NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Bardzo przepraszam.
Jakim cudem oferuje domek górski,
willę w Toskanii i gniazdko na Karaibach za 20 tysięcy dolarów?
Też się zastanawiam.
Od dawna siedzę w tej branży, ale takiej oferty nie widziałem.
Którą posiadłość by pani kupiła?
Gniazdko na Karaibach.
Kto by nie chciał tam być?
Siedem do dziesięciu dni rocznie to dwa tysiące dolarów dziennie.
Jeśli pojedzie pani tylko raz.
To sposób na życie.
Nie tego chciałeś, Dale?
Palnąłem coś, bo mówiłeś, że spotkanie potrwa 90 minut
i dostaniemy darmową kolację.
90 minut.
Rozumiem.
No dobrze.
Nie wiem, jak to zrobimy, ale dajcie mi porozmawiać
z menadżerem.
Pięć minut.
Gdy wrócę, spojrzycie na to z innej strony.
- Jezu, Kat… - Mówiłeś, że zagrożenie minęło.
Zgadza się.
To czemu trzymasz broń?
Nie oddzwoniłaś.
Myślałem, że jesteś u matki.
Miałeś być w pracy.
Nie spałem całą noc. Ważne, że wróciłaś do domu.
Zabrać kilka drobiazgów.
Ostatnie dni były intensywne.
Zostawiłam 12 wiadomości.
Odpowiedziałeś dziś o czwartej rano.
- Byłam pewna, że nie żyjesz. - Już po wszystkim.
Po czym? Powiedz.
- Nie mogę. - Moje życie było zagrożone.
Byłem celem pewnej grupy.
Bałem się, że dopadną także ciebie.
Ale już nie stanowią zagrożenia.
Tyle.
Skąd mam wiedzieć, że to prawda? Potrafisz kłamać.
- Zostań. Zrobię śniadanie. - Nic z tego.
Kat!
Będziesz mnie kontrolował?
Czego ode mnie chcesz?
Niczego, Grant.
Zupełnie niczego.
Davidzie?
Usmażyłem naleśniki.
Pewnie nie pamiętasz, co to, ale wiem, że je lubisz.
Co się stało?
Nic.
Gdy się poznaliśmy, spałaś nago.
Pomyślałem, że może…
Fałszywy alarm.
Od dawna nie śpisz?
Od…
Wcale nie spałem.
Zamierzałem pooglądać telewizję,
ale zasnęłaś na kanapie,
więc nie chciałem cię budzić.
A potem...
Wiesz, co?
Zamieńmy się miejscami.
Zawsze siadam tam.
Pewnie.
Dzięki.
No dobrze.
W porządku?
Jasne.
Nie wiem.
Nie.
Jakiś nieznajomy
zginął obok stołu, przy którym jem płatki.
Ciężko to znoszę.
- Zabiłby cię. - To nie pomaga.
Mnie szukał.
- Nie pomaga. - Już po wszystkim.
Jesteś bezpieczny.
Wiesz…
to trochę pomogło.
Myślałam, że nigdy nie pójdą.
Martwią się o mnie.
Lekarz stwierdził, że wydobrzejesz.
Boli cię...
- opuchlizna? - Nie.
Nic nie czujesz?
Zupełnie nic?
Nie.
A teraz?
Rene… Pielęgniarka może wrócić.
Czujesz?
Rene, proszę.
Proszę.
Dochodzę do siebie.
Powinienem odpoczywać.
W porządku, skarbie. Odpoczywaj.
Widzimy się jutro...
i pojutrze....
i popojutrze.
Naprawdę muszę tego słuchać?
Omal nie wezwałam pielęgniarki, żeby nie puścić pawia.
Jest młoda.
A ty stary.
Nie zaprzeczam.
Naprawdę nic nie czujesz?
Co prawda dostałeś minimalną ilość nanitów,
ale powinieneś już odzyskać czucie.
Cierpliwość to kwestia wieku.
- Jak się czujesz? - Wyszłabym stąd,
ale muszę poudawać, by nie uznali, że zdarzył się cud.
Uwielbiam to jedzenie. Przepyszne.
Carly.
Czego chcesz?
Odbieraj telefon.
Chciałem ci podziękować.
Sierżant namówił mnie do złożenia zeznań.
Jemu podziękowałem. Też się wściekam z powodu Jeffrey’a.
Nie mogę go zobaczyć.
Zakaz kontaktu.
Ja również.
Nie wiedziałaś?
Partnerze.
Wszystko dobrze?
Wszedłem do złej łazienki.
Przeszkól się z podstaw.
Co to?
Raport o zaginięciu.
Czy to nie sprawa dla służb lokalnych?
Ta jest międzystanowa.
No tak.
Sześć osób nie wymeldowało się z hotelu. Zostawili bagaże.
Serenity Inn and Suites.
Mamy tam pojechać?
Tak.
Jesteśmy agentami FBI.
Dobrze.
Umiesz prowadzić?
Wystarczy poćwiczyć.
Kto zacznie?
Mam na imię Philip
i jestem uzależniony.
Cześć, Philip.
Najtrudniej przyznać się,
że jest się za słabym,
żeby przestać.
Nawet jeśli wiecie, że sobie szkodzicie.
Dobrze sobie radziłem.
A potem straciłem kogoś bliskiego.
Nie w dosłownym sensie.
Wciąż jest w moim życiu, ale…
Trudno to wyjaśnić.
Mam wrażenie, że odeszła.
Przynajmniej częściowo.
W każdym razie… tęsknię za nią.
Dziękujemy, Philipie.
Dzięki.
Kto następny?
Cześć.
Przykro mi.
Dzięki.
Przyda się każde wsparcie.
Podróżnik 4514.
Dyrektor kazał, żebym ci pomogła.
Masz rację.
Miło się przewietrzyć.
Ważne, żeby się nie zafiksować.
A zafiksowałem się?
Chyba tak.
To naturalne po traumie.
Dopilnuj, by nie przerodziło się w coś poważniejszego.
Na przykład?
Usiądźmy.
Jezu!
Masz pierwsze objawy zespołu stresu pourazowego.
Absurd.
Ta choroba dotyka żołnierzy i ratowników.
Uczucie niepokoju, bezsenność,
nadmierne wzdryganie się.
To ostatnie wymyśliłaś.
Nic mi nie jest.
Za wcześnie na diagnozę,
ale wczesne leczenie powinno pomóc.
Chodź.
Daj ręce.
Zamknij oczy.
Pomyśl o tym, co się wydarzyło i skup się na stukaniu.
Okej?
To skuteczne?
Bo zalatuje ściemą.
Nie mogę, przepraszam.
Możemy iść?
Dobry pomysł.
Wrócę do mieszkania.
Tam się spotkamy.
Dokąd idziesz?
Przyniosę coś, co pomoże.
Dobrze.
Masz mi pomóc?
A konkretnie dać ci to.
Krople do oczu.
Związek syntetyczny do walki z nałogiem.
Zostanie wynaleziony za 20 lat.
Nalokson, buprenorfina
i kilka innych składników, które trudno wymówić.
Złagodzi objawy odstawienia.
Czemu dopiero teraz?
Wiem, że starałeś się przestać,
ale porywacze ci przeszkodzili…
Skąd o tym wiesz?
Z przyszłości?
Może dyrektor uznał,
że sam sobie nie poradzisz.
Widzisz? Nic mi nie…
- To nie było śmieszne. - Przeciwnie.
Po jednej kropli.
Jestem Jenny.
Rewelacja.
Tak.
Co robimy?
Na co masz ochotę?
A ty?
Ćwiczyłeś na symulatorze?
Miałeś symulator?
Okej.
Nie ściskaj kierownicy i się wyluzuj.
Zaśpiewaj piosenkę.
Albo wyrecytuj coś z pamięci.
Listę protokołów.
Protokół numer jeden:
„Misja jest najważniejsza”.
Dwa: „Zostaw przyszłość
- w przeszłości”. - Skręcaj.
Trzy:
“Nie odbieraj ani nie ratuj życia, chyba że tak zalecono”.
- Dobrze. - Cztery: „Nie rozmnażaj się”.
Otóż to.
Jak dojechałeś do pracy?
Właśnie tak.
Nie wykręcisz się z ćwiczenia protokołem numer dwa.
Chwileczkę. Kat?
Porozmawiajmy.
Świetnie. Wieczorem w domu?
- Zrobię... - Jestem u Nicole.
Prześlę ci adres.
Jasne. Przynieść coś?
Zabrali nam syna, współpracujmy.
Oskarżyłeś mnie o napaść.
Przez ciebie nie dostałam pracy.
Powiedziałeś, że jestem złą matką.
Masz prawo być zła.
Zrobiłem to, bo byłem wściekły.
Przestańmy się wściekać i sprawdźmy, co się stanie.
Gdy zobaczyłem celującą dziewczynkę…
poczułem…
Nie wiem, co bym zrobił, gdybym cię stracił.
Nigdy ci nie podziękowałam.
- Zgadza się. - Dziękuję.
Nie ma za co.
Co się stało?
Prezentacja się udała.
Miałem trzech potencjalnych kupców.
Wyszedłem z sali po menadżera.
Zazwyczaj oferujemy lepszą cenę.
Jasne.
Gdy wróciłem 20 minut później, było pusto.
20 minut?
Technika sprzedażowa.
Klienci muszą się namyślić.
Najwyraźniej oferta była kiepska.
Pokaże nam pan nagranie?
Panie Conway?
Sukinsyn!
Tam.
Hej!
Okej.
Uciekając przed agentem, sugerujesz, że coś przeskrobałeś.
- Nie, ja… - Stój!
Mam go. Opuść broń.
Ja tylko zamknąłem drzwi.
To wbrew przepisom...
Srać na przepisy, sześć osób zniknęło.
Nie wiem, co się stało.
Gdy wróciłem, było pusto. Przysięgam.
Nagranie.
Marce?
Nie mogę otworzyć.
Cześć.
Zaszedłem do sklepu z narzędziami.
Mieli promocję
na zamki.
Będziemy bezpieczni.
Usiądziesz?
Używamy jej do ćwiczeń.
Nieważne.
Dobra.
Mogę się poczęstować?
Jasne, ale są wczorajsze.
Odtwórz.
- Majstrowałeś przy nagraniu? - Nie. Przysięgam.
To przestań. Miałeś plany względem grupy?
Mieliśmy pojechać do innego biura
po vouchery na kolację.
- Autobusem? - Tak, czemu?
Sprawdź hamulce.
Co to?
Sprzęt do leczenia zespołu stresu pourazowego.
Podążaj wzrokiem za światłem.
Pomyśl o tym, co robiłeś, zanim pojawił się napastnik.
Zmywałem.
Skup się na tym, jak się czułeś.
Co było potem?
Wycierałem naczynia.
Jak to ma pomóc?
To część terapii ekspozycyjnej.
Daj ręce.
Zamknij oczy.
No dobrze.
- Wtargnął do środka. - Jak się poczułeś?
Nie przestawał mnie bić.
- Davidzie? - Nie.
Nie!
Jestem przy tobie.
Spójrz na mnie.
Nic ci nie jest.
Okej?
Już dobrze.
Czemu robią w nich otwory?
Skupmy się na jednej zagadce.
Transfery zakłócają pracę kamer.
Przybyło sześciu nowych podróżników.
Naruszyli protokół numer pięć.
Może wypełniają misję?
Upewnijmy się, a na razie odcinamy się od tego hotelu.
Philipie, jesteś?
Mów.
Opuszczamy miejsce przybycia sześciu podróżników.
Sala konferencyjna w hotelu.
Mieli się dziś pojawić w Bellingham?
Jak mieli zginąć?
Wypadek autobusu. Awaria hamulców.
Nie pamiętam, ale chronologia się zmienia.
Być może zaginęli z innego powodu.
Tak jak my?
Oby nie. Zbadam sprawę.
Przepraszam.
Pewnie czujesz ulgę.
Czemu?
Skoro chronologia się zmienia,
nie musisz znać wszystkich,
którzy mają umrzeć.
Może kiedyś tak będzie.
Sporo zrobiliśmy, a i tak niewiele się zmieniło.
Wiem, co zaszło z Aleksandrem Andreiko.
- Nie mówmy o tym. - Popieram twoją decyzję.
Uratowałeś mu życie.
Dyrektor nie jest idealny.
- Lepiej zamilczmy. - Nie zapominaj, że to my go stworzyliśmy.
Dyrektor nie może łamać zasad, ale my owszem.
No co?
Mam wrażenie, że zaraz trafi we mnie piorun.
Niebo jest bezchmurne.
Chodź.
Dokąd?
To niespodzianka.
Przyłóż.
Lepiej?
Nie mam pojęcia.
Zastosuję inne leczenie.
Możesz później?
Jasne.
Czasem lekarstwo to najlepsze lekarstwo.
Konopie łagodzą objawy…
Pewnie, że tak.
Zaciągnij się.
Wiem, co robić.
Pomagają też na utratę pamięci.
Hej.
Cześć.
Wejdź.
Ładnie.
Byłeś tu. Pomagaliśmy w przeprowadzce.
No tak. Pamiętam tylko pudła.
Co robisz?
Otwieram wino.
Na jak długo Nicole wyjechała?
Rok.
Urlop naukowy.
Co to?
Pozew o separację.
- Trzeba go podpisać. - Chwila.
- Rozwód? - Złamałeś przysięgę.
Przyznałem, że to mój największy błąd.
Cholera.
Nie dotykaj.
Przepraszam.
- Krwawisz. - Tak.
Posprzątam.
Masz opatrunek?
W łazience.
W porządku?
Muszę iść.
Najpierw podpisz.
Dziękuję.
Dobrze się czujesz?
Śpisz?
Spałem…
Śniłem.
O czym?
Spacerowałem po parku.
Rzadko miewam sny.
Zauważyłem.
Nie powinnam cię budzić.
Przywykłam do inteligentnych rozmów przez całą dobę.
Myślałem, że nie jesteś towarzyska.
- Kto tak powiedział? - Ellis.
Miał rację, ale chodziło mi o dyrektora.
Już sobie nie pogadamy.
Kilka razy z nim rozmawiałem.
A ja bez przerwy.
Nie wiem, co ze sobą zrobić.
Protokół numer pięć. Doradzaj dzieciom.
Chodzi o inteligentne rozmowy.
Brakuje ci dyrektora?
Chyba tak.
Ciekawe.
Tęsknisz za nią?
Widzę, jak na mnie patrzysz.
Uświadomiłem sobie, że zamiast
ocalić życie Grace, sprawiłem,
że jej ostatnie godziny były przerażające.
Długo wymykałem się śmierci,
więc pomyślałem, że pomogę też komuś innemu.
Mogłem to przewidzieć.
Spróbuj zrozumieć. Frakcja uszkodziła dyrektora.
Plan był zagrożony.
Rozumiem.
Panie i panowie,
powitajmy dzisiejszego mówcę –
doktora Edwina Calloway’a.
Poważnie?
Wiesz, jaką falę nienawiści i nietolerancji zapoczątkował?
Imigracja to prawdziwy sprawdzian dla narodu.
Musi być silny, by ją przetrwać.
Zbyt duża gościnność...
Nie będę słuchał tego rasistowskiego kutasa.
Poczekaj.
Kto uważa, że nasz kraj zmierza we właściwym kierunku?
A ilu sądzi, że nasze tradycje są szanowane przez tych,
którzy odbierają nam pracę i spotykają się
z naszymi córkami?
Nie bez powodu tak czujecie.
Ich kultury nie szanują waszej.
To jakaś pomyłka.
Wyłączcie to!
Natychmiast!
Wyłączcie!
- Twoja sprawka? - Wciąż nie trafił cię piorun.
Trzymaj.
Czuję się dobrze.
A chcesz się poczuć niesamowicie?
Cholera.
Okej.
Zaczekaj.
Protokół numer cztery.
O czym mówiłem?
O sprzedaży mieszkania.
No tak.
Chyba trzeba zaznaczyć w papierach,
że ktoś tu zginął.
Wycyklinuj podłogę. Nikt nie musi wiedzieć.
Właśnie dlatego jesteś lekarzem FBI.
Kogo ja oszukuję?
Nie mogę sprzedać mieszkania.
Mam tu swoje manatki.
Chyba mnie wzięło.
Nic nie czuję.
Mac?
Pogłówkuj samodzielnie.
Już to zrobiłem. Zerknij.
Policja namierzyła dwoje zaginionych w Sacramento.
Przejechali na czerwonym.
Dale Miller i Meredith Gilroy.
Też nie potrafią prowadzić.
Zasugerowałem, że mają romans.
A pozostali?
Poza naszą jurysdykcją.
Lokalna policja przejęła sprawę.
Będą z ciebie ludzie.
- Hej. - Hej.
Co to takiego?
Niespodzianka.
Wow.
Wygląda świetnie.
- Zasłania… - O to chodziło.
Tak.
Też coś mam.
- Będziemy bezpieczni. - Nie będą mi potrzebne.
Wyprowadzam się.
Słucham?
Możesz kontynuować terapię we własnym zakresie.
Widzę, że pomaga.
Kiedy podjęłaś decyzję?
Powiedziano mi, że mieszkałam tu tymczasowo.
Nie możesz tak odejść.
Przeżyłeś traumę.
- Zbliża się kolejna. - Nie przerywaj leczenia.
Nie mów jak do pacjenta.
Odpowiadam za to, co się stało.
Mieliśmy być bezpieczni.
- Beze mnie będziesz bezpieczniejszy. - Jakim cudem?
- To ty mnie ocaliłaś. - Z jakim skutkiem?
Lęk może cię nigdy nie opuścić.
To ja ci to zrobiłam.
Spytałaś, czy coś nas łączyło.
Nie wiedziałem, co powiedzieć, bo…
jestem idiotą. Mogłem odpowiedzieć, że tak.
Coś nas łączyło.
Kocham cię, Marcy.
A ty kochasz mnie. Tylko nie pamiętasz.
Masz rację.
Nie pamiętam.
Ale zależy mi na tobie.
Na tyle, żeby odejść.
Wiem, że przeżywacie trudne chwile,
ale mamy wniosek o zawieszenie władzy rodzicielskiej.
Jeffrey Junior zostanie pod opieką państwa do następnego spotkania.
Dlatego przyszliśmy. Musimy go zobaczyć.
Po kolejnym przesłuchaniu. Przykro mi.
Syn jest w dobrym domu.
Jestem jego ojcem. Mam prawo go zobaczyć.
Wniosek złożono, by go chronić.
Kto go złożył?
Pani.
Gdy dostaliśmy informację o zdarzeniu…
Chwileczkę.
Zostałem oczyszczony.
Dzwoniłam do pana. Rozmawialiśmy szczegółowo.
Rozumiem, czemu pan nie pamięta.
Usiłowaliśmy dodzwonić się także do pani.
Co robimy?
Uwzględniając wasze zachowanie teraz i w przeszłości,
pora przyznać Jeffrey’owi opiekuna prawnego…
na stałe.
Nie oddam syna nieznajomemu.
Jeśli nic się nie zmieni,
tak będzie dla niego najlepiej.
- Philipie? - Chwileczkę.
Kim jesteś?
To Jenny.
Cześć.
Możemy porozmawiać?
Przyprowadziłeś tu miejscową?
Jest podróżnikiem.
To niby lepiej?
- Pójdę już. - Dobry pomysł.
Pogadamy później?
Co się dzieje?
Jestem czysty.
Tak się poznaliśmy. Dyrektor ją przysłał.
Związek syntetyczny do walki z nałogiem.
Jaki ma skład?
Nalokson, buprenorfina i coś jeszcze.
Co?
Nie dbam to. Poskutkowało.
Nic mnie nie boli. Mogę mieć normalne życie.
- Nie ma w tym nic normalnego. - Czemu?
Bo kogoś poznałem?
Też kogoś masz.
Już nie.
Muszę tu zostać, dopóki nie znajdę mieszkania.
Oczywiście.
To także twoja baza.
Trzymasz się?
Nic mi nie jest.
Pan Holden.
Panie doktorze,
jakie rokowania?
Stan zapalny się utrzymuje.
Czuje pan coś? Mrowienie?
Chyba tak. Trudno powiedzieć.
Sprawdźmy.
- Czuję. - Poruszył się pan.
Znakomicie.
- Czyli? - Jest nadzieja.
Dziękuję.
Zawiadomić rodziców?
Pewnie, bo chcieliby panu podziękować.
Zajrzę do pana przed wyjściem. Piątka.
Nadzieja?
Twój płyn rdzeniowy zawiera nanity z przyszłości,
które zaprogramowałam,
by naprawiły szkody.
Wyleczenie jest pewne.
Chciałem docenić jego pracę.
A ja chcę śniadanie.
Pół godziny opóźnienia. Umieram z głodu.
- Dzięki za ratunek. - Powtarzasz się.
Cześć.
Wejdź.
- Co robisz? - A jak myślisz?
Nic nie znajdziesz.
Naprawdę przestałem pić.
Raczej na pokaz.
Lepiej tego nie zawal.
Mamy jedną szansę, żeby odzyskać Jeffrey’a.
Bez obaw.
Uda się.
Gdzie mam położyć swoje graty?
Przy kanapie.
Jesteś głodna? Pomyślałem, że...
BIAŁY NACJONALISTA Z RODZINĄ ZNALEZIENI MARTWI
Wyszła? Ta sukowata blondyneczka?
Marcy szuka mieszkania.
Dlatego napisałem.
Widziałaś?
Zwolennicy dali mu popalić.
A dziś rano
zastrzelił żonę i dziecko, a potem się zabił.
- Wiem. - Nie żyją.
To nasza wina.
Czyli moja?
Zjebana sprawa.
Nic podobnego.
Nie doszłoby do tego, gdybyś nie zhakowała prezentacji.
Dalej plułby nienawiścią,
która doprowadziłaby do śmierci setek
albo tysięcy ludzi.
- Ty mi powiedz, jesteś historykiem. - To nie nasza decyzja.
Nie kazałam mu zabijać rodziny.
Powiedziałam tylko prawdę.
A jego żona i dziecko?
Świat jest lepszy bez Edwina Calloway’a.
Może zabił niewinne osoby,
ale nie zamierzam mieć poczucia winy.
Dyrektor się dowie.
Gdyby nie popierał naszych działań,
przysłałby posłańca.
Wydałby rozkaz wycofania się.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że postąpiłam źle.
- Kat. - Co tu robisz?
- Nie możesz się tak pojawiać. - Ja wiem.
- O czym? - O ciąży.
Machałeś odznaką ginekologowi?
Nie. Mogę wejść?
Zauważyłem suplementy w łazience.
Grzebałeś mi w torebce?
Możesz mnie opieprzyć, gdy porozmawiamy.
Nic z tego.
Przeciwnie.
Kat.
Po przyjęciu niespodziance.
Pierwszy seks od czterech miesięcy. Właśnie się dowiedziałam.
Jeszcze nie wiem, co zrobię.
Poprzednio było trudno, a wiedziałam, co czujesz.
- Nie masz pojęcia… - Jeśli usunę,
nie pozwolę, żebyś mnie oceniał.
Pragnęliśmy tego najbardziej na świecie.
To moja decyzja i podejmę ją samodzielnie.
Powinieneś iść.
Willa w Toskanii, domek górski
i gniazdko na Karaibach.
Zachwycające nieruchomości
za cenę dwóch lub trzech wyjazdów wakacyjnych.
Trzeba was zachęcić.
Spytam, czy mój menadżer opuści kilka dolarów.
Zaraz wrócę.
KURORTY PARKGATE, EKSKLUZYWNE DOMY NA WSPÓŁWŁASNOŚĆ
Napisy: Karolina Biniek