i synowie został wykupiony przez Grupę Loewen około 1990 roku,
a ja wtedy tam pracowałam.
Czy zauważyła pani jakieś zmiany w sposobie prowadzenia firmy
po przejęciu jej przez Loewen?
Największą zmianą było wdrożenie polityki
podnoszenia cen niektórych produktów
w regionach, w których nie mieli żadnej konkurencji.
Zazwyczaj były to
biedniejsze regiony, gdzie było duże ubóstwo.
Czy może pani podać przykład tego rodzaju selektywnej wyceny?
W szczególności zapamiętałam jedną trumnę,
nazywała się Wilbert Copper Tribune.
Miała kosztować 750 dolarów.
W niektórych miastach kosztowała, na przykład w Madison.
Ale w innych miastach, jak Corinth,
które, jak wiadomo, jest bardzo biedne...
Oczywiście.
Tam cena była zawrotna.
Była trzy razy wyższa niż pierwotnie.
Bo mogli ją podnieść.
Wiedzieli, że klienci nie mieli wyboru.
Więc w zasadzie, jeśli dobrze rozumiem,
Grupa Loewen stosowała pewnego rodzaju selektywne zawyżanie cen.
- Słucham? - Sprzeciw.
Wysoki Sądzie, skąd świadek może znać intencje
osób, których nie spotkała?
Podtrzymuję.
Dobrze. Zapytam inaczej.
Czy podczas pracy w Durbin i synowie odniosła pani wrażenie,
że Grupa Loewen mogła
celowo dyskryminować mniejszości...
- Sprzeciw. - Naprawdę?
- Mój Boże! - Spekulacje. Panie Allred,
jaka jest podstawa tej linii pytań?
Panie Allred?
Macie rację. Przepraszam.
Nie ma podstawy.
To tylko spekulacje.
Proszę to zignorować.
Lecz uważam ton pani Downes za niestosowny.
- To jakiś żart? - Mój ton?
- Odnotowano. - Jej ton?
Dziękuję, pani McGrath.
Nie mam więcej pytań.
Odnotowano.
Dzień dobry.
Jak się masz, Willie?
Wciąż jesteś na mnie zły?
To był kiepski dzień. Zostawmy to.
Dobra, do rzeczy.
Dałem ciała.
Podjąłem złą decyzję i nawaliłem.
Chcę powiedzieć, że jest mi przykro i przepraszam.
Rozumiem.
Przeprosiny przyjęte.
Więc mamy to za sobą.
Czy to twoje pierwsze takie przeprosiny?
Szczerze mówiąc, żona pomogła mi ubrać je w słowa.
Świetnie jej to wyszło. Podziękuj jej ode mnie.
Dobra.
Wiecie, czego nie znoszę w tym gościu?
Czego?
Jego twarzy.
Wiem, o co ci chodzi.
- Prawda? - Ten wyraz twarzy.
Całe pokolenia uprzywilejowanych białasów
w jednym głupkowatym uśmiechu.
Gdy przesłuchiwał tę kobietę,
zachowywał się, jakby był zbawcą naszego ludu.
Niestety przysięgli chyba to kupili.
Więc mamy problem.
Czy przypadkiem nie widziałam jego nazwiska na liście świadków?
Wydaje mi się, że Gary miał powołać go w charakterze...
W charakterze kluczowego świadka
porozumienia między O'Keefe'em i Loewenem.
Co oznacza, że go przesłucham.
Co oznacza, że go przesłuchasz.
Czy ktoś z was czytał o umowie,
którą Grupa Loewen zawarła z Narodowym Zgromadzeniem Baptystów?
Narodowe Zgromadzenie Baptystów?
A co to takiego?
To taka filia czarnego Kościoła.
Ale spora. Może nawet największa.
Czy ty właśnie powiedziałeś, że Grupa Loewen
zawarła umowę z czarnym Kościołem?
Z Narodowym Zgromadzeniem Baptystów.
Jak to? Jaki to ma sens?
Nie wiem. Tu jest wszystko napisane.
Najwyraźniej jakiś rok temu nawiązali współpracę.
Nie wiem dlaczego.
Uzyskasz na ten temat więcej informacji?
Jasne.
Czy strony mają kolejnych świadków?
Tak, Wysoki Sądzie.
Wzywamy na świadka wieloletniego adwokata pana O'Keefe'a, Michaela Allreda.
Wysoki Sądzie, naprawdę?
Co chce pan osiągnąć, panie Douglas?
Zdajemy sobie sprawę, że to trochę niecodzienne.
Jednak pan Allred był z panem O'Keefe'em w charakterze jego prawnika
na spotkaniu z Loewenem
i uważamy, że jego zeznanie będzie kluczowe.
Michael Allred.
Przyjaźnimy się. Będę mówił Mike.
Pewnie, Reggie.
Jesteś prawnikiem od trzydziestu lat.
Prawinkiem od prawa umów.
Czy pomyślałeś sporządzając umowę
między O'Keefe'em a Loewenem...
WALIĆ GO
...że mogło dojść do nieporozumienia
w kwestii istoty tego dokumentu?
Nie. Wszyscy byli w pełni świadomi, czym był ten dokument.
Umową.
Wiążącą umową.
Czy którykolwiek fragment umowy sugerował,
że czas na finalizację transakcji jest nieograniczony?
Jak pan się czuje po drugiej stronie?
Mało komfortowo.
No proszę,
a nawet jeszcze nie zaczęliśmy.
Jest pan prawnikiem pana O'Keefe'a od dłuższego czasu, prawda?
Tak, od niemal 30 lat.
Może pan powiedzieć, że się przyjaźnicie?
Jerry to mój bliski przyjaciel.
Mamy wiele wspólnego. Podziwiam go.
A powiedziałby pan, że ta sprawa dotyczy rasy?
- Sprzeciw. - Sprzeciw.
- Oddalam. - Związek?
Czy powiedziałbym, że sprawa dotyczy rasy?
Nie, nie powiedziałbym tego.
Doprawdy?
Jednak temat rasy zdaje się być stale poruszany, czyż nie?
Niemal wyłącznie przez waszą stronę.
Przykładem jest heroiczna narracja
o panu O'Keefie, który rzekomo walczył o prawa obywatelskie
i zabronił KKK marszu.
Proszę wyjaśnić, jaki to ma związek z pozwem dotyczącym umowy.
Chodzi o charakter Jerry'ego. Jego uczciwość i przyzwoitość.
Jest bohaterem czarnych, co?
- Sprzeciw. Wstań. - Sprzeciw.
Nie pozwolę na takie przesłuchanie. Podtrzymuję.
- Sprzeciwiłem się. - Kolejną rzeczą,
którą podkreśliliście, jest to, jak dla pana O'Keefe'a
ważna jest rodzina i dziedzictwo.
Podziela pan to?
Dla pana rodzina też jest ważna?
Nie tylko ważna. Jest dla mnie wszystkim.
Wszystkim? Więc to panów łączy.
- Sprzeciw. - Jesteście najlepszymi przyjaciółmi.
Oddalam. Świadek może odpowiedzieć, ale do rzeczy.
Oczywiście, że to nas łączy.
Czy naprawdę chce pani o to pytać?
Tak. Jak najbardziej.
Ale dziękuję.
Kocha pan rodzinę, prawda?
Dalszą i bliższą. Kocha pan całą swoją rodzinę, prawda?
- Każdego jej członka. - Doprawdy?
Więc nie ma nikogo, kogo chciałby się pan wyrzec?
- Kogoś, kto przynosi wstyd. - Sprzeciw.
Nieistotne, co czuje świadek...
Ja mam paru takich krewnych. A pan nie?
- Spokojnie. - Nikogo?
Nikogo.
Na przykład swojego dziadka.
Dziadka?
Tak, dziadka.
Był moim dziadkiem. Jaki to ma związek ze sprawą?
Proszę mi przypomnieć, jak długo dziadek był członkiem Ku Klux Klanu?
- Sprzeciw. - Sprzeciw, Wysoki Sądzie.
- Powtarzam, sprzeciw. - Proszę to przerwać.
Sprzeciw.
Rozmawiał pan z dziadkiem o KKK?
- Byliście blisko? - Co to ma być?
Podzielał pan jego miłość do palenia krzyży?
Chodził pan z dziadkiem na wiece KKK?
Te pytania są nie na miejscu i nie wnoszą nic do sprawy.
- Sprzeciw. - Oddalam.
Dlaczego?
To nie ma związku ze sprawą.
- Proszę odpowiedzieć. - Na co?
Czy byłem świadomy,
że dziadek należał kiedyś do KKK?
Mike, nie musisz odpowiadać. Sprzeciw.
Powtarza się pan, panie Gary.
Tak brzmiało pytanie, ale już nie muszę go zadawać.
To wszystko.
Czyny jego dziadka są bez znaczenia.
Przesadziła pani.
Ta hipokryzja jest oburzająca.
Jesteś wśród czarnych.
Potęp swojego dziadka.
Właśnie, powiedz to.
No powiedz.
To nic trudnego.
Śmiało, Mike. Potęp go.
Wiecie co? Przepraszam.
W porządku? Przepraszam was. Zachowała się niedopuszczalnie.
Nie można winić kogoś za błędy jego przodków.
Mike, twój dziadek to rasista, złodziej ziemi i gwałciciel niewolników.
Daj spokój, Reggie, to nie w porządku.
To mój dziadek.
Nie zbliżaj się.
Dość! Przestańcie!
Reg, odpuść. Wy też.
Mike, nie będziemy cię krzyżować za wydarzenia z przeszłości.
Nie naprawi błędów dziadka.
Jedno wciąż można naprawić.
Ten proces.
Chwila.
Więc zamierzasz mu odpuścić?
- Poważnie? - Tak,
bo cię tym zaskoczyła i skopała twój tyłek.
- Jebać tę sprawę. - Możemy wygrać.
Wracam na Florydę.
Już dawno powinienem był to zrobić.
Mam do ciebie pytanie, Reggie.
Co tu jeszcze robisz?
- Willie. - Nie musisz się powtarzać.
Dobrej zabawy z białasami.
- Reg! - Reggie.
Ty też wyjeżdżasz?
Wiesz co?
Spadam stąd.
- Mam tego dość. - Ja też spadam.
I tak tęsknię za domem.
Willie, robię się na to za stary.
Przykro mi, Mike.
Bardzo mi przykro.
Mnie też.
Pozwolisz na to?
Na co? Mam sprawę.
Do wygrania.
Powinienem...
- Powinienem się wycofać. - Nie, Mike.
- Tak sądzę. - Nie możesz.
Wiele przed nami, ale możemy wygrać.
Jak tylko przekroczę próg sali sądowej,
przysięgli zobaczą gościa z prześcieradłem na głowie.
Słuchaj, potknęliśmy się.
Ale jakoś się podniesiemy.
Przepraszam, nie mogę.
Obaj wiemy, że jeśli zostanę,
tylko zaszkodzę sprawie.
Nie mogę ci tego zrobić, a tym bardziej Jerry'emu.
Dobrze.
- Będę musiał wygrać bez ciebie. - Dasz radę.
Halbert, bądź grzeczny.
Tu jesteś. Nie mogłam cię znaleźć.
Proces nie idzie po mojej myśli.
Chyba popełniłem wielki błąd.
A powinienem ograniczać straty.
Myślałem, że sprawiedliwość jest ślepa.
Że w sądzie pociągnę Loewena do odpowiedzialności.
Że mi zapłaci. Okazało się, że to ja byłem ślepy.
Przepraszam, że cię w to wpakowałem.
Nie musisz przepraszać.
Na pewno nie mnie.
Znam cię.
- Powiedziałeś Williemu? - Nie.
W weekendy wraca do domu na Florydę.
Chcę powiedzieć mu osobiście.
Tak wypada.
Przypomnij mi, co to?
Informacje dotyczące umowy Loewen z Narodowym Zgromadzeniem Baptystów.
Mógłbyś zostawić to pudełko?
Naprawdę myślisz, że to koniec?
Nie wygramy tej sprawy.
Domyślam się, że Jerry też zaczyna to tak postrzegać.
- Zapewne pani Gary. - Owszem.
Proszę wybaczyć niezapowiedzianą wizytę.
Jeremiah O'Keefe.
- Jerry! - Tak, proszę pani.
Ten Jerry, o którym bez przerwy gada mój mąż!
Czy zastałem Williego?
Niestety nie.
Jest u swojej matki w Indiantown, jak co sobotę.
- Rozumiem. - Mam propozycję.
Daj mi chwilkę, pójdę po kluczyki
- i sama cię tam zawiozę. - Nie ma potrzeby.
Nie chcę się narzucać.
Jerry, nie narzucasz się.
Należysz do rodziny. W drogę!
Wjeżdżamy do Indiantown.
Stąd pochodzi Willie?
Oboje stąd pochodzimy.
Nie we wszystkim się zgadzamy.
Ale wiedz, że uważam go za niezwykłego człowieka.
- Do góry tyłkiem. - Dokładnie.
Tak.
Nie.
Fajtłapa ze mnie.
Powiedziałem „jedziemy do Dallas!".
Tak było.
- O mój Boże. - Rany.
Willie wspominał, że jest jednym z jedenaściorga rodzeństwa?
Numer sześć z 11.
Zaskoczę panią, sam mam trzynaścioro dzieci.
- Dobry Boże. - Poważnie?
Tak.
Nie do wiary.
Razem macie z 26 dzieci.
Więc dobrze wiesz, że zawsze jest jedno dziecko,
które, bez względu na wszystko, zawsze kurczowo się ciebie trzyma.
Owija się wokół twojej nogi i nie chce puścić.
O rany.
To mój Willie.
Tylko spójrzcie, dokąd to desperackie pragnienie miłości
go zaprowadziło.
Mój dziadek był rolnikiem.
Dziadek ze strony ojca. Mój imiennik.
Mając osiem lat,
zbierałem trzcinę cukrową, wiesz?
Pracowałem. Ja.
Mama budziła mnie o 4.30 i wysyłała w pole.
Byłem niższy od trawy.
Tak to się zaczęło. W trzcinie cukrowej.
Przyjechałem tu po to, by...
Słuchaj.
Zanim zaczniesz...
Chcesz się wycofać.
Wiem, że to rozczarowujące.
- Ale gdyby była jakakolwiek szansa... - Posłuchaj.
Nie rozumiesz.
Wiem, że musisz robić to, co trzeba.
Ale wiedz, że jestem pewien
i czuję to w głębi serca, że mogliśmy wygrać.
Mogliśmy zniszczyć tę firmę.
Cieszę się jednak, że mogłem cię poznać.
Nie poszło po naszej myśli.
Ale... nasza znajomość ma dla mnie największe znaczenie.
Co to za dźwięk?
Słuchaj...
Daj mi chwilę.
Cześć.
Halo?
- Hal? - Słyszysz mnie?
Bardzo słabo.
Jesteś może z Jerrym?
Tak.
Dobrze. Nie pozwól mu się wycofać.
Halo?
Słyszysz mnie? Mam słaby zasięg.
Nie pozwól mu się wycofać!
Zaufaj mi. Chyba coś znalazłem.
Dobra. Zadzwonię.
POŁUDNIOWE MISSISIPI
Dziękujemy, że zgodziliście się z nami porozmawiać.
Panu, panie Soames i każdemu z osobna.
Co powiecie o umowie,
którą Grupa Loewen zawarła z Narodowym Zgromadzeniem Baptystów?
Cóż, nic dobrego z niej nie wynikło. Przynajmniej nie dla czarnych.
Taka jest prawda.
Mniej więcej rok temu Grupa Loewen nawiązała kontakt
z niektórymi z czołowych liderów NZB.
Zgromadzenia Baptystów.
Zgadza się. To jedna z największych filii czarnego Kościoła.
Reprezentują ponad 33 000 kościołów i ponad osiem milionów członków.
W każdym razie złożyli NZB propozycję.
Powiedzieli, że jeśli NZB zdoła przekonać czarny Kościół,
by rekomendował Grupę Loewen jako głównego usługodawcę pogrzebowego,
to zrobią z niektórych członków sprzedawców.
Mieli ich nauczyć, jak sprzedawać wszystko, od grobów po krypty,
nagrobki i ubezpieczenia pogrzebowe bezpośrednio swoim ludziom.
Mieli dostawać prowizję za każdy sprzedany produkt.
Chwileczkę, więc Grupa Loewen
kazała ubogim czarnym sprzedawać swoje produkty pogrzebowe
innym ubogim czarnym w zamian za prowizję?
Powiedzieli, że każdy na tym skorzysta.
Mieli pomóc ludziom wyjść z ubóstwa i wzmocnić ich pozycję ekonomiczną.
Ale nikomu to nie pomogło, oczywiście z wyjątkiem Grupy Loewen.
Tak.
Szukali kolejnego sposobu na wykorzystanie czarnych
w trudnych dla nich chwilach.
Wiecie, co to jest?
Pewności nie mam.
To cmentarz.
Choć wcale tak nie wygląda,
bo nie ma nagrobków.
Dlaczego?
Bo to szczególny cmentarz.
Stary cmentarz niewolników.
Wiadomo, że niewolnicy nie mieli własnych pieniędzy,
by postawić swoim bliskim nagrobek.
Choć tego nie widać,
cała nasza historia,
historia czarnych na Południu,
historia czarnych w Ameryce,
naszych przodków, niewolników, jest pochowana przed nami.
Głęboko pod ziemią, gdzie tylko spojrzycie, spoczywa nasza historia.
Na tych rozległych, pustych polach.
W niektórych miejscach postawili posągi.
Wiecie, te konfederackie pomniki i posągi, które spotyka się na każdym kroku.
Umieścili ich całe mnóstwo na cmentarzyskach niewolników.
To tak, jakby wziąć jedną historię i położyć na drugiej.
Jakby dziedzictwo jednych było ważniejsze od drugich.
Aż pewnego dnia zakopią je tak głęboko,
pogrzebią tak głęboko,
że nikt go już nie odnajdzie.
Przyszli do mnie niektórzy z ich członków i powiedzieli,
że koszt pochówku mojego ojca jest znacznie większy
niż ten określony w polisie.
Kiedy im powiedziałam, że nie mam więcej pieniędzy,
i że nie wiem, kiedy je uzbieram,
radośnie odparli, że utrzymają ciało w lodzie.
Zamiast mnie pocieszyć, diakon wyznaczony na mojego doradcę
wykorzystał ten moment, by wepchnąć mi stos broszur
i zaproponować zostanie sprzedawcą.
Nagle pojawił się człowiek z NZB
i spytał, czy przygotowałem już pogrzeb
i zaoferował pakiet pogrzebowy Grupy Loewen.
Powiedział, że da mi lepszą cenę, jeśli zapłacę z góry.
To było przed śmiercią syna.
Gdy mąż w końcu zmarł,
powiedzieli, że wykupiona przeze mnie polisa nie obejmuje
kosztów balsamowania ani przeniesienia ciała.
Trumna, którą kupiłem dla mamy była najtańsza.
Dowiedziałem się, że sprzedali mi ją trzy razy drożej.
Gdy twój własny duchowny mówi ci, że czegoś potrzebujesz,
jako osoba religijna wierzysz w to.
Rozumiem, że jest pan jednym z analityków Grupy Loewen.
Zajmuje się pan ważnymi umowami.
- Zgadza się? - Tak.
Ponadto był pan jednym z twórców ostatniej umowy
między Grupą Loewen a Narodowym Zgromadzeniem Baptystów.
- Zgadza się? - Tak.
Świetnie. Jest pan baptystą?
- Nie jestem. - Nie.
- Chrześcijaninem? - Tak.
Jak my wszyscy, prawda?
Wszyscy wierzymy w Boga. Amen.
Muszę jednak spytać.
Ile pieniędzy Grupa Loewen planowała zarobić
na tej umowie z NZB?
Przypominam,
że zeznaje pan pod przysięgą.
Nasze wstępne długofalowe prognozy
zakładały około miliard, miliard dwieście dolarów zysku.
1,2 miliona dolarów?
- 1,2 miliarda. - 1,2...
1,2 miliarda dolarów?
1,2 miliarda.
To dobre pieniądze dla Grupy Loewen, prawda?
- Tak. - To dobre pieniądze.
To dobre pieniądze, 1,2 miliarda.
Usłyszałem „miliona”, ale pan powiedział „miliarda”.
Ile im zapłaciliście?
Słucham?
Ile im zapłaciliście?
Ile Grupa Loewen zapłaciła Narodowemu Zgromadzeniu Baptystów
tytułem rekompensaty w wyniku transakcji?
Otrzymali darowiznę w wysokości 200 000 dolarów.
Przysięgli to słyszeli!
Nie mieliśmy jak się obronić.
Co za pieprzony bajzel.
Muszę zadzwonić do Loewena.
Uczciwość względem ludzi zawsze była dla nas ważna.
Czy staramy się być silną konkurencją na coraz bardziej niestabilnym rynku?
Owszem. Ale nie oszukujemy ludzi.
Nie tak działamy.
Nie mam więcej pytań.
- Pana kolej, panie Gary. - Dobrze.
- Jak się pan miewa? - Dobrze, dziękuję.
Świetny garnitur, Armani.
Widać na kilometr.
Miło, że pan przyjechał.
Wiem, że jest pan zajęty,
ale dobrze, że sam szef się pofatygował.
Chcielibyśmy wyjaśnić kilka kwestii,
więc przejdę do rzeczy. Proszę powiedzieć,
z pańskiej perspektywy,
jak wyglądała umowa między panem a panem O'Keefe'em?
Wydaje mi się, że mniej więcej rok temu
otrzymaliśmy zapytanie od przedstawiciela pana O'Keefe'a.
Jestem niemal pewien, że to jego prawnik, pan Allred,
się z nami skontaktował.
Zrozumiałem, że bardzo zależało im na sprzedaży.
Zaczęliśmy więc przyglądać się tej transakcji,
analizować ją,
próbując ustalić, czy jest to coś,
co pasowałoby do naszej działalności.
Później zaprosiłem pana O'Keefe'a i jego współpracowników do Vancouver.
Jeśli dobrze pamiętam, przyjechali na kolację
na moim jachcie, by przedyskutować umowę.
Trudno stwierdzić, co było później.
Zwykle na tym etapie przekazuję sprawę zespołowi ds. przejęć.
Świetnie.
Wspaniale.
Na szczęście dla pana, nie mam zbyt wielu dodatkowych pytań.
Chcę tylko zapytać o jedno.
Co to za jacht?
Słucham?
Co to za jacht?
Wspomniał pan, że byliście razem na jachcie,
jedliście najlepsze ryby i dobrze się bawiliście.
Chciałbym wiedzieć, co to za jacht.
Nie rozumiem. Pyta pan o markę czy...
Właściwie to pytam...
Mogę to odczytać? „Dziewięć pokładów”.
„Sześć eleganckich kabin”.
- Sprzeciw! - „Pięć luksusowych”...
- Co ma do tego jacht świadka? - Oddalam.
- Piękny jacht. - Oddalam.
Chciałbym tylko, żeby wiedzieli...
Niech wiedzą, że to piękny jacht.
Ma nawet lądowisko dla helikoptera.
Można na nim lądować, prawda?
To już coś. Dla grubych ryb.
Ile kosztował ten jacht?
Naprawdę nie wiem.
Chyba nie rozumie pan pytania.
Spytam w inny sposób, żeby pan zrozumiał.
Pytam, ile zapłacił pan za swój jacht?
- Nie wiem. - Sprzeciw.
- Spytam... - Odpowiedział.
Nieważne. Zadam inne pytanie. Ile zapłacił pan za samolot?
Skoro nie wszystko pan pamięta,
ile kosztował samolot?
A pański, panie Gary? Widziałem go na pasie startowym.
Chętnie powiem panu, ile kosztował mój samolot,
bo znam dokładną kwotę.
Ale nie o nim mowa.
Mowa o pańskim jachcie.
Powtórzę pytanie, by wszyscy słyszeli, o co pytam
pana Loewena, miliardera, który nie zna ceny własnego jachtu,
na którym jadł kolację z partnerami.
Spytam jeszcze raz.
Ile zapłacił pan za swój jacht?
Nie wiem.
Pan Loewen chyba nie rozumie.
Spytam ostatni raz.
Ile kosztował pański jacht?
O co panu chodzi?
O co mi chodzi?
Czy siedząc na jachcie wartym 25 milionów dolarów
i jedząc homara za 30 dolarów za sztukę, przyszło panu do głowy,
że to wszystko zostało opłacone przez tych ubogich ludzi,
których pańska firma systematycznie wykorzystywała
- i zarabiała na nich każdego dnia? - Sprzeciw!
Co więcej, zostali oni wykorzystani w najtrudniejszym dla nich czasie,
gdy byli załamani, gdy kogoś stracili
i gdy byli w żałobie.
A teraz kto ma za to płacić?
Mali przedsiębiorcy, tacy jak Jeremiah O'Keefe.
Drobni krajowi przedsiębiorcy, którzy ciężko harują, by wszystko opłacić
i utrzymać się na powierzchni, podczas gdy chciwe korporacje
robią wszystko, co mogą...
Sprzeciw!
- Tak postępujecie. - Wystarczy.
Siadaj na dupie!
Siadaj na dupie,
bo jeszcze nie skończyłem!
- Nie skończyłem przesłuchania. - Panie Gary!
Nie toleruję takiego języka w mojej sali sądowej.
Panie Loewen, nie może pan odejść, dopóki na to nie zezwolę.
Zrozumiano?
Proszę kontynuować, panie Gary, ale radzę stąpać ostrożnie.
Dobrze.
Chcę wiedzieć jeszcze jedno.
Nie gryzie pana sumienie?
Nie.
To wszystko.
Świadek jest wolny.
Skurwysyn!
Co to było?
Zrównał mnie z ziemią!
Siostro! Z czym do mnie przybywasz?
Chcę cię poinformować, że podjęliśmy decyzję.
I co zdecydowaliśmy?
W świetle ostatnich wydarzeń, najlepiej będzie
dla każdej ze stron, gdy wznowimy dyskusję w sprawie ugody.
Innymi słowy, jesteśmy...
Jesteśmy gotowi złożyć twojemu klientowi bardzo hojną ofertę.
Wiem, że trudno ci to wykrztusić, ale jak hojna jest ta oferta?
Dogadamy się. Ale nie liczcie na 100 milionów.
Że co?
Oczywiście zapłacimy tyle, żeby ani Jerry,
ani jego dzieci i wnuki nie musiały się niczym martwić.
- Brzmi nieźle. - Owszem.
Ale mam propozycję.
Spotkajmy się u was za dwie godziny.
I lepiej załatw najlepszego negocjatora. Wiesz czemu?
Bo ci się cholernie przyda.
Odszkodowanie zwyczajowo ustala się w kwocie, która pozwoli powodowi wrócić
do pozycji sprzed wyrządzenia szkody.
Biorąc jednak pod uwagę, jak przeciągnęła się ta sprawa,
uważamy, że w naszym wspólnym interesie
jest ostateczne jej rozwiązanie.
Chcemy złożyć wam ofertę, którą uważamy za bardzo hojną.
Jeśli jej nie przyjmiecie,
jutro wrócimy do sądu i będziecie mogli zdać się na przysięgłych,
lecz, szczerze mówiąc, próba odniesienia zwycięstwa
lub zbliżenia się do tej kwoty wiąże się dla was z wielkim ryzykiem.
Dobrze.
Oto nasza oferta.
Nie zgadzam się.
Poważnie?
- Mówi poważnie? - Nie przyjmuję oferty.
Naprawdę zamierzasz odrzucić tę ofertę?
Nie potrzebujesz czasu, by się zastanowić?
- Już to przemyślałem. - Czyżby?
To więcej pieniędzy niż kiedykolwiek zobaczysz.
Wrócimy do interesów czy będziecie marnować nasz czas?
Odmówił.
- Złóżmy najwyższą możliwą ofertę. - Dobrze.
- Jesteś pewna? - Tak.
Najwyższa możliwa.
Nie zgadzam się.
To jest, kurwa, niewiarygodne.
O co ci chodzi, O'Keefe?
Chyba mi nie powiesz, że to nie wystarczy.
Mnie wystarczy, ale tobie nie.
- Mnie? - Żebyś zbankrutował.
Daj spokój.
Coś ci powiem, kolego.
Kwoty, którą musiałbym zapłacić, żeby zbankrutować,
rzeczywistej kwoty,
nie jesteś w stanie objąć umysłem.
Weź pieniądze, Jerry.
- Masz 80 lat. - Siedemdziesiąt pięć.
Pomówisz z klientem?
- O czym? - O odrzuceniu...
Powiedział „nie". Nie znaczy nie.
Jakie to uczucie być małym, nieistotnym właścicielem domu pogrzebowego
na skraju bankructwa,
który właśnie zaprzepaścił swoją jedyną szansę
na 75 milionów dolarów?
Jakie to uczucie?
To świetne uczucie
Właśnie tak.
Wystarczy. Powiedział „nie".
Widzimy się w sądzie.
- Dziękuję. - Cyrk na kółkach.
Niespodzianka!
- Zgadnij kto to! - Co ty tu robisz?
Przyda ci się towarzystwo.
- Kotku. - Tak bardzo tęskniłam.
Właśnie tak.
- I to są kocie ruchy. - Tak jest.
Dawaj, teraz szybciej.
- Szybciej. Wystarczy. - O tak.
Wystarczy. Hej!
Wszystko moje!
Jutro mowy końcowe.
Myślisz, że nie wiem?
Prowadziłem wiele spraw,
ale ta jest...
Ode mnie zależy życie wielu ludzi.
I...
Zaczynam się stresować.
Zwłaszcza...
ze względu na Jerry'ego.
Więc...
Nie chcę przegrać.
To znaczy... Myślę sobie...
A co jeśli nie wygram
i zawiodę tych wszystkich ludzi?
Posłuchaj,
nie zawiedziesz ich,
więc nie musisz się martwić.
A skąd to wiesz, panno Glorio?
Nie wiem. Ale znam ciebie.
Znam mojego męża.
Wiem, kotku.
Ale mam jedną sugestię, kochanie.
Tak? Jaką?
Gdy jutro w sądzie
- będziesz robił swoje... - Tak.
Spróbuj nie odnosić się do siebie w trzeciej osobie.
Dobrze?
Co? O czym ty mówisz, Glo?
Nie mówię tak.
- Mówisz. - Wcale nie.
Czasami.
Nie wydaje mi się.
„Dziewczyno, szykuj się, Willie Gary idzie na górę”.
- Zaufaj mi, mówisz tak. - Wiem.
Może i Willie Gary czasami tak mówi.
Panie i panowie przysięgli,
chcę zadać wam jedno pytanie.
Mogę mówić wprost?
Bez ogródek.
Przysięgli uzgodnili werdykt?
1 LISTOPADA 1995 ROKU
Po rozważeniu argumentów stron,
my, przysięgli w sprawie numer 9661
w Sądzie Okręgowym Hrabstwa Hinds,
Jeremiah J. O'Keefe przeciwko Grupie Loewen,
postanowiliśmy opowiedzieć się
po stronie powoda, Jeremiaha O'Keefe'a.
Zasądzamy również odszkodowanie w wysokości 100 milionów,
które zostanie wypłacone panu O'Keefe'owi
przez stronę pozwaną, Grupę Loewen.
Oraz...
zasądzamy 400 milionów dolarów...
- Tak! - ...zadośćuczynienia,
które zostanie wypłacone panu O'Keefe'owi przez stronę pozwaną, Grupę Loewen.
Należy ci się!
Pięćset milionów, Jerry.
Wiem, Willie.
Wiem.
Hej, Willie.
Cześć, Mame.
Co tu robisz? Przyszłaś zebrać ostatnie baty?
Ostatnie baty? Nie.
- Chciałam ci pogratulować. - Serio?
- Tak. - Mnie?
Mówisz szczerze?
Nienawidzę przegrywać,
ale to było zasłużone zwycięstwo.
Zasłużone? Wygraliśmy 500 milionów.
W głębi duszy uważasz, że to o wiele za dużo.
A może część mnie uważa, że to za mało.
Chętnie przyjmę więcej.
Powodzenia, Willie Gary.
Odzywaj się czasem. Liczę na spotkanie w sądzie.
Dobra. Mame.
Muszę ci coś powiedzieć.
Miałem niewielu tak twardych przeciwników jak ty.
Wzajemnie.
Johnnie byłby pod wrażeniem.
Johnnie...
Po złożeniu apelacji Grupa Loewen ostatecznie zgodziła się
na ofertę ugody w wysokości 175 milionów dolarów.
Dwa lata później Ray Loewen został zmuszony
do rezygnacji z funkcji prezesa i dyrektora generalnego własnej firmy.
Niespełna rok później Grupa Loewen ogłosiła upadłość.
DOM POGRZEBOWY BRADFORD-O'KEEFE UBEZPIECZENIA GULF NATIONAL
Po procesie Jerry i Annette założyli fundację charytatywną,
by pomagać między innymi osobom „pokrzywdzonym z powodu przynależności
Ponad 40% dotacji przekazanych przez Fundację O'Keefe
do mniejszości etnicznych”.
Dom pogrzebowy Bradford-O'Keefe nadal funkcjonuje
i pozostaje firmą rodzinną.
- To jedno. - Zawsze to jedno dziecko.
Willie Gary stał się jednym z najlepszych prawników procesowych w kraju.
Wygrywał ważne sprawy przeciwko największym amerykańskim korporacjom,
w tym Anheuser-Busch i Walt Disney Company.
Słynął z tego, że określał się mianem „Pogromcy olbrzymów”.
Willie i Jerry pozostali bliskimi przyjaciółmi aż do śmierci Jerry'ego
w sierpniu 2016 roku.
Jak leci, bracie?
Cześć. Willie Gary. Nie wierzę.
Jak się masz?
Gdy dorosnę, będę taki jak ty.
- Będziesz lepszy! - Leć.
- Miło było. - Cześć.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska