NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Sen zawsze zaczyna się tak samo.
CZAS ZGONU: 8.46
- Gdzie Greg? - Chory. Zastępuję go.
Proszę się pośpieszyć.
Zajmę się tym.
Greg, dzięki.
- Vincent. - Monitor nie reaguje.
Za chwilę mam wideokonferencję.
Coś poradzimy.
Hall, informatyk naprawia komputer.
Przejdę do drugiego gabinetu. Zaczekaj.
To zajmie dwie minuty.
Pewnie włączysz i wyłączysz?
Nie.
TRANSFER ZA 44 SEKUNDY
Przybyłem, ale coś jest nie tak.
Według danych historycznych makler Anthony Corrigan...
rozmawiał przy biurku przez telefon.
Ale to nie jest on.
Pomyliliśmy się.
Wysyłam wiadomość,
ale komputer się zawiesił.
Ćwiczyłem setki razy, ale nic się nie zgadza!
Resetuję system, choć nie ma czasu.
Ta misja to porażka.
Czemu miałbym się poświęcać?
Postanowiłem ich ostrzec.
Posłuchajcie!
Nie mogę tego wyjaśnić, ale jeśli życie wam miłe,
chodźcie za mną.
Musicie stąd wyjść.
Greg.
Co ty pieprzysz?
Uciekam.
Nie wiem, które to piętro, ale muszę się śpieszyć.
Najpierw słyszę samolot...
następnie wybuch.
Potem pamiętam, że stałem na zewnątrz.
Wychodzimy.
Ewakuować ludzi!
Wszyscy patrzą w górę,
a ja pozbywam się śladów po człowieku, który miał zginąć tamtego dnia.
Wtedy słyszę drugi samolot.
Potem się budzę.
Sny o 11 września nie są rzadkością, nawet dla tych,
których nie było przy Ground Zero.
Śnię o tym, co się wydarzyło.
Miałem wykazać słuszność pomysłu.
Wysłać potwierdzenie, że przybyłem bezpiecznie,
i zginąć, by nikt mnie nie namierzył.
Ale przeżyłem.
Nie wybaczą mi tego.
Boisz się, że odbiorcy wiadomości cię ukarzą?
Już tu są.
Widziałem zmiany w historii, którą pamiętam.
Przyjdą po mnie.
Walt, co tak długo?
Masz szczęście, że rozmawiamy.
Posłuchaj mnie.
Zniszcz to urządzenie.
Za wszelką cenę. Nigdy nie prosiłem cię o nic ważniejszego.
To ze stodoły?
- Niezwłocznie. - Co to jest?
Co łączy cię z tymi ludźmi?
Kilka miesięcy temu mieliśmy ich na oku.
Stwierdziłeś, że to tylko dzieciaki.
Pytam, bo dwie osoby są ranne, a rolnik zmarł.
Dobrze.
Powiem.
Kilka...
tygodni temu, agenci z innego wydziału spytali,
czy zauważyłem w tobie jakieś zmiany.
Odpowiedziałem, że coś jest na rzeczy.
Przyjaciele zaczęli gadać.
Może pan zamilknąć?
Twoja żona też zauważyła.
Nic konkretnego, ale wiedzieliśmy, że coś się dzieje.
Jeśli ci ludzie cię szantażują
i zmuszają do posłuszeństwa, ochronimy cię!
Zniszcz urządzenie.
Nic więcej.
Nie zrobią tego.
Nie używaj komunikatora.
Skończyliśmy.
Zanim pójdę...
mam cię spytać o to.
Cóż...
to chusteczka.
Ponoć to komunikator.
Doprawdy?
Zrobiono go z grafenu.
Pracujemy nad tą technologią.
Zasila go energia elektryczna ludzkiego ciała.
Można nim przesyłać szyfrowane sygnały.
Ten wyjęto z operowanego licealisty.
- Co z nią? - Postrzał z bliskiej odległości.
Uszkodzona śledziona.
- Kim jesteś? - Nie powiedzieli ci?
Przysłano mnie, żebym asystował.
Mów mi Derek.
Ssanie.
Krwawi.
Kula wywołała stan zapalny splotu lędźwiowego.
I tak krwawi, więc może...
Okej.
Wyciągaj.
Wyraził pan zgodę na sprawdzenie telefonu
bez obecności prawnika.
Nie mam nic do ukrycia.
Co pan robi?
Odsłuchuję wiadomość.
Nie jest związana z tą sprawą.
Wysłano ją z numeru
zarejestrowanego na pańskie nazwisko na dwie sekundy przed tym,
jak nieznajomy mężczyzna, który trzymał pana na muszce,
został zastrzelony.
Czemu zachował pan tę wiadomość?
Na pamiątkę.
Davidzie, to ja.
Moja kolej, żeby zostawić zabawną wiadomość.
Wiem, że się denerwujesz, gdy milczę.
Chciałam powiedzieć, że mogę wyjechać na jakiś czas.
Być może mnie przeniosą.
Nie martw się, jeśli nie będę się odzywać.
Choć nie wiem, czy do tego dojdzie. Jeśli jednak...
to chcę ci podziękować, że zawsze byłeś przy mnie.
Może w innym czasie, w innym życiu...
Do widzenia.
A nie mówiłem?
Bzdura!
Ktoś ma kiepski dzień.
Jaja sobie robisz?
Ciszej.
- Mówiłem, co się stało. - Media trąbią.
Zastrzeliłeś 13-latkę.
Celowała do Carly.
Wczoraj zabiła matkę i brata.
Ta dziewczynka?
Przebiła im głowy ołówkiem.
Była stuknięta.
Niech Carly złoży zeznania,
to okaże się, że powstrzymałeś wariatkę.
Carly nie odbiera telefonu.
Nie układa się nam.
Muszę odebrać ci odznakę.
- Broń już wzięliśmy. - Bzdury.
- Daj mi porozmawiać... - Nie.
Czuć od ciebie alkohol.
Gdybym zastrzelił dziecko, też bym sobie golnął.
Wszystko się wyjaśni.
Idź do domu.
Widzę, że bijesz się z myślami.
Martwisz się o Kat?
Nie ma o niczym pojęcia.
Mówiła mi, że kazałeś jej wyjechać...
bo wasze życie jest zagrożone.
Czy to prawda?
Dlatego postanowiłem cię śledzić.
Twój samochód zniknął z radarów.
Nic jej nie jest?
Zacznij mówić, bo stąd nie wyjdziesz.
Kat się nie dowie, czy żyjesz.
Zniszcz urządzenie. Proszę.
Błagam cię.
Nie powinienem ci tego mówić...
ale ta maszyna jest zbyt...
Dziękuję, agencie Forbes.
Moja kolej.
Potrzebuję więcej czasu.
Poważnie?
Gadasz więcej niż on.
Dzięki, że próbowałeś.
Walt... Pamiętaj, co mówiłem.
Jasne.
„Zniszcz urządzenie”. Usłyszał za pierwszym razem.
Jak my wszyscy.
Nic z tego.
Czujesz się zagrożony?
Nie, bo jestem przygotowany.
Ciężka woda w systemie grzewczym
skutecznie przystopowuje czasoprzestrzeń.
Spowalnia neutrony.
Bez obaw, nie jest radioaktywna.
Czemu uważasz, że nie uznali cię za zmarłego
i wciąż ścigają?
Bo już dwa razy mnie znaleźli.
Wyjechałem z Nowego Jorku na północno-zachodnie wybrzeże.
Miałem pieniądze, ale żeby pozostać w ukryciu,
potrzebowałem więcej.
Według danych historycznych
Oliver Norton dorobił się na technologiach.
Wystarczyło się wkręcić
i pozostać niewidocznym.
Wmówiłem mu, że cierpię na różne fobie
i trudno mi rozmawiać z ludźmi.
Został twarzą mojej firmy,
która przewidywała trendy na rynku dzięki własnemu oprogramowaniu.
Oczywiście nikomu go nie pokazywałem.
Dopóki przewidywania się sprawdzały, Oliver nie wnikał.
Był tak wdzięczny, że wciąż mnie nagradzał.
Przedstawił mnie kobiecie, która została matką Taylora.
Stary!
- Twoja asystentka. - Asystentka?
- Miło mi. - Nie potrzebna mi asystentka.
Przeciwnie. Ja jestem zajęty.
Nic z tego.
Zaufaj mi.
Powiedziałem Irene, że nie tolerujesz
telefonów, radia, kamer ani dobrej zabawy.
Rozumiem to.
Nie lubię tłumów.
Nie wiem, czy mam dla ciebie jakieś zajęcie.
Nie wykręcaj się.
Przyda ci się pomoc.
Potrzebowałem kontaktu z ludźmi, a nie asystentki.
Oliver o tym wiedział.
Wspomniałeś, że żona miała tętniaka.
Tak.
Wtedy mnie znaleźli.
Tato?
Wiesz, że nie wolno mi tu przeszkadzać.
Pepper musi wyjść, a pana Morraki nie ma.
Dobrze, wyprowadź ją.
W porządku.
Cześć.
Idziemy.
Wygląda jak ty.
Na szczęście dla niego wygląda jak gospodarz i dawca chromosomów,
a nie jak ja.
David Mailer.
Tak.
- Reprezentuję cię. - Nie mam prawnika.
Philip Pearson mnie przysłał.
Nie znam go.
Przyjaciel Marcy.
No tak.
Co z nią?
Jesteś prawnikiem FBI?
Nie.
Marcy mówiła, że jesteś wyjątkowy, ale nie sądziłem, że aż tak.
Co takiego?
Przepraszam, to...
nie moja bajka.
Na szczęście to moja bajka
i znam się na rzeczy.
Więc...
grozi ci dziesięć lat,
może dziewięć.
Co?
Wkręcam cię.
Czemu?
Funkcjonariusz policji nie zachowuje się w ten sposób.
Znikałeś na wiele godzin.
To cud, że nie dobraliśmy się do was wcześniej.
Jakich „nas”?
Według agenta Forbesa
stałeś się inną osobą...
Pobierzcie krew,
odciski palców...
...która spędza czas z licealistą, jego psychologiem,
samotną matką, heroinistą,
rolnikiem i, co najdziwniejsze,
upośledzoną kobietą na garnuszku państwa.
Philip Pearson to mój informator.
Podejrzewaliśmy, że urządzenie posłużyło do zhakowania sieci...
Pomińmy fragment, w którym udajesz,
że historyjka
o ludziach w tej pieprzonej stodole
i tym dziwnym sprzęcie
ma jakikolwiek sens.
Kimkolwiek jesteś,
dla kogokolwiek pracujesz...
mamy cię.
Jestem samotną matką.
Jedną z wielu.
Pewnie zabrzmię jak dziwak czy szaleniec,
ale i tak powiem.
Muszę wrócić do domu po żółwia,
bo na podłodze jest szkło.
To ma być zabawne?
Nie.
Jestem bibliotekarką.
Tylko tyle.
Nie tylko.
Zacisk.
Okej.
Migotanie przedsionków.
Defibrylator.
Ładuję. Na trzy.
Już.
Ciśnienie spada.
Udało się.
To nie ja.
Oczywiście, że ty.
Nie pamiętam tego.
Mam prawo zadzwonić?
Do kogo?
Do opiekunki.
Jeffrey Junior trafił do opieki społecznej.
Co takiego? Czemu?
Powinien być z matką.
Długo będziecie mnie tu trzymać?
- Usiądź. - Pozwolenie na ucieczkę.
- Muszę zobaczyć syna! - Siadaj!
- Natychmiast! - Udzielam.
Czego?
Drużyno...
Co robimy?
Obejrzę jeszcze raz.
Na trzy.
Dwa.
Ja...
Jeden.
Ruszam.
Ja też.
Wiemy, co robimy?
Wiejemy.
- Pamiętaj o protokole numer trzy. - Miałam cię zabić.
Racja. Kiepski moment.
Chodźcie...
Tam jest Philip.
Uderzył o podłogę.
Marcy.
Wstrząśnienie mózgu.
Będzie żył. Zmywamy się.
Chodź.
Musiało boleć.
Nikogo nie zabili, więc wisisz mi dolara.
Gdzie są?
Przy siłowni.
W porządku.
Zobaczmy, co zrobią.
Szefie?
Jezu Chryste...
To nie jest wyjście.
Zgadza się.
Mac, musimy iść.
Śmiało.
Tak myślałem.
Jesteśmy.
Co teraz?
Zastanawialiśmy się, czy spróbujecie zniszczyć urządzenie.
To dziwne,
bo przecież je zbudowaliście.
Może pokażecie nam, jak działa?
Rzecz jasna...
pod nadzorem.
Przykro mi.
Nic z tego.
Doktorze Kravitz, gość do pana.
Państwo Holden?
Co z Trevorem?
Zatamowaliśmy krwotok.
Co się stało?
Syn brał udział w strzelaninie,
a kula, którą usunęliśmy,
znajdowała się blisko rdzenia kręgowego.
Zwalczamy stan zapalny.
Możemy go zobaczyć?
Dopiero jutro.
Przeżyje?
Jestem tego pewien.
To silny chłopak.
Ale nie wiadomo, czy odzyska czucie w nogach.
Ile lat miał Taylor, gdy zmarła mu mama?
Był dzieckiem.
Spędziłem pół poprzedniego życia
walcząc z chorobą, która jeszcze nie istnieje.
Nie sądziłem, że będę miał rodzinę,
kochającą żonę...
dziecko.
Irene sądziła, że ciąża mnie rozzłości.
Że poczuję się uwięziony.
Skąd mogła wiedzieć, że w przyszłości życie będzie na wagę złota?
Nowe życie to rzadkość
i najcenniejszy skarb.
Nie mogła wiedzieć,
że zdjęcie zrobione we śnie...
idealna pamiątka...
będzie powodem jej śmierci.
Namierzyli mnie po zdjęciu,
które razem z datą
wysłała komórką do przyjaciółki.
Vincencie...
Wiedzieliśmy, że wiadomości
można przesyłać przez gospodarza,
ale szansa, że rozwinięty umysł
przeżyje szok wywołany transferem wynosiła 40 procent.
Dlatego zgłosiłem się pierwszy.
Żeby nie ginęli niewinni.
Wystarczy.
Dyrektor nie powinien odbierać życia,
które nie miało się skończyć.
Nie rozumiesz?
Nie. Ani słowa.
Przepraszam.
Nie pomogę ci, jeśli nie zrozumiem, o czym mówisz.
Oczywiście.
Cześć.
Chcę tylko powiedzieć...
że cokolwiek się wydarzy,
bądźcie dumni ze swoich osiągnięć.
Wciąż uważam,
że dobrze nam poszło.
Wiem o tym.
Wierzę,
że dyrektor coś wymyśli.
Wierzę w to z całego serca.
Ale...
może nas pominąć.
Wiecie, co macie robić.
Możesz mówić jaśniej?
Autodestrukcja.
To jasne.
Słucham?
Na trzy...
dwa...
jeden.
Wybacz, Wakefield.
Sam się prosiłeś.
3468, wyłączam.
3465, wyłączam.
3569,
wyłączam.
3326...
Wyłączam.
Żegnajcie.
Jeśli coś się wydarzy, wyślijcie SMS-a.
SERWIS SPRZĄTAJĄCY
Nasz czas już minął.
Możemy spróbować innym...?
Zostań.
Twoje urojenia...
Wspomnienia.
...to objawy poważnej paranoi.
Znaleźli mnie dwa razy.
- Kto? - Dyrektor.
Dobrze.
Opowiedz o drugim razie.
Rok później.
Firma odnosiła sukcesy.
Spotkanie się udało.
Jakie?
Z inwestorem.
Mówiłem, że to zły pomysł.
Złożyli ofertę.
Nie odpowiedziałem,
bo chcą kupić twoje oprogramowanie.
Nie.
87 milionów dolarów.
Spróbuj odmówić.
Mówiłem od początku.
Jesteśmy wspólnikami.
To moje oprogramowanie.
Jeśli zaczniemy ingerować w rynek, przestanie być skuteczne.
Po pierwsze: dlaczego?
Po drugie: kogo to obchodzi?
Możemy sprzedać firmę za 87 milionów!
Nie przyjmuję odmowy. Wysłuchasz ich.
Zaczekaj.
Oprogramowanie nie istnieje.
Nigdy nie istniało.
Te komputery są tylko na pokaz.
To przykrywka.
Zatem jak...?
To moja sprawka.
Nikt nie zdołałby tak skutecznie przewidzieć trendów.
Ja ich nie przewiduję,
bo je pamiętam.
Co to niby znaczy?
Nie możesz sprzedać firmy.
Przykro mi.
Odłóż telefon.
Łamię zasady, bo ci odbiło.
Gdybym milczał, może by przeżył,
ale Komisja Łączności sprawdzała firmę
i podsłuchiwała rozmowy.
Rozpoznawanie mowy i GPS umożliwiło im namierzenie mnie.
Proszę cię, przestań.
To niebezpieczne.
Przestań!
Podróżnik 001, przekroczyłeś uprawnienia.
Wymagana autodestrukcja.
Nowa wiadomość.
Walterze, tu Kathryn.
Jestem u mamy, oddzwoń.
Wakefield: Wracaj na siłownię.
Callahan, co się dzieje?
Wakefield kazał mi przyjechać.
Dostaliśmy tę samą wiadomość.
Typowe.
Jestem.
O co chodzi?
Wysłałeś mi SMS-a.
Słucham?
Mnie także.
Twój wspólnik również miał tętniaka?
Tak.
Zostałeś jedynym właścicielem firmy.
Tak.
Sądzisz, że ich zabiłem?
Mówiłem, że to dyrektor.
Nie ma się czego bać.
Czuję się lepiej,
bo zrzuciłem z siebie ciężar.
Odczuwam wyłącznie wdzięczność.
No tak...
Jeśli pozwolisz...
pojadę do domu.
- Córka czeka... - Oczywiście.
Telefon i gotówka
leżą na zewnątrz.
Chciałbym umówić kolejną wizytę.
Vincencie...
potrzebujesz leków.
Ja ci nie pomagam.
Przeciwnie.
Nie szkodzi, że mi nie wierzysz.
Ja rozmawiam z kimś,
kto dochowa tajemnicy lekarskiej,
a ty dostajesz sowite wynagrodzenie.
Układ na miarę XXI wieku.
Wzywam doktor Mason.
Grace.
Musiałam się zakraść.
Co robisz?
Dzielę się nanitami, które dostałam od D-13,
żebyś mógł chodzić.
- Podsłuchałam rozmowę. - Dziękuję.
Nie ma za co.
To spowolni moją rekonwalescencję, ale jesteś tego warty.
Nie było dla mnie nanitów?
Dyrektor mnie porzucił.
Jesteś najstarszym człowiekiem na świecie i narzekasz?
Zaczynam się czuć urażony.
Czy nanitów nie trzeba zaprogramować?
Owszem, a ja jestem...?
Programistą.
Wybacz, jestem naćpany.
Postrzelono mnie.
Osłoniłam cię, pamiętasz?
Rzeczywiście.
- Dzięki za ratunek, siostro. - Cicho. Muszę się skupić.
Walt, myślałem, że...
Podróżnik 4112.
Przykro mi.
Wiem, że był przyjacielem.
Jak?
0014 zaprojektował urządzenie tak, by po uszkodzeniu
przechodziło w stan bezpieczny.
Uruchomiło się, gdy Wakefield je włączył.
Zostaliście gospodarzami.
Słyszałem. Ilu?
25.
A urządzenie?
Zostanie zezłomowane.
I już.
To koniec, Grant.
Mówisz do mnie Mac.
Wszystko tu skracają.
Mac.
Będę potrzebował pomocy.
Witamy w XXI.
Dziękuję.
NUMER PRYWATNY
Czy to etyczne podłożyć bombę
i przejąć ciała tych, którzy mieli zginąć?
Błędne koło.
Dyrektor nie przysłałby tu tego urządzenia.
To on rozkazał je zbudować.
Pewien mędrzec powiedział mi kiedyś: „Ciesz się wygraną”.
Niewiele mi powiedzieli,
ale zerknęłam na monitory.
Oboje z tego wyjdą.
Kolejne zwycięstwo.
Podrzucę was do domów.
Zostanę.
Trevor by został.
Zdecydowałam, że cię nie zabiję.
Dobrze.
Miałem pytać.
Musiała się wtedy toczyć jakaś walka o władzę.
Nie wiadomo, kto wysłał rozkaz.
Już po wszystkim.
Ale...
nie było ci łatwo.
Dzięki za podwózkę.
Davidzie.
Jest środek nocy.
Nie mogę zmyć.
Wydawałoby się,
że to sprzątną,
skoro umieją utrzymać mop.
Ale zostawili wielką plamę krwi
i wizytówkę firmy sprzątającej.
Zaskoczyło mnie, że zabrali ciało.
Przykro mi, że to widziałeś.
Nie wiadomo, kim był.
To fascynujące.
Żadnych dokumentów ani śladów istnienia.
Pewnie o tym wiedziałaś.
Ray to miły facet.
- Pomogę. - Nie trzeba.
Próbuję...
sodą oczyszczoną.
Są też dobre wieści.
Sąsiadka, której imienia nie pamiętam,
powiedziała funkcjonariuszce Boyd,
której nazwisko zapamiętałem,
że do jej mieszkania wszedł krępy,
łysy facet mówiący z kanadyjskim akcentem.
Ci Kanadyjczycy...
Trzeba na nich uważać.
O tym pewnie też wiedziałaś.
Davidzie, przestań.
Mam być gotowy
na dalsze przesłuchania.
Dobrze.
Cudownie.
Mogę jakoś pomóc?
Zaparzyć herbaty?
Cóż...
Wypiłem jakieś 57 kubków.
Wystarczy.
Co mogę zrobić?
To miłe.
Śpij na łóżku, położę się na kanapie.
Chyba tak zrobię.
Jestem zmęczony.
Okej.
Jak było w pracy?
Z KIEDY JESTEŚ?
Napisy: Karolina Biniek